(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 17 : ตอนที่15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,029 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

ตอนที่15



สอบกลางภาคผ่านไปก็ต้องกลับมาเรียนกันต่อ สู้รบกับวิชาต่างๆที่ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเรียนอะไรไปบ้าง อารมณ์อยากจะซิ่วนี่มีตลอดเลยครับแต่พอคิดว่ายังพยายามไม่มากพอเลยกลายเป็นว่าผมยังยืนอยู่ตรงนี้ อยู่ในสาขาเดิมเพิ่มเติมคือรอดเอฟมาได้อย่างฉิวเฉียด


ผมอยากยืมสมองพี่คินมาใส่บนหัวตัวเองบ้างเผื่อเทอมนี้จะได้เอมาชื่นชมสักสามสี่ตัว คนอะไรความจำโคตรดี


“เย็นนี้ไปดูน้องป่ะ น้องซ้อมสันฯวันนี้วันสุดท้ายละ”


“ไปดิ วันนี้เดี๋ยวบอกเฮียว่าไปช้าคงไม่เป็นไรหรอก”


“โอเค”


สันทนาการที่น้องซ้อมตั้งแต่หลังวันปิดเชียร์จนกระทั่งวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการซ้อมสันฯ เวลาผ่านไปเร็วมาก ผมไม่ได้เข้าไปดูน้องเลยตั้งแต่วันนั้น จำไม่ได้แล้วด้วยว่าตัวเองไปวันไหนมา มัวแต่ยุ่งเรื่องของตัวเองอยู่ วันนี้ก็วันสุดท้ายแล้วเลยอยากไปดูไปให้กำลังใจน้องปีหนึ่งในสาขาสักหน่อยอีกอย่างจะถือโอกาสไปหาน้องรหัสตัวเองด้วย ไม่ได้เจอกันตั้งแต่วันเลี้ยงสายแล้ว


พี่ชัชก็หายเข้าไปในกลีบเมฆ ล่าสุดเปิดเฟซบุ้คขึ้นมาอีกครั้งเพื่อโพสต์รูปไปเที่ยวที่ตุรกี คือแบบวาร์ปไปตอนไหนถามก่อน..เมื่อเดือนที่แล้วก็เห็นไปอิตาลีมา เห็นแล้วมันอิจฉาไงครับ


“เดี๋ยวเย็นนี้กูติดรถไปร้านเฮียด้วยได้ป่ะ?”


“เออไปดิ แล้วขากลับกลับไงให้พี่คินมาส่งมั้ย”


“ไม่ต้องๆ กูให้ไอ้เมตประมงมารับละ”


“มึงนี่ไม่เรียกชื่อจริงๆมันสักทีนะ เรียกเมตประมงแม่งยาวไปถึงโคราช”


“กูไม่ชินนี่หว่า เรียกมันแบบนี้มาตั้งนาน”


แปลกคนจริงๆ ชื่อสั้นๆของไอ้เมตประมงมันก็มีแต่ไอ้ทิมกลับไม่ชอบเรียก เวลามีเรื่องแล้วมันต้องเรียกให้เขาช่วยนี่มันไม่ตายก่อนเหรอครับกว่าจะเรียกเสร็จอ่ะ


แต่ว่าก็เป็นเรื่องของเพื่อนอ่ะเนอะ ผมจะว่าอะไรได้ ถ้ามันพอใจอยากทำอะไรผมก็ไม่ขัดหรอกถ้าเรื่องนั้นไม่ได้ทำให้มันหรือใครเดือดร้อน


บ๊ะ!..พูดดีเว้ย


นั่งเล่นนั่งรอที่คณะกันจนถึงเย็นผมกับไอ้ทิมก็พากันเดินไปยังจุดที่นัดพบน้องซึ่งเปลี่ยนจากจุดที่เคยซ้อมประจำมาเป็นจุดลับสายตาคนสักหน่อย คือการแข่งสันฯแต่ละคณะจริงจังกันมากไงเลยไม่อยากให้รู้คอนเซ็ปของกันและกัน แต่เขาจะรู้ไหมว่าถึงจะหลบมุมยังไงคนเขาก็รู้อยู่ดี ตีกลองปึงๆดังขนาดนั้น


วันนี้เป็นวันที่ต้องซ้อมทุกอย่างให้เสมือนจริงทุกอย่าง ฉากที่ปีสองช่วยกันทำให้น้องกก็ถูกนำมาจัดเรียงไว้ในตำแหน่งที่น้องวิ่งมาหยิบได้ ช่วงแรกๆน้องซ้อมก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับก็ซ้อมปกติแล้วก็เหมือนปรับจูนอะไรกันนิดหน่อยเพื่อให้พร้อมกับวันแข่งในอีกสองวันข้างหน้า


ผมกับไอ้ทิมเลยเลือกที่จะปลีกวิเวกมานั่งเล่นพับจีกันตรงม้านั่งหน้าห้องน้ำก่อน เดี๋ยวถ้าเขาซ้อมใหญ่หรือมีอะไรให้ไปทำก็ค่อยเข้าไปดูอีกที ซึ่งจุดที่น้องซ้อมกับจุดที่ผมนั่งห่างกันประมาณสามสิบก้าวได้แหละ ใกล้ๆกันเอง


“มึง กูปวดขี้ว่ะ เดี๋ยวมา” จู่ๆท้องไส้ก็ปั่นป่วน พอเล่นตานึงจบก็เลยรีบบอกไอ้ทิม


“เออๆ รีบไป กูเล่นคนเดียวก่อน”


ผมพยักหน้าวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ แทนที่เข้าไปแล้วจะได้ขี้เลยก็ต้องมากังวลกับกลอนประตูที่ลูกบิดเสียนี่อีก ห้องน้ำตรงนี้มีสองห้องไม่ค่อยมีคนมาใช้หรอกครับเพราะมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่จริงๆก็ยังพอใช้ได้อยู่ ผมขี้เกียจวิ่งเข้าใต้อาคารด้วยมันไกลอ่ะเลยตัดสินใจล็อคประตูด้านหน้าเอาแต่ก็ไม่ใช่ว่าปิดประตูด้านหน้าแล้วจะไม่ปิดในห้องน้ำนะครับ ถึงกลอนจะเสียผมก็ยังปิดเหมือนเดิมแหละ


พอทำธุระส่วนตัวเสร็จผมเลยยื่นมือไปบิดหระตูห้องน้ำเพื่อจะออกไปแต่ก็ต้องยืนอึ้งและช็อคแทบจะร้องไห้เมื่อประตูห้องน้ำบิดไม่ได้และเปิดไม่ออก


เวรเอ๊ย!


ผมลืมฉุกคิดตอนปิดไงว่ากลอนมันเสีย มัวแต่กระดากอายทั้งๆที่ก็ปิดประตูข้างหน้าไว้แล้ว ไอ้เวรทีนี้ทำไงดีวะ ผมจะติดอยู่ในห้องน้ำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย


ห้องน้ำมันไม่ได้น่ากลัวเลยนะครับแต่แบบว่าการติดอยู่ในห้องน้ำมันก็ไม่ใช่เรื่องดีป่ะวะ เกิดผมติดอยู่ในนี้โดยที่ไม่มีใครมาช่วยมันก็น่ากลัวเหมือนกันนะครับ


ผมเริ่มคลำๆหาโทรศัพท์ที่มักจะพกติดตลอดตัวแต่วันนี้คงเป็นวันซวยที่แท้ทรูของผมเพราะลืมไปว่าตั้งไว้บนโต๊ะข้างนอกซึ่งทุกวันผมก็ชอบพกติดตัวไม่เว้นแม้แต่ตอนขี้ทว่าอย่างที่บอกไงครับว่าวันนี้เป็นวันมหาโคตรซวยของผมเลยแม่ง!


“ไอ้ทิม!...ทิม! ได้ยินกูมั้ย กูติดในห้องน้ำ...ไอ้ทิม!


ผมตะโกนร้องเรียกให้ไอ้ทิมช่วยแต่เรียกจนคอแทบแตกก็ไม่มีวี่แววว่าใครจะเข้ามาช่วยผมในนี้สักคน ทำไงดีล่ะวะทีนี้ต้องช่วยตัวเองไปก่อนแล้วมั้ย ไอ้ทิมมึงไม่เอะใจเลยเหรอว่าทำไมกูขี้นานมาจะเป็นครึ่งชั่วโมงแล้วเนี่ย


ในเมื่อไม่มีใครช่วยผมก็เริ่มหาทางที่จะออกจากห้องน้ำเอง ชักโครกในห้องน้ำมันเป็นแบบนั่งยองๆ มีที่กดชักโครกลอยติดอยู่บนผนังห้องน้ำซึ่งสูงขึ้นมาหน่อย...อ่ะไม่ค่อยหน่อยเท่าไหร่หรอกก็สูงอยู่มากเหมือนกันซึ่งผมงงมากว่าใครเป็นคนออกแบบ ถ้าผมปีนไปได้ก็มีโอกาสที่จะออกจากห้องน้ำแต่ผมกลัวว่ามันจะแตกน่ะสิครับ ถ้าเป็นงั้นก็ซวยฉิบหายเลยนะ


“เอาวะ ปีนก็ปีน”


ยืนทำใจอยู่นานผมก็เรียกแรงฮึดให้ตัวเอง มองฝาชักโครกสลับกับผนังที่ผมต้องปีนขึ้น ดีที่ตรงผนังกั้นกับห้องน้ำข้างๆมันไม่ได้ติดสูงถึงเพดาน ยังมีที่ว่างพอประมาณซึ่งตัวผมน่าจะผ่านตรงนี้ไปได้สบายๆแต่อย่าพึ่งคิดถึงตอนนั้นเลยเอาเป็นว่าตอนนี้ผมจะเหยียบฝาชักโครกที่ติดบนผนังยังไงไม่ให้แตกดี


หรือจะลองเรียกไอ้ทิมอีกรอบดีวะเผื่อฟลุ๊คแล้วมันได้ยิน


“ทิมได้ยินกูมั้ยวะ! ทิมเพื่อนรัก!” ผมยืนเท้าสะเอวอย่างหมดหวัง


โอเครู้เรื่อง..มันคงไม่ได้ยิน


โอ๊ยจะร้องไห้แล้วววว


ผมเรียกแรงฮึด เอามือเกาะตรงขอบผนังด้านบนก่อนจะใช้เท้าลองเหยียบๆฝาชักโครกดูว่ามันจะแข็งแรงแค่ไหนแต่มันก็ช่วยอะไรได้ไม่มากหรอก


เออแตกเป็นแตกล่ะวะดีกว่าติดอยู่ในห้องน้ำนั่นแหละ


หลับตากลั้นใจก่อนจะใช้เท้าเหยียบฝาชักโครกข้างหนึ่งอีกข้างก็เกาะผนังเอาไว้ จิ้งจกเห็นยังตบมือให้อ่ะครับคิดดู ผมพยายามออมแรงที่ใช้เหยียบชักโครกเพราะใจก็พะว้าพะวงกลัวมันจะแตกแล้วผมจะหมดหนทางออกจากห้องน้ำ


การปีนขึ้นบนผนังแม่งโคตรทุลักทะเลเลยครับแต่ก็ดีใจที่ปีนขึ้นมาข้างบนได้โดยที่ฝาชักโครกไม่แตกก่อนแต่การทรงตัวคืองกๆเงิ่นๆ ความสูงแค่นี้ก็พาเอาขาสั่นแขนสั่นไปหมด


ผมนั่งห้อยขาอยู่บนกำแพงซึ่งกั้นห้องน้ำทั้งสองห้องเอาไว้ ใครเข้ามาเห็นคงไม่นึกว่าเป็นคนหรอกครับ คราวนี้ต้องยื่นขาสั้นๆของตัวเองไปเกาะกับชักโครกอีกห้องที่เปิดประตูค้างไว้ ขาสั่นริกๆแต่ก็พยายามอย่างมากจนขาแตะถึง


ผมค่อยๆถดตัวลงจากบนผนังกั้น รู้สึกว่าแขนจะครูดไปกับผนังด้วยแต่ไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้การออกไปจากห้องน้ำคือจุดโฟกัสของผม


ตอนที่ขาทั้งสองข้างแตะพื้นแทบอยากจะร้องไห้


พ่อครับแม่ครับ ผมทำได้ ผมออกจากห้องน้ำด้วยตัวเองได้ครับ ฮือ....เก่งจังโว้ยทาวน์


ออกมาได้ก็โล่งอกหายใจสะดวกทันที จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ล้างหน้าล้างตาสักหน่อยก่อนจะเปิดประตูข้างหน้าออกไปอย่างเท่ๆและพบว่า


ไอ้ทิมหายครับ!


ทั้งโทรศัพท์ผมที่ตั้งอยู่ก็ไม่อยู่แล้ว หายทั้งเพื่อนทั้งโทรศัพท์เลยเดินไปดูยังจุดที่เขาซ้อมน้องกันก็พบว่าทุกคนยืนอยู่ตรงนั้นโดยมีน้องปีหนึ่งนั่งเข้าแถวอยู่


ผมเดินไปเงียบๆ รู้สึกว่าไม่ใช่แค่แขนที่โดนครูดผนังแต่ขาก็โดนเหมือนกันเพราะรู้สึกแสบๆ


เห็นไอ้ทิมมันยืนข้างหลังด้อมๆมองๆน้องอยู่ผมเลยรีบเดินเข้าไปหา


“ไอ้ทิม!” ผมโวยใส่มันเบาๆให้ได้ยินกันสองคน


“ช้าจังมึง”


โหยไอ้ห่า...ถ้ากูไม่ติดในห้องน้ำป่านนี้กูออกมาเล่นพับจีกับมึงได้เป็นสิบๆตาละ


“กูเจอประสบการณ์ใหม่ในชีวิตมา โคตรละทึกเลยไอ้ห่า”


“อะไรวะ มึงเจอผีเหรอ?”


“ไม่ใช่โว้ย” ถ้ากูเจอจริงๆกูหัวฟูกว่านี้แล้วมั้ย ตอนนี้คงยืนเยี่ยวแตกอยู่ในห้องน้ำไม่เดินมาหามึงได้ถึงนี้หรอกเพื่อนรัก


“แล้วอะไรล่ะวะ” ไอ้ทิมถามอย่างอยากรู้อยากเห็น


“กูติดในห้องน้ำอ่ะ ประตูห้องน้ำมันเปิดไม่ออก”


“จริงดิ?”


“ล้อเล่น”


“อ่าว?”


ล้อเล่นในล้อเล่น ไม่อยากให้เพื่อนซีเรียส


“จริงๆเว้ยแต่กูแม่งใช้สกิลไง ปีนออกจากห้องน้ำเท่ๆเหมือนพระเอกในละครเลย”


ที่พูดก็คือโกหกความจริงปีนออกมาอย่างทุลักทุเลหน้าตาเหยเกแทบจะร้องไห้เพราะกลัวตก


“เพื่อนกูเก่งจังวะ แล้วเป็นอะไรมากมั้ยมึง โอเคป่ะ ขอโทษที่ไม่ได้ไปช่วย”


ไอ้ทิมมันพูดอย่างรู้สึกผิดซึ่งผมซึ้งใจมากๆแต่ผมก็เข้าใจแหละเพราะเอาเข้าจริงถ้าเป็นผมที่นั่งอยู่ข้างหน้าแล้วไอ้ทิมเรียกในห้องน้ำก็คงจะไม่ได้ยินเหมือนกันอีกอย่างใครมันจะไปคิดวะว่าจะติดอยู่ในห้องน้ำล่ะ


“ขากับแขนน่าจะถลอกว่ะแต่ไม่เป็นไรมึง ขอบใจ...กูปลอดภัยละ”


“เชี่ย! โคตรรู้สึกผิดเลยกู”


“ไม่เป็นไรน่า กูบอกแล้วว่ากูเก่งแต่ตอนแรกก็แอบกลัวๆเหมือนกันว่าจะได้อยู่ในนั้นนานกว่านี้”


ผมรู้ว่ายังไงต้องมีคนมาตามหาแน่ๆแต่การอยู่ในห้องน้ำนานๆมันก็ออกจะไม่ดีเท่าไหร่อ่ะครับ ผมเลยเลือกที่จะช่วยตัวเองด้วยการปีนออกมาดีกว่า


ผมได้แต่ปลอบใจให้ไอ้ทิมไม่ต้องคิดมากที่ไม่ได้มาช่วยผม มันดูรู้สึกผิดมากเลยครับแต่ผมก็บอกมันไปว่ามันไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกยังไงตอนนี้ผมก็ออกมาจากห้องน้ำได้แล้ว


“ขอเชิญพี่ทาวน์มาพูดอะไรกับน้องหน่อยค่า”


เดี๋ยวก่อนจ้า คือพูดอะไรก่อน นี่มายืนงงๆเลยนะ มาชงมาเชิญไปพูดอะไรวะ กูพึ่งออกจากห้องน้ำมาได้เนี่ย จะให้เล่าประสบการณ์การติดอยู่ในห้องน้ำเรอะ!


“น้องๆช่วยกันปรบมือให้พี่ทาวน์หน่อยจ้า นานๆทีจะเห็นพี่เขาพูดเนอะ”


โอเค ตบมือเกรียวกราวขนาดนี้ถ้าไม่ไปก็ดูกระไรอยู่


เอาเป็นว่าจะพูดสั้นๆแล้วกัน


“สู้ๆคร้าบบบบ”


ผมพูดจบก็ทำท่าจะวิ่งหนีไปหาไอ้ทิมที่ยืนอยู่ข้างหลังแต่ไอ้พวกเพื่อนที่อยู่ข้างๆมันไม่ยอมไง เสือกดึงแขนผมไว้แล้วบอกว่า


“ขอยาวๆหน่อยจ้า น้องต้องการกำลังใจ”


พวกมึงต้องการอะไรจากกูก่อน...คือผมต้องพูดยังไงน้องถึงจะได้กำลังใจวะ


“โอเค...ตั้งใจกันนะ สู้ๆคร้าบบบบบบบบบบบบบบ”


อ่ะ....กูลากเสียงยาวขนาดนี้มึงคงพอใจก่อนแล้วเนอะ ยาวพอมั้ยหรือต้องให้ลากยาวกว่านี้ กูให้ครึ่งชั่วโมงได้เลยนะเพื่อนๆ


“ขอบคุณพี่ทาวน์จ้า กลัวพี่เขาจะลากยาวกว่านี้ให้พี่เขากลับไปยืนเงียบๆอยู่ที่เดิมดีกว่าเนอะ”


น้องหัวเราะกันคิกคักตอนที่เพื่อนผลักไสไล่ส่งให้ผมไปยืนอยู่ที่เดิมของตัวเอง กูพอใจในจุดนี้ไงพวกมึงก็เสือกมาลากกูไปเอง โธ่....


จากนั้นก็เรียกรุ่นพี่ออกไปให้กำลังใจน้องเรื่อยๆ ไอ้ทิมมันก็โดนเหมือนกันและโดนไล่กลับมาเหมือนผมอีกต่างหาก กระทั่งที่เพื่อนที่เป็นเฮดสันฯบอกว่าวันนี้พอแค่นี้และนัดแนะเวลาทำอุปกรณ์กันในวันพรุ่งนี้เสร็จก็ปล่อยให้น้องๆกลับส่วนปีสองก็อยู่ประชุมอะไรกันอีกนิดหน่อยก็โดนปล่อยกลับเหมือนกัน


“รอนานมั้ยพี่?” ผมเปิดประตูเข้ามาในรถก็ถามพี่คินเขาก่อนเป็นอันดับแรก เห็นรถเขามาจอดรอตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วก็กลัวว่าเขาจะรอนานไปจนเบื่อ


“ไม่เท่าไหร่”


“โทษทีครับ พอดีเขาต้องประชุมกันต่ออ่ะเลยช้า”


“อือ”


เขาไม่ได้ว่าอะไรอีกนอกจากขับรถพาผมกับไอ้ทิมไปร้านเฮียเตอร์ ผมไม่คิดที่จะเล่าเรื่องที่ตัวเองติดในห้องน้ำให้เขาฟังหรอกครับไม่งั้นเขาคงเป็นห่วงผมมากแน่ๆ


“พี่คินผมมีอะไรจะเล่า”


แต่ผมไม่เล่าก็ใช่ว่าไอ้ทิมจะไม่เล่านะครับ...โว้ยย! เพื่อนทิมได้โปรดเถอะ


“ว่า?”


พี่คินไม่ได้หันไปคุยกับไอ้ทิมที่เบาะหลัง เขาแค่ส่งเสียงถามเฉยๆ


“วันนี้ไอ้ทาวน์มันติดอยู่ในห้องน้ำพี่”


จ้า...กูคงห้ามมึงไม่ทันแล้ว


“จริงเหรอ?” เขาหันมาถามผมซึ่งผมได้แต่พยักหน้าส่งให้เขา


“อือแต่ไม่ได้เป็นอะไรนะ ผมออกมาได้แล้วเนี่ย”


“มันบอกว่าแขนกับขามันถลอกพี่”


ไอ้ทิมจ๊ะ มึงควรลงไปจากรถตอนนี้เลยไอ้ห่า...กูรู้ว่ามึงรักกูมากแต่สายตาดุๆของคนข้างๆกูก็น่ากลัวอยู่นะเพื่อน


“ทำไมไม่บอก แล้วออกมายังไง”


“ผมปีนออกมาเอง”


“มันไม่ได้เอาโทรศัพท์เข้าไปด้วยพี่ ผมก็ไม่ได้ยินมันเรียกเลยไม่ได้ไปช่วยมัน ผมขอโทษนะครับ”


“เฮ้ยๆ กูบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ความผิดมึง กูสะเพร่าเองน่า ทุกคนไม่ต้องห่วงหรอกตอนนี้ก็ออกมาได้แล้วนี่ไง”


ผมก็อยู่ครบสามสิบสองประการ อีกอย่างมันไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นนะเพราะผมมั่นใจว่ายังไงทั้งพี่คินและไอ้ทิมคงไม่ปล่อยผมไว้ในห้องน้ำหรอกแต่ทุกคนก็ดูจะห่วงผมมาก ยิ่งพี่คินนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย มือที่เคยจับเกียร์ก็เปลี่ยนมาลูบหัวผมเหมือนเรียกขวัญให้อ่ะ


เขาทำแบบนี้ผมจะร้องไห้นะครับ ความห่วงใยที่ได้รับผมโคตรซึ้งใจเลย


“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว กลัวมั้ย?” พี่คินถามผมตอนที่รถหยุดลงหน้าร้านเฮียเตอร์ ไอ้ทิมมันขอตัวลงไปก่อนคงเพราะอยากให้ผมกับพี่คินได้นั่งคุยกันอย่างส่วนตัวสองคน


ผมพยักหน้า “ก็กลัวแต่ผมเชื่อว่ายังไงผมก็ออกไปได้ ตอนนี้แค่สั่นๆนิดหน่อย”


ผมยกมือที่สั่นไม่หายตั้งแต่ปีนออกมาจากห้องน้ำให้เขาดู พี่คินเห็นเขาก็กุมมือของผมทั้งสองข้างไว้ก่อนจะดึงตัวผมเข้าไปกอด


“เก่งมาก ไม่ต้องกลัวแล้วนะกูอยู่ตรงนี้แต่มึงก็เก่งมากๆแล้วล่ะที่ช่วยเหลือตัวเองได้ตอนที่ไม่มีกูอยู่”


“อือ ผมรู้ว่าตัวเองเก่ง”


เขาชมผมก่อนนะครับ ผมไม่ได้ชมตัวเองเลย


พี่คินโยกตัวผมเหมือนจะปลอบให้หายกลัวและหายสั่นในเวลาเดียวกัน อือ...พอโดนปลอบแบบนี้ก็อยากจะงอแงใส่เขาเหมือนกันนะ


“ตอนนั้นถ้ามีพี่อยู่ด้วยก็คงดี ผมคงไม่กลัวอะไรเลยแต่รู้มั้ยครับว่าการที่พี่ให้ผมออกกำลังกายก็ช่วยผมได้เยอะเหมือนกัน”


“ดีแล้ว อะไรที่ดีกับมึงกูก็อยากให้มึงทำไว้ เวลาเจอเหตุการณ์แบบนี้มึงจะได้ช่วยตัวเองได้ก่อนที่จะมีใครมาช่วย”


“ขอบคุณนะครับ”


“ครับ”


เขาคือคนที่ตั้งแต่ผมคบมาก็มอบแต่สิ่งดีๆให้ผมตลอด เหตุการณ์วันนี้เป็นอีกประสบการณ์และบทเรียนหนึ่งที่บอกกับผมว่าการออกกำลังกายที่พี่คินเคี่ยวเข็ญผมมาตลอดมันมีประโยชน์ขนาดไหน


ถ้าผมไม่แข็งแรงมากพอป่านนี้คงนั่งตบยุงในห้องน้ำอยู่มั้งครับ


“ขวัญเสียมากใช่มั้ย”


“อือ”


 “งั้นต้องจูบมั้ยขวัญถึงจะกลับมา”


เดี๋ยวก่อนจ้ะพี่..มันเกี่ยวอะไรกันเอ่ย?


แต่ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธจูบของพี่คินหรอกเพราะจูบของเขาคือยารักษาที่ดีที่สุดในโลกของผมเลยยยย


 TBC...



ติดในห้องน้ำไม่ได้น่ากลัวจริงๆนะเพราะว่ามั่นใจว่าต้องมีคนมาตามหาแน่ๆแต่ว่าอะไรที่ช่วยตัวเองได้ก็ต้องช่วยตัวเองไปก่อนเหมือนทาวน์นี่แหละ 

เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า

#นิยายเขาว่ากันว่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.029K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #571 chanchanchan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 11:55
    ตอนปีนระทึกใจตามเลยค่ะ5555 เราจะมาตัยในห้องนั้มมั่ยดั่ย
    #571
    0
  2. #483 Swagjerry (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 15:57
    เนียนมากเฮีย
    #483
    0
  3. #460 eeeeee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:13

    เนียนมากแม่

    #460
    0
  4. #446 zzzwanmaizzz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 10:02
    เนียนมากพ่ออออ
    #446
    0
  5. #445 xxxlilly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 20:49
    เนียนมากพี่
    #445
    0
  6. #444 0617340049 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 22:33
    น่ารักกก
    #444
    0
  7. #443 PBwwct (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 12:31
    เดี่ยวววววเพื่อนทิมยังอยู่นะเผื่อลืม
    #443
    0
  8. #441 pink-peat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 06:37
    ขวัญมานะทาวน์นะ เก่งแล้วล่ะนะ
    #441
    0
  9. #440 IninNutCham (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 21:47
    จูบเยียวยาจ้าาาาาา
    #440
    0
  10. #439 myeonz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 21:39
    เก่งมากยัยน้อง
    #439
    0
  11. #438 sanadda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 20:13
    55555555
    #438
    0
  12. #437 gung_suwan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 20:11
    จูบพี่คินจะเยียวยาทาวน์เอง
    #437
    0
  13. #436 Littleknighty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 19:59
    นี่ก็เคยติดอยู่ในห้องนํ้าเหมือนกัน เป็นห้องนํ้าที่ โรงพยาบาลตอนนั้นอายุ8-9 ปี เเล้วมีคนต่อเเถวเข้าห้องนํ้าเยอะมากก มันมีเเค่2 ห้อง นี่เลยตัดสินตะโกนเรียกยายที่ต่อเเถวเข้าห้องนํ้าอยู่ เเล้วได้ยินเสียงยายขานรับที่ห้องนํ้าข้างๆ รู้เเล้วเเหละว่ายายอบู่ห้องข้างๆ เลยเหยียบก็อกนํ้าเเล้วยันตัวขึ้นไป ห้องนํ้ามันเป็นเเบบผนังที่ทำด้วยพลาสติกเเข็งหนาประมาณ2นิ้ว พอปีนเสร็จปุบ ณ จุดๆนั้นไม่ได้สนเลยว่าใครที่ต่อเเถวอยู่จะมอง ค่อยๆเหยียบชักโครกลงมา ยายถามนี่ก็บอกไป เเล้วก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องนํ้า ยายก็บอกไปว่าอีกห้องกอนประตูมันเสีย เค้าก็มองมาที่เราอึ้งๆ

    จบบบบ จำฝังใจ เเล้วที่สามารถยันตัวขึ้นได้เนี่ยมาจากชอบปีนกำเเพงเล่นตอนเด็กๆ เเล้วก็เป็น ผ.ญ ห้าว ไม่กลัวเรื่องเเบบนี้
    #436
    2
    • #436-1 Sarin__(จากตอนที่ 17)
      31 สิงหาคม 2562 / 20:02
      ขอบคุณที่แชร์ประสบการณ์มากๆค่า ตอนของเราที่รู้ว่าติดในห้องน้ำคือกลัวเหมือนกัน เรียกเพื่อนช่วยก็ไม่มีใครได้ยินเป็นท้อมากแต่พอคิดว่าต้องออกไปให้ได้ก็เลยตัดสินใจปีนออกมาเองเลย5555
      #436-1
  14. #435 myeonz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:38
    น้องงงง เข้าไปได้ไง 55555555
    #435
    0
  15. #434 0826126243 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:31
    ช่วยน้องด้วยยยยยยยย
    #434
    0
  16. #433 Bimbumm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:31

    ใครแกล้งลูกช้านนนน

    #433
    0
  17. #432 Brem25 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:26
    รอค่าาาาา
    #432
    0
  18. #431 pink-peat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:18
    ทาวน์ลู๊กกกกกก
    #431
    0
  19. #430 Suni-Waew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 22:06
    แงๆๆๆๆๆๆ พี่คินมาช่วยน้องด้วย รอๆๆๆๆๆๆแล้ว
    #430
    0
  20. #429 QRga (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 21:30
    รออออววว
    #429
    0