[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 2 : Chapter2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 918 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

Chapter2



“วันนี้กินอะไรดีช่วยคิดหน่อยสิ กรไม่รู้จะทำอะไรให้พีกินแล้ว”


กรเป็นพ่อครัวเก่งกาจ ทำอาหารเก่งมากๆเพราะคุณน้าแป้งสอนมา ต่างจากเราลิบลับแค่ต้มมาม่าเราก็ทำเส้นอืดไปหมด กรเลยห้ามเราทำอาหารเขาบอกกลัวเราบาดเจ็บกับของในครัว เรารู้หรอกว่าเขากลัวเราทำครัวพังเลยไม่ยอมให้เข้า


“ผัดกระหล่ำปลีใส่หมู ผัดบวบใส่ไข่แล้วก็แกงจืดเต้าหู้หมูสับ ฮื่อ...แค่คิดท้องก็ร้อง” เราเอามือลูบท้องตัวเอง “กรรีบทำเลยนะ เราหิวแล้ว”


“ครับๆรับบัญชาครับท่าน” เขาค้อมหัวเป็นเชิงประชดใส่เรา


เราไม่สนใจหรอกเดี๋ยวกรได้ใจ


เราแยกมานั่งดูโทรทัศน์อยู่หน้าโซฟา วันนี้วันอาทิตย์มีรายการแข่งขันทำอาหารที่เราชอบดูกับกรประจำ เราเคยมีความฝันว่าอยากทำอาหารให้เก่งๆ อยากทำให้ที่บ้านได้ทานและอยากทำให้คนสำคัญในชีวิตของเราได้ลิ้มรสอาหารที่เราทำบ้างแต่เป็นไปไม่ได้เลยในเมื่อเราต้มมาม่าเส้นยังอืด


กรคือความหวังของเรา เมื่อรู้ว่ากรทำอาหารเป็นเราก็ยิ่งอยากเรียนรู้จากกร ยอมรับว่าตอนแรกที่เริ่มเปิดใจยอมรับกรเข้ามาบางส่วนเพราะกรทำอาหารเก่งและเราก็รู้แหละว่ากรก็พยายามเข้าหาเราด้วยวิธีนี้เหมือนกันซึ่งมันได้ผลมากๆ


“มากินข้าวได้แล้ว”


กรร้องเรียก เราจึงจำใจลุกไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะอาหาร ถ้าเอามากินตรงโซฟากรจะดุ กรบอกว่ามันเปื้อนเลอะเทอะต้องไปนั่งกินที่โต๊ะอาหารให้เรียบร้อย


คนอะไร...ดุเราเก่งมาก


มื้ออาหารผ่านไปโดยที่เราอิ่มแปล้ กรหัวเราะตอนเราเผลอเรอออกมา ก็คนมันอิ่มมากนี่นากรจะเข้าใจอะไร


เราช่วยกรล้างจานซึ่งการล้างจานเป็นงานถนัดของเรา กรบอกว่าเรามีพรสวรรค์ในการล้างจานมากอีกหน่อยคงให้ไปทำงานล้างจานที่ร้านอาหารแม่กร


เราไม่ได้อยากเป็นเด็กล้างจานสักหน่อย เราอยากเป็นเชฟใส่ชุดเท่ๆต่างหาก


“พี มันเปื้อนอยู่”


กรชี้คราบอาหารที่ติดอยู่บนจานให้เราดู เราหัวเราะแหะๆก่อนจะรับมาขัดๆถูๆให้สะอาดเอี่ยม


เขินจังเมื่อกี้พึ่งอวดไปว่าตัวเองล้างจานเก่ง


“เราไม่เห็นเลย”


“ไหนว่าเป็นมือโปรด้านนี้”


“คนเราก็มีผิดพลาดกันได้ ขนาดกรยังเคยทอดไข่เจียวไหม้เลย”


“ช่างแก้ตัวจริงเด็กอะไร”


“เราไม่เด็กนะ ชอบว่าเราเด็ก เรากับกรก็เป็นเพื่อนกันงั้นกรก็เด็ก”


เราไม่เข้าใจเราเด็กตรงไหน กรชอบบอกว่าเราเด็กแต่เราว่าอายุเราไม่ใช่เด็กแล้ว อีกปีเดียวก็จะเรียนจบจากนั้นก็จะก้าวสู่วัยทำงาน แบบนี้เขาเรียกว่าวัยกำลังเตรียมเป็นผู้ใหญ่ต่างหาก


“ว่านิดเดียวก็เบะแล้ว ไม่เด็กเลย”


“ไม่ได้เบะ”


“แหนะ”


“กร!


ใครสั่งให้เอานิ้วเปียกๆมาจิ้มแก้มคนอื่น กรนิสัยไม่ดีชอบแกล้งเราตลอด


“โอเคๆไม่แกล้งแล้วรีบไปอาบน้ำเร็ว เดี๋ยวพี่กล่อมหนูนอน”


“อย่าเรียกหนู!


กรหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นเราโวยวาย คำว่าไม่แกล้งของกรเชื่อถือไม่เคยได้เลยสักที

 

 


วันนี้กรมีแข่งฟุตบอลหลังเลิกเรียน เราอยากไปเชียร์กรมากแต่ก็กังวลเรื่องที่ต้องไปนั่งอยู่ท่ามกลางคนที่ไม่รู้จักมากมายในขอบสนาม


เราไม่ชอบไปที่ที่มีคนเยอะ


“หนูไม่ต้องไปก็ได้ พี่ไม่อยากให้หนูอึดอัด”


เราเอาเรื่องนี้ไปบอกกับกรและคำตอบของกรก็เป็นไปตามที่เราคาดไว้


“เราอยากไปเชียร์กร”


“ถ้าหนูไปหนูจะหมดพลังนะ”


เวลาที่ต้องอยู่ท่ามกลางคนไม่รู้จัก พลังของเราจะหมดเร็วมาก ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน พอพลังจะหมดเราจะอารมณ์เสียและอยากกลับแต่ห้องของตัวเอง


“เรา...” เรากัดริมฝีปาก ครุ่นคิดว่าจะเอายังไงดี “ไม่เป็นไรเราอยู่ได้ ถ้าพลังหมดจะไปรอที่ห้องสมุด”


กรยิ้มก่อนเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาของเขาเข้ามาหา “ครับ อย่าฝืนตัวเองล่ะ”


“เรารู้แล้ว”


สุดท้ายเราก็ต้องมานั่งเชียร์กรอยู่ขอบสนาม เสียงเชียร์ของกองเชียร์แต่ละทีมดังอื้ออึงไปหมด หูเราจะหนวกหรือเปล่า ใครไม่รู้ดันเราให้มานั่งใกล้ๆที่เขาตีกลอง


หูจะแตกอยู่แล้ว..


กรเป็นนักบอลที่มีคนชอบเยอะ เสียงกองเชียร์ข้างหลังของเราก็เอาแต่เรียกชื่อกร บอกให้กรสู้ๆ เราได้แต่นั่งเงียบๆนิ่งๆมองกรวิ่งในสนามตาไม่กระพริ


นอกจากกรจะเก่งกาจในเรื่องทำอาหารแล้ว กรก็ยังเล่นกีฬาเก่งอีกด้วย กรเคยเล่าให้ฟังว่าเคยเป็นนักกีฬาประจำโรงเรียน เราคิดว่ากรแค่โม้แต่พอมาเห็นเขาเตะบอลวันนี้เราก็เชื่อกรสนิทใจ


คนอะไร..เก่งไปหมดเลย


เสียงเฮโลของฝั่งที่เรานั่งดังขึ้นอีกครั้งเมื่อทำประตูได้ มองเห็นกรที่วิ่งไปแตะมือกับเพื่อก่อนที่เขาจะหันมามองทางเราแล้วยักคิ้วให้ เรารู้แล้วว่าเก่งไม่เห็นต้องทำหน้าอวดเราขนาดนั้น


ส่วนคนข้างสนามที่เห็นรอยยิ้มสวยของกรก็พากันกรี๊ดกร๊าด เขินหน้าแดงกันไปหมด เราแอบขำ กรนะกรโปรยเสน่ห์ได้ตลอดเวลาเลยจริงๆ


เวลาผ่านไปแล้วเกือบหนึ่งชั่วโมงเราก็เริ่มที่จะเบื่อ อยากกลับห้องมากเลยทำยังไงดีแต่กรก็ต้องการกำลังใจจากเรา เอาเถอะเราไม่ไหวแล้วพลังกำลังจะหมดขอแอบไปนั่งเงียบๆคนเดียวในห้องสมุดรอกรก็แล้วกัน


เราเดินมาห้องสมุดคนเดียว ระหว่างทางก็เจอผู้คนมากมายเกาะกลุ่มกันเป็นกลุ่มใหญ่บ้างเล็กบ้าง เมื่อก่อนเราเคยอิจฉาคนที่มีเพื่อนเยอะ เราเลยลองขอไปเข้ากลุ่มกับพวกเขาแต่แล้วเราก็อยู่ไม่ได้ มันรู้สึกว่าเหนื่อยและอึดอัดใจ เราบอกไม่ถูก สุดท้ายก็ต้องปลีกตัวออกมาอยู่กับเพื่อนสองสามคน


เราเป็นคนที่ต้องใช้เวลาปรับตัวกับคนอื่นนาน เราไม่กล้าที่จะเข้าหาและเริ่มเปิดบทสนทนากับคนที่ไม่สนิท หลายคนอาจมองว่าเราหยิ่งหรือถือตัวแต่ไม่ใช่เลย เราแค่ไม่รู้ว่าเราจะเริ่มเข้าหาและเริ่มบทสนทนายังไง


ในบางครั้งที่ได้เจอเพื่อนใหม่ เพื่อนชวนเราคุยแต่ได้แค่ไม่เกิดห้าประโยคก็เกิดความเงียบขึ้นระหว่างกัน เรารู้สึกผิดมาก กลัวเขารู้สึกไม่ดีที่เราไม่ชวนคุยต่อแต่เราก็ไม่รู้ว่าจะต้องชวนเขาคุยอะไรดี


ก่อนขึ้นมหาลัยเรากังวลว่าจะไม่มีเพื่อนเพราะเพื่อนเราทั้งสามคนก็เรียนคนละมหาลัยกับเรา กลุ้มใจอยู่นานจนกระทั่งแม่แนะนำกรให้เรารู้จักและส่งให้กรมาเป็นเพื่อนกับเรา


ทุกวันนี้ก็เลยคบกรเป็นเพื่อนแค่คนเดียว


ห้องสมุดเวลานี้เงียบสงบ ถ้าไม่ใช่ช่วงสอบนักศึกษาในห้องสมุดแห่งนี้แทบไม่มี มันเป็นห้องสมุดของคณะส่วนมากเด็กนักศึกษาจะมาค้นคว้าข้อมูลทำงานแล้วก็ออกไป


มุมโปรดของเราคือมุมที่ค่อนข้างลับตาคน มันเป็นมุมสงบที่เรารู้สึกชอบและมีเพียงคนเดียวที่จะตามหาเราเจอก็คือกรเพราะเขาเคยมานั่งกับเราบ่อยๆเมื่อเราต้องการปลีกวิเวก


ดูๆไปเราก็เหมือนฤาษีจำศีลเลย คงต้องไว้หนวดสีขาวยาวเฟื้อยแล้วมั้ง


แอบขำกับใบหน้าตัวเองตอนไว้หนวด เราเคยบอกกรว่าถ้าเราไว้หนวดคงเท่น่าดูเลยแต่กรก็ทำหน้าประหลาดใส่ ทีตัวเองยังไว้ได้ทำไมเราจะไว้ไม่ได้ล่ะ


กรชอบห้ามให้เราทำนู่นนี่นั่น เราก็เบะใส่เขา เขาก็จะดุแต่พอเราไม่เลิกเบะเขาก็จะจูบบอกว่าเป็นวิธีห้ามเบะของเราที่ได้ผล ตอนแรกเราก็งงๆว่ากรจูบเราทำไมแต่ตอนนี้ก็พยายามเข้าใจว่าเขาคงไม่อยากให้เราทำปากเบะ


น่าเกลียดเหรอ?


ไม่หรอก กรชอบบอกตลอดว่าเราหน้าตาดี


เรานั่งเงียบอยู่ในห้องสมุดเกือบๆชั่วโมงกรก็โทรมา บอกให้เราออกมาหาหน้าห้องสมุดกรกำลังรออยู่


“เป็นไงพลังเต็มยัง”


กรยังอยู่ในชุดฟุตบอลของทีมเขา มีกระเป๋าเป้สะพายหลังที่บรรจุเสื้อผ้าและร้องเท้าของเขา


“ยังเลย หิวข้าว”


“หึ อยากกินอะไรเดี๋ยวกรทำให้กิน”


“ไม่เอา” เราปฏิเสธ หันไปมองอีกคนที่นั่งตรงตำแหน่งคนขับ


“เบื่ออาหารกรเหรอ?”


“เปล่าครับแต่กรเหนื่อยเราไม่กวน”


กรยิ้ม ยื่นใบหน้ามาฉกหอมแก้มเราเร็วๆแบบที่เราไม่ทันตั้งตัว เราตกใจยกมือขึ้นกุมแก้มมองกรด้วยสายตาเอาเรื่อง


“พี่ไม่เหนื่อยครับ แค่นี้สบายหนูไม่ต้องห่วง”


“เรียกหนูอีกแล้ว!” เรื่องหอมแก้มยังไม่เคลียร์ยังจะเพิ่มเรื่องทีเรียกเราว่าหนูเพิ่มอีก เดี๋ยวเถอะ!


“หนูอยากกินอะไรถ้าไม่กินอาหารพี่?”


“กรอย่าเรียกหนู!


“ร้านประจำไหม หนูไม่ได้ไปกินตั้งสองอาทิตย์แล้ว”


“เราบอกว่าอย่าเรียกหนู!


“โอเค งั้นไปร้านนั้นกัน”


“กร!


พอเราโมโหเขาก็จะอารมณ์ดี คนขี้แกล้ง!


 

 

ร้านอาหารที่ว่าเป็นของคุณลุงญาติของเรา คุณลุงเป็นคนใจดีแต่คุณลุงไม่มีครอบครัวนั่นจึงทำให้คุณลุงเอ็นดูเราเหมือนลูกอีกหนึ่งคน


“สวัสดีครับคุณลุง พีคิดถึงมาก” เราเดินเข้าไปกอดคุณลุงที่เดินเข้ามาหา


ร้านคุณลุงรับลูกค้าแค่สามโต๊ะต่อวันและต้องโทรมาจองก่อนด้วย เป็นโชคดีมากตอนที่กรโทรมาจองคุณลุงบอกว่ายังเหลือว่างอีกที่หนึ่ง


“ลุงก็คิดถึง หนูมากับใคร?” คนในครอบครัวจะแทนตัวเราด้วยคำว่าหนูกันหมด นั่นจึงเป็นเหตุผลที่กรชอบเอามาอ้างเพื่อที่จะได้เรียกเราว่าหนูเหมือนกัน


“กรครับ”


เราชอบอ้อนคุณลุง ชอบเอาใบหน้าถูไถไปมาเหมือนตอนเด็กที่เราชอบทำ คุณลุงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะทักกรที่พึ่งเดินตามเข้ามา พอดีว่าเขาลืมกระเป๋าเงินไว้ในรถเลยไม่ได้เดินมาพร้อมกัน


“ไงเรา เลี้ยงเด็กยากไหม?”


ทำไมทุกคนถึงบอกว่าเราเด็กกัน เราตัวสูงกว่าเด็กตั้งหลายเซนติเมตรเชียวนะ


“ยากครับ ดื้อที่หนึ่งเลย”


เราย่นจมูกใส่กร ขี้ฟ้องจังทีตัวเองดุเราไม่เห็นเราจะเอาไปฟ้องใคร


“ไปนั่งกันก่อนนะ เดี๋ยวลุงบอกให้เด็กเอาอาหารไปเสิร์ฟ”


ร้านของคุณลุงเป็นร้านอาหารที่ค่อนข้างแปลก คุณลุงจะไม่มีเมนูให้เราเลือกกินแต่สุ่มทำอาหารแล้วเอามาเสิร์ฟที่โต๊ะให้ทว่าก่อนเสิร์ฟคุณลุงก็ไม่ลืมที่จะถามลูกค้าทุกคนก่อนด้วยว่าแพ้อะไรและไม่กินอะไร


ช่วงหนึ่งร้านคุณลุงดังมากในโลกอินเทอร์เน็ต มีคนสนใจอยากเข้ามากินอาหารที่ร้านคุณลุงเต็มไปหมดแต่อย่างที่บอกไปว่าร้านคุณลุงค่อนข้างแปลก พอมีคนอยากกินเยอะคุณลุงดันปิดร้านแล้วลาพักร้อนยาวเลย


คนโวยวายกันเต็ม


“หัวเราะอะไร?”


“เปล่าสักหน่อย” ..เราแค่คิดเรื่องที่คุณลุงเคยพูดว่าคนเยอะแล้วปวดหัวเลยชิงปิดร้านพักร้อนไปดีกว่า ถ้าไม่มีเงินพอใช้จริงๆคงทำแบบคุณลุงไม่ได้ ร้านเจ๊งพอดี


“เป็นไงบ้างไปดูกรแข่ง กรเก่งไหม”


กรเก่งแต่เราจะไม่ชม เราหมั่นไส้กร


“ก็เฉยๆคนเก่งๆเต็มสนามไปหมดเลย”


“โธ่...หนูไม่ชมพี่เลย”


“เรียกหนูจะไม่คุยด้วย” เรายกมือขึ้นมากอดอก ทิ้งตัวพิงหลังกับพนักพิงเก้าอี้แสร้งทำเป็นไม่พอใจ


“โอเคอย่าเบะนะที่นี่จูบไม่ได้”


เขายังมีหน้าจะมาพูดเล่นอีก!


เราหันหน้าหนีขี้เกียจจะคุยกับคนขี้แกล้งเป็นเวลาเดียวกับที่เด็ในร้านของคุณลุงซึ่งเราคุ้ยเคยดีนำอาหารมาเสิร์ฟ


“พี่ต่อ สวัสดีครับ”


พี่ต่อเป็นเด็กที่คุณลุงรับมาตั้งแต่เปิดร้านแรกๆ เราที่เมื่อก่อนมาร้านคุณลุงบ่อยๆก็สนิทกับพี่ต่อ พี่ต่อใจดีและพูดเพราะกับเรามาก ไม่แกล้งเราเหมือนกรหรอก


กับกรพี่ต่อไม่สนิทเวลาเจอหน้าแค่ผงกหัวให้กันเฉยๆแต่จะไม่ชวนพูดคุยอย่างที่เราทำ


“ว่าไงเรา สบายดีนะ”


“สบายมากๆ พี่ต่อเหนื่อยไหมครับเดี๋ยวเลิกงานที่ร้านคุณลุงก็ต้องไปร้องเพลงต่ออีก”


เราเคยแซวพี่ต่อว่าทำงานเหมือนบ้านเขาเป็นหนี้เลยและคำตอบที่พี่ต่อตอบกลับเราคือ


ก็ใช่น่ะสิบ้านพี่เป็นหนี้กองโตจนทับหัวได้เลย 


เขาพูดไปหัวเราะไปเหมือนไม่เครียดกับหนี้ที่กำลังจะทับหัวแต่แววตาของเขาก็ดูเหนื่อยล้า คงเหนื่อยที่ต้องหาเงินมาใช้หนี้กองโตกองนั้น


“พี่ชินแล้ว ร้องเพลงก็สนุกดี วันไหนว่างๆพีก็ไปฟังพี่ร้องสิ”


“อ่า...” ผมครางอย่างลำบากใจ อยากไปดูพี่ต่อร้องเพลงบ้างแต่ร้านนั้นดูท่าคนจะเยอะ “ไว้วันไหวว่างๆพีจะไปนะ”


พี่ต่อยิ้มรับ “จะรอครับ”


รู้สึกลำบากใจจังแฮะ เกิดเราไปไม่ได้ขึ้นมาพี่ต่อคงเสียใจแย่


เรามองพี่ต่อเดินออกไปจากโต๊ะของเราเพื่อไปหาลูกค้าที่เรียกเก็บเงินอีกโต๊ะ


“ทีกับกรไม่เห็นถามเลยว่าเหนื่อยไหม น่าน้อยใจจริงๆ”


เสียงที่แสดงออกว่าน้อยใจของกรทำให้เรารีบหันไปหา กรก้มหน้ากินอาหารเงียบๆโดยที่เราไม่รู้จะทำยังไงดี ทำกรน้อยใจไปซะได้


“กร”


“ครับ”


เราใจชื้นที่เขาตอบรับแต่ยังกังวลอยู่มากเพราะกรยังไม่หายน้อยใจ


“เหนื่อยไหม?” เราถามเสียงเบา ไม่รู้ต้องทำยังไงกรถึงจะหายน้อยใจเลยได้แต่ถามในสิ่งที่เขาอยากได้ยินออกมา


เหมือนคนประหม่าที่ทำอะไรไม่ถูก


“หึ” กรหัวเราะยกมือขึ้นมาลูบกระหม่อมเรา “ไม่เหนื่อยครับแค่เห็นหน้าหนูพี่ก็ไม่เหนื่อยแล้ว”


“โกหกแล้วแค่เห็นหน้าจะทำให้หายเหนื่อยได้ยังไง?” เราถามอย่างสงสัย


กรหัวเราะแล้วตอบเรามา “ก็หนูเป็นพลังของพี่ พอมองหน้าหนูพี่ก็ได้ชาร์ตพลังแค่นี้ก็หายเหนื่อยแล้ว”


“เลี่ยนจัง ไปเอาคำลิเกมาพูดกับเราหรือไง”


“เอามาจากใจพี่ต่างหาก”


เราเบะปากแต่ใบหน้ากลับร้อนขึ้นดื้อๆเพียงเพราะคำพูดหวานเลี่ยนของกร สงสัยอ่านคำคมในเฟซบุ้คกับทวิตเตอร์บ่อยเลยได้คำพูดมาเต็มไปหมด


ส่วนคำว่าหนูนั้นเราจะไม่ห้ามแล้วกัน ไหนๆวันนี้กรก็เหนื่อยเราจะยอมให้กรหนึ่งวันถ้าคำนั้นจะทำให้กรหายเหนื่อยและหายน้อยใจเรา

*******

เป็นนิยาสโลวไลฟ์เบาสมอง ไปเล่นแท็กกันได้เด้อ ช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะค้าาา
แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 918 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #351 Horizon_right (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 09:01
    แหมมม ง้อกันเก่งงงว
    #351
    0
  2. #316 Pangpp24 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 17:00
    น้องพีน่ารักเข้าใจกรเลยทำไมถึงรักถึงเอ็นดูน้องขนาดนี้
    #316
    0
  3. #231 m51t (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 22:58
    น้องเบะเพราะอยากให้พี่จูบ แต่พี่จูบที่นี่ไม่ได้ เนยาาเพนบบงสาีเหภ้อบใ
    #231
    0
  4. #229 P9597vk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 22:37
    ทำไมเหมือนชีวิตจริงฉันเลยยยย เข้าใจเลยเข้ามากกกว่าเปนยัง ใครเปนเหมือนกันบ้าง แก่ไม่หายสักที แต่ต้องใช้เวลาเท่านั้น ช่วยได้
    #229
    0
  5. #180 ปันปัน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 14:03

    เข้าใจคนโลกส่วนตัวสูงนะ..แต่ถ้าจบไปต้องทำงานกะคนเยอะๆ..คงต้องใช้เวลาปรับตัวเนอะ

    #180
    0
  6. #165 kkwankhaw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 18:59
    น่ารักจังงงง
    #165
    0
  7. #131 9490seluhanhunhan。 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 09:59
    อ่อนโยนดีจังแงง
    #131
    0
  8. #112 myparkchan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 16:54
    น่ารักมากกกกกกกน้องงงงง._.
    #112
    0
  9. #76 beautyyeongkwang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    ฟีลกู๊ดมากๆๆ ฮืออออ น้องพีน่ารักเกิ้นนนนน
    #76
    0
  10. #65 Khem15 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 14:19
    น้องน่ารักกกก
    #65
    0
  11. #59 I'indy Aw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:56
    น่ารักมาก น้องงง น้องงงงงงง โครตน้องงงงง
    #59
    0
  12. #58 I'indy Aw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:56
    น่ารักมาก น้องงง น้องงงงงงง โครตน้องงงงง
    #58
    0
  13. #57 I'indy Aw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 10:56
    น่ารักมาก น้องงง น้องงงงงงง โครตน้องงงงง
    #57
    0
  14. #55 B O W II E Z (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 07:19
    น่ารักอ่าาา มีความละมุนๆ ค่อดฟิลกู๊ดเลยยย
    #55
    0
  15. #43 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 10:45
    เติมพลังกันน่ารักเนอะ 😊
    #43
    0
  16. #34 godxmeii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 07:06
    มันแบ่บมันแบ่บ น้องลูกกกก มีความเติมพลังกันด้วย ชอบมากๆ รอนะคะ รอเรื่องอื่นด้วยยยย
    #34
    0
  17. #14 Windysep (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 02:34
    กรก็ชอบแกล้งน้องไง คนน้องเบะเก่ง คนพี่ก็จูบเก่งงงง
    #14
    0
  18. #9 แจน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:48

    โอ๊ยน้อง ฮืออ เราชอบนะคะน่ารักมากเลย แต่แอบกลัวดราม่าจริงแหละค่ะ คิดเล่นๆว่าถ้าวันนึงมีคนเพิ่มเข้ามาในชีวิตน้องแล้วกรจะรู้สึกยังไง ถ้าน้องเปิดใจให้คนนั้นเหมือนที่เปิดใจให้กรแล้วแบบนี้จะยังไง แง้ แค่คิดก็เศร้าแล้ว

    #9
    0
  19. #7 beeeerrrr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:54
    ชอบบบ มันดีกับใจจจจ อินกับนิสัยนายเอกมากในเรื่องการเข้าสังคม และชอบเก็บตัว เพราะเหมือนรีดเลย 5555
    #7
    0
  20. #6 นอสระอุนไม้เอก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 20:28
    แงงง อ่านแล้วมันสบายใจจริงๆค่ะ อยากให้มีคนอ่านนิยายไรท์เยอะๆจัง มันดีจริงๆนะคะ
    #6
    0
  21. #3 ออม ออมสิน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:52
    น้อนนนนนนนน น่ารักจังคับ
    #3
    0