(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 13 : ตอนที่12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 824 ครั้ง
    26 ส.ค. 62

ตอนที่12



“มึงกับกูยังเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิมใช่มั้ยวะทาวน์”


ผมกับไอ้ทิมเราไม่ได้ทะเลาะกันแต่คงเพราะเราเริ่มห่างกันล่ะมั้งเลยทำให้เกิดความเข้าใจผิด ตอนแรกผมคิดว่ามีแค่ผมคนเดียวที่คิดมากไปเองแต่พอได้ยินคำถามที่ไอ้ทิมถามมา ผมจึงได้รู้ว่าไอ้ทิมมันก็คงคิดเรื่องนี้ไม่ต่างกับผมเลย


“ทำไมวะ” ผมถามมัน อยากรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้มันคิดแบบนี้ จะเป็นเหตุผลเดียวกับผมหรือเหตุผลที่ต่างกัน


“ไม่รู้ดิ กูรู้สึกว่าเราห่างๆกัน ไม่ค่อยได้คุยหรือได้อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน”


“อือ กูก็คิดแบบมึงแหละ”


“ใช่มั้ยล่ะ” มันว่า “ตอนแรกก็นึกว่าคิดมากไปเองแต่พอยิ่งนานเข้ากูก็เริ่มไม่สบายใจ อยากจะคุยกับมึงเรื่องนี้หลายครั้งละแต่ก็กลัวว่ามึงจะกังวลไปด้วย”


“กูก็อยากคุยกับมึงเหมือนกันแต่ไม่รู้ดิรู้สึกเกรงใจไงไม่รู้ว่ะ”


ตอนนี้เหมือนกับว่าเราต่างคนต่างไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าต้องอธิบายความรู้สึกกับเรื่องที่เกิดขึ้นยังไง ไม่รู้ว่าต้องเริ่มต้นคุยแบบไหนถึงจะเข้าใจตรงกันและไม่รู้เลยว่าพอได้คุยกันแล้วจะรู้สึกได้เหมือนเดิมอีกมั้ย


“กูว่าแม่งเพราะไม่คุยกันนี่แหละก็เลยเป็นแบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีอะไรคงคุยกันไปแล้ว”


“จริงของมึงไม่รู้ว่าต้องเคลียร์อะไรเพราะไม่ได้โกรธกัน กูว่าเพราะเราคุยกันน้อยล่ะมั้ง มีกันแค่สองคนยังเสือกไม่มีเวลาคุยกันอีก”


ผมว่าอย่างติดตลก เห็นกลุ่มอื่นเขามีห้าหกคนก็เห็นคุยกันครบทุกคนแต่ผมนี่มีสองคนยังจะไม่คุยกันอีกอ่ะ แปลกมั้ยล่ะครับ


“ต่อไปกูว่าเราน่าจะคุยกันให้มากขึ้นดีมั้ยวะ ถึงจะไม่มากเท่าเมื่อก่อนเพราะต่างคนก็ต่างไม่ค่อยมีเวลาแต่วันหนึ่งก็ต้องคุยกันอ่ะ ไม่ก็วันไหนว่างๆเหมือนกันก็ออกไปหาไรกินด้วยกันงี้ดีมั้ยวะ อาจจะดีขึ้นจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมากกันแบบนี้ทั้งๆที่ไม่มีอะไรเลย”


“เอาดิ กูว่าจะชวนมึงไปหาไรกินพอดีวันเสาร์นี้แต่เกรงใจไอ้เมตประมงเลยไม่ได้ชวนสักที”


“เกรงใจมันทำไม วุ้ว..มึงนี่นะ คิดมากจริงๆเลย อยากไปไหนก็บอกดิวะยังไงกูก็ต้องไปกับมึงอยู่ละ”


โคตรซึ้งเลยครับ นานๆทีจะพูดอะไรที่มาสาระเหมือนกลุ่มอื่นบ้าง น้ำตาจะไหลถึงหัวแม่ตีน


“เออๆ แล้วมึงกับมันเดี๋ยวนี้เป็นไงบ้าง จะคบกันยัง?”


จะว่าไปมันสองคนก็คุยกันนานแล้วนะ ตั้งแต่เทอมสองของปีหนึ่ง นี่ขึ้นปีสองก็ไม่เห็นมันจะเปลี่ยนสถานะเป็นแฟนกันสักที ถามทีไรก็ดูๆกันไปก่อน ให้เดาครั้งนี้ไอ้ทิมก็คงจะตอบเหมือนเดิม


“ก็ดูๆกันไปก่อน”


นั่นไง...เดาผิดที่ไหน


“ดูนานไปป่ะวะ แล้วนี่ไอ้นั่นมันก็ยอมอ่ะนะ?”


“ไม่ยอมแล้วจะทำไงวะ กูยังไม่อยากมีแฟนนี่”


“แล้วมึงถามมันหรือยังว่ามันโอเคที่จะเป็นแค่คนคุยของมึงไปแบบนี้เรื่อยๆหรือเปล่า คนเราอ่ะนะมันก็ต้องการความชัดเจนกันทั้งนั้นแหละทิม ถ้ามึงไม่มั่นใจกูว่าลองเปิดโอกาสให้มันไปเจอคนใหม่ๆไม่ดีกว่าเหรอวะ”


“ไม่ได้ดิมึง”


ทีแบบนี้แล้วปฏิเสธใหญ่เชียว ผมก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมมันถึงไม่ยอมเป็นแฟนกับเขาสักทีในเมื่อดูท่าแล้วมันก็ชอบเขาไม่ต่างกันเลย ไอ้ทิมมันดูไม่ยากหรอกครับ เก๊กจนตะคิวแดกหน้าผมยังรู้เลยว่ามันคิดอะไร นี่ผมเพื่อนมันไง


“มึงกับมันต่างคนต่างก็รู้สึกเหมือนกันไม่ใช่เหรอวะทิม?”


“อืม..ก็ใช่แต่ไม่รู้ดิกูยังรู้สึกไม่อยากมีแฟนว่ะ กูพูดไม่ถูกว่ามันรู้สึกยังไงแต่รู้แค่ว่าคุยกันไปแบบนี้เรื่อยๆมันดีกว่าอ่ะ”


“เฮ้อ..กูก็ไม่เข้าใจมึงเท่าไรหรอกแต่มึงก็ต้องถามมันด้วยนะเว้ยว่าจะยอมเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆมั้ย ยังไงพวกมึงก็เป็นเพื่อนกูทั้งสองคนไม่อยากให้มองหน้ากันไม่ติดว่ะ”


“กูจะพยายามแล้วกันแต่ตอนนี้ยังรวบรวมความกล้าได้ไม่มากพอ”


“มึงกลัวว่ามันจะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ”


“อือ กูกลัวว่าถ้าบอกไปมันจะหายไปจากกูเลย ถ้าเป็นแบบนั้นกูก็คงไม่โอเคเหมือนกัน”


“ก็นะ..คนเราต่างก็ต้องการอะไรที่ชัดเจนทั้งนั้นแหละแต่ถ้ามันชอบมึงจริงๆก็คงจะยอมล่ะมั้ง ลองไปคุยกับมันดู”


“ขอบใจว่ะ กูไปละ มึงก็อย่าอู้งานนานเดี๋ยวกูยุให้เฮียไล่ออกเลย”


“ไอ้สันขวาน ไปเลยไป๊”


ถึงจะเอ่ยไล่มันอย่างเกรี้ยวกราดแต่ปากของผมกลับยิ้มกว้างเพราะรู้สึกโล่งและไม่ต้องคิดมากอะไรเรื่องของไอ้ทิมแล้ว มันก็แค่นี้แหละครับ ก็แค่ได้คุยกันนิดๆหน่อยให้รู้เรื่อง ทุกอย่างก็เคลียร์อย่างง่ายดายแล้ว


ที่คิดมากมาเป็นเดือนนี่หายเป็นปลิดทิ้งเพราะพูดกันไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง


 

 

 

 

 

วันหยุดนี้ผมว่างๆเลยชวนพี่คินไปหาพ่อแม่เขาที่บ้านแต่พ่อแม่พี่คินไม่อยู่เลยได้เจอกับพี่ครามและแมวของเขาที่ตอนแรกก็ตัวเล็กๆแต่พอมาเจออีกทีก็อ้วนจนพุ้งย้อยติดกับพื้นแล้ว


“โหยพี่คราม เลี้ยงแมวดีจังครับ อ้วนมาก” ผมยื่นมือไปเกาพุงไอ้แมวอ้วนที่นอนแหมะอยู่บนพื้นเล่น


“เออมันกินเยอะ แป๊บๆมาอ้อนจะกินข้าวละ”


“พี่ก็อย่าให้มันกินสิครับ”


“ได้ไงอ่ะ เห็นหน้ามันอ้อนๆแล้วพี่ก็ใจอ่อนทุกที”


“โธ่...พี่นี่แพ้ทางลูกอ้อนตลอดเลย”


เห็นเขาแบบนั้นนี่เจออะไรอ้อนหน่อยเขาเป็นอ่อนยวบทุกที ผมล่ะไม่รู้จะพูดยังไง ยิ่งแมวพี่ครามนะขี้อ้อนแถมยังอ้อนน่ารักด้วยพี่ครามเขาก็ต้องใจอ่อนเป็นธรรมดา


“แล้วทาวน์ไม่คิดจะเลี้ยงแมวบ้างเหรอ พอดีแมวเพื่อนพี่มันคลอดแมวอีกละนี่ก็หาคนมารับไปเลี้ยงอยู่ สนใจมั้ยล่ะ”


“จริงเหรอครับ..” ผมถามอย่างตื่นเต้น ผมอยากเลี้ยงแมวมากแต่ก็ไม่รู้จะเลี้ยงพันธ์ไหนดี จะหาร้านขายก็ไม่ค่อยมีเวลา พอได้ยินพี่ครามพูดแบบนี้ผมเลยสนใจขึ้นมาทันที “ผมอยากเห็นอ่ะพี่”


“เดี๋ยวเปิดรูปให้ดู เพื่อนพี่มันส่งรูปมาให้ดูอยู่” พี่ครามหยิบโทรศัพท์มาเปิดรูปแมวที่เพื่อนเขาส่งมาให้ผมดู มีแมวอ้วนมาเดินป้วนเปี้ยนผมกับพี่ครามก่อนจะล้มตัวลงแหมะอยู่บนตักผม


ผมยกมือลูบหัวแมวเบาๆ ใบหน้ายื่นไปดูรูปแมวที่อยู่ในโทรศัพท์พี่คราม


“ตัวนี้น่ารักพี่ สีส้มๆ”


“ตัวผู้ เพื่อนบอกซนที่สุดละ”


“จริงดิแต่ผมชอบอ่ะ เห็นแล้วถูกชะตา”


“งั้นเอาตัวนี้มั้ย?”


ผมกำลังจะพยักหน้าแต่ก็ต้องชะงักเพราะพี่คินเดินเข้ามา


“คุยไรกัน?”


“เลี้ยงแมว”


“ใคร?”


“ทาวน์ไง น้องมันอยากเลี้ยง”


“มึงอยากเลี้ยง?” เขาหันมาถามผม


ผมได้แต่อ้ำอึ้งก่อนจะเลี้ยงแมวก็ต้องถามพี่คินก่อนไง


“อือ...ได้มั้ยอ่ะ?”


“ไม่ได้”


“อ้าว?...ทำไมล่ะพี่”


“มึงว่างดูตลอดหรือไง อยากเลี้ยงก็ต้องมีเวลาเลี้ยงด้วยไม่ใช่แค่เห่ออยากได้แล้วไม่มีเวลาเลี้ยง ถ้าเป็นแบบนั้นกูก็ไม่ให้”


“ผมไม่ได้เห่อแป๊บๆซะหน่อย ผมอยากเลี้ยงนานแล้วแต่ไม่กล้าขอพี่ต่างหาก”


“แล้วมึงจะเอาเวลาไหนมาเลี้ยง?”


“ก็...” ผมไม่รู้อ่ะแต่มันมีเวลาแน่ๆแหละ


“ถ้าไม่มีก็ไม่ให้”


โหยไรวะ...พี่คินแม่งไม่เข้าใจเลย


“กูว่าใจเย็นๆกันก่อนเนอะ” พี่ครามห้ามทัพก่อนที่จะเถียงกันให้ยาวกว่านี้ “เอาเป็นว่าไปคุยกันก่อนนะทาวน์ ถ้ายังไงก็บอกพี่แล้วกันแต่ถึงไม่ได้เลี้ยงก็มาเล่นกับแมวพี่ก็ได้ จะมาเล่นทุกวันพี่ก็ไม่ห้ามหรอก”


เข้าใจมั้ยครับว่าแมวตัวเองกับแมวคนอื่นมันไม่เหมือนกันอ่ะ ผมอยากเลี้ยงแมวมากๆแต่พอโดนพี่คินว่าใส่แบบนั้นก็โมโหเหมือนกันนะ


“คุยอะไรอีก ยังไงก็เลี้ยงไม่ได้”


เนี่ยแล้วดูพูดดักผมทุกทางเลย ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไรเลย


“แมวผมไม่ใช่แมวพี่ ถ้าไม่อยากให้เลี้ยงผมออกมาเลี้ยงข้างนอกก็ได้”


“ทาวน์”


“อะไร”


“มึงทำไมพูดไม่รู้เรื่องวะ จะทะเลาะกันเรื่องแมวจริงๆใช่มั้ย”


“ก็ผมอยากเลี้ยง”


“แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปเลี้ยง งานก็ต้องทำจนถึงดึกดื่นไม่ใช่หรือไง”


“ระหว่างนั้นพี่ก็ดูให้ก่อนไม่ได้เหรอ?”


“สุดท้ายกูก็ต้องคอยมาเลี้ยงให้อยู่ดี ถ้าเป็นอย่างนี้ไม่เลี้ยงก็ดีกว่าไม่ใช่หรือไง”


“ถ้าพี่ดูให้ไม่ได้ผมเอาออกมาเลี้ยงข้างนอกก็ได้”


“ข้างนอกไหน?”


“ก็เช่าหออยู่คนเดียวที่มันเลี้ยงแมวได้ไง”


“ทาวน์”


“เออมึงสองคน พี่ว่าจะเย็นๆก่อนเนอะ ตอนนี้ค่อยคุยกันดีกว่าแยกกันไปก่อน ไว้อารมณ์เย็นทั้งคู่แล้วค่อยมาคุยกันอีกทีดีมั้ย”


“คุยอีกทีก็ไม่ให้เลี้ยง”


ไอ้พี่คินนี้ต้องการปะทะใช่มั้ยทำไมพูดแบบนี้วะ ผมอุตส่าห์ใจเย็นแล้วนะแต่ดูที่เขาพูดดิมันน่าใจเย็นมั้ย กระโดดกัดหูเลยดีมั้ยวะ


ผมเดินแยกขึ้นไปชั้นสองมุ่งหน้าไปห้องพี่คิน แยกๆกันอยู่ก็ดีห้องนี้ผมก็ยึดแล้ว ไม่ให้พี่มันเข้าแล้ว ไอ้บ้าพี่คินเอาแต่ห้ามผมอ่ะ โมโหก็โมโห อารมณ์แบบโกรธแต่เถียงไม่ได้แล้วน้ำตาจะไหลนี่แม่งโคตรน่ารำคาญเลยครับ


“ทาวน์เปิดประตู”


ไม่เปิดหรอก ทุบจนมือแตกผมก็ไม่มีทางเปิดให้เขาหรอก ยืนอยู่หน้าประตูนั่นแหละ


“ออกมาคุยกันดีๆทาวน์”


“.....”


คุยไปยังไงก็จบที่ทะเลาะกันอยู่ดีป่ะวะ ผมอุตส่าห์หลีกเลี่ยงการปะทะโดยการหนีมาอยู่บนห้องคนเดียวแล้วเขายังจะตามขึ้นมาอีก


“มึงมีเหตุผลหน่อยดิ เรื่องแค่นี้เอง”


“....”


ขนาดนี้ก็ด่าผมว่างี่เง่าเลยก็ได้ เรื่องแค่นี้ของพี่แต่มันไม่ใช่แค่นี้ของผมไง


“ทาวน์เปิดประตู”


ผมเดินหาหูฟังมาเสียบฟังเพลงในโทรศัพท์ เสียงของพี่คินที่เคาะประตูเรียกผมยังเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยิน สักพักเสียงนั้นก็หายไป ผมขมวดคิ้วแปลกใจแต่คิดว่าเขาคงล้มเลิกที่จะเข้ามาแล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเขา หัวยังไม่ทันถึงหมอนประตูห้องที่ผมล็อคไว้สนิทก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้อง


กูลืมไปได้ไงวะว่าพี่มันมีกุญแจห้องตัวเองอยู่ แล้วไอ้พี่แม่งก็ไม่ไขเข้ามาแต่แรกอ่ะ เอาแต่เคาะประตูอยู่นั่น


“มาคุยกันดีๆ”พี่คินปิดประตูพร้อมล็อคเสร็จสรรพ


ผมหันหลังใส่เขา ยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง หายใจก็ไม่ออกแต่ก็ต้องทนไว้ไม่อยากเสียฟอร์ม


“....”


ผ้าห่มผมถูกดึงโดยฝีมือพี่คินแต่ผมก็ยึดจับไว้แน่นไม่ให้เขาดึงออกได้ จะด้วยอะไรก็แล้วแต่พี่คินมันก็ล้มเลิกความตั้งใจ ทิ้งตัวลงนอนข้างผมแล้วดึงผมไปกอดทั้งผ้าห่มนั่นแหละ


“ถ้าทนอยู่แบบนี้ได้ก็โอเค”


พี่มันรู้ไงว่าผมคงอยู่ไม่ได้เพราะหายใจไม่ออกเลยเล่นแบบนี้ ไอ้พี่คินมันร้ายกว่าที่ทุกคนคิดนะครับ อย่าให้ความอ่อนโยนครั้งคราวมาบังตาเชียว


ผมได้แต่ดิ้นขลุกขลักเพื่อจะให้พี่มันปล่อยแต่ก็เสียแรงเปล่า เหนื่อยแล้วยังหายใจไม่ออกอีก ถ้าอยู่แบบนี้นานกว่านี้ผมคงลาจากโลกนี้ล่ะครับ


“จะออกมาคุยกันดีๆได้หรือยัง?”


“พี่ก็ปล่อยดิ”


“ถ้าปล่อยก็ห้ามหนี คุยกันดีๆอย่าใช้อารมณ์ อย่าประชดด้วย เข้าใจมั้ย”


“ไม่รู้”


“ให้โอกาสอีกที”


“ก็ได้ๆ” เสียงเข้มใส่ขนาดนี้ก็ต้องยอมป่ะวะ


พี่คินไม่ได้ปล่อยผมให้เป็นอิสระ เขากอดผมไว้หลวมๆ ช่วยเอาผ้าห่มที่คลุมหน้าผมออกแถมยังพลิกตัวให้ผมหันไปหาเขาอีก ผมจะทำอะไรได้แรงน้อยกว่าเขาก็ต้องยอมให้เขาไง


“เรื่องแมวกูให้เลี้ยงไม่ได้จริงๆ”


“ทำไมอ่ะ ถ้าเรื่องเวลาผมมีเวลาให้แน่นอน ตารางเรียนผมก็ไม่ได้มีเรียนทั้งวัน มีวันว่างด้วยส่วนตอนที่ไปทำงานร้านเฮียพี่ก็ดูให้ผมหน่อยไม่ได้เหรอครับ”


พี่คินกับพี่ครามเขาก็ไม่ค่อยต่างกันเท่าไรหรอกครับ ถ้าพี่ชอบคนอ้อนน้องก็ชอบให้อ้อนไม่ต่างกันแค่พี่คินมันจะเก๊กว่าพี่ครามเท่านั้นเองแต่ผมเป็นแฟนเขานะผมก็ต้องรู้สิ เมื่อกี้ที่ไม่อ้อนต่อหน้าพี่ครามก็เพราะคิดว่าคุยกันก่อนดีกว่า ไม่คิดว่าจะได้ใช้โหมดอ้อนจริงๆ


“ทำไมกูต้องดูให้ด้วย กูไม่อยากเลี้ยง”


“ก็แมวผมไง แมวผมก็เหมือนแมวพี่นี่ครับ” ผมยกมือขึ้นโอบเอวพี่คิน ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เขามากขึ้น “ของๆผมก็เหมือนของๆพี่นั่นแหละ”


“ไม่ต้องมาอ้อนเลย”


“โหย...ก็ผมอยากเลี้ยงนี่”


“ทำไมถึงอยากเลี้ยง?”


“ก็ชอบ”


“แต่กูไม่ชอบแมวแค่ไอ้ครามเอาเข้ามาในบ้านก็เกินพอแล้ว”


“อ้าว...” ผมไม่เคยรู้เลยนะ จำได้ว่าก่อนคบกันตอนนั้นเขาเคยไปช่วยแมวไว้ผมก็คิดว่าเขาชอบแมวซะอีก “ทำไมพี่ไม่ชอบอ่ะ ผมจำได้นะตอนนั้นพี่ยังช่วยแมวแล้วเอากลับร้านเฮียอยู่เลยอ่ะ เห็นนั่งพูดกับแมวด้วย”


“ตอนนั้นก็แค่ช่วยแต่หลังจากนั้นก็เอาไปให้คนอื่น ถ้ากูชอบป่านนี้กูเลี้ยงแมวตัวนั้นไปแล้ว”


ก็จริงของเขานะครับ


“ฮื่อ..แต่ผมอยากเลี้ยงอ่ะพี่คิน”


“ไม่เลี้ยงได้มั้ยแต่ถ้าวันไหนอยากมาเล่นกับแมวไอ้ครามจะพามา”


“แมวตัวเองกับแมวคนอื่นมันไม่เหมือนกันนะครับพี่”


“แต่กูให้มึงเลี้ยงไม่ได้จริงๆ”


เข้าใจแหละ คนไม่ชอบก็คือไม่ชอบ บางทีไม่ต้องมีเหตุผลก็ได้แหละครับว่าทำไมถึงไม่ชอบ แค่เห็นแล้วรู้สึกไม่ชอบมันก็คือไม่ชอบนั่นแหละ


“โอเคๆก็ได้ ผมยอมพี่เรื่องนี้ก็ได้” เอาเถอะพี่คินเขาตามใจผมมาเยอะแล้ว แค่เรื่องนี้ผมจะยอมให้เขาก็ได้ “แล้วก็ขอโทษที่พูดไม่ดีกับพี่ด้วยนะ ผมไม่ได้ตั้งใจอ่ะ ขอโทษครับ”


ผมรู้ตัวว่าพูดกับเขาแรงไป ที่จะย้ายออกมาอยู่หอเพื่อเลี้ยงแมวนี่มันเป็นความคิดที่ชั่ววูบ คนฟังอย่างพี่คินที่ได้ยินอย่างนั้นคงเสียใจกับคำพูดผมไม่น้อยเลย


“อืม วันหลังก็อย่าประชดกันเข้าใจมั้ย กูก็ขอโทษที่พูดไม่ดีกับมึงด้วย”


“ครับ”


ถ้าพี่คินเขาไม่ชอบแมวแล้วสัตว์เลี้ยงอย่างอื่นเขาจะชอบมั้ยอ่ะเช่นหมาไรงี้แต่ผมก็กลัวว่าจะไม่มีเวลาให้พวกเขาเหมือนกันนะถ้าเอามาเลี้ยงจริงๆ มันจะกลายเป็นภาระพี่คินเปล่าๆ เอาเป็นว่าตอนนี้คงต้องยกเลิกแผนการเลี้ยงสัตว์ทั้งหมดนั่นแหละ วันไหนอยากเล่นกับแมวก็คงต้องมาหาแมวพี่ครามเอาแล้วกัน


“แล้วนี่ร้องไห้หรือไง คราบน้ำตายังติดแก้มอยู่เลย” เขาถามพลางเช็ดน้ำตาที่แก้มให้ผมไม่เบาเลย ใช่ครับ ไม่เบาเลยแม่งโคตรแรงถ้าหน้าแหกก็คงต้องโทษพี่คินมันอ่ะ


“เจ็บเนี่ย ทำแบบอ่อนโยนไม่ได้หรือไง”


“ก็เบาแล้ว”


โอ้โห..เบาของพี่ยังขนาดนี้แล้วถ้าแรงๆนี้หน้าผมคงไม่ยุบหรอกเรอะ


“พอแล้วๆ ผมไม่ได้ร้องอะไรหรอกแค่โมโหแล้วน้ำตามันไหลเองอ่ะ”


“ทีหลังก็ฟังกันก่อน”


“ก็ฟังแล้วแต่ไม่เข้าหูไงเลยโมโห”


“ขี้โมโหจริงๆเด็กอะไร”


“ก็เพราะพี่นั่นแหละ”


“กูยังไม่ทันทำอะไรเลย”


จ้าพ่อจ้า ยังไม่ทันทำอะไรเลยเนอะ เบื่อที่จะเถียงกับเขาแล้วผมเลยขยับไปจนชิดพี่คิน เอาหน้าแนบอกเขา แขนก็กอดเขาไว้แน่นๆ อากาศในห้องนี้น่านอนมากเลยล่ะครับ


“ผมนอนก่อน ถ้าจะกลับแล้วปลุกด้วยนะ”


“เถียงไม่ได้แล้วหลับหนีตลอด”


เอ๊ะ!...พี่คินนี้ร่างกายต้องการปะทะจริงๆใช่มั้ยวะ


“อือ ไม่เถียงแล้วขอนอนนะ”


ต้องทำเสียงอ้อนใส่อีกถึงจะยอมผมอ่ะ


“อืม”


เขากระชับกอดผมพร้อมกับก้มลงมาหอมหัวจากนั้นบรรยากาศในห้องก็พาผมเคลิ้มหลับทันที


TBC...



#นิยายเขาว่ากันว่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 824 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #622 SandSeaSun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:52
    ดีที่ทาวน์ไม่ตะแบงอ่ะ พี่มีเหตุผลให้น้องก็ยอม
    #622
    0
  2. #606 joonniiezzz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:44
    รู้สึกไปเองป่ะ ว่าภาคนี้ทาวน์งี่เง่ามากๆ มีแต่เรื่องชวนทะเลาะ
    #606
    1
    • #606-1 จันทรานิรันดร์(จากตอนที่ 13)
      25 มีนาคม 2563 / 14:58
      เราไม่อยากจะคิดแบบนี้เลย แต่มันก็คิดไปแน้ว ฮื่อออ ;-;
      #606-1
  3. #568 pcy921 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 11:32
    เหมือนอ่านชีวิตประจำวันของสองผ้วเมียเลยค่ะ555 แบบใช้ชีวิตด้วยกันอะเนอะมีงอแงงี่เง่าง้องแง้งแต่แบบเออมันจีงอะแก มันจีงงงง
    #568
    0
  4. #560 RIN-14623 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 05:47
    ออกมาเลยทาวน์ ชั้นไปอยู่กับพี่คินเอง😠
    #560
    0
  5. #507 ผู้หญิงในความมืด (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 17:13
    ทาวน์งี่เง่าอ่ะ อ่านแล้วแอบหัวร้อนนิดๆ
    #507
    0
  6. #418 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:54
    ดีแล้วทาวน์ที่มีเหตุผลยอมฟังพี่คิน ไม่ได้เอาแต่ใจตัวเองจนเกินไป น่ารักค่ะ
    #418
    0
  7. #397 IninNutCham (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 13:50
    ต้องคุยกันดีๆสิเนอะ น่ารักกกกกก
    #397
    0
  8. #391 Small_tiger (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 10:52
    รออออออ
    #391
    0
  9. #390 ningtitaya (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 07:18
    น่ารักมากกก น้องอ้อนๆที่สุดไปเลยเอ็นดู
    #390
    0
  10. #389 tidaratmon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 02:22
    ต่อค่ะ😘😘😍
    #389
    0
  11. #388 xxtox (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 23:57
    งือออออ อยากให้น้องเลี้ยงแมวอะ
    #388
    0
  12. #387 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 22:35
    ตีกันบ้านแทบแตก

    5555
    #387
    0
  13. #386 myeonx (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 21:35
    นึกว่าจะม่าแล้วนะคะ 555555555 เย้
    #386
    0
  14. #385 slh9490 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 21:13
    เย้ ไรท์มาแล้ว (ทาวน์เหมือนแมวอยู่แล้ว พี่คินไม่อยากเลี้ยงเพิ่ม )
    #385
    0
  15. #384 ao_Sumaree (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 20:21
    เลี้ยงแมวอยู่ทุกวันยังเลี้ยงได้ เลี้ยงเพิ่มอีกสักตัวคงไม่ลำบากมั้งพี่คิน
    #384
    0
  16. #383 ILOVEMRCHU (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:53
    *เเล้วเเมวมันก็ชอบอ้อน
    #383
    0
  17. #382 ILOVEMRCHU (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:52
    คือ...พี่มันน่าจะหวงน้องเเหละ เล่นเเต่กับเเมวจนลืมพี่มันขนาดนั้น เเล้วเเล้วมันก็ชอบอ้อนไงคลอเคลียงี้ พี่มันก็หวงคนเเหละน่าา
    #382
    0
  18. #381 Chom_snj (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:45
    เลี้ยงทาวน์ก็เหมือนเลี้ยงแมวแล้วพี่คินอ่ะ5555555
    #381
    0
  19. #380 pammyntk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:42
    คิดถึงงงงง
    #380
    0
  20. #379 นูน่าของคยองซู (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:27
    จะเลี้ยงแมวไปทำไม เลี้ยงน้องก็เหมือนเลี้ยงแมวแล้ว ขี้อ้อนเหลือเกิน
    #379
    0
  21. #378 shadowxpq (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:10

    ไรท์​กลับมาแล้วว
    #378
    0