(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,125 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

ตอนที่9


ชีวิตผมอาจจะดูราบเรียบปกติเหมือนจะมีความสุขและใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีปัญหาอะไรแต่เอาเข้าจริงแล้วปัญหามันก็มีตลอดแหละครับ อยู่ที่ว่าผมจะเก็บมาคิดใส่ใจมากน้อยแค่ไหน


ยิ่งใส่ใจมากมันก็จะทำให้ผมเครียดมากและถ้าเราไม่สนใจมันเลยปัญหานั่นก็ยิ่งจะค้างคาไปกันใหญ่


ทุกสิ่งอย่างมันก็ควรจะมีสมดุลที่ดี ไม่มากไปไม่น้อยไป ขอให้มีจุดกึ่งกลางที่พอดีผมว่าชีวิตก็โอเคแล้วนะแต่บางครั้งพอเกิดปัญหาขึ้นจริงๆ ความคิดที่ว่าเราต้องรักษาสมดุลของทุกสิ่งอย่างก็ไม่เคยอยู่ในหัว เรามักจะมองข้ามมันไปเสมอนั่นแหละ


 อาจจะงงที่จู่ๆผมก็พล่ามเรื่องพวกนี้ออกมา ก็ถ้าเพราะไม่มีปัญหาผมคงคิดอะไรแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ อย่างว่าแหละพอเราเข้าไปอยู่ในจุดที่ต้องเผชิญมันจริงๆเราก็ต้องคิดเรื่องพวกนี้ได้อยู่แล้ว


ผมรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองดูเหินห่างกับไอ้ทิมมันมาก คงเพราะเราคบกันอยู่สองคน ไปไหนมาไหนด้วยกันเกือบตลอดเวลาแต่หลังๆมานี้ ผมกับมันต่างก็มีหน้าที่ ผมต้องทำงานร้านเฮียและต้องแบ่งเวลาว่างไปให้พี่คิน เวลาที่เหลือที่มีอยู่กับไอ้ทิมก็แค่ตอนที่ต้องไปเรียน ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่เป็นแฟนกับพี่คินผมคงจะเอาเวลาว่างของตัวเองที่มีมาอยู่กับไอ้ทิมมันนั่นแหละ


ส่วนตอนนี้ไอ้ทิมมันก็ปิ๊งปั๊งกับไอ้เมตประมงอยู่ มันเลยใช้เวลาที่ว่างของมันไปกับการพูดคุยและออกไปเที่ยวลั้ลล้าข้างนอกกับเมตประมง เพราะถือว่าเป็นการทำความรู้จักและเรียนรู้กัน


ใช่ครับเราสองคนอยู่กันแบบนี้มาตั้งแต่เปิดเทอมปีสอง เราต่างก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเหมือนเมื่อก่อน จริงอยู่ว่ามีอะไรผมก็จะไปปรึกษามันตลอดแต่บางครั้งที่ผมมีเรื่องกลุ้มใจผมก็รู้สึกเกรงใจมันนะ กลัวทักไปแล้วมันจะรำคาญ กังวลว่ามันคงใช้เวลาของมันอยู่และการที่ผมทักมันไปจะกลายเป็นว่ารบกวนเวลาของมัน พอคิดแบบนั้นแล้วผมก็ตัดสินใจเก็บเรื่องที่ตัวเองกลุ้มใจไว้คนเดียว


ผมมีพี่คิน..ผมรู้ แต่ใช่ว่าผมจะคุยกับเขาได้ทุกเรื่องนะครับ ทุกคนก็ต่างมีเรื่องที่ไม่อยากพูดกับอีกคนแต่เราก็อยากที่จะพูดกับอีกคนมากกว่าอยู่แล้ว


กลุ้มใจนะและคิดมากด้วย เรื่องเพื่อนคือเรื่องที่อ่อนไหวต่อจิตใจผมเหมือนกัน จริงอยู่ว่าผมเป็นผู้ชายแต่ผู้ชายมันก็มีอารมณ์อ่อนไหวบ้างป่ะครับ แล้วเพื่อนนี่ก็มีคนเดียวอยู่ด้วย มันก็เลยทำให้ผมคิดหนักเรื่องไอ้ทิมขึ้นเรื่อยๆ


จนกลายเป็นว่าเวลาผมอยู่คนเดียวก็ชอบฟุ้งซ่าน ส่งข้อความหาไอ้ทิมแล้วมันตอบช้าก็เกิดอาการน้อยใจมันแล้ว ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ไม่เป็นนะแต่ตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้


“อ้าวทาวน์ มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว”


ผมหันไปมองหาคนเรียกก่อนจะฉีกยิ้มกว้างมองผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาหาที่นั่งอยู่ในศาลาข้างริมน้ำคนเดียว เป็นบริเวณที่อยู่ในมหาลัย ผมมาไม่บ่อยหรอกแต่ถ้าเบื่อๆเซ็งๆก็มานั่งเล่นตรงนี้


“ขิมพิม ไม่เจอกันนานเลย” ทักทั้งสองคนที่ทิ้งตัวลงนั่งในศาลาด้วยกัน จำไม่ได้แล้วว่าเจอทั้งสองคนครั้งล่าสุดเมื่อไหร่แต่รู้ว่ามันนานมากๆจนผมก็ลืมนึกถึงเพื่อต่างคณะสองคนนี้ไปเลย


“สบายดีมั้ย?”


“สบายครับ เราก็เรื่อยๆ” ผมตอบขิมที่ถามไถ่กันอย่างคนที่ไม่เจอกันนาน ถึงอยู่มหาลัยเดียวกันแต่ต่างคณะก็ใช่ว่าจะได้เจอกันง่ายๆ “แล้วขิมกับพิมมาทำอะไรกันแถวนี้”


“อ้อ พอดีเราสองคนมีธุระที่คณะบริหารนิดหน่อยน่ะ ดีเลยที่มาเจอทาวน์ เราสองคนว่าจะชวนไปหาอะไรกินด้วยกันตอนเย็นพอดี”


“อ่า...” ผมครางรับในลำคอ


“แล้วทิมล่ะ?” พิมถามก่อนจะมองซ้ายขวาเพื่อหาไอ้ทิม


“ทิมมันไม่ว่างน่ะ” ผมยิ้มให้ทั้งสองคนก่อนจะตอบคำถาม ป่านนี้มันก็คงอยู่กับไอ้เมตประมงนั่นแหละ


“อ้าว? แล้วอย่างนี้ทาวน์จะไปกับพวกเรามั้ย”


“ไปได้ๆ เราว่างสองชั่วโมงเดี๋ยวตอนเย็นต้องรีบไปทำงาน”


“ร้านสเต็กพี่เตอร์ใช่มั้ย เห็นคนไปกินกันเยอะมากกว่าเมื่อก่อน”


“ใช่ คนเยอะจนขิมท้อแต่ก็นะเจ้าของร้านก็หล่อแถมสเต็กก็อร่อยดูลูกค้าถึงเยอะทุกวัน”


“อร่อยมาก วันไหนขิมกับพิมว่างๆแวะไปกินได้นะ ไม่ได้เห็นไปกินตั้งแต่คราวนู้นเลย”


“เราก็อยากกินนะแต่สู้คนเยอะไม่ไหวอ่ะ”


“ตอนนี้ร้านขยายใหญ่ขึ้นแล้ว ที่นั่งเพียบเลย”


“ขายเก่งมากทาวน์”


“นิดหน่อยน่า ช่วยเจ้าของร้านทำมาหากิน”


ขิมกับพิมหัวเราะที่ผมเอาแต่โปรโมทร้านให้เฮียเตอร์ คือมันติดเป็นนิสัยไปแล้วเวลาใครพูดถึงร้านเฮียผมก็จะพูดโปรโมทให้เขาฟังใหญ่โต พูดได้ไม่หยุดเพราะอยากให้ร้านเฮียมีคนไปกินเยอะๆถึงแม้ตอนนี้จะเยอะจนเฮียต้องรับโยธาเข้ามาเป็นพนักงานเพิ่มอีกคนก็ตาม


“เอาเถอะ เดี๋ยววันไหนเราสองคนว่างจะแวะเข้าไปกินแน่นอนแต่ตอนนี้เราไปกินอะไรกันดี ทาวน์มีร้านแนะนำหรือจะเสนอมั้ย?”


“เราอะไรก็ได้”


“งั้นเอาเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นใหม่หลัง มอ.ที่พึงมาเปิดดีมั้ยเห็นเขาบอกว่าอร่อย” พิมเสนอ


“ได้นะ” ขิมตอบรับ “ทาวน์ว่าไง?”


“เราได้หมดครับ” ระหว่างนั้นโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงผมก็สั่นขึ้น หยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ของพี่คินที่โทรเขามา “เราขอรับโทรศัพท์แป๊บนึง”


“จ้ะ” เมื่อได้รับการตอบรับจากเพื่อนทั้งสองคนผมก้กดรับสายพี่คินทันที เดี๋ยวให้รอนานก็บ่นอีก


“ครับพี่”


(อยู่ไหน)


“ศาลาริมน้ำแถวคณะบริหารครับ”


(ไปทำอะไร)


“มานั่งเล่นเฉยๆ พี่มีอะไรรึเปล่า เลิกเรียนแล้วเหรอ?”


(มึงลืมเหรอว่าเรานัดดูหนังกัน)


“อ่า....” ผมเกาหัวแกรก นึกถึงเมื่ออาทิตย์ก่อนที่พี่คินชวนผมไปดูหนังที่เขาอยากดูมากเรื่องหนึ่งซึ่งผมก็รับปากเขาไว้เป็นดิบดีแต่วันนี้ดันมาลืมซะได้ คงเพราะเอาแต่คิดเรื่องของไอ้ทิมมาหลายวันจนลืมบางเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันเลย


(ลืมจริงๆใช่มั้ย)


“ขอโทษครับ”


(.....) ปลายสายเงียบไปจนผมใจเสีย เอาไงดีผมไม่อยากให้พี่คินโกรธผมเลย


หันไปมองทางขิมกับพิมที่คุยกันเจื้อยแจ้วก็ต้องหายใจออกมาอีกระลอก พึ่งจะบอกว่าว่างไปไม่กี่นาทีก่อน แถมนัดเพื่อนว่าจะไปหาอะไรกินด้วยกันหยกๆ นี่ผมลืมเรื่องที่นัดกับพี่คินไว้ขนาดนั้นเลยเหรอวะ แม่งเอ๊ย! ถ้าเขาจะโกรธมันก็ไม่แปลกหรอก


“พี่ครับคือผมขอโทษนะ พี่คิน...”


(ช่างเถอะ แล้วตกลงยังจะไปมั้ย)


“แป๊บนึงนะครับ” ผมหันไปทางขิมกับพิมก่อนเอ่ยบอกเธอสองคน “ขิมพิมคือวันนี้เราไม่น่าจะว่างแล้วเอาเป็นนัดกันไปวันอื่นได้มั้ย”


“ทำไมล่ะ ทาวน์ติดธุระด่วนเหรอ?”


“อืม”


“ไม่เป็นไรๆ เอาเป็นนัดกันวันอื่นก็ได้ ถ้ายังไงก็ไลน์มาบอกได้”


“ครับ ขอโทษอีกทีนะ”


“อื้อ ไม่เป็นไรเลย เราสองคนเข้าใจ”


ผมยิ้มให้ทั้งสองคนก่อนจะหันกลับมาพูดกับคนในปลายสายต่อ


“พี่ครับ..”


(มึงลืมเรื่องนัดของเราขนาดนั้นเลยเหรอ)


“อ่า...”


(กูคิดว่ามึงแค่ลืมเฉยๆแต่ถึงขนาดนัดไปกับคนอื่นโดยที่ลืมนัดกูไปเลยมันก็ไม่โอเคนะ)


“พี่คิน ผมขอโทษ”


(มึงไปกับเพื่อนเถอะ)


“เฮ้ยพี่!....” เขาวางสายไปจากผมดื้อๆ เรื่องนี้ไม่ต้องหาคนผิดให้ยากเลย เป็นผมเองแหละที่ลืมนัดกับเขาไปโดยปริยาย ลืมไปและจำไม่ได้เลยว่านัดกับพี่คินไว้


ไม่บ่อยเลยที่ผมกับเขาจะมีเวลาว่างแล้วได้ออกไปเที่ยวเล่นด้วยกัน วันนี้เป็นวันที่ผมเลิกเรียนเร็วแท้ๆแถมพี่คินยังจองตัวผมไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแต่ผมกลับทำให้ทุกอย่างต้องหยุดชะงักลงเพราะคำว่าลืมของตัวเอง


เหมือนช่วงนี้ผมจะลืมให้ความสำคัญกับพี่คินไปเลย ผมคิดแต่เรื่องของไอ้ทิมและลืมไปเลยว่าผมก็มีใครอีกคนที่ต้องดูแลใส่ใจความรู้สึกเหมือนกัน


เรื่องความรู้สึกมันเป็นเรื่องที่ยากหรือผมทำให้มันยากเองก็ไม่รู้ถึงได้แยกแยะอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง


“เฮ้อ”


“ทาวน์เป็นอะไรรึเปล่า?”


“เปล่าหรอก เราขอตัวก่อนนะ”


“อื้ม ไว้เจอกันนะ”


“ครับ”


ผมเดินออกมาจากศาลา เดินเลียบข้างทางไปเรื่อยๆระหว่างเดินก็กดโทรออกหาเฮียเตอร์คนที่น่าจะพอช่วยอะไรผมได้ในตอนนี้


 

 

 

 

ถ้าในตอนที่ผมมีเรื่องไม่สบายใจหรือโดนพี่คินโกรธจนต้องการที่พึ่ง คนแรกที่ผมนึกถึงแน่นอนว่าต้องเป็นไอ้ทิมเพื่อนของผม แต่ก็นะตอนนี้มันก็ไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว การรบกวนเวลามันที่จะอยู่กับไอ้เมตประมงก็ไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่ คนที่พึ่งได้เลยมีแต่เฮียเตอร์


“พี่คินกลับแล้วเหรอครับ” ผมเดินมาจนถึงคณะของเขาและเห็นว่ากลุ่มพี่คินนั่งกันเกือบครบเลย ขาดแต่พี่หมอก พี่ไฟและพี่คิน


“มันบอกจะไปดูหนังกับมึงไม่ใช่เหรอ?”


เฮียเตอร์ถามส่วนผมก็ได้แต่ยิ้มแห้งให้


“มีปัญหาอะไรรึเปล่าวะทาวน์ ทำไมทำหน้างั้น” พี่เป๋าโผล่หน้าเข้ามาถามบ้าง


“ทะเลาะกับมันเหรอ?”


ผมมองพี่ๆทั้งสามคนก่อนจะถอนหายใจออกมา อาการผมเดาง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ ผมว่าตัวเองก็ไม่ได้ทำตัวผิดปกติไปจากเดิมเลยสักนิดนะ


“นิดหน่อยครับพี่ พอดีผมลืมนัดกับพี่คินวันนี้”


“อ้าว?” พี่ทั้งสามมองหน้าผมและเป็นพี่ยีนส์ที่ถามต่อ “ลืมแล้วยังไงวะ มึงก็จำได้แล้วนี่หว่ามันจะโกรธมึงอีกทำไมอ่ะ”


“ลืมนัดเฉยๆเขาไม่โกรธหรอกครับแต่ผมลืมนัดเขาแล้วดันไปนัดคนอื่นไว้อีกนี่แหละ เขาก็เลยโกรธ”


“โธ่ทาวน์ มึงลืมสนิทเลยเหรอ”


“ครับ พอดีผมมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยก็เลยลืมนัดพี่คินไปสนิทเลย”


“กูว่าตอนนี้มันก็คงกลับบ้านรึเปล่าแต่เห็นว่ามันจะไปรับมึงนะ มึงไม่เจอมันเหรอ?”


“เมื่อกี้ผมไปนั่งถวคณะบริหารมาอ่ะพี่ ถ้าพี่คินไปรับที่คณะผมก็ไม่เจอหรอกครับ”


“โทรหามันดิ บอกว่ามึงรอมันอยู่ที่คณะมัน เดี๋ยวก็มาไม่ถึงห้านาที”


“กูให้สาม” พี่เป๋ากับพี่ยีนส์ทายเวลาในการที่พี่คินจะมาหาผมที่คณะ มันจะเร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับ เป็นไปได้เหรอ เขาโกรธผมมอยู่นะ


“กูเห็นด้วย โทรบอกมันว่ามึงรออยู่เดี๋ยวมันก็มา”


ผมพยักหน้า ยิ่งมีเฮียเตอร์เสริมแล้วก้ทำให้เกิดความฮึกเหิมขึ้น กดโทรออกหาเบอร์พี่คินทันที เขารับสายและไม่ตัดสายผมอย่างที่คิดไว้ แค่นี้ก็จะใจชื้นขึ้นมาแล้ว


“พี่คินอยู่ไหนครับ”


ผมมองพี่เป๋ากับพี่ยีนส์ที่ทำปากขมุบขมิบให้ผมใช้เสียงสองคุยกับพี่คิน


(ในมอ.) เสียงเขาตอบนิ่งๆแต่ก็ดีกว่าเขาเงียบใส่ล่ะวะ


“ผมรอพี่อยู่ที่คณะพี่นะครับ มาหาผมได้มั้ย”


แอบได้ยินพี่เป๋ากับพี่ยีนส์กระซิบกันว่าผมใช้เสียงสิบคุยกับพี่คิน บ้าเหรอใครจะไปทำแบบนั้นหรือทำแต่ไม่รู้ตัววะ


(รอทำไม)


“รอไปดูหนังไงครับ”


(แล้วเพื่อนมึงล่ะ)


“เอาไว้วันหลังได้ครับ ตอนนี้นัดของพี่สำคัญที่สุดแล้ว”


(หึ...)


“ไปนะครับ ผมรออยู่นะ มารับผมหน่อย”


เขาเงียบและทำให้ผมลุ้นตามกับคำตอบที่จะได้รับจากเขา ถ้าเขาบอกว่าไม่ ผมก็แห้วเลยนะครับ


(อืม รออยู่นั่น)


ผมยิ้มกว้าง ตอบกลับเขาด้วยเสียงดีใจ “จะรอครับพี่”


หลังวางสายจากพี่คิน ก็ดูเหมือนว่าตัวเองกำลังโดนจับจ้อง ผมกวาดตามองก็เห็นพี่ทั้งสามคนมองผมแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้


“โหย...ไอ้คินไม่แพ้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้วป่ะ อ้อนขนาดนั้น”


“อ้อนอะไรพี่เป๋า ผมก็พูดปกติ”


“สาบาน?”


“ก็นิดนึงแหละพี่ ถ้าไม่อ้อนเขาก็ไม่หายโกรธผมอ่ะดิ”


“ก็ถูกของมันป่ะ ถึงว่าไอ้คินแม่งติดมึงแจเลย อ้อนเก่ง”


ผมยิ้มให้พี่ๆทั้งสามคน ผมก้ไม่ได้อ้อนเก่งอะไรขนาดนั้น แค่รู้ว่าสถานการณ์ไหนควรพูดกับพี่คนยังไงแค่นั้นเอง เวลาที่เขาร้อนผมก็ต้องเย็นไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ทำแบบนี้ได้ทะเลาะกันบ้านแตก จุดสุดท้ายคือการไปกัรไม่รอด ผมไม่เอาด้วยหรอก ยังอยากใช้คำว่ารักกับพี่คินไปนานๆ


“ไอ้สัด สองนาทีว่ะ เร็วกว่าที่คาดไว้อีก”


มองคนมาใหม่ที่เดินมุ่งหน้าเขามายังโต๊ะที่พวกเรานั่ง เสียงพี่เป๋ากับพี่ยีนส์บ่นออกมาว่ามาเร็วจนไม่ทันตั้งตัว เหมือนพี่คินซุ่มอยู่แถวนี้แล้วเดินออกมาอย่างไงอย่างนั้นเลย


“มาเร็วจังครับ” ผมไม่มีเวลาไปคิดอะไรมากหรอก เห็นเขาเดินมาก็ลุกขึ้นไปหา หยุดยืนตรงหน้าพี่คินแล้วเงยหน้าไปฉีกยิ้มให้


“ไม่ต้องมาอ้อน” เขาผลักหน้าผากจนผมเกือบหน้าหงายแต่ก็ไม่วายฉีกยิ้มให้เขากว้างขึ้น เป็นแบบนี้เขาคงหายโกรธผมแล้ว


“ไม่ได้อ้อนสักหน่อย ไปกันเลยมั้ยครับ”


“อืม”


“โอ้โห เพื่อนั่งหัวโด่ก็ไม่คิดจะทักกันหรอกครับ ก็ใช่วิเราอ้อนไม่เก่งเหมือนแฟนเขานี่เนอะ” พี่เป๋าแซวขึ้นมา มีพี่ยีนส์ผิวปากเป็นลูกคู่ให้


พี่คินมองจ้างไปทางเพื่อนตัวเองก่อนจะพูดออกมาสั้นๆคำเดียว


“เสือก”


“เป็นการทักทายที่ดี ถุย!


ผมหัวเราะก่อนจะหันไปหาเฮียเตอร์ “ผมขออนุญาตไปสายนะครับ”


“เออ ไปเหอะมีโยธาช่วยงานอยู่ไม่เป็นไรหรอก”


“ขอบคุณครับเฮีย” ผมมือขึ้นไว้ขอบคุณและลาเฮียกับพี่เป๋าพี่ยีนส์ไปในตัว “ไปก่อนนะครับพี่ๆ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับคำแนะนำนะครับ”


“ไม่เป็นไรเว้ย ถือว่าได้เห็นมึงอ้อนไอ้คินให้เป็นบุญตาแค่นี้ก็ดีมากแล้วน้องรัก”


การที่ผมจะอ้อนพี่คินนี่มันเป็นแรร์ไอเท็มขนาดเลยเหรอวะ พวกพี่เขาเนี่ยพูดเวอร์จริงๆเลย


 

 

 


อย่าคิดว่าการดูหนังของเราสองคนจะมานั่งจู๋จี๋กันในโรงหนังนะครับเพราะว่าพี่คินเป็นคนที่ตั้งใจดูหนังมากถ้าเขาอยากดูเรื่องนั้นจริงๆ เขาไม่สนใจผมที่นั่งสัปหงกข้างๆเขาหรอก


อย่างว่าแหละหนังสนุกของเขาอาจจะไม่สนุกสำหรับผมก็ได้ ก็คนมันชอบคนละแนวอ่ะครับแต่แค่มีเวลาได้มานั่งดูหนังด้วยกันกับเขาแบบนี้ผมก็มีความสุขแล้วแม้หนังจะทำให้ผมง่วงนอนมากแค่ไหนก็ตาม


“ไม่สนุกเหรอ?” คิดว่าเขาไม่ได้สนใจแต่คงคิดผิดเพระเมื่อหนังผ่านไปเกือบครึ่งเรื่องคนที่คิดว่ากำลังตั้งใจดูหนังอยู่ก็ก้มลงมาหาแล้วกระซิบถามข้างหูผมเสียงเบา


“ก็โอเคครับแต่ผมไม่ค่อยดูแนวนี้”


“เบื่อมั้ย อยากออกรึเปล่า?”


“ไม่ครับ พี่อยากดูเรื่องนี้มากไม่ใช่เหรอ ดูต่อได้ครับ” ผมตอบเขา ส่งยิ้มให้คนที่ใส่ใจแม้กับเรื่องเล็กๆน้อยๆ


“แน่ใจนะ ถ้าไม่อยากดูแล้วจะพาออกไป”


“โหย..เอาใจผมขนาดนี้มีอะไรรึเปล่าเนี่ย” ผมเอ่ยแซวเขาไม่จริงจังนัก เราคงคุยกันด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน ดีหน่อยที่เรื่องนี้เป็นหนังค่อนข้างนอกกระแสคนเลยมาดูกันไม่เยอะ


“เปล่า แค่ไม่อยากให้เบื่อ”


“ผมไม่เบื่อครับ แค่ได้อยู่กับพี่ผมไม่เคยเบื่อหรอก” ผมตอบไปตามที่ใจคิดแต่ใครจะคิดวะว่าคำตอบของผมจะทำให้เขามันเขี้ยวจนต้องก้มลงมาหอมแก้มผมเร็วๆแล้วผละออก


“พูดจาน่ารัก”


“พี่คิน!” ผมเอ็ดเขาเสียงเบา “ดูหนังเลยชอบเล่นทีเผลออยู่เรื่อย”


“แบบนี้แหละจะได้ไม่เบื่อ”


ยังจะมีหน้ามาพูดอีก พอเขาแกล้งผมเสร็จก้หันกลับไปดูหนังด้วยใบหน้ายิ้มระรื่นทั้งที่ฉากในหนังตอนนั้นไม่เห็นจะมีอะไรให้น่ายิ้มตาม มือของเขาค่อยๆเลื่อนมาจับมือผมไว้ก่อนจะกระชับให้แน่นขึ้นแล้วเอาไปวางไว้บนตักของเขา


ก็จริงแหละ พอเขาทำแบบนี้ความเบื่อที่เคยมีกับหนังเรื่องนี้ก็หายไปเลย


อานุภาพพี่คินนี่ร้ายแรงจริงๆ





TBC....


มาอัพช้ามากแม่ ช่วงนี้สภาพจิตใจไม่ค่อยดีเลยส่งผลกระทบกับทุกเรื่องเลย แงง ขอโทษทุกคนจ้าที่ให้รอนาน ไม่รู้ว่าตอนต่อไปจะมาอีกเมื่อไหร่แต่อยากให้ทุกคนรอเราก่อนเด้อจ้า// ไหว้ย่อ

ปล. ระหว่างรอตอนหลักเราจะลงภาพไอจีในทวิตเตอร์เรื่อยๆเด้อ ใครอยากรู้เรื่องชีวิตประจำวันของทั้งสองคนก็ไปรอส่องรอติดตามกันได้จ้า

#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.125K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #647 chewathan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 07:49
    ไม่มีเรื่องของเฮียเตอร์พี่หมอกและพี่เป๋าเหรอคะ
    #647
    0
  2. #592 sugarraeks (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 19:11
    ช่วงนี้หนูโดนงอนบ่อยใจคอไม่ดีเลยลูกเอ๊ย
    #592
    0
  3. #565 pcy921 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 11:05
    ทาว์นอย่าขี้ลืมมม เด่วโดนงอนอีก55555
    #565
    0
  4. #372 RealThxnB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 14:35
    อยากเห็นตอนพี่อ้อนน้องบ้าง555555
    #372
    0
  5. #353 IninNutCham (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 15:06
    เรื่อยๆก็ได้ เราจะรอเสมอน้าา ไรท์สู้ๆๆๆ
    #353
    0
  6. #333 Airzaa1810 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 15:06
    อยากเจอโหมดพี่คืนอ้อนน้องบ้างงงวง
    #333
    0
  7. #332 Cheezymm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 14:35

    สู้ๆนะคะไรท์
    #332
    0
  8. #331 myeonx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:27
    รอเสมอนะคะไรท์ เป็นกลจให้นะคะ ขอให้ผ่านพ้นไปได้ เยิ้บๆๆ
    #331
    0
  9. #330 godxmeii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:04
    เข้าใจทาว์นนะ คนเราจะพยายามแยกแยะแต่มันก็ห้ามตัวเองไม่ได้หรอก ลืมนัดผิดจริงแต่ก็ไม่รำคาญน้องแน่นอน เพราะนิสัยน้องอ่ะมาแนวแบบชอบน้อยใจตัวเองว่ามาคบกับพี่คินได้ไงเจอกระแสฟค.พี่คินอีก เราเข้าใจทาว์นและรักเทอนะะ
    #330
    0
  10. #329 LitSs (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 20:38
    เราว่าทาวน์ไม่โอเคเลยนะ ลืมนัดได้ไงงงง
    #329
    0
  11. #328 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 17:22
    พี่คินงอนน้องได้ไม่นานร๊อก 55555
    #328
    0
  12. #327 slh9490 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 17:22
    พี่คินน่ารักมาก ยอมน้องตลอด
    #327
    0
  13. #326 Chom_snj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 17:00
    อย่านึกถึงเพื่อนจนลืมพี่คินนะ ไม่ใช่ต้องทิ้งเพื่อนหรือไม่ใส่ใจเพื่อน เราต้องแยกแยะ แบ่งให้ถูกไม่งั้นจะเกิดปัญหาได้นะทาวน์ จัดการความรู้สึกดีๆ
    #326
    0
  14. #325 xxxlilly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 16:54
    พี่คินก็ยอมตลอดนั่นแหละ น่ารัก
    #325
    0
  15. #323 Small_tiger (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:06
    ฉันเชื่อว่าอีกหน่อย ทาวน์จะต้องได้คู่คองอีกคน เย้!!!
    #323
    0
  16. #321 Kibibiza (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:53
    รอฉันรอเธออยู่ก็ไม่รู้เธอจะแวะมาเมื่อใด
    #321
    0
  17. #320 Yaoi0077 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 20:52
    รอออออ
    #320
    0
  18. #319 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 18:16
    ก็เนอะ มีกันอยู่สองคนก่อนจะมาเจอพี่คิน
    #319
    0
  19. #318 ao_Sumaree (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:42

    สู้ๆค้าบบบ
    #318
    0
  20. #317 olivai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:12
    รออออ ไม่มีทางรำคาญน้องทาวน์แน่นอนนน
    #317
    0
  21. #316 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 21:01
    รออออออ
    #316
    0
  22. #315 นูน่าของคยองซู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 20:58
    ไม่รำคานทาวน์หรอก เราเองก็เคยเป็น แบบสนิทมากคบมานานอยู่ดีๆเพื่อนไปสนิทกับคนอื่นมากกว่าเลยน้อยใจ เพื่อนไม่ง้อด้วยเพราะเพื่อนไม่รู้ว่าเราน้อยใจ
    #315
    0
  23. #314 มิ๊กกี้เม้าท์_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 20:13
    อาการมันแปลกๆน้ะว่าไหม ม่ช่อย่างที่คิดใช่ไหม? ม่ท้องช่ไหม5555///คิดไปไกล
    #314
    1
    • #314-1 0623571570(จากตอนที่ 10)
      28 กรกฎาคม 2562 / 20:40
      คิดเหมือนกันเลย5555
      #314-1
  24. #313 Napat99 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 20:13
    รอเลยยยย
    #313
    0
  25. #312 kmrllpd (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 19:01
    รอค้าบบบบบ
    #312
    0