.·°∴ ☆.ขอให้ดาวตก Shooting star.·°∴ ☆. {Yaoi}

ตอนที่ 5 : ขอให้ดาวตกครั้งที่ 4 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    13 มิ.ย. 62

ขอให้ดาวตกครั้งที่ 4


//

ค่ำคืนฉันร้อนรน

พิษรักมันทำให้ใจเหม่อ

หน้าเธอปรากฏให้เจอได้ทุกที่

//

 

 



เป็นของมึง?..เป็นของมึงเนี่ยนะ เหอะ! พูดอะไรตลกว่ะ กูไม่มีทางทำเรื่องบ้าบอแบบนั้นแน่!” มันตวาดกร้าว มือแข็งแรงของเมฆยื่นมาบีบต้นแขนผมอย่างรุนแรง


ผมเจ็บ…แต่ต้องทน เจ็บทั้งกายและใจเจ็บแค่ไหนก็จะไม่ยอมแพ้ผมเชิดหน้าขึ้น มองมันด้วยดวงตาแข็งกร้าว


แต่มึงทำให้กูเป็นแบบนี้!” ผมตวาดกลับไปไม่แพ้มัน เมื่อมันได้ยินสิ่งที่ผมพูดก็ยิ้มเยาะ สายตาของเมฆกวาดมองไปทั่งเรือนร่างของผมที่มีรอยขบกัดของมันเต็มไปหมดก่อนดวงตาคู่นั้นจะกลับมาจ้องหน้าผมอีกครั้ง


หมดปัญญาทำให้กูรักจนต้องใช้วิธีนี้เลย?...สกปรกว่ะ!”


เมฆเหวี่ยงผมอย่างแรงจนล้มลงบนที่นอน ความปวดร้าวจากช่องทางด้านหลังแล่นขึ้นมาจนเจ็บร้าวไปทั้งตัว


เออ! กูสกปรกแล้วไงมึงก็เอาคนสกปรกอย่างกูไปแล้วนี่”


กูเมา มึงเข้าใจไหมว่ากูเมา! ไม่ใช่มึงหรือไงที่อยากได้กูจนตัวสั่นเลยยอมนอนครางอยู่ใต้ร่างกูห้ะ!”


ไม่ใช่”


หน้าอย่างมึงคงหมดหนทางจะทำให้กูรักจริงๆ ทำทุกอย่างให้กูแต่กูก็ยังไม่แม้แต่จะคิดรัก คงหมดหวังขนาดต้องทำแบบนี้…ได้ศินถ้ามึงอยากให้กูเป็นของมึงนักกูจะเป็นให้แล้วมึงจะรู้ว่าไอ้ความรักเหี้ยๆที่มึงต้องการจากกูมันไม่ได้สวยงามอย่างที่มึงคิด!”


เมฆกดเสียงต่ำ ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาหาผมที่นอนมองมันอยู่ ผมตัวสั่นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เมฆตอนนี้น่ากลัวจนผมหวั่นใจหรือที่ผมตัดสินใจทำทั้งหมดจะเป็นสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของผม


มึงจะทำอะไร!”


ก็ทำให้กูเป็นของมึงไง อ้อ…ไม่สิ ทำให้มึงเป็นของกูต่างหาก เมื่อคืนกูเมาอาจจะยังไม่ถึงใจมึงแต่ตอนนี้สติกูครบดี กูจะทำให้มึงได้รับรู้ว่าการเป็นของกูมันถึงใจขนาดไหน”


ไม่!”


ปฏิเสธไปแล้วคิดว่ากูจะหยุด? อยากได้กูนักกูก็จะเอามึงให้พอใจ เอาให้หายอยากเลยเป็นไง”


เมฆ อย่าทำแบบนี้”


กลัวว่างั้น?”


ผมพยักหน้าหงึกหงัก เมฆมองผมนิ่งก่อนจะยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มที่ผมไม่ชอบ มันน่ากลัวและไม่น่าไว้ใจ


กูจะพยายามอ่อนโยนนะศินที่รัก”


มันโน้มหน้าลงมาหาปม ใจผมเต้นตึกตักรัวเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ เวลานี้ก็ยังอดยอมรับไม่ได้ว่าผมยังตื่นเต้นที่จะโดนเมฆสัมผัส ผมสับสันมันทั้งกลัวทั้งตื่นเต้นผสมปนเปกันไปหมด ไม่รู้ว่าตัวเองต้องรู้สึกยังไงกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น


อ๊ะ!”


เมฆขบกัดตรงซอกคอผมจนเผลอร้องออกมา มันเงยหน้ามองผมก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นเลียและริมฝีปากดูดดึงอีกครั้ง


เมฆ พะ..พอ”


เสียงของผมสั่นพร่า พยายามดันตัวมันออก ถ้ามันจะทำผมตอนนี้จริงๆผมคงไม่รอด ผมยังเจ็บเนื้อตัว สิ่งที่อยู่ข้างในก็ยังไม่ได้รับการทำความสะอาด


แต่เมฆไม่คิดฟังผม เขายังคงสัมผัสผมไปเรื่อยๆ ผมต่อต้านอะไรเขาไม่ได้ ผมไม่มีแรงเหลือสำหรับการต่อต้านกับเขาแล้วจริงๆ ผมทั้งเพลียทั้งล้า เรื่องเมื่อคืนกลับมาเล่นงานผมด้วยร่างกายที่อ่อนแอ


ขยะแขยงว่ะ!”


ในที่สุดเขาก็ยอมผละออก ทิ้งคำพูดทำร้ายจิตใจให้ผมต้องเจ็บช้ำอีกซ้ำๆ


ฮึก…”


อย่ามาสำออย ออกไปจากห้องกูกูจะนอน” เมฆไล่ผมอย่างไม่ใยดี เขาไม่แยแสแม้ผมจะมีสภาพที่ดูแทบไม่ได้


ผมไม่อยากทะเลาะกับเมฆ จึงข่มใจกัดฟันตัวเองแล้วพยุงตัวลุกขึ้นจากที่นอน


โอ๊ย!” ผมล้มลงกองกับพื้นในที่สุด ขาของผมอ่อนแรงจนเดินแทบไม่ได้


รำคาญ! ออกไป!”


เมฆใจร้าย เขาใจร้ายกับผมเกินไปแล้ว เขาไม่คิดจะมาช่วยผมเลยหรือไง ทำไมเขาถึงปล่อยให้ผมนั่งอยู่ตรงนี้ เมฆคนดีของผมเขาหายไปไหน ทำไมเหลือแต่เมฆคนใจร้ายที่เอาแต่ไล่ผม


อึก”


ผมทำตัวเอง…เรื่องทุกอย่างมันเป็นเพราะผมที่เห็นแก่ตัว ผมจะไปโทษเมฆได้ยังไงเพราะเรื่องทั้งหมดนั่นก็เป็นเพราะผมเอง

 


25%



ความพยายามของผมยังไม่สิ้นสุดลง หลังจากต้องนอนซมเพราะพิษไข้และอาการปวดเนื้อตัวของผมเป็นเวลาสามวันเต็มๆ ผมต้องหยุดเรียนและโกหกเพื่อนว่าที่เป็นไข้คงเพราะผมเดินตากฝนจากข้างนอก ทุกคนไม่มีใครสงสัยและบอกกับผมเพียงว่าให้หายเร็วๆ


ผมใช้ความใจกล้ากลับมาหาเมฆที่ห้องเขาอีกครั้ง เป็นโชคดีที่ก่อนหน้านั้นผมมาที่นี่บ่อยจึงทำให้ทั้งยามและพนักงานข้างล่างคุ้นหน้าผมดีว่าผมเป็นเพื่อนเมฆ พวกเขาเลยปล่อยให้ผมขึ้นมาหาเมฆได้อย่างง่ายดาย


“มาทำไม ไสหัวไป!” สภาพเมฆตอนเปิดประตูมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่ห่อหุ้มช่วงล่างของเขา เหงื่อเขายังคงชุ่มอยู่บนตัว สภาพเขาตอนนี้กลับทำให้ผมหน้าร้อนขึ้นมาดื้อๆแม้เสียงตวาดของเขาจะน่ากลัวมากก็ตาม


“ขอเข้าไปหน่อย” การทำหูทวนลมของผมทำให้เมฆหงุดหงิด มันผลักผมจนล้มลงกองกับพื้นก่อนจะเอ่ยปากไล่อีกครั้ง


“กูบอกให้ไสหัวไปไงวะไอ้เหี้ย!


ผมยิ้มขื่น เมฆคงโมโหเรื่องของผมอยู่ ไม่เป็นไรหรอกผมจะใช้ความพยายามของตัวเองที่มีอยู่ใช้มันเพื่อเข้าใจเขา ผมจะเข้าใจเมฆ ถ้าเมฆร้อนผมจะยอมเย็นให้เขาก็ได้


“ขอกูเข้าไปหน่อยเม....” เสียงของผมขาดห้วงไปเมื่อมีใครอีกคนที่โผล่หน้าออกมาจากบานประตู


“ใครมาคะเมฆ?”


ผู้หญิงในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวทำให้ผมเบิกตากว้าง ไม่ต้องบอกว่าพวกเขากำลังทำอะไรผมพอก็เดาออก ผมมองจ้องผู้หญิงคนนั้นนิ่งก่อนจะเปลี่ยนกลับไปมองเมฆบ้าง


“ขอเข้าไป” เสียงผมแข็งขึ้น พยายามจะแทรกตัวเข้าไปในห้องของเมฆให้ได้


“เพื่อนเมฆเหรอคะ?”


เมฆไม่ตอบ มันเอาแต่จ้องผม มันไม่พูดอะไร มันจ้องผมจนผมเริ่มกลัว ซ่อนมือที่สั่นเทาของตัวเองไว้ข้างหลังและทำใจกล้าจ้องมันกลับ


“ได้ อยากเข้ามาก็เชิญ”


ไม่รูว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนหน้านั้นมันยังไล่ผมเหมือนรังเกียจหนักหนาแต่ตอนนี้มันกลับเบี่ยงตัวหลบให้ผมเข้ามาในห้องอย่างง่ายดาย


“ไปทำเรื่องของเราให้เสร็จดีกว่าครับ ไม่ต้องไปสนใจหรอก” เมฆหันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้น มือของมันคว้าเอาเอวคอดของหญิงสาวเข้าหาตัว


“แต่ว่า...” ผู้หญิงคนนั้นทำท่าจะพูดขัดแต่เมฆมันกลับก้มลงไปจูบเธอต่อหน้าต่อตาผม เหมือนเขาสองคนลืมไปว่าผมยืนอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงไม่อายที่จะจูบกันต่อหน้าคนอื่นเลย


“อื้อ เมฆคะพอแล้ว เพื่อนเมฆก็อยู่นะ” เธอยังมีความอายด้วยเหรอ? จูบกันเหมือนจะกลืนกินกันอยู่ต่อหน้าผมอยู่แล้ว เธอยังมียางอายอยู่หรือไง


“ช่างสิ ไปครับ” เมฆมันอุ้มหญิงสาวขึ้นแนบอก ก้าวผ่านผมไปยังห้องนอนโดยที่ไม่แม้แต่จะชายตามอง


ผมมองตามทุกการกระทำของเมฆ ตั้งแต่คืนนั้นเมฆก็ไม่เหมือนเดิมแต่ผมจะหวังให้มันเหมือนเดิมได้ยังไงในเมื่อเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นแน่นอนว่ามันเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว


เดินมาทิ้งตัวเงียบๆลงบนโซฟา ผมจะทนอีกหน่อย จะนั่งรอให้เมฆเสร็จธุระ จะรอจนมันออกมาแล้วผมจะได้พูดเรื่องของเราสักที


การต้องมานั่งฟังเสียงครวญครางของผู้หญิงที่กำลังมีอะไรกับคนที่ผมชอบมันก็เจ็บดีครับ แต่ผมก็ไม่กล้าลุกออกไปไหน กลัวว่าถ้าตัดสินใจออกไปแล้วจะไม่มีโอกาสได้ก้าวเข้ามาอีก


ผมรู้....เมฆจงใจที่จะไม่ปิดประตูห้องนอนให้สนิท เหตุผลที่มันยอมปล่อยให้ผมเข้ามาในห้องก็คงเพราะอยากให้ผมรับรู้ว่าคนอย่างมันเอาใครก็ได้แต่ไม่มีทางเป็นผม


ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะในเมื่อสายตาที่มันมองผมมาไม่มีแม้แต่ความเป็นมิตร มันออกจะว่างเปล่าจนผมใจหาย เมฆที่ผมเคยรู้จักก่อนหน้านั้นมีแต่แววตาเป็นประกายและติดอ้อนในบางครั้ง เมื่อเกิดเรื่องในคืนนั้นแววตาที่ผมเคยได้รับมาตลอดก็เลือนหายไปพร้อมกับความรู้สึกดีๆที่มันเคยมอบให้ผมในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง


แต่มันคงไม่รู้ว่าตลอดมาผมก็ไม่ได้หวังที่จะอยากเป็นเพื่อนมัน มันเอาแต่ยัดเยียดคำว่าเพื่อนให้กับผมทั้งๆที่มันไม่รู้อะไรเลยว่าผมอยากเป็นมากกว่านั้น ผมเกลียดคำว่าเพื่อนที่มักจะหลุดออกมาจากปากของเมฆ มันไม่เคยทำให้ผมรู้สึกยินดีที่จะได้รับคำนั้น กลับกันมันเหมือนตอกย้ำว่าตลอดชั่วชีวิตผมก็จะเป็นได้เพียงเพื่อนกับเมฆเท่านั้นและไม่ควรหวังเป็นอย่างอื่น


ซึ่งผมไม่ยอม


เสียงในห้องดังขึ้นติดต่อกันนานอยู่หลายชั่วโมง ผมอึดอัดและปวดหน่วงที่อกข้างซ้ายแต่ต้องทำใจแข็งไว้ กระทั่งได้ยินเสียงพูดคุยหยอกล้อออกมาจากห้องนอนผมจึงหันไปมอง


“เมฆคือกู....”


“พิ้งอยากทานอะไรคะ เดี๋ยวเมฆพาไป”


ผมคงไม่ได้พูด เวลานี้คงไม่ใช่เวลาที่ผมต้องพูด ผมยอมสงบปากสงบคำ นิ่งมองเขาสองคนที่พูดคุยคำหวานต่อกันอยู่อย่างนั้นเพื่อตอกย้ำตัวเอง


“แต่เมฆคะเพื่อนเมฆ?”


“เมื่อคืนพิ้งบอกว่าอยากทานร้านนั้นใช่ไหมที่เคยชี้ให้เมฆดู”


“ค่ะ แต่ว่า...”


“งั้นไปครับ เราไปร้านนั้นกัน”


ผมเหมือนคนที่ไม่มีตัวตน เหมือนเป็นธาตุอากาศที่เมฆมันมองไม่เห็น มันทำเหมือนผมไร้ตัวตน ทำเหมือนผมไม่ได้นั่งอยู่ในห้องนี้ทั้งๆที่ผมกำลังจ้องมันอยู่ด้วยซ้ำ


“เมฆคะแต่เพื่อนเมฆเขา...”


“จุ๊ๆครับคนสวย เราไม่พูดถึงคนอื่นเนอะ”


อืม....หน้าที่ของผมก็คงทำได้แค่รอมันต่อไป


 

 

 

 

 

ท้องของผมยังไม่มีอาหารอยู่ข้างในตั้งแต่เช้า จำได้ว่าเมื่อเช้าตื่นขึ้นมาจัดการตัวเองให้เรียบร้อยและมุ่งมาหาเมฆที่คอนโดเขาทันที ผมยังหวังว่าเราจะคุยกันดีๆได้ คุยกันให้ดีกว่าวันนั้น ผมจะขอโอกาสให้เมฆเปิดใจ ผมยอมทำทุกอย่างขอให้เมฆยอมเปิดใจให้ผมเข้าไปในใจของมันบ้าง


แต่ทุกอย่างกลับพังไม่เป็นท่า เมฆมันคงเกลียดผมไปแล้ว แม้แต่หน้ามันคงไม่อยากมองผมด้วยซ้ำมั้งอีกทั้งผมก็มาขัดเวลาส่วนตัวของมันที่กำลังจะมีกับคนอื่น ผมยอมรับบว่าพอเห็นภาพแบบนั้นผมก็ยิ่งอิจฉา อิจฉาทุกคนที่ได้เข้าใกล้เมฆได้ง่ายๆ ไม่ต้องคิดหาวิธีการมากมายเพื่อจะเข้าหาเมฆเหมือนผม


ยิ่งผมไล่ตามเมฆก็เหมือนจะยิ่งหนี ผมไม่รู้ว่าผมเหนื่อยหรือเปล่าแต่รู้ว่ายังมีแรงเหลืออยู่เพียงพอที่จะไล่ตามเมฆให้ทัน ถ้าเมฆมันวิ่งเร็วผมก็จะวิ่งตามให้ทัน ถ้าไม่ทันก็จะพยายามให้มากขึ้น ผมเชื่อยังไงสักวันผมก็คงจะตามเมฆทันในที่สุด


“เหี้ย!” ผมหันไปมองทางประตูก็เห็นเมฆยืนอยู่ มันมองผมอย่างตกใจก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“เมฆ กูขอคุยด้วยได้ไหม?” ผมเดินตรงเข้าไปหามันที่ทำท่าจะเดินหนีเข้าห้องนอน คว้าเอาแขนมันไว้แต่ก็โดนมันสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี


“กูไม่มีอะไรจะคุยกับมึง”


“แต่กูมี”


“นั่นก็เรื่องของมึงไม่เกี่ยวกับกู”


“เมฆ ฟังกันหน่อยไม่ได้เหรอวะ!


“ฟังเหี้ยอะไร ฟังว่ามึงอยากได้กูแบบนี้เหรอ กูฟังแล้วแม่งโคตรน่าขยะแขยง คนที่กูเรียกว่าเพื่อน ให้ความจริงใจมาตลอดกลับมาทำอย่างนี้กับกู มึงคิดว่ากูจะยอมรับฟังอะไรมึงได้อีกเหรอวะ!


“กูขอโทษ”


ผมรู้ว่าเมฆเก่ง มันดูออกทุกอย่างว่าผมคิดจะทำอะไร ผมไม่รู้ว่าตลอดมาเมฆมันมองออกไหมว่าผมชอบมันแต่ถ้ามันมองออก มันก็คงเลือกที่จะไม่พูดเพื่ออยากรักษาความเป็นเพื่อนกับผมเอาไว้ ซึ่งผมไม่เคยต้องการ


“เก็บคำขอโทษของมึงเอาไว้เหอะ แล้วก็ไสหัวออกไปได้แล้ว กูไม่อยากจะเสียความรู้สึกไปกับมึงมากกว่านี้แล้ว”


“มึงแค่ช่วยฟังกูหน่อยไม่ได้เหรอวะเมฆ มึงขยะแขยงกูขนาดนั้นเลยเหรอ มึงเกลียดกูมากเลยเหรอเมฆ กูคนนี้ไม่มีอะไรดีๆให้มึงมองเห็นเลยใช่ไหม”


“พอเถอะว่ะศิน”


“กูไม่พอ มึงไม่เคยเปิดรับกูเข้าไปเลยเมฆ กูยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งคิดอะไรเลวๆแล้วยอมให้มึงเอากู กูก็ยอมทำ เหี้ยแม่ง! กูก็ขยะแขยงตัวเองเหมือนกัน!


“ศิน!


“กูที่แอบชอบมึงมาตลอด กูที่คอยปลอบเวลามึงเสียใจเรื่องฟ้า กูที่คอยทำทุกอย่างให้กับมึงแค่นี้มันยังไม่พอที่มึงจะเปิดใจรับกูเลยใช่ไหมเมฆ ขอแค่โอกาสให้กูเข้าไปเรียนรู้กับมึงบ้างไม่ได้เหรอวะ!


“ไม่ได้ กูทำไม่ได้” เมฆส่ายหน้า มันปฏิเสธโดยที่ไม่ต้องคิด


“ทำไม...” เสียงของผมแผ่วเบา


“กู...กูไม่ได้ชอบมึง”


“กูรู้แต่เมฆ...”


“ถ้าจะขอโอกาสกูให้ไม่ได้ โอกาสมันไม่เคยมีสำหรับมึง”


ทำไม...ต้องพูดแบบนี้กับผมด้วย แค่ขอโอกาสเพียงนิดเดียวก็ให้ไม่ได้เลยใช่ไหม ผมต้องทำยังไงถึงจะยอมให้โอกาสที่ไม่เคยมี...มันมีขึ้นมาสักครั้งหนึ่


“กูยอม ยอมมึงทุกอย่างแล้วเมฆ มึงอยากให้กูทำอะไรกูยอมแต่กูขอแค่โอกาสสักครั้งเดียว กูขอได้พยายามทำให้มึงรักได้ไหม กูขอแค่นี้แลกกับทั้งหมดที่กูทำให้ได้ไหมเมฆ”


“ศิน...กูไม่ต้องการอะไรจากมึง”


“ทำไมวะ ทำไมกับคนอื่นมึงยอมให้เขาเข้ามาง่ายๆแต่กับกูมึงเอาแต่พูดปฏิเสธมัน...เพราะอะไรวะเมฆ”


“....”


มันเงียบและผมก็เงียบ ระหว่างเรามีแต่ความเงียบที่น่าอึดอัด ความอึดอัดระหว่างเราสองคนเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร ผมไม่ชอบที่เราตึงใส่กัน ผมอยากให้เมฆกลับไปพูดคุยยิ้มแย้มให้ผมเหมือนเมื่อก่อน ผมตระหนักรู้แล้วว่าสิ่งที่ผมใจกล้าทำในคืนนั้นมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย


“ขอโอกาสกูหน่อยได้ไหม..เมฆ”


ผมผลักมันนั่งลงบนโซฟา เอาตัวเองตามไปนั่งตักมันไว้ ใบหน้าโน้มลงต่ำก่อนจะทำใจกล้ากดจูบลงบนริมฝีปากได้รูปที่อยู่ตรงหน้า ผมสั่นไปทั้งตัวและใจ เมฆมันนิ่ง ไม่แม้แต่จะแตะต้องตัวผม มีเพียงผมที่ยังคงหน้าด้านสัมผัสมันอยู่แบบนั้น


“กูไม่ใช่คนที่มึงต้องมาขอโอกาส กูไม่ใช่คนที่มึงสมควรจะมาชอบ กูไม่ใช่คนดีศินมึงเข้าใจกูไหม กูยังเห็นมึงเป็นเพื่อน กูไม่อยากให้มึงต้องเอาทุกอย่างมาทิ้งไว้เพียงเพราะกู”


มันพูดขึ้นมานิ่งๆทำให้ผมชะงัก ผมทำใจเพียงชั่วครู่และค่อยแตะปากลงกับสันกรามของเมฆแผ่วเบา


“กูชอบมึงเมฆ ตอนนี้กูคงรักมึงไปแล้ว” ผมกระซิบเสียงแผ่วอยู่ข้างหูเมฆ


“แล้วมึงจะรู้ว่าสิ่งที่มึงต้องการมันไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย”


เมฆจับผมเหวี่ยงลงบนโซฟาก่อนจะตามมาคร่อมผมแล้วซุกไซร้ใบหน้าอยู่ตรงซอกคอของผม ผมพยายามข่มความเจ็บตอนที่เมฆกัดลงมา ผมเผลอทุบอกเขาทุกครั้งที่เขากัดเข้าที่ยอดอกทั้งสองข้างของผม


การกระทำของเขาไม่มีคำว่าอ่อนโยน เขาทำทุกอย่างด้วยความรุนแรงทั้งหมด กระทั่งที่เขาสอดใส่ส่วนนั้นเข้ามามันก็ยังไม่มีความอ่อนโยนมอบให้กับผมเลย


“มึงจำเอาไว้ ว่าโอกาสที่มึงขอจากกูจะทำให้วันข้างหน้าของมึงต้องเจ็บไปแบบนี้เรื่อยๆ”


มันกระทั้นตัวของมันเข้ามาจนผมตัวสั่นคลอน


“อึก...กูยอม”


ยอมแล้ว ยอมทุกอย่าง ถ้ามันจะทำให้มึง...เห็นกูในสายตาบ้าง



.·°∴ ☆.


ด่าได้เต็มที่จ้า โมโหเหมือนกัน ฮึ่มๆๆ ทุกคนอาจจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมศินทุ่มเทจังแต่มันก็มีจริงๆนะคนที่แบบยอมเขาทุกอย่างอ่ะ เราเคยฟังเพื่อนเล่ามา แบบเออมีคนอย่างนี้ด้วยเลยลองเอามาผสมผสานจนกลายเป็นศินนี่แหละ จริงๆเรื่องของเพื่อนหนักหน่วงกว่านี้มาก ทุกคนต้องร้องโอ้มายบุด้าซ้ำกันสามรอบแน่ๆ  แต่ว่าเราจะพยายามทำออกมาเบาๆเนอะ

ฝากคอมเม้นติชมด้วยนะคะจะได้นำไปปรับปรุงต่อไป ขอบคุณค่าาา
แฮชแท็ก #ผมขอให้ดาวตก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #76 Ice1234567891011 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 23:59

    เพื่ออะไรคนดีๆมีอีกเยอะโว้ยยยหัวร้อนหาใหม่ให้มันจบๆก็พอป่ะสงสารร

    #76
    0
  2. #70 00_Mid-Night_00 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 02:07
    คนดีๆมีอีกเยอะมึ-งมาจบอยู่คนเดียวศินกูอยากจะด่าว่าควายเหลือเกินก็กลัวเหล่าแม่ยกของศินรุมกระถืบโอ้ยยยปวดหัวแต่กวูก็อ่านต่อ
    #70
    0
  3. #58 Mymelittlegirl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:38
    ไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี ศินทำไมแกต้องทำแบบนี้ว่ะ
    #58
    0
  4. #57 Ratsikanploy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:00
    แงง ทำไมคนอื่นเขาสงสารศิน แต่เราไม่สงสารศินเลยอะ เรารู้สึกว่าศินทำร้ายตัวเองชัดๆเลย
    #57
    0
  5. #44 PayTinp2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:52
    ยอมแล้ววววไม่กล้าอ่านต่อเลยสงสารศินแล้วก็เกลียดเมฆด้วยอะหื้อออออออออออ#แต่ก็จะไม่ก็จะไม่หยุดอ่าน
    #44
    0
  6. #43 JDPSWR (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 02:03
    รอตอนต่อไปค่าาา
    #43
    0
  7. #42 JDPSWR (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 02:01
    ศินลูกกกกกกก
    #42
    0
  8. #40 neenaomfern (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 05:04
    ทำไมล่ะศิน ศินจะไปขอความรักกับคนแบบนี้ไม่ได้! มันจะทำให้ศินเจ็บปวดนะ ถอยออกมาเถอะ ยอมแพ้เหอะ ฮืออออ #อินจัด
    #40
    0
  9. #39 nong339 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 19:23
    ไม่เข้าใจศินจริงๆ ทำไมมมมม
    #39
    0
  10. #38 ลมมรณะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 10:02
    ยอมมันทำไม เชิดสิลูกเชิดหาลัวใหม่สิ
    #38
    0
  11. #36 yuki5555 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:50
    ศินคือแบบบบบอย่ามาเสียใจทีหลังนะยอมเกิ๊นนน ความรักทำให้คนตาบอดไปเลยจ้าาา
    #36
    0
  12. #35 min_tra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:52
    ไม่ด่านะคะ แต่ขอบอกว่า รับไม่ค่อยได้กับเหตุผล และการดำเนินชีวิตแบบที่ยึดตัวเองเป็นหลัก ซึ่งปัจจุบันเป็นกันมาก ทำเหมือนชีวิตตัวเองไม่มีคุณค่า ไม่มีใครรัก โหยหา ไขว่คว้า และแย่งชิง เห็นแล้วปวดหัวค่ะ
    #35
    0
  13. #34 godxmeii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 17:33
    ไม่ต้องไปยอมมันหรอกผชแบบนี้!!!!!! แล้วเมฆเนี่ยก็ใจร้ายเกินไปปะ ตอนตื่นมาก็พูดแต่ว่ากูเมาๆ
    #34
    0
  14. #33 yuki5555 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 18:35
    ศินกลับใจเถอะะะปล่อยเมฆไปปป
    #33
    0
  15. #32 godxmeii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:47
    กลับมายืนที่ของเราดีกว่า ใครไม่รักก็ไม่ต้องไปสนใจเค้าเนอะ หาผู้ใหม่แส้บๆมาตบหน้าเลย!!!
    #32
    0
  16. #31 Onrnauma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:23
    โอ๋น้า​ กลับมาที่ของเราลูก
    เดี๋ยวเมฆต้องมาง้อเรา​ กอด​ กอด55555
    #31
    0
  17. #30 tongtong16 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:01
    ไม่ตายดีแน่ๆ //ลูบกระบอกปืน
    #30
    0
  18. #29 _gold94 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 11:41
    อย่ามาง้อน้องนะ /หาไม้หน้าสาม
    #29
    0
  19. #28 Neerapa Neerapa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:37
    เมฆใจร้าย
    #28
    0