(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 14 : ตอนที่13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 724 ครั้ง
    27 ส.ค. 62

ตอนที่13


ฤดูสอบกลางภาคเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในเดือนกันยายน ผมมีสอบช่วงกลางๆเดือน ตอนต้นเดือนเลยต้องรีบอ่านหนังสือไม่งั้นจะอ่านไม่ทัน


ว่าไปแล้วก็อิจฉาคนที่ไม่มีสอบกลางภาคเหมือนกันนะครับ ตอนนี้ก็นอนไถโทรศัพท์เล่น เบื่อๆหน่อยก็มาหอมนู่นหอมนี่บนตัวผม ไล่ให้ไปก็ไม่ยอมแถมยังทำท่าจะโกรธอีก เดาไม่ยากใช่มั้ยล่ะครับว่าใครที่ผมกำลังพูดถึง


“ฮื่อ..พี่คินผมขออ่านหนังสือก่อนอย่าพึ่งมาจูบตอนนี้”


ใช่ครับคนที่ไม่มีสอบกลางภาคเหมือชาวบ้านเขาก็คือพี่คิน คณะนิติศาสตร์ของพี่คินเขาจะสอบช่วงปลายภาคทีเดียว ตอนนั้นน่ะเขาอ่านหนังสือหนักมากแต่ตอนนี้เขาว่างไงเลยเอาแต่มาวนเวียนทำนู่นทำนี่กับผมเนี่ย


“พักบ้าง นี่อ่านเป็นชั่วโมงแล้วเข้าใจเหรอถามจริง?”


นี่เขาดูถูกผมไปป่ะ....


เอ้อ...ก็ไม่เข้าใจไงเลยอ่านอยู่เนี่ย


“ผมขอเร่งอ่านบทนี้ก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆคงต้องให้ไอ้พีชช่วยติวให้”


“ไม่ต้องเลย”


“อะไรเนี่ย”


“มันชอบมึง”


โธ่...พี่คินยังระแวงไอ้พีชไม่หายเลย ผมบอกเขาหลายครั้งแล้วนะว่ามันคงเลิกชอบไปแล้วพี่คินก็ไม่ยอมเชื่อผมอ่ะ ผมควรทำไงดี จะไปให้ไอ้ทิมติวให้เหรอ...แค่คิดก็เห็นเอฟลางๆแล้วจ้า


“มันชอบคนอื่นแล้วพี่ นี่ก็นานเป็นเดือนละ”


“มึงรู้ได้ไง?”


“เพื่อนในห้องเขาก็แซวกันแหละ มันชอบเด็กบัญชีนู่น”


“แน่ใจนะ?”


“อือ ผมจะโกหกพี่ทำไมเล่า!


“เออได้แต่ห้ามไปนอนค้างห้องมันเหมือนตอนนั้นนะ...ไม่ดิครั้งนี้กูจะไปด้วย ไหนๆก็ไม่มีสอบแล้ว” พูดเองเออเองเสร็จสรรพโดยไม่คิดจะถามความเห็นผมเลยสักนิดเดียว....นี่แหละพี่คิน


“ผมก็รู้นะครับว่าผมหน้าตาดีมากจนพี่หวงแต่เชื่อใจผมสิไม่มีอะไรหรอก ผมไม่อยากให้พี่ไปนั่งรอให้เสียเวลาด้วย”


“เรื่องของมึงไม่มีเรื่องไหนที่เสียเวลาหรอก ไม่ต้องห้ามกูยังไงกูก็จะไป”


ผมก็ไม่คิดจะห้ามเขาแล้วแหละ ดื้อขนาดนี้พูดจนคอแห้งไม่มีเสียงพี่คินก็คงยืนยันว่าจะไปเหมือนเดิมแน่นอน ผมจะทำอะไรได้ล่ะวะนอกจากยอมเขาอ่ะ


“ก็ได้แต่อย่ามาบ่นว่าเบื่อละกัน”


“แน่นอน”


จะคอยดูครับว่าคนที่บอกจะไม่บ่นจะเป็นยังไงถ้าได้ไปนั่งรอจริงๆ ไม่ใช่ว่าหึงจนงอแงอยากให้ผมรีบกลับหรอกนะ


 

 

 

 

 

“ไอ้ทาวน์”


“ว่าไงซิ”


ผมยื่นหูไปหาไอ้ทิมที่ทำท่ากระซิบลับๆล่อๆ เหมือนมึงจะวางแผนขโมยของหอไอ้พีชอ่ะไอ้ห่า มันจำเป็นต้องกระซิบทำล่อกแล่กขนาดนี้เลยมั้ย กูล่ะเพลียใจ


“พี่คินเขาไม่กลับเหรอวะ?”


“ไม่อ่ะ เขาบอกจะนั่งเฝ้ากู”


“นี่ไม่ใช่ว่าหึงมึงกับไอ้พีชหรอกนะ”


“เออ กูบอกว่าไม่มีอะไรเขาก็ไม่เชื่อกูอ่ะ ก็งี้แหละนะเกิดมาหน้าตาดีมีแต่คนมารุมรัก เฮ้อ...”


“ถุย”


ไอ้ฟายเอ้ย! ถุยแบบแกล้งก็ได้รึป่ะ ไอ้ทิมมันเล่นถุยจริงเปียกจริง ผมได้แต่ยกมือขึ้นมาปาดน้ำลายบนหน้า คือถ้าแม่งสิวขึ้นมึงต้องออกค่าครีมขวดละพันให้กูเลยนะไอ้ทิม


“กูพูดความจริงกูผิดอะไรเพื่อนรัก”


“ผิดที่มึงลืมส่องกระจกแหละไอ้ฟาย แล้วนี่มึงดูเพื่อนดิผู้หญิงเอาแต่มองพี่คินจนไม่เป็นอันติว ส่วนไอ้พวกผู้ชายก็เกร็งกันฉิบหายโดยเฉพาะไอ้พีชเนี่ย”


“เหรอวะ?”


ผมไม่ได้สังเกตเลยนะ ตั้งแต่มาก็เห็นทุกคนต้อนรับพี่คินเป็นอย่างดี ติวไปเรื่อยๆก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลยจนไอ้ทิมมันพูดขึ้นนี่แหละผมเลยต้องมองเพื่อนๆอีกครั้ง


เออ....พวกแม่งเกร็งแบบไอ้เชี่ยขำอ่ะ นี่คนหรือหุ่นยนต์ถามจริง ตอนไอ้พีชเดินผ่านพี่คินนี้ตัวแข็งแบบอีกนิดเดียวกูไปยกมึงออกจากตรงนั้นแล้วนะ ส่วนพวกผู้หญิงคอจะเคล็ดแล้วมั้ยวะ หลังจากพี่คินกลับคงต้องบอกให้ไปหาหมอกระดูกแล้วแหละ


“ขนาดกูสนิทกับพี่คินมากกว่าพวกมันยังเกร็งตามอ่ะ พี่คินเล่นจ้องเพื่อนผู้ชายทุกคนขนาดนั้น”


“เออๆเดี๋ยวกูไปบอกเขาให้ละกัน สงสารเพื่อน”


“รีบเลยมึง”


ผมพยักหน้า ลุกขึ้นเดินไปหาพี่คินที่นั่งบนโซฟาซึ่งยกให้เขานั่งคนเดียวเลย ไม่มีใครกล้าไปนั่งกับเขาหรอกครับ ทำหน้านิ่งขนาดนั้น


“พี่คิน”


“จะกลับแล้วใช่มั้ย”


นี่ก็รีบจังเลยโว๊ะ!


“ไม่ใช่ แค่จะบอกว่าอย่าจ้องเพื่อนผมมาก พวกมันเกร็งหมดแล้วดูดิ”


“กูก็มองปกติ”


พระเจ้า...สาบานเถอะว่าการมองตาแข็งแบบนั้นคือการมองปกติของเขา สำหรับผมแล้วเขาเรียกไม่ปกติโว้ยยย!!


“อ่ะ..งั้นพี่เลิกมองได้มั้ยล่ะ แบบว่าเล่นโทรศัพท์รอผมไปก่อนไรงี้ ได้มั้ย?”


“ไม่มีอะไรให้เล่น กูก็แค่มองเฉยๆไม่ได้หรือไงจะกลัวอะไรกูนักหนา”


จ้าพ่อคุณ พ่อแบบไม่มีอะไรน่ากลัวเลยจ้ะ ก็แค่นั่งหน้านิ่งๆจ้องคนอื่นตาแข็งเอ๊ง! ไม่มีอะไรน่ากลัวเล้ย!


“ก็แบบว่าไม่มีสมาธิไง”


“มึงรู้ได้ไง ไม่เห็นมีใครพูดนอกจากมึง”


เอ่อะ..แล้วผมจะเลือกอะไรได้มั้ย เลือกให้พี่คินกลับบ้านได้หรือเปล่า เหนื่อยแล้วแม่เอ้ย..คุยกับพี่คินเหมือนคุยกับกระเบื้องอ่ะ ทำไมถึงคุยเหมือนกระเบื้องอ่ะเหรอ?...หึ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อยากใช้คำเปรียบเปรยให้ดูเท่เฉยๆ


“เคๆ ผมไปติวต่อละ”


เอาล่ะเพื่อนทั้งหลาย พวกมึงก็ต้องจำใจนั่งเกร็งกันไปอีกยาวๆเลยเด้อ กูช่วยอะไรพวกมึงไม่ได้แล้ว ส่วนสาวๆก็ได้อาหารตาไปจ้ะ ถามว่าหวงมั้ยก็หวงแหละแต่นานๆทีจะยอมก็ได้


“เป็นไง?”


ไอ้ทิมกระเถิบมาพูดข้างหูผมอีกครั้งตอนผมนั่งลงเรียบร้อย


“อย่างที่เห็น” ผมพยักพเยิดไปให้มันดูพี่คินที่ยังมองมาเหมือนเดิม


“หวงจริงจังว่ะ”


“เออ ติวต่อเหอะมึง ก็ต้องยอมให้พวกมันนั่งเกร็งๆไปแบบนั้นอ่ะกูช่วยไรไม่ได้จริงๆ”


สงสารเพื่อนนะครับ ท่าทางแต่ละคนนี่ไม่เป็นธรรมชาติเลย อารมณ์แบบเพื่อนต้องไปแสดงละครหน้ากล้องแต่พูดบทเหมือนกำลังท่องอาขยานให้ฟังอะไรประมาณนั้น นั่งๆติวอยู่แล้วจะหลับคาหนังสือ พวกมึงก็จะกลัวอะไรเบอร์นั้นวะ พี่คินไม่แดกคนโว้ย!


“ทุกคนมีใครหิวมั้ย ว่าจะไปซื้ออะไรมากินที่เซเว่นข้างล่างอ่ะ พักติวก่อน” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นตอนที่ติวกันเป็นเวลานาน ตะคริวแดกไปทั้งตัวแล้วได้พักก็ดีเหมือนกัน


ทุกคนตะโกนสั่งของกันอย่างเมามัน ไอ้คนรับฝากได้แต่มองซ้ายทีขวาทีจะบอกว่าพวกมึงหยุดก่อนก็ไม่มีจังหวะแทรก สุดท้ายพอเพื่อนพูดมันก็ยื่นกระดาษไปตรงหน้าเพื่อนทันที


“อ่ะพวกมึงจดเลย ใครอยากแดกอะไรจดมาเลย เมื่อกี้กูฟังไม่ทัน พวกเวรสั่งขนาดนี้ลงไปซื้อเองเลยมั้ย”


ไอ้พวกโดนว่าได้แต่หัวเราะแหะ ก็นั่นแหละครับพอหิวปากมันก็อยากกินไปหมด พอเอาเข้าจริงได้กินข้าวกับน้ำสักขวดก็อิ่มกันละ


ระหว่างเพื่อนจดของที่อยากกินใส่กระดาษผมเลยลุกไปหาพี่คินที่นั่งอยู่คนเดียว นี่ก็ไม่คิดจะมีปฏิสัมพันธ์กับใครเลยหรือไงวะ นั่งเป็นรูปปั้นเลยพ่อคุณเอ้ย


“พี่กินไรมั้ยจะฝากเพื่อนไปซื้อ”


“กูไม่กินอาหารแช่แข็ง”


ป๊าดวะ..ลืมไปว่าเขาเป็นคนรักสุขภาพ เลือกกินจนผมยังยอมแพ้


“แล้วไม่หิวเหรอ ยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ”


“ไปกินด้วยกินดิ ก๋วยเตี๋ยวร้านข้างล่างก็น่าอร่อย”


“เอางั้นเหรอ?”


“อืม”


ผมต้องยอมให้เขาแหละอุตส่าห์มานั่งรอขนาดนี้เลยต้องไปบอกเพื่อนว่าขอไปกินก๋วยเตี๋ยวด้านล่างกับพี่คินก่อนแล้วจะกลับมา เพื่อนผู้ชายนี่แทบจะผลักไสอยากไล่ให้ไปเร็วๆเลยเพราะนั่งเกร็งกับพี่คินกันมานาน ส่วนพวกผู้หญิงก็เอาแต่ทำหน้าเสียดาย ส่งเสียงฮือๆอยากจะตามไปกินก๋วยเตี๋ยวด้วย คือแบบนี่แฟนกูไงเพื่อน...แค่ยอมให้พวกมึงมองก็หวงจะตายแล้ว


ก๋วยเตี๋ยวด้านล่างหอไอ้พีชก็คือชายสี่หมี่เกี๊ยวที่คุ้นเคย ผมสั่งเล็กน้ำใสส่วนพี่คินเขาชอบกินเส้นใหญ่ใส่ผักเยอะๆ เราสั่งพิเศษกันทั้งคู่เพราะไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง


“เบื่อมั้ยพี่นั่งรอผมมาหลายชั่วโมงแล้วอ่ะ”


“ไม่เบื่อ”


“ถ้าเบื่อบอกได้นะครับ ผมจะได้บอกเพื่อนว่าขอกลับก่อน”


“ไม่เป็นไร มึงติวให้เสร็จเถอะ กูอะไรก็ได้”


น่ะ..น่ารักขนาดนี้ผมจะทำยังไงดีวะ บอกรักซะเลย


“รักพี่นะ”


ทำหน้างงไปดิ นานๆทีโดนบอกรักไม่ทันตั้งตัวเลยได้เห็นคนเก๊กเขินขึ้นมา หน้าแดงยังหล่ออ่ะครับคิดดูสิ


“อะไรของมึง”


“ผมรักพี่ไง รักนะครับ” ผมยิ้มกว้างส่งให้เขา


พี่คินหลุดขำก่อนจะเอานิ้วมาจิ้มหน้าผากผมจนหน้าหงาย


“มึงนี่นะ ให้กลับห้องก่อนเถอะ กูจะรักตอบบ้าง รักให้หนักๆเลยดีมั้ย?”


“โหยบ้ากามว่ะ คนอะไรคิดเรื่องนี้ได้ตลอด” บ่นไปงั้นอ่ะ ความจริงนานๆทีพี่คินถึงจะพูดอะไรบ้ากามแบบนี้กับผมเพราะทั้งผมและเขาต่างก็ยุ่งพอกันเลย


“นี่ก็นานละนะ”


“นานไรอ่ะ”


“ที่ไม่ได้เอามึง”


“ไอ้พี่! มันใช่เรื่องมั้ยห้ะ!


ผมโวยวายใส่เขาให้ได้ยินกันสองคน ดูที่พี่มันพูดสิครับ ผมจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว ยังจะมีหน้ามายิ้มทำหน้าหล่อใส่ผมอีก ต้องโดนสักป้าปแล้วป่ะ


“โอ๊ย!..มึงตีกูทำไมทาวน์”


“ก็พี่อ่ะ ชอบพูดอะไรที่สาธารณะ เงียบๆไปเลย บอกรักไม่ได้เลยวกเข้าเรื่องนี้ตลอด”


“กูพูดความจริงก็ผิดหรอ?”


“ผมไม่พูดกับพี่ละ”


พี่คินนั่งขำกับหน้าบูดบึ้งของผม เมื่อกี้พึ่งชมว่าน่ารัก ผ่านมาได้ไม่ถึงครึ่งวิก็มาเล่นทะลึ่งกับผมอีก นั่งหน้าบึ้งจนตะคิวแดกไปครึ่งหน้าก๋วยเตี๋ยวก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ


ผมใส่เครื่องปรุงแบบจัดเต็มชุดใหญ่ไฟกระพริบ ตัดภาพมาที่พี่คินไม่ปรุงอะไรเลย ได้มาเขาก็กินทันที เขาบอกว่ารสชาติมันอร่อยอยู่แล้วไม่อยากปรุงเพิ่มเพราะแค่นี้พวกโซเดียมก็เยอะพอแล้ว เขารักสุขภาพอ่ะครับผมไม่เข้าใจหรอก ไอ้ผมถ้าไม่แซ่บพอก็กินไม่ได้หรอก


“มึงจะใส่เครื่องปรุงให้คุ้มเงินห้าสิบบาทเลยมั้ย?” สงสัยเขาเห็นผมไม่รีบกินสักทีเอาแต่นั่งปรุงเลยถามแบบนั้น


ก็ชิมแล้วมันยังไม่อร่อยนี่หว่าก็เลยยังกินไม่ได้ไง


“เพิ่มน้ำปลากับพริกอีกนิดน่าจะอร่อยละ”


พี่คินได้แต่ส่ายหัวเพราะรู้ว่าห้ามยังไงผมก็ดื้อจะปรุงแบบนี้อยู่ดี เขาห้ามผมออกจะบ่อยแต่ผมก็รั้นไม่ฟังเขาไง


“พอแล้วทาวน์ แค่นี้ก็เยอะไปแล้ว รีบๆกินจะได้รีบขึ้นไปติวต่อ”


“โอเคๆ”


ยอมก็ได้ครับ ไม่ใช่อะไรกลัวเครื่องปรุงร้านเขาหมดก่อน สงสารคนมากินต่อทีหลังเขาจะไม่มีเครื่องปรุงเอาน่ะครับ ไม่ได้กลัวพี่คินหรอกนะ


ขึ้นห้องไอ้พีชมาอีกทีก็เจอเพื่อนนอนตายตามพื้นกันเกลื่อน เฮ้ยพวกมึงคือว่าลุกขึ้นมาติวกันก่อน อย่าพึ่งหลับหนีกู!


“ไอ้พีชพวกแม่งไม่ติวกันแล้วเหรอวะ?”


“อือ มันบอกว่าเหนื่อยแล้วค่อยติวกันพรุ่งนี้ต่อ”


“ได้ไงวะ หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนจริงๆเลยพวกนี้” ผมหันไปมองไอ้ทิมเพื่อนรักที่นอนเกาพุงแกรกๆอยู่แถวซอกโซฟา พี่คินเอาตีนเขี่ยๆมันออกก่อนเขาจะนั่งลงที่เดิมของเขาก่อนหน้า


ไอ้พีชมันหัวเราะแล้วพูดต่อ “มึงจะกลับเลยก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ นี่ก็ดึกละ สมองคงไม่รับอะไรแล้วแหละ”


ก็จริงของพีชมันนะ ยิ่งยัดเข้ามากๆสมองก็ยิ่งต่อต้านมากขึ้นเท่านั้น เอาเป็นว่ากลับก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยมาติวใหม่


“อือ งั้นกูกลับก่อนละกัน พรุ่งนี้จะติวกันกี่โมงก็บอกกูด้วยล่ะ”


“ได้ดิ กลับดีๆ”


ผมพยักหน้า เดินไปหาไอ้ทิมก่อนเผื่อมันจะกลับด้วย “ไอ้ทิมๆ”


ผมสะกิดมัน พอมันไม่ตื่นก็เขย่าตัวมันแรงๆจนมันสะลึมสะลือมองหน้าผม


“มีไรวะ?” มันยกมือขึ้นขยี้ตา เสียงก็งัวเงียเพราะยังไม่ตื่นดี


“กลับกับกูมั้ย?”


“ไม่ว่ะ กูนอนหอไอ้พีชแหละ”


“อือ งั้นกูกลับนะ”


“เค พี่คินหวัดดีพี่ขับรถดีๆครับ” มันยกมือไหว้พี่คิน ไม่ถึงสองวิมันก็หลับต่อเลย ไอ้สันขวานมึงจะง่วงอะไรเบอร์นั้นวะ


“ป่ะพี่ กลับกันพรุ่งนี้ค่อยมาต่อ” ผมชวนพี่คินกลับบ้าน คงเป็นช่วงเวลาที่เขารอคอยแหละ ยิ้มขนาดนั้นอ่ะ


“อือไปดิ”


เราสองคนเดินออกจากห้องโดยมีไอ้พีชเดินมาส่งถึงหน้าประตู ถึงมันจะดูเกร็งๆต่อหน้าพี่คินมันก็ไม่ลืมบอกลาและสวัสดีพี่คิน


ผมได้แต่แอบขำตอนหันไปเห็นไอ้พีชมันถอนหายใจและทำท่าโล่งอกหลังจากพี่คินหันหลังให้


ไอ้บ้าเอ้ย! บอกแล้วไงว่าพี่คินไม่แดกคนโว้ยย!


 

 

 


เช้าอันสดใสของผมจบลงที่พี่คินปลุกให้ตื่นไปออกกำลังกายแต่เช้า อาทิตย์หนึ่งเขาจะบังคับให้ผมไปวิ่งกับเขาสามวัน ซึ่งวันนี้ก็ถึงวันที่ผมต้องออกไปวิ่งแล้วแต่ผมขี้เกียจไง นอนกลิ้งอยู่บนเตียงจนพี่คินที่เข้าห้องน้ำไปแปรงฟันล้างหน้าและเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วออกมาดุให้ผมลุกขึ้นสักที


“พี่ผมขอพักวันนึงไม่ได้เหรอ เมื่อวานกว่าจะได้นอนก็ดึกแล้วอ่ะ” ผมต่อรองเพราะเมื่อวานกว่าจะติวเสร็จก็ดึก กว่าจะกลับถึงบ้านก็ยิ่งดึกเข้าไปอีกแล้วกว่าจะได้นอนอีกก็ปาไปดึ๊กดึก ผมไม่ไหวว่ะ อยากนอนต่อมาก


“ไม่ต้องมาต่อรองเลย รีบๆลุกไปล้างหน้าไปจะได้สดชื่น”


ขาฉุดแขนให้ผมลุกขึ้นจากที่นอนแต่เหมือนเตียงจะดูดเลยครับ ลุกไม่ขึ้นเลย


“ขอวันนึงนะ นะๆ ผมไม่เคยขาดเลย ขอแค่วันนี้วันเดียวเอง”


พี่คินได้แต่ถอนหายใจ ผมคิดว่าเขาจะยอมแล้วแต่พอเห็นหัวเขาส่ายไปมาเบาๆพร้อมกับเสียงหนักแน่นที่เปล่งออกมาก็อยากนอนตายจมกองผ้าห่มทันทีเลย


“ไม่ ลุกขึ้นเลยเร็วๆ”


เออก็ได้วะ สุดท้ายผมก็ต้องมาวิ่งรอบหมู่บ้านกับเขาเหมือนทุกอาทิตย์ๆ เป็นกิจวัตรประจำวันที่ผมแอนตี้มากแต่ปฏิเสธไม่ได้เพราะพี่คินดุมากครับ


แล้วไอ้ความเชื่อผิดๆที่บอกว่าล้างหน้าแล้วจะสดชื่นนี่ก็เอาไปทิ้งสักทีนะ ใครเป็นคนคิดวะ ล้างจนหน้าลอกก็ไม่มีความสดชื่นใดๆเกิดขึ้น


ง่วงนอนมากโว้ยย!


ได้แต่วิ่งไปบ่นไป ยิ่งพูดเยอะก็ยิ่งเหนื่อยเร็ว ผมแม่งเกลียดการออกกำลังกายมากอ่ะ หรือนี่จะเป็นเหมือนเขาบอกวะว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น


เฮ้อเอาเถอะ...เพื่อสุขภาพที่แข็งแรงของตัวเองล่ะวะ


“พี่ผมขอรอบเดียวพอนะ จะตายแล้ววววว” พูดไปหอบไปตอนที่หยุดยืนพักหายใจ


“ก็ได้”


แทบจะร้องเย้ออกมาตอนนั้นแต่แบบเหนื่อยมากแค่ดีใจยังไม่ไหวเลยจ้ะ


ผมยืนพักอยู่นานเหมือนกันแต่เพราะพี่คินเร่งให้ผมรีบวิ่งก็ต้องวิ่งต่อทั้งที่ยังไม่ทันหายเหนื่อยเลย เอาวะรอบเดียวคงไม่ตายหรอก...มั้ง


กว่าจะวิ่งเสร็จผมก็หมดแรงจะทำอะไรต่อ ได้แต่นอนแหมะลงบนโซฟาส่วนพี่คินรายนั้นก็ไม่รู้ฟิตไปไหนยังคงวิ่งต่ออีกรอบแหละ ปล่อยเขาไปเถอะครับเราไม่ไหวเราก็จะไม่ฝืน


ย้ำไว้ตรงนี้อีกรอบว่าการออกกำลังกายจะเป็นศัตรูร้ายกับผมตลอดกาล ถึงแม้แฟนผมเขาจะคลั่งการออกกำลังกายแต่ผมขอแอนตี้มันครับ ผมไม่ชอบมันและจะไม่มีทางชอบมันแน่ๆ มันคือสิ่งที่ทำให้ผมเหนื่อยและแม่งหมดแรงเหมือนจะตายให้ได้


ทำไมการทำอะไรเพื่อสุขภาพที่ดีมันต้องยากขนาดนี้วะ แบบว่าแค่ถ่ายออกมาแล้วหน้าท้องแฟบก็ไม่ได้เหรอ ตดออกมาแล้วพุงยุบงี้มันก็ต้องได้ป่ะ


แค่นี้การออกกำลังกายก็ไม่จำเป็นกับผมแล้วแต่สิ่งที่คิดกับความเป็นจริงมันเลวร้ายกว่านั้นแหละครับ


ผมก็เลยต้องย้ำไงว่าการออกกำลังกายคือศัตรูตัวร้ายที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิตผมเลย


TBC...



#นิยายเขาว่ากันว่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 724 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #569 chanchanchan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 11:39
    เขารักของเขาเขาก็ต้องมาเฝ้าสิคะ555555 อย่าขัดพี่แกค่ะ5555
    #569
    0
  2. #411 xxxlilly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 04:14
    จ้องตาแข็งแต่ยอกว่าปกติ55555
    #411
    0
  3. #407 slh9490 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 23:02
    พี่คินน่ารักมากกกก
    #407
    0
  4. #404 pammyntk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:17
    พี่คินคือดีย์ รอทาวน์นานเท่าไรก็ไม่บ่น งือออน่าร้ากกกกก
    #404
    0
  5. #403 Chom_snj (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:09
    เข้าใจทาวน์อ่ะ 55555
    #403
    0
  6. #402 zzzwanmaizzz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 18:39
    บ่นเก่ง 55555
    #402
    0
  7. #401 opor-opor2011 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 18:16
    น่ารักหนา
    #401
    0
  8. #400 phurichaya25 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 17:44
    ทาวน์น่ารักมากๆเลยยยย ยักมีพี่คินเป็นของตัวเองงง
    #400
    0
  9. #399 Sunflower_1994 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 16:46
    ทาวน์ก็คือบ่นเก่งไปอีกจ้า 555 ก็คนมันไม่ชอบออกกำลังกายเนาะ

    ขำตอนไปติวกันแล้วคือกลัวพี่คินอะไรกันขนาดนั้น ทาวร์บอกพี่คินไม่กินคนโว้ยยย 555
    #399
    0
  10. #398 IninNutCham (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 14:06

    พี่คินคือดีย์จังน้าาาาาา
    #398
    0
  11. #396 ningtitaya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 12:43
    อยากมีพี่คินเป็นของตัวเอง แงง พี่น่ารักมาก น้องก็ดื้อๆ น่ารักก
    #396
    0
  12. #395 Minimew_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 12:29
    อ่านตอนนี้แล้วคิดถึงตัวเองลากสังขารตัวเองไปวิ่งตอนเช้าว่ายากแล้วแต่ปลุกแฟนไปวิ่งด้วยนี่ยากกว่า555
    #395
    0
  13. #394 nutwu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 11:58

    น่ารักมากแม่
    #394
    0
  14. #393 myeonz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 11:57
    หาแฟนที่ดีขนาดนี้ได้ที่ไหนนนน
    #393
    0
  15. #392 ao_Sumaree (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 11:56

    สู้ๆลูก พี่เค้าเป็นห่วงนะ
    #392
    0