(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 11 : ตอนที่10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 858 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

ตอนที่10


หลังดูหนังเสร็จพี่คินก็พาผมกลับไปทำงานที่ร้านเฮียเตอร์ มาถึงร้านก็เห็นโยธามันเดินวุ่นไปหมด เฮียเตอร์ก็หัวหมุนอยู่กับการทำออเดอร์ให้ลูกค้า พอเห็นแบบนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมาที่โดดไปดูหนัง


ผมรีบร้อนเดินเข้าไปสวัสดีเฮียเตอร์ บอกให้เขารู้ว่าผมมาแล้วก่อนจะเดินเข้าไปหลังร้านเพื่อใส่ผ้ากันเปื้อนให้เรียบร้อยโดยที่มีพี่คินเดินตามมาผูกให้


“ขอบคุณครับ ผมไปทำงานก่อนนะ” ผมบอกเขาและพี่คินก็พยักหน้ารับรู้


“เดี๋ยวนั่งรอ”


“อือ”


ผมไม่รอให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ ออกมารับออเดอร์ช่วยโยธาที่เดินปาดเหงื่อกลับมาจากโต๊ะลูกค้า มันยิ้มให้ผมทีนึงเพื่อเป็นการทักทายก่อนจะนำออเดอร์ไปส่งให้เฮียที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์


งานในร้านทุกอย่างถึงจะวุ่นวายไปนิดแต่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ลูกค้าทุกคนในร้านเข้าใจดีว่าวันนี้คนเยอะเลยไม่ได้ทำให้เกิดปัญหา จนกระทั่งมีกลุ่มๆหนึ่งที่มาใหม่ใส่ชุดนักศึกษาแต่ไม่ใช่ของมหาลัยผม อาจจะเป็นจากมหาลัยอื่นแล้วมาหาอะไรกินแถวนี้


ผมเห็นกลุ่มลูกค้ากกลุ่มนั้นเดินเข้ามาจึงรีบเข้าไปรับออเดอร์ตามปกติ แอบเห็นสายตาของคนในกลุ่มมองไปทางพี่คินแต่ผมก็ไม่ได้คิดมากอะไร


“สวัสดีครับ วันนี้เมนูแนะนำจากทางร้านเป็นสเต็กปลาแซลมอนครับ ส่วนเมนูอื่นๆดูได้จากใบเมนูเลยครับ” ผมพูดอย่างสุภาพ ส่งยิ้มให้ลูกค้าในโต๊ะแม้จะเหนื่อยมากก็ตาม


ตอนเขาสั่งอาหารก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก กระทั่งที่รับออเดอร์เสร็จแล้วผมเตรียมจะเดินออกไปก็มีผู้หญิงคนหนึ่งในโต๊ะนั้นเรียกผมเอาไว้ก่อน


“ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าครับ” ผมถามเผื่อเขาจะลืมสั่งอะไร


“ผู้ชายคนนั้น” เธอชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง ผมมองงตามก็พบว่าเป็นพี่คินที่กำลังนั่งมองมาทางผมอยู่เช่นกัน ผมสบตากับเขาก่อนจะหันมาหาผู้หญิงคนนั้น


“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”


“รบกวนเอากระดาษใบนี้ให้เขาหน่อย” เธอยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆมาให้ตรงหน้าผม


ผมก้มลงมองก็ต้องเบิกตากว้าง อึกอักอยากจะปฏิเสธแต่ไม่รู้ต้องทำยังไงเพราะเธอเป็นลูกค้าและตอนนี้ผมก็กำลังอยู่ในหน้าที่


แต่บ้าเอ๊ย! การจะเอากระดาษที่มีเบอร์โทรของผู้หญิงคนอื่นไปให้แฟนตัวเองมันก็ไม่ใช่ป่ะวะ


“เอ่อ...คือพอดีว่าผู้ชายคนนั้นเขามีแฟนแล้วนะครับ”


เธอคนนั้นเงยหน้ามองผม เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม “เหรอ?”


“ครับ ผมว่าคงไม่...”


“เดี๋ยวก็คงได้เลิกกันแลวล่ะ เอาไปให้เร็วๆสิ”


เอ้า! เจ๊นี่อะไรวะ จู่ๆก็มาแช่งให้พี่คินเลิกกับผมแล้วยังมาเร่งเร้าให้ผมเอาเบอร์โทรของเธอไปให้พี่คินอีก นี่ผมต้องเอาไปให้จริงๆใช่มั้ย ผมไม่อยากมีเรื่องกับลูกค้าอ่ะ อีกอย่างก็ไม่ค่อยอยากต่อปากต่อคำกับเธอต่อแล้วด้วยเพราะงานผมไม่ใช่การที่ต้องมารับออเดอร์เธอโต๊ะเดียวนะ ยังมีโต๊ะอื่นอีกเพียบเลย


“ครับๆ เดี๋ยวผมเอาไปให้ ไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้วใช่นะครับ”


พอเห็นว่าเธอพยักหน้าผมก็รีบเดินสับเท้าออกไปจากตรงนั้น เดินเร็วๆมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่ผู้หญิงคนนั้นบอกให้ผมเอาเบอร์ของเธอมาให้


พี่คินมองผมอย่างแปลกใจ เขากำลังจะเอ่ยปากพูดแต่ผมก็ชิงพูดขึ้นก่อน


“มีคนเอาเบอร์มาให้พี่อ่ะ” ผมพยักพเยิดไปทางผู้หญิงโต๊ะนั้น เห็นเธอมองมาสายตานี่หวานเชียวนะ


“แล้วจะเอามาให้กูทำไม?”


“ก็เขาจีบพี่มั้ง ไม่รู้”


“กูหมายถึงมึงน่ะจะรับแล้เอามาให้กุทำไม ไม่หึงเลยหรือไง”


“แล้วผมทำอะไรได้อ่ะ นั่นลูกค้านะครับ”


“กูก้แฟนมึง”


“อือรู้แล้ว ผมอยากเอามาให้พี่ที่ไหนล่ะวะ ก็แค่รับๆมาให้จบๆไป”


“รับมาเองก็งอแงเอง เอาไปทิ้งไป วันหลังถ้าไม่สบายใจที่จะรับก็ไม่ต้องรับ ถ้ามีปัญหากูเคลียร์เอง”


“ก็พี่อ่ะชอบมานั่งให้คนอื่นมองอยู่ได้”


“กุผิดเหรอแค่มานั่งเฝ้าแฟน”


“ไม่ผิดไงแต่ผมไม่อยากให้มานั่งอ่ะ พอมานั่งก้เป็นแบบเนี้ย”


เขาหัวเราะก่อนจะยกมือขึ้นมาโยกหัวผม “ครับๆ ขอโทษที่หล่อเกินไปครับแต่แค่อยากมานั่งรอมึงไง เลิกงอแงได้แล้ว”


“ไม่ได้งอแงสักหน่อยแล้วเบอร์นี่ผมจะเอาไปทิ้งนะ”


“ตามสบายครับ”


“น่ารักครับ ผมไปทำงานละ”


ผมผละออกไปทำงหน้าที่ของตัวเองต่อ พอได้คุยได้เคลียร์ชัดเจนก็สบายใจขึ้นเยอะ ส่วนเบอร์นั่นผมก็แอบเอาไปทิ้งถังขยะโดยที่ไม่ให้เธอสังเกตแต่ใครจะไปรู้วะว่าเผลอแป๊บเดียว


ผู้หญิงคนนั้นจะใจกล้าเข้ามานั่งข้างๆพี่คิน


วันหลังผมจะไม่ให้พี่คินมานั่งรอที่ร้านแล้ว!


“เป็นไรครับพี่ทาวน์ผมเห็นทำหน้าหงุดหงิด”


“หงุดหงิดคน” ผมเห้นนะว่าพี่คินไม่ได้เล่นด้วยสักนิด เธอคนนั้นก็ไม่ยอมแพ้สักที ปากก็พูดแจ้วๆไม่หยุด พอพี่คินหนหน้านี้ก็ยังจะเอามือไปจับไหล่จนพี่คินต้องหันไปมองอีก


อะไรวะคนเราเขาไม่เล่นด้วยก็ยังจะตื๊อมันใช้ได้ที่ไหนกัน


“ไม่เข้าไปบอกล่ะครับว่านั่นแฟนพี่”


“พี่ก็บอกไปแล้วนะว่าพี่คินมีแฟนแล้วแต่เธอก็บอกว่าเดี๋ยวก็เลิกกัน”


“โอ้โห ยอมใจเธอเลยครับ”


“เออพี่ก็ว่างั้นแหละ”


“แต่พี่คินก็ดูจะรำคาญอยู่นะครับ”


เอาจริงคือกลัวมากว่าพี่คินจะรำคาญแล้วพาลหงุดหงิดจนเกิดเรื่องอ่ะ ผมไม่อยากให้เขาไปมีเรื่องกับผู้หญิงหรอกนะครับ


“เดี๋ยวพี่ไปจัดการก่อน”


“ไปเถอะพี่ ลูกค้าก็น้อยลงแล้ว”


ผมเดินเข้าไปหาตรงที่พี่คินนั่งอย่งไม่รอช้า สะกิดไหล่เขาเบาๆและพี่คินก็หันมา


“มีอะไร?” เขาหันมาถามด้วยความไม่เข้าใจ


“ไปนั่งหลังร้านมั้ย”


“ไม่เป็นไร”


“แน่ใจนะ”


พี่คินยกยิ้มก่อนจะเหลือบไปมองผู้หญิงคนข้างๆที่ยังไม่ไปไหนแล้วหันกลับมาจ้องตากับผมอีกครั้ง


“หวงเหรอ?”


“อือ”


“หึงใช่มั้ย?”


“อือ”


“หึ...เด็กขี้หึง ไม่ต้องคิดมากเดี๋ยวไปนั่งตรงมุมนั้นก็ได้”


“ไม่เอาอ่ะ”


เขาส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับบส่งยิ้มให้ เป็นท่าทางของเขาที่เหมือนจะบอกว่าเอ็นดูผมเหลือเกิน


“แล้วจะให้พี่ไปตรงไหนครับ พี่ไม่อยากนั่งหลังร้าน”


เขาคงจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นก็แอบฟังบทสนทนาระหว่างผมกับเขาอยู่จึงพูดจาแบบนั้นออกมา น้ำเสียงก็ฟังดูหวานเลี่ยนจนน่าขนลุกแต่ผมก้ต้องเล่นไปตามน้ำไง


“ทำไมครับ”


“ยังต้องถามอีกเหรอ?”


“ก็ผมไม่รู้เหตุผลนี่”


“เฮ้อ..เด็กคนนี้” เขาถอนหายใจไม่จริงจังนัก เล่นได้ดีมากครับพี่หวานเลี่ยนจนขนหัวลุกหมดแล้ว “ก็พี่อยากเห็นทาวน์ในสายตาไงครับ ไม่อยากคลาดสายตาไปไหนเลยคนดี”


อยากบอกพี่คินมากว่าพอเถอะ พอก่อน ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว ตั้งแต่คบกันมานี่เป็นคำพูดคำจาที่น่ากลัวที่สุดแล้ว มันแปลกๆอ่ะแต่ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเขิน


“เอ้อ..งั้นก็ได้แต่ห้ามไปมองใครนะ มองแค่ผมก็พอ”


“ครับที่รัก”


โอ๊ย! ไม่ไหวแล้วแม่ ผมจะตายให้ได้ มันไม่ชินอ่ะเหมือนโดนพี่คินแกล้งพูดใส่เลย คือแบบว่าพี่คินมันก็รู้ไงว่าผมไม่ชอบให้พูดอะไรแบบนี้แล้วที่พูดเนี่ยทั้งอยากให้เธอที่อยู่ข้างๆรู้สถานะระหว่างเราและจุดประสงค์อีกอย่างคือพี่มันอยากแกล้งผมไง


ชอบใจนักล่ะ แววตาแพรวพราวเชียว


“อ่า..งั้นผมไปทำงานต่อแล้ว”


“ตั้งใจนะครับเด็กดี”


ผมรีบเดินหนีคนที่ยิ้มขำท่าขนลุกขนพองของผม บอกแล้วไงว่าพี่คินมันแกล้งผม พอได้แกล้งเขาก็จะอารมณ์ดีแบบนี้ส่วนผู้หญิงคนนั้นผมไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรกับพี่คิน เห็นแค่ว่าเขายิ้มแห้งๆใส่พี่คินก่อนจะเดินกลับโต๊ะของตัวเอง


ก็ดีแล้วครับที่เธอไม่ดันทุรังต่อไม่งั้นผมคงต้องหาวิธีให้พี่คินไปนั่งหลังร้านจริงๆ


 

 

 


วันนี้ไอ้ทิมไม่สบายผมเลยต้องมานั่งเรียนคนเดียว วันที่ไม่มีไอ้ทิมมันก็เคว้งคว้างเหมือนกันนะครับ ทุกทีจะต้องมีคนให้ผมคุยด้วยตลอดแต่นี่หันไปก้เจอแต่เพื่อนที่รู้จักเผินละไม่ค่อยได้คุยกับ ถ้าไม่สนิทผมก้ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยด้วยหรอก


ตกเย็นสี่โมงครึ่งผมต้องเข้าไปดูน้องซ้อมสันทนาการซึ่งมีเวลาซ้อมอีกแค่สัปดาห์เดียวก็จะเริ่มการแข่งสันทนาการอีก กิจกรรมเทอมหนึ่งก็แยะเยอะแบบนี้แหละ ปีสองใช่ว่าจะไม่ต้องทำอะไร


พวกเรายังคงมีหน้าที่ที่ต้องดูและน้องไปตลอดจนครบทุกกิจกรรมที่ปีหนึ่งต้องทำ


สันทนาการวันแรกที่นัดมาซ้อมนี่น้องก็มาครบหรอกนะครับแต่พอหลายวันเข้าน้องก็เริ่มหดหายลงเรื่อยๆ คงเพราะขี้เกียจหรืออาจจะไม่ชอบเต้นไม่ชอบเข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้ก็ได้ มันก็แล้วแต่สิทธิของแต่ละคนนะครับผมวว่า ใครอยากทำก้ทำไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ


ทว่าคงมีแค่ผมและคนส่วนน้อยมั้งที่คิดแบบนั้น เมื่อน้องไม่มาก็ต้องมานั่งรอน้อง ให้เพื่อนคนที่มาโทรตามเพื่อนคนที่ไม่มา ใครมีธุระก็ต้องบอกส่วนใครที่ไม่มีก็ต้องมา เอาจริงผมก้ไม่ได้เห็นด้วยหรอกแต่เสียงส่วนน้อยอย่างผมจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากเออๆออๆไปกับเขา


ผมเคยพูดกับเพื่อนที่เป็นคณะกรรมการสาขาแล้วนะแต่เขาก็บอกว่าจะให้ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะรุ่นพี่ปีสูงก็สั่งมาแบบนี้


เฮ้อ...เอาเถอะครับยังไงผมก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนอกจากบ่นกับไอ้ทิมมัน


พอใกล้ๆเวลาเข้างานพี่คินก็ขับรถมารับและไปส่งผมที่ร้านเหมือนทุกวัน วันนี้เขามานั่งเฝ้าไม่ได้เพราะต้องไปงานกับพ่อแม่เขา ผมบอกเขาว่าถ้าเหนื่อยก็ให้นอนที่บ้านนู้นเลย ผมกลับเองได้แต่เขาก็ดื้อดันบอกว่าจะมารับผม


ผมขี้เกียจเถียงกับเขาก็เลยตกลงไป ไม่อยากขัดใจแล้วทำให้เขาหงุดหงิด


“ขับรถดีๆนะครับ”


“อืม เลิกแล้วโทรมานะ”


“ได้ครับ”


ผมลงจากรถแล้วมองพี่คินขับรถจนหายไปจากสายตาก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเพื่อทำงานของตัวเองบ้าง


“อ้าวโย! หน้าไปโดนไรมา?” ผมเข้ามาร้านก็รีบปรี่ไปหาโยธาที่หน้ามีรอยฟกช้ำตรงมุมปาก มีเฮียเตอร์ยืนประคบมุมปากให้อีกที


“มันไปมีเรื่องกับเพื่อนมา”


“ไม่ใช่นะครับ” โยธาปฏิเสธ


“ไม่ใช่แล้วคนที่กูเห็นกำลังต่อยกับเพื่อนนี่เขาเรียกว่าอะไร” เฮียเตอร์ถามอีก เขาดูหงุดหงิดแต่คงเพราะเป็นห่วงโยธาแหละมั้ง ก็น้องมันเป็นพนักงานที่นี่ไงครับ


“ก็...พอดีมีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยครับพี่”


“ขนาดต้องต่อยกันเลยเหรอ?” ผมถามบ้าง ถ้าเข้าใจผิดก็น่าจะคุยกันดีๆมากกว่ามั้ยอ่ะ


“ครับ เขาอาจจะอารมณ์ร้อนไปนิดนึงแต่ไม่มีอะไรจริงๆนะครับ”


โยธานี่มันพ่อพระป่ะแสนดีเหลือเกิน เขาต่อยขนาดนี้ยังบอกแค่ว่าเพราะเขาอารมณ์ร้อน อีกนิดนึงมึงไปบวชได้แล้วนะโยธา


“เอาเถอะๆแล้วเป็นอะไรมากมั้ย?”


“ไม่มากครับ ดีที่พี่เตอร์เข้ามาช่วยก่อน”


“ถ้าไม่ไปช่วยคงได้ไปเจอมันที่โรงพยาบาลแหละกูว่า” เฮียเตอร์ว่าพลางช่วยประคบมุมปากโยธามันไปพลาง “เอ้าเสร็จแล้ว มีตรงไหนอีกมั้ย”


“ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณมากนะครับพี่แล้วก็ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อนด้วยครับ” โยธายกมือไหว้ขอบคุณและสำนึกผิดไปในตัว


“เออช่างมัน ไปเตรียมตัวไปเดี๋ยวอีกหน่อยลูกค้าคงมาแล้ว”


“ครับ” ผมกับโยธารับคำพร้อมกันก่อนจะเดินไปหลังร้านเพื่อเตรียมตัวให้เรียบร้อย


วันนี้พี่คินไม่ได้เข้ามาผูกผ้ากันเปื้อนให้ หน้าที่นี้ผมเลยต้องมารบกวนโยธาอีกจนได้


“พี่คินเขาไปไหนเหรอครับ”


“ไปธุระกับที่บ้านอ่ะ”


“อ๋อครับ”


“มา เดี๋ยวช่วย” ผมบอกให้มันหันหลังก่อนจะช่วยมันผูกบ้าง พอผูกเสร็จโยธาก็ขอบคุณแล้วเตรียมจะผละออกไป “เออเมื่อกี้ที่พี่เตอร์ดุเพราะเขาเป็นห่วงนะ อย่าคิดมากนะเว้ย”


“ผมรู้ครับ ขอบคุณพี่ทาวน์นะครับ”


“อื้ม ไม่เป็นไรไปทำงานกันเถอะ”


 

 

 

 

 

เมื่อถึงเวลาเลิกงานผมก้ต้องนั่งรอพี่คินมารับ โทรหาเขาก็ไม่มีใครรับสายป่านนี้ไม่รู้ว่าอยู่ไหนแล้ว งานที่เขาไปไม่รู้ว่าเลิกหรือยัง สุดท้ายก็ต้องมานั่งหน้าจ๋อยรอเขาอยู่ในร้าน เกรงใจเฮียเตอร์เหมือนกันนะครับ ดึกแล้วด้วยเขาก็คงอยากกลับไปนอนตีพุงที่ห้องแล้ว


“มันยังไม่มาอีกเหรอทาวน์?”


“ยังครับเฮีย”


“โทรหาหรือยัง บอกมันก้ได้ว่าเดี๋ยวกูไปส่งเอง”


“โทรไม่ติดเลยพี่”


“อีกแล้วเหรอ”


“อือ” เฮียเขาก็คงรู้ว่านิสัยที่ไม่ชอบรับโทรศัพท์พี่คินมันเป็นยังไง เฮ้อ...เซ็งอ่ะผมก็อยากกลับบ้านไปอาบน้ำนอนแล้วเหมือนกันนะ


“ส่งข้อความบอกมันไว้มั้ยแล้วเดี๋ยวกูไปส่งมึงที่บ้าน”


“จะดีเหรอเฮีย ผมกลัวเขามาแล้วไม่เจอผมอ่ะ”


“งั้นลองโทรไปอีกรอบ ถ้าไม่ติดก้ส่งข้อความบอกมันแล้วกลับกับกู”


ที่เฮียเตอร์เสนอมาก็น่าสนใจนะ ผมยอมทำตามอย่างว่าง่าย คงเพราะทั้งเหนื่อยทั้งเหนียวตัวยากกลับบ้านมากแล้วเลยต้องยอมทำตาม


เสียงรอสายพี่คินยังคงดังไปเรื่อยๆจนกระทั่งเสียงหยุดลงผมก็หันไปส่ายหน้าให้เฮียเตอร์ คงต้องทำอย่างที่เฮียเขาว่าแล้วจริงๆแหละ


“ส่งบอกมันก่อน ถ้ามีปัญหาอะไรกูช่วยเอง”


“ขอบคุณครับ”


สุดท้ายก็ต้องกลับบ้านกับเฮียเตอร์ โยธารายนั้นเพื่อนมันก็มารับกลับก่อนแล้วเลยไม่ต้องให้เฮียไปส่ง กลับมาบ้านได้ผมก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมนอน


คิดว่าไม่นานพี่คินก็คงกลับมาแหละแต่ผมคงคิดไปเองเพราะตื่นเช้าขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยังคงนอนบนเตียงคนเดียวโดยที่ยังคงไร้เงาพี่คินเหมือนเมื่อคืน….


 


TBC....


ตอนนี้อาจจะมีคำผิดบ้างก้ขออภัยด้วยจ้า พี่คินหายไปไหนติดตามได้ตอนหน้าเด้อ

#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 858 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #633 NoonitNitaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 15:49
    มาม่าอีกแล้ว
    #633
    0
  2. #566 chanchanchan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 11:17
    พี่คินเป็นอะไรป่าวคะ
    #566
    0
  3. #373 RealThxnB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 16:21
    ตาพี่ไปไหน!
    #373
    0
  4. #360 Airzaa1810 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 21:19
    เขินพี่เค้าจนขนลุกเหรอลูกกกกก555
    #360
    0
  5. #354 IninNutCham (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 15:25
    ไม่ม่าใช่มั้ยคะ ม่ายน้าาาา ต้องฟิลกู๊ดสิ 5555555
    #354
    0
  6. #351 PDKM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 09:41
    พี่คินหายไปไหนนนน
    #351
    0
  7. #347 burasamare17 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 05:33
    เหมือนจะมีมาม่ารออยู่
    #347
    0
  8. #346 anyfearless (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 22:47
    กลิ่นมาม่าลอยมาเชียว
    #346
    0
  9. #345 ningtitaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:52
    พี่คินไปอยู่ไหนกันน

    //สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้เสมอ
    #345
    0
  10. #344 luckynim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:36
    พี่คินเป็นอะไรหรือเปล่าอ่ะ แงงงง อย่าม่านะนะนะนะ
    #344
    0
  11. #343 zzzwanmaizzz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:28
    คินหายไปไหน จะม่ามั้ยเนี่ย
    #343
    0
  12. #342 pink-peat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:58
    พี่คินไปไหน ทำไมไม่บอกน้อง

    มันเป็นยังไงฮึ
    #342
    0
  13. #341 sirip_61 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:40
    อย่าทิ้งน้องงงงงง
    #341
    0
  14. #340 slh9490 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:24
    ม่ารึป่าวน้า 555555ในเลข5มีน้ำตาซ่อนอยู่
    #340
    0
  15. #339 masoya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 19:28
    พี่ไปไหนนนน
    #339
    0
  16. #338 GGUBGIF (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 19:23
    ไม่ม่าได้มั้ยยย~~
    #338
    0
  17. #337 Parichat2003 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 19:23
    เริ่มแปลกๆแล้วว้อยยยย
    #337
    0
  18. #336 xxxlilly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 19:02
    อ่ะละบอกจะไม่ทำอีก
    #336
    0
  19. #335 myeonz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 19:00
    ง่าา ไม่ม่าใช่ไหมคะไรท์
    #335
    0
  20. #334 aoom_carat15 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 18:58
    พี่คลินไปไหนนนนนนน
    #334
    0