[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 5 : Chapter5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,945
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 557 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

Chapter5



เรากับกรคงเป็นเพื่อนที่แปลกประหลาด เราไม่รู้ว่าคนอื่นๆที่เป็นเพื่อนกันเขาปฏิบัติต่อกันยังไงแต่สำหรับเรากับกรการปฏิบัติตัวของพวกเรามันค่อนข้างที่จะถูกเนื้อต้องตัว เคยโดนเพื่อนกรแซวด้วยว่าเราเป็นแฟนกัน


มันไม่ใช่นะอาจจะคล้ายๆแต่ไม่ใช่เลย


กรชอบจูบ ชอบจับก้นเราแล้วก็...ชอบเอาเราไปนั่งตักเขา ทำเหมือนเราเป็นเด็กเล็กๆทั้งที่เรากับเขาอายุห่างกันแค่สองปีเอง


“คนเก่ง วันนี้อ่านหนังสืออะไรเนี่ย” กรยกเราไปนั่งบนตักเขาอีกแล้วทั้งที่เรากำลังอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาดีๆ พอจัดท่านั่งให้เราเสร็จเขาก็เริ่มคลอเคลีย ยุกยิกๆกับร่างกายของเราจนเรารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อลอยวนอยู่ในท้อง


“อือ อ่านหนังสือที่วินให้ยืมมา สนุกมาก”


เขาผละใบหน้าออกจากหลังคอเราก่อนจะวางหน้าลงบนไหล่ของเราเพื่อจะดูหนังสือที่ว่านั่น


“ภาษาอังกฤษหมดเลย”


“ใช่ อ่านเพลินมาก อยากอ่านไหม?”


หันไปมองกรก็เห็นเขาเบ้หน้า กรเป็นคนที่ไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษ เขาเรียนได้นะแต่จะให้มาอ่านอะไรยาวๆและมีคำศัพท์ที่ยากเกินไปกรจะเลิกสนใจทันที เขาบอกว่าเห็นแล้วก็ปวดหัว


“ขอบายล่ะ พี่ขอนั่งดูหนูอ่านดีกว่า” เขากดจมูกลงบนแก้มของเราแล้วซบหน้าลงที่ไหล่ เสียงลมหายใจของเขาดังเข้าออกในระยะประชิด เรารู้สึกแปลกๆไม่ได้ใจเต้นแต่มันรู้สึกตัวร้อนหน้าร้อนไปหมดเลย


“กร ปล่อยเราลง”


“หนูอ่านไหม่ถนัดหรือครับ?”


“อือ”


“โอเค”


ขายกเราขึ้นแล้วจับเราให้นั่งตรงมุมโซฟาใกล้พนักพิง เรามองเขาอย่างแปลกใจ ทำไมถึงเอาเรามาตั้งไว้ตรงนี้ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาได้ว่าที่เขาให้เรานั่งตรงมุมเพราะเขาจะได้นอนตักเราได้ง่ายๆ


“ทำไมไม่ไปนอนในห้องดีq”


“อยากอยู่กับหนู”


เขาว่าแล้วพลิกตัวเข้าหาเรา ใบหน้าของเขาซุกอยู่ที่หน้าท้องก่อนเขาจะกดจมูกเพื่อสูดกลิ่นหอมแล้วผละออกมา มือสองข้างของกรยกขึ้นโอบรอบเอวเราไว้หลวมๆจากนั้นเขาก็หลับลงไปในเวลาอันรวดเร็ว


กรเป็นคนประเภทที่หัวถึงหมอนก็หลับปุ๊บเลย...น่าอิจฉา


อ่านหนังสือไปเรื่อยๆเปลือกตาเราก็เริ่มหนักอึ้ง ง่วงนอนไปตามคนที่ตอนนี้นอนบนตักเรา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงให้เห็นว่าเขากำลังหลับสนิท เราไม่สามารถขยับตัวได้สุดท้ายก็ทนต่อความง่วงไม่ไหวจึงนั่งหลับไปทั้งอย่างนั้น


ตื่นมาคงปวดเนื้อปวดตัวน่าดู กรนะกร..

 

 

 



วันเสาร์ที่เราควรจะได้นอนตื่นสายแต่เพื่อนกลับนัดมาทำงาน เราอิดออดไม่อยากไปจนกรต้องเข้ามาดุในห้อง กรก็รู้ว่าเราไม่ชอบออกไปไหน ยิ่งถ้าไหในที่ที่คนเยอะแบบนั้นเรายิ่งไม่ชอบ เราเข้าใจว่าเราต้องทำงานแต่ทำไมเขาไม่นัดกันที่ห้องสมุดล่ะจะนัดกันที่บ้านของเพ่อนในกลุ่มทำไมกัน


ลำบากใจจะแย่


เรางอแงอยู่นาน กรก็บอกว่าจะอยูเป็นเพื่อนไม่ไปไหน เราทำท่าจะไม่ยอมแต่กรก็ดุอีกและบอกว่าถ้าไม่ไปจะทำให้ไม่มีความรับผิดชอบ อีกทั้งเป็นงานกลุ่มก็ต้องไปช่วยเพื่อน เราเลยยอมมา


“เอ่อ...พี เราขอถามได้ไหม?” เพื่อนคนหนึ่งที่น่าตาน่ารักเอ่ยขึ้นกับเราเบาๆ สายตาเขาก็เอาแต่เหลือบไปมองกรที่นั่งอยู่ตรงโซฟา


“ว่าไงครับ” เราหันไปมองเขาอย่างสงสัย เขามีอะไรอยากรู้เกี่ยวกับงานหรือเปล่า?


เธอหน้าแดงก่อนจะยิ้มให้เรา เรายิ้มตอบและรอฟังคำถามของเธอ


“กรเขามีแฟนหรือยัง?”


อ่า...ตอบยังไงดี อยากตอบว่ามีแล้วจังจะได้ไม่มีใครมายุ่งกับกรแต่ถ้าเพื่อนรู้ว่าเราโกหกเขา มันก็ไม่ดีกับตัวเรา เพื่อนก็ยิ่งมองเราในแง่ที่ไม่ค่อยดีอยู่ด้วย ถ้าโกหกไปมันก็คงจะยิ่งแย่


เรากัดริมฝีปากครุ่นคิดว่าจะตอบยังไงให้ดีกับตัวเอง หันไปมองกรที่ก้มเล่นเกมในไอแพดก่อนเขาจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เรา


“เราไม่รู้สิครับ ลองถามกรดูนะ”


“พีช่วยเราหน่อยไม่ได้เหรอ? พีสนิทกับกรที่สุดเลยน่าจะรู้นี่”


“คือเราไม่ก้าวก่ายกันเรื่องนี้ครับ”


เธอชักสีหน้าใส่เรานิดหน่อยแต่ก็ยอมล่าถอยกลับไปทำงานของตัวเอง


เราถอนหายใจอีกครั้ง การที่เอากรมาด้วยมันเป็นเรื่องดีหรอไม่ดีกันแน่เนี่ย เหมือนเพื่อนจะกลายเป็นไม่ชอบขี้หน้าเราเลย พอเธอกลับไปเธอก็ไปซุบซิบๆกับเพื่อนแล้วหันมามองทางเรา บ้านหลังนี้ก็บ้านของเธอเราจะไปทำอะไรได้ล่ะ ทั้งต้องทำงานทั้งต้องเกรงใจเจ้าของบ้านที่ดูจะไม่ชอบขี้หน้าเราเพราะเราไม่ยอมบอกเรื่องกร


คนเราก็นะ..เข้าใจยากจริงๆเลย


“หนูครับ” กรเดินมานั่งข้างๆเราที่นั่งกับพื้น


เพื่อนคนอื่นลุกไปกินข้าวกันในครัวส่วนเรารู้สึกอึดอัดที่ต้องกินข้าวกับคนอื่นเลยบอกพวกเขาว่าเราไม่หิว เราบอกให้กรไปกินกับเพื่อนก่อนกรก้ไม่ไปบอกว่าจะกินพร้อมเรา


“อือ อยากกลับห้องจัง”


เราหันไปอ้อนกรแต่ไม่ได้ถูกเนื้อต้องตัว เวลาอยู่ข้างนอกเราจะไม่แสดงออกอะไรกันมากนัก


“พี่เข้าใจแต่หนู้ต้องทำงานนะ”


“ครับ” เราพยักหน้าหงึกหงักทั้งหน้าหงอยๆจนกรต้องลูบหัวปลอบ


“งอแงจังเลยเรา” เขาว่าเครือเสียงหัวเราะ “แล้วเมื่อกี้...พี่เห็นเพื่อนมาถามอะไรเราหืมทำไมหลังจากนั้นก็ทำหน้าจ๋อย”


เราไม่อยากเล่าแต่ถ้าไม่เล่ามันก็อึดอัด กรเป็นคนสำคัญอีกคนในชีวิตเรา ถ้าใครสำคัญกับเรามีอะไรเราก็จะเล่าให้ฟัง


“เพื่อนเขามาถามว่ากรมีแฟนไหม”


“จริงหรือครับ?”


“ครับ”


“แล้วหนูตอบว่ายังไง?”


“เราบอกว่าให้ไปถามกร เราไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว”


“เด็กดี” กรว่าเสียงนุ่ม เราเลยเผลอเอียงหัวไปซบไหล่กร


“แต่เพื่อนดูจะไม่พอใจเรา” เราบอกเขาตามที่ได้เห็น เวลาเรามองไปแล้วยิ้มให้เธอคนนั้น เธอก็ไม่ยิ้มตอบแถมยังเบะปากมองบนใส่เราอีก


ทำไปทำไม ทำไปแล้วจะรู้ว่ากรมีแฟนเหรอ? ก็ไม่นี่นา ไม่เห็นประโยชน์ที่จะทำแบบนั้นเลย ไม่เห็นเข้าใจ


“ไม่เป็นไรครับ แค่พี่เข้าใจหนูก็พอ” เขาว่าปลอบ “ยิ้มหน่อยครับคนดี”


“อื้อ” เราพยักหน้าหงึกหงักแต่ก็ไม่ได้ยิ้มอย่างที่กรต้องการ ก่อนเราจะผละออกจากกรเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของเพื่อนๆที่กำลังเดินเข้ามาในห้องรับแขก


เรานั่งนิ่งๆทำงานของตัวเองต่อส่วนกรก็นั่งเล่นไอแพดข้างๆเราโดยเว้นระยะห่างนิดหน่อย


“พี ไม่กินข้าวเหรอจ๊ะ?” เสียงที่เราจำได้ว่าเป็นของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น “เราซื้อข้าวมาเผื่อพีกับกรด้วยนะ”


เงยหน้าไปมองก็เห็นเธอยิ้มให้กรอยู่และเผื่อแผ่ยิ้มนั้นมาให้เราด้วย ทั้งที่กรหน้าเธอยังเมินยิ้มเราอยู่เลย


เฮ้อ..คนเรานี่ก็แปลกดี


“ไม่เป็นไรครับ งานส่วนของเราใกล้เสร็จแล้ว” เราว่าแล้วหันไปหาป้องที่เดินเข้ามาล้มตัวลงนั่งข้างเรา “ป้อง ถ้างานเราเสร็จแล้วเราขอกลับก่อนนะ พอดีมีธุระ”


ป้องทำหน้าเหรอหราก่อนจะพยักหน้าให้เรา “อ้อได้สิ ถ้างานส่วนของพีเสร็จแล้วก็กลับได้เลยครับ”


“ขอบคุณครับ”


ทุกคนไม่มีใครขัดที่เราจะกลับก่อน ก็ดีเหมือนกันเราจะได้ไม่ต้องลำบากใจ

 

 

 


Nana Arisa

จะเก็บไว้กินเองล่ะสิ

 


เราเลื่อนเฟซบุ้คดูฟีดข่าวปกติอย่างที่เราทำเมื่อไม่ได้อ่านหนังสือ สะดุดกับโพสต์ของเพื่อนคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนกับเราในเฟซบุ้ค พอจ้องรูปเธอดีๆก็จำได้ว่าคนนี้เป็นคนเดียวกับที่มาถามเราว่ากรมีแฟนไหม


ไม่รู้หรอกนะว่าที่เธอโพสต์นั่นหมายถึงใครแต่เราก็สังหรณ์ใจว่าอาจจะหมายถึงเรา ยิ่งอ่านคอมเม้นท์เราก็ยิ่งมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ

 


Marisa Ps. ทำตัวหวงก้าง เกาะผู้ชายหนึบอย่างกับปลิง

Nana Arisa ตอบกลับ Marisa Ps. เราไม่รู้เราแบ๊ว ตลก!

Marisa Ps. ตอบกลับ Nana Arisa ชั้นขำมากแก พูดเราๆอยู่นั่น น่ารักมากจ้า

Kunwhan ตอบกลับ Marisa Ps. Nana Arisa ทำไมชั้นรู้ว่าแกหมายถึงใคร โอ๊ยนี่เห็นมานานเหมือนกัน รำคาญหูรำคาญตาจ้า

 


เรารีบกดออกจากโพสต์นั้นเมื่อยิ่งอ่านแล้วยิ่งรู้สึกเจ็บที่หัวใจ มันเหมือนการโดนทำร้ายที่ไม่ใช่ทางตรงแต่มันเป็นการทำร้ายทางอ้อมที่มีคำพูดของพวกเขาเป็นตัวทำลายความรู้สึกของเรา คิดมาตลอดว่าเราก็ไม่ได้ไปทำความเดือดร้อนให้ใครทำไมถึงได้ไม่ชอบเราขนาดนั้น เราอยู่ของเราดีๆเราพูดและปฏิบัติกับทุกคนแบบให้เกียรติเสมอแต่ผลที่เราได้รับกลับเป็นโพสต์ที่ต่อว่าเราแบบนี้


เรารู้ว่าห้ามความคิดใครไม่ได้ เขามีสิทธิ์ที่จะไม่พอใจแต่เราอยากให้เขาถนอมน้ำใจกันบ้าง ยังไงก็ต้องทำงานร่วมกันในกลุ่มอีก เราจะมองหน้าเขาติดหรือเปล่า เวลามองหน้าเขา เราอาจจะคิดแค่ว่าตอนนี้เขากำลังคิดกับเรายังไง เขากำลังคิดเรื่องที่จะเอาไปต่อว่าเราไหม ไม่เห็นมีอะไรดีสักอย่างเลย


“พี ร้องไห้ทำไม!?”


เราน้ำตาไหล กรก็รีบเข้ามากอด เราไม่เคยโดนโพสต์ต่อว่าแบบนี้ ถึงเขาไม่ระบุชื่อเราก็รู้ได้ว่าเขาจงใจโพสต์กระทบกระทั่งเรา


“ฮึก...กร มีแต่คนไม่ชอบเรา เราไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด แค่เราชอบอยู่กับกรคนเดียวมันผิดมากเลยเหรอ ฮึก..”


กรลูบหลังปลอบ เอ่ยถามเสียงนุ่ม “ใครว่าหนูครับคนดี?”


“ฮื่อ ไม่เป็นไรเราไม่อยากมีเรื่องกับเขา” เราส่ายหน้า กลัวจะบอกกรไปแล้วเรื่องมันจะยุ่งยากขึ้นกว่านี้


เราแค่อยากร้องไห้ ระบายความอึดอัดใจที่มีกับคนเหล่านั้นออกมาเฉยๆ เราจะไม่ทำอะไรเขา


“เขาทำหนูร้องไห้ พี่จะจัดการให้”


“ไม่เอา”


“หนูครับ”


“ไม่เอากร มันวุ่นวายเราไม่อยากมีเรื่องเยอะ”


กรถอนหายใจ เขาคงเหนื่อยที่เราไม่ยอมบอกสักทีว่ามันเกิดเรื่องอะไรกันแน่


“โอเค พี่ไม่ถามแล้วครับ”


เราซบหน้าร้องไห้อยู่กับอกของกรเป็นเวลานาน เมื่อผละออกมาก็เห็นรอยน้ำตาเป็นปื้นกว้างเปียนเสื้อกรอยู่


“เปียกหมดเลย ฮึก..” เรายังะสะอื้นแต่น้ำตาไม่มีให้ไหลแล้ว


“ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็แห้งครับ” เขาบอกเราเสียงนุ่ม “ดูสิตาบวมหมดเลย ทำไมตาบวมยังน่ารักอยู่เนี่ยหือ?”


“กรอย่าแกล้ง” เราเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากของเขาที่ทำท่าจะเข้ามาฉกชิมริมฝีปากของเรา


เราหลบไปก็แค่นั้น สุดท้ายเขาก็ได้ช่วงชิงลมหายใจจากริมฝีปากเราอยู่ดี


หัวสมองเราขาวโพลนไปหมดตอนที่เขาลากไล้ปลายลิ้นไปทั่วตัวของเรา เราไม่รู้ตัวว่าเผลอนอนราบไปบนโซฟาตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่กรทำให้เราสมองโล่งไปหมดแล้ว


“ฮื่อ กรครับ เรารู้สึกเหมือน..เหมือนผีเสื้อบินอยู่เต็มท้องเราเลย ฮึก”


“หนูครับ อ้าขาให้พี่หน่อยนะ”


เขาช่วยเรา เขามายุบยิบกับส่วนนั้นของเราจนสุดท้ายเราก็รู้สึกเหมือนตัวลอยอยู่ที่ไหนสักแห่ง กรเคลื่อนริมฝีปากของเขามาแล้วบดจูบกับริมฝีปากของเราจนมันบวมช้ำไปหมด


“ตัวแดงหมดเลย”


“กรทำเราเลอะ”


เราว่าอย่างเขินอาย โทษเขาที่ทำให้เราได้ปลดปล่อยจนหน้าท้องเราเลอะไปหมด


กรเขาหัวเราะก่อนจะใช้มือป้ายน้ำที่เลอะอยู่บนหน้าท้องของเราเล่น เกลี่ยมันไปมาบนหน้าท้องของเราอย่างสนุกมือ


“หนูก็...ทำให้พี่เลอะเหมือนกัน”


เราหน้าแดง นึกถึงตอนที่ตัวเองใจกล้ายื่นมือไปจับของกรจนกรส่งเสียงเครือและเราก็รู้สึกตัวลอยพร้อมๆกัน


มันรู้สึก...น่าอายชะมัดเลย!


*******

อย่างที่เราเคยบอกว่าเป็นนิยายที่แต่งแก้เครียดตอนสอบ แต่ละตอนก็จะไม่ยาวมากแล้วก็สนองนี้ดตัวเองนิดนึง อิอิ
ไปเล่นแท็กกันได้เด้อ ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะค้าาา ขอบคุณค่าาา
แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 557 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #347 oiLL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 07:54
    เนี้ยะ ทำไมกรทำแบบเนี้ยะบอกน้องไปสิจะเอาสถานะยังไง ทำน้องคิดมาก
    #347
    0
  2. #342 Minbom Taesumon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 14:44
    น่ารักมากๆๆๆๆ ขอบคนะคะ
    #342
    0
  3. #320 Pangpp24 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 17:32
    หื้มมมยัยคนนั้นนิสัยไม่ดี
    #320
    0
  4. #275 Strawberrybunny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:51
    หืมมมมม ชัดเจนได้เเล้วพ่อกรรรร
    #275
    0
  5. #234 m51t (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 23:23
    แงงง น้องงงง ห้ามร้องลูกกก
    #234
    0
  6. #192 Msc' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:48
    อยากให้กรประกาศตัวเลยอ่ะ สงสารน้องงงง
    #192
    0
  7. #152 tbuykeid37 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:59
    เกลียดชะนี
    #152
    0
  8. #61 B O W II E Z (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 12:51
    บอกให้โลกรุ้ไปเลยจ้าาา นังชะนี่จะได้ไม่-อีก
    #61
    0
  9. #46 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 11:43
    โหหหห ขนาดนี้แล้ว ประกาศตัวเถอะจ้าพี่กร คิคิ
    #46
    0
  10. #40 chan0701 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 07:30
    โอ๋ๆนะน้องพี
    #40
    0
  11. #38 godxmeii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 07:19
    กรประกาศตัวเป็นแฟนไปเลยปะ นังพวกขี้อิจฉาจะได้เงิบกันไปเลยจ้า แค่เข้าไปถามเจ้าตัวยังไม่กล้าเลย ยังมีหน้ามาว่าน้องฉันอีก!!
    #38
    0
  12. #24 Praewapr (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:14

    ทำตัวอย่างนี้ผู้ชายเขาคงเอาหรอก//เบะปากมองบน

    โอ๋ๆนะน้องพี

    #24
    0
  13. #23 Windysep (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:39
    เกลียดนักพวกแบบนี้ ขี้อิจฉาล่ะสิ สู้ๆนะคะไรท์มาต่อไวๆน๊าา
    #23
    0
  14. #20 แจน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:36

    คนเราก็แบบนี้แหละค่ะน้องพี คือเราไม่รู้จะพูดยังไง สภาพจิตใจของแต่ละคนไม่หมือนกันอะ น้องเป็นคนไม่เข้าสังคมด้วยมันเลยจะกระทบหนักกว่าคนอื่น แต่เราก็อยากให้น้องมองว่าเขาก็ส่วนเขา เราทุกข์ใจไปเขาก็ไม่รู้ เราอยากให้น้องสนใจแต่คนที่รักน้องนะคะ รู้แหละว่ามันยาก แต่พยายามหน่อยนะคะคนดี กรเป็นห่วงน้องมากเลย น้องแคร์แค่กรก็พอนะคะ เฮ้อ เราเนี่ยกลัวมากนะคะ บอกเบาๆไม่ม่าทีไรคือเราเจอดราม่าทุกที จะร้องไห้ กลัวไปหมดแล้วค่ะ

    #20
    0
  15. #19 chuenchuen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:33
    ไม่ต้องถึงมือพี่กรหรอกบ่าวจัดเต็มเอง.หึหึหึ
    #19
    0