[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 13 : Chapter13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 400 ครั้ง
    26 พ.ค. 62

Chapter13



พอเข้าช่วงสอบจริงๆพีก็ยิ่งนอนดึก เขางอแงกับผมว่าเขากลัวทำข้อสอบไม่ได้ น้องตื่นข้อสอบแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ผมก็ช่วยเขาทุกทางแต่พีก็ไม่หายกังวล


จริงๆแล้วน้องทำได้แค่บางทีน้องไม่มั่นใจในตัวเอง


ออกจากห้องสอบทุกครั้งน้องก็แทบจะร้องไห้ บางทีก็ไม่แทบ น้องร้องไห้ออกมาจนผมสงสารเพราะน้องทำผิดและน้องก็ทำไม่ทันในบางข้อ


ผมพยายามทำให้เขาเลิกคิดมากโดยการพาไปหาอะไรอร่อยๆกิน พาเขาไปเที่ยวเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆเผื่ออากาศปลอดโปร่งและอาหารอร่อยๆจะช่วยให้น้องหายเครียดได้


และมันก็เพียงแค่ชั่วคราวเพราะพอเราได้กลับถึงห้อง น้องเห็นกองชีตและหนังสือเรียนน้องก็กลับมาหงอยกลับมาเครียดต่อ ผมทนไม่ไหวก็เริ่มดุเขา ผลสุดท้ายน้องก็ร้องไห้และเป็นผมเองที่ต้องมาปลอบพี


“พี่ไม่ดุแล้วๆ”


ผมกอดน้องจนจมอก มือก็คอยลูบหลังปลอบเขาไปด้วย เข้าใจว่าน้องเครียดแต่ผมก็คิดในมุมของผมว่าเครียดไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาในเมื่อเราทำข้อสอบไปแล้ว ออกจากห้องสอบไปแล้วเราก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้


เอฟมันก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นถ้าติดขึ้นมาจริงๆผมก็พร้อมที่จะช่วยน้องแต่ผมแน่ใจว่าเขาคงไม่ติดเพราะน้องก็ไม่ใช่คนที่ไม่เก่ง น้องหัวดีและน้องเข้าใจกับอะไรได้ง่ายแต่แค่บางทีเขาก็กลัวและกังวลจนเกินไป


“รำคาญเราไหม” น้องถามเสียงแผ่ว ใบหน้าคลอเคลียอยู่กับหน้าอกของผม


“ไม่ครับ พี่ไม่เคยรำคาญหนูเลยแต่พี่ไม่อยากให้หนูเครียดกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว” ผมค่อยๆอธิบายให้เขาได้เข้าใจ “เราสอบไปแล้วและคงกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ สิ่งที่พีต้องทำตอนนี้คือทำใจให้สบายและเตรียมสอบวิชาสุดท้ายอย่างเต็มที่ก็พอ”


น้องเงียบไป มือของน้องก็เกาะชายเสื้อผมไว้แน่น ผมปล่อยให้น้องได้คิดตามก่อนน้องจะผละออกจากอกผมแล้วเงยหน้าขึ้นมอง


“ถ้าวิชาสุดท้ายเราทำไม่ได้ล่ะกร”


ผมอยากถอนหายใจแต่เพราะถ้าทำแบบนั้นน้องก็คงคิดว่าผมเบื่อหน่ายกับการตอบคำถามเขา ผมแค่อยากถอนหายใจเพราะผมจนใจหาคำพูดมาพูดให้น้องเข้าใจ พีไม่ใช่คนเข้าใจยากแต่บางครั้งเพราะความรั้นความดื้อของเขาทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่คิดจะเข้าใจอะไรเลย


เป็นผมที่ต้องพยายามอธิบายโดยใช้คำพูดดีๆกับเขา


“ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ครับแต่หนูยังไม่ได้ไปสอบเลยจะรู้ได้ไงว่าตัวเองทำไม่ได้ อีกอย่างหนูควรต้องเอาเวลาที่กังวลที่เครียดตอนนี้ไปทุ่มเทให้ความสนใจกับการอ่านหนังสือดีกว่าไหมหืม?”


“อือก็จริงของกร”


พีเริ่มคล้อยตามผมก็เริ่มใจชื้นขึ้น น้องจะได้เลิกเครียดกับวิชาที่ผ่านๆมาสักที


“งั้นก็ไปอ่านหนังสือกันครับหรือจะงอแงให้พี่กอดแบบนี้ต่อ?” ผมเลิกคิ้วถามเขาด้วยท่าทางยียวน น้องยู่ปากใส่ผมก่อนที่เขาจะทำให้ผมตกใจกับการกระทำของเขาซึ่งผมไม่คาดคิดว่าพีจะเป็นคนเริ่ม


“ขอบคุณครับ”


น้องผละออกจากผมก่อนเขาจะเดินเข้าห้องตัวเองไปเอาหนังสือ ปล่อยให้ผมต้องนั่งนิ่งอึ้งอยู่บนโซฟาคนเดียวโดยที่มือก็ลูบริมฝีปากเหมือนคนที่กำลังสติหลุดลอยไปไกล


เมื่อกี้น้องจูบผม...จูบแบบที่ใช้ลิ้นและยังไม่ทันตอบโต้ คนดีของผมก็ผละออกแล้วหนีเข้าห้องนอนตัวเองไปเลย


เด็กน้อยช่างร้ายกาจ  เดี๋ยวนี้ร้ายกาจขนาดที่เริ่มจูบผมก่อนแล้ว


แต่ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แม้เขาจะทำเพียงหอมแก้มผม ผมก็ชอบทั้งนั้นแหละ เวลาที่โดนเขาเป็นฝ่ายสัมผัสก่อน ผมรู้สึกตื่นเต้นและหัวใจพองโต ใจเต้นเร็วเหมือนวัยแรกเริ่มที่พึ่งมีความรักเป็นครั้งแรก


“แล้วอย่างนี้พี่จะไปไหนรอด”


บ่นกับตัวเองเบาๆด้วยรอยยิ้มสุขใจ จริงๆก็ไม่ได้อยากไปไหน อยากอยู่แบบนี้ แบบที่มีพีอยู่กับผมไปตลอดชีวิตเลย

 

 

 

 


สอบวันสุดท้ายเป็นวันที่นักศึกษาหลายๆคนรอคอย รวมทั้งผมและพีที่รอคอยวันนี้ไม่ต่างจากคนอื่นๆ แม้วิชานี้จะไม่ยากนักทว่าเราก็ประมาทไม่ได้เลย


เมื่อถึงเวลาเข้าห้องสอบทุกคนก็ทยอยเข้าไปในห้อง ผมกับพียืนมองคนในคณะทยอยเข้าห้องไปเรื่อยๆก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายหันไปหาน้องเพื่อให้กำลังใจเขา


“สู้ๆครับ ทำเต็มที่ก็พอนะคนดี”


ผมลูบหัวน้องส่งท้าย เมื่อเห็นพีพยักหน้าผมก็ทำท่าจะเดินนำเขาเข้าห้องแต่ก็ต้องชะงักเพราะน้องจับแขนผมไว้ ผมหันไปมองน้อง คิดว่าน้องคงอยากจะพูดอะไรกับผม


“กรก็สู้ๆนะ”


ผมยิ้มและพยักหน้าตอบรับกำลังใจจากเขา


“เข้าห้องสอบกันครับ”


ผมเดินนำพีเข้าห้องสอบและน้องก็เดินตามหลัง หวังว่าสอบเสร็จผมจะไม่เห็นน้องออกมาแล้วร้องไห้งอแงนะ


ผมใช้เวลาสอบไปสองชั่วโมงครึ่งทั้งๆที่วิชานี้มีเวลาสอบให้สามชั่วโมงส่วนพีเขามักจะออกจากห้องตอนที่หมดเวลาสอบของวิชานั้นๆเสมอ


พีบเคยบอกผมว่าบางทีก็เสร็จแล้วแต่จะนั่งตรวจคำตอบและอ่านทวนไปเรื่อยๆ ถ้าผิดพลาดจุดไหนจะได้แก้และเขาก็จะทำอยู่แบบนั้นซ้ำๆจนกระทั่งเวลาหมด


“ไง รอพีเหรอวะ?”


เพื่อนที่ผมไปเล่นฟุตบอลกับพวกมันบ่อยๆถามขึ้นตอนที่ผมกำลังกดโทรศัพท์เล่นเพื่อฆ่าเวลาคนที่กำลังนั่งสอบอยู่ในห้อง


“อืม พวกมึงจะกลับแล้ว?” ผมเลิกคิ้วถาม


“เออ เย็นนี้พวกไอ้เปลวมันนัดไปกินเหล้า มึงจะไปด้วยกันไหมล่ะ”


“ที่มันบอกในกลุ่มน่ะเหรอ?”


“เออนั่นแหละ”


พวกไอ้เปลวก็คือกลุ่มคนที่เล่นบอลกับผมเช่นกัน มันอยู่คนละคณะและสอบเสร็จก่อนพวกผมหนึ่งวัน ส่วนกลุ่มที่พูดถึงก็คือไลน์กลุ่มฟุตบอล เป็นกลุ่มที่ไว้นัดแนะเวลาเล่นบอลหรือนัดรวมตัวกันและบางครั้งก็จะคุยไร้สาระบ้างตามประสาผู้ชาย


“ดูก่อนว่ะ เดี๋ยวยังไงบอกอีกที”


พอได้คำตอบจากผม พวกมันก็พากันเอ่ยลาก่อนจะเดินออกไป


จริงๆก็อยากไปกินเหล้ากับพวกมันแต่ผมก็ไม่รู้ว่าวันนี้พีจะอยากไปไหนหรือเปล่า เนื่องจากเป็นวันสอบวันสุดท้ายน้องอาจจะอยากไปหาอะไรกินเพื่อฉลองเล็กๆน้อยๆกับตัวเองหลังจากที่ต้องนั่งอ่านหนังสือจนเวลานอนไม่พอ


เวลาผ่านไปจนกระทั่งเวลาสอบหมด พีเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกมาจากห้อง พอเขาเห็นผมเขาก้เดินตรงดิ่งเข้ามาหา


“เราทำได้”


เป็นประโยคสั้นๆที่น้องเอ่ยกับผม ผมยิ้มตามรอยยิ้มที่กว้างของเขา


“เก่งมากครับ”


“อื้อ วันนี้กลับห้องไปจะนอนจนถึงวันมะรืนเลย ชดเชยที่ไม่ได้นอนมาหลายวัน”


น้องพูดอย่างหมายมั่นและมีความตั้งใจ


“อยากไปไหนเป็นพิเศษไหม?” ผมเอ่ยถามเขา


น้องส่ายหน้า


“ไม่ไป เราอยากกลับห้องไปนอนมองเพดานนิ่งๆมากกว่า สอบเสร็จก็ไม่อยากทำอะไรเลยนอกจากนอน”


ผมยิ้มเอ็นดูและพยักหน้ารับความต้องการของเขา


“งั้นโอเคครับ หาอะไรกินก่อนค่อยกลับห้องแล้วกันนะ”


 

 

 

 


หลังจากที่พาน้องไปหาอะไรกินและปล่อยให้น้องไปพักผ่อนในห้อง ผมที่ตัดสินใจว่าคืนนี้จะออกไปข้างนอกกับกลุ่มเพื่อนจึงเดินเข้าไปหาพีในห้อง


สิ่งที่ผมเห็นในสายตาเป็นอย่างแรกเมื่อเปิดประตูห้องพีคือก้อนผ้าห่มที่ขดม้วนไปกับตัวคน เด็กน้อยของผมห่อตัวเองไว้ในผ้าห่มท่ามกลางอุณหภูมิความเย็นที่ค่อนข้างต่ำมาก ขนาดผมเดินเข้ามาความเย็นปะทะกับผิวก็ทำเอาขนลุกวาบ


“เปิดแอร์เย็นเชียว” ผมปิดประตูห้องเขาแล้วเดินเข้าไปหาคนที่นอนมองผมตาก็กระพริบปริบๆ


“กรมีอะไรหรือเปล่าจะเข้ามานอนด้วยกันเหรอ?”


เขาไม่ถามเปล่า ยังใจดีเอาตัวเองออกมาจากผ้าห่มแล้วจัดผ้าห่มมาให้ทางผมที่นั่งอยู่ข้างๆเขาบนที่นอน


ผมไม่ได้ปฏิเสธ รับผ้าห่มมาจากน้องแล้วเอาคลุมตัวเองไว้ ก่อนจะดึงรั้งเองของพีเข้ามาใกล้ๆเพื่อกอดเขาไว้รับไออุ่นจากผม


“พี่มาบอกว่าวันนี้จะไปกินเหล้ากับเพื่อนครับ”


“อือ ไปสิ วันนี้เราไม่ออกไปไหนอยู่แล้ว กรไปกับเพื่อนบ้างก็ได้”


“แต่เดี๋ยวนอนกับหนูก่อน สามทุ่มพี่ค่อยออกไป”


“ครับ”


น้องกระชับกอดผมและผมก็กระชัดเอาน้องเข้ามาแนบชิดมากยิ่งขึ้น


ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ทั่งผมและน้องไม่มีใครพูดอะไรออกมา มือของผมข้างหนึ่งลลูบหลังเพื่อกล่อมพีนอน อีกข้างก็ยังกอดเขาไว้แน่น


เวลาผ่านไปหลายนาทีผมก็เป็นคนที่เริ่มพูดขึ้น


“ปิดเทอมนี้อยากไปเที่ยวไหม?”


พีเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเขาปรือปรอยเหมือนคนที่กำลังจะหลับแต่ก็ฝืนเปลือกตาเอาไว้


“อยากไป ถ้ามมีกรเราก็ไป”


คำตอบของน้องยังคงน่ารักและน่าเอ็นดูเสมอ


“อืม พี่จะพาไป”


“ชวนวินไปด้วยไหม?”


“หนูอยากให้มันไปด้ยไหมล่ะ?”


“อือๆ ให้วินไปด้วยจะได้เที่ยวครบกลุ่ม”


“เดี๋ยวพี่ลองชวนมันให้”


“ไม่ต้องๆเดี๋ยวเราชวนวินเอง”


“เอาแบบนั้นก็ได้” ผมยอมเขาเพราะถ้าให้ผมไปคุยกับไอ้วินคงจะเถียงกันและคุยกันไม่รู้เรื่องแน่


“กรน่ารัก ขอบคุณนะ”


“ครับคนดี”


น้องยังคงเงยหน้าขึ้นมองและยิ้มให้ผม ผมโน้มหน้าลงไปกดจูบตรงริมฝีปากของน้องแล้วผละออกก่อนจะกดจูบย้ำอีกที ทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน้องบอกให้พอผมถึงหยุด


“ปากช้ำหมดแล้ว”


“ยิ่งช้ำยิ่งน่าจูบ”


“พอแล้วกร ไม่เอาแล้วนะ”


“ไม่ทำก็ได้ครับ นอนเถอะ”


ผมล้มเลิกความตั้งใจที่จะฉกชิมริมฝีปากน้องเพราะพีเริ่มงอแง เวลาเขาง่วงนอนแล้วผมไปกวนพีก็จะงอแงะ ตื่นขึ้นมาเขาก็จะงอนผม บอกว่าผมกวนเขาจนเขานอนไม่พอ


ผมชอบเวลาเขางอนเพราะมันยิ่งน่ารัก ยิ่งตอนนี้ก็ยิ่งอยากให้งอนแต่ว่าผมอยากให้น้องพักผ่อนให้เต็มที่มากกว่าก็เลยล้มเลิกความตั้งใจและตัดสินใจที่จะไม่ทำให้เขางอแง


ไม่นานคนในอ้อมกอดที่คุยงุ้งงิ้งอยู่กับผมก็ผล็อยหลับไป เมื่อกี้พีกำลังพูดถึงเรื่องหนังสือสักเล่มที่เขาอ่านมันก่อนช่วงใกล้สอบ พีบอกว่ามันมีภาคต่อแต่ภาคต่อหาซื้อยาก เขาอยากได้แต่ไม่รู้จะไปหาซื้อที่ไหน


พอพูดไปพูดมาเสียงน้องก็เงียบลง ผมก้มมองดูน้องอีกทีก็เห็นคนดีของผมหลับลงไปแล้ว

 

 

 

 


ผมไม่ค่อยมากินเหล้าร้านนี้สักเท่าไหร่ มันค่อนข้างจะเสียงดังและวุ่นวายแต่เพราะวันนี้อยากมาพบปะสังสรรค์กับเพื่อนบ้างถึงจะวุ่นวายผมก็คงต้องยอม


ผมเดินเข้ามาในร้าน นั่งหากลุ่มพวกไอ้เปลวไม่นานก็เจอพวกมันง่ายๆ พวกนี้ค่อนข้างกลุ่มใหญ่แถมเสียงยังดังโหวกเหวกโวยวายจนผมไม่ต้องโทรถามเลยว่านั่งตรงไหนกัน


“อ้าวเว้ย ไอ้คุณชายมันมาแล้วว่ะ”


ผมงงที่พวกมันชอบเรียกผมว่าคุณชาย ผมว่าผมก้ธรรมดาแต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรพวกมัน ถ้าสบายใจอยากเรียกอะไรผมก็ไม่ขัด


ผมนั่งลงข้างๆไอ้เปลว ไอ้นี่มันเป็นคนที่เฮฮาชอบปล่อยมุกตลกไปวันๆแต่เพื่อนมักจะไม่ค่อยขำ มุกที่มันปล่อยมีแต่มุกกากทั้งนั้นเลย


เพื่อนคนนึงที่มีหน้าที่ชงเหล้าให้คนบนโต๊ะยื่นแก้วมาให้ผม ก่อนหน้านั้นผมบอกมันไปแล้วว่าเอาอ่อนๆเพราะวันนี้กะมากินให้หายอยากและไม่อยากเมากลับห้องไปหาน้อง


เรื่องสนทนาภายในวงเหล้าก็ยังคงเป็นเรื่องทั่วไป บางเรื่องก็ไร้สาระจนผมต้องถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ไอ้เปลวก็ขยันเล่นมุกแป๊กๆของมัน


พอมีคนนึงหลุดขำให้ มันก็ดีใจจนจะเป็นจะตาย ผมส่ายหน้าขำๆก่อนจะต้องตกใจเมื่อมีใครสักคนล้มลงมานั่งตักผมพอดี


“โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ”


ผมมองหน้าเธอคนนั้นไม่ชัดเพราะแสงค่อนข้างสลัวและมืด อาจจะเป็นโชคร้ายที่ผมมาคนสุดท้ายและได้นั่งตรงริมๆมันจึงง่ายที่ใครก็ตามจะล้มลงใส่ผม


“ไม่เป็นไรครับ”


ผมพยายามจะดันเธอออกแต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมลุก ใอใของเธอเริ่มยุ่มย่ามกับตัวผม รอบโต๊ะของผมเต็มไปด้วยเสียงโห่แซวอย่างสนุกแต่ผมไม่สนุกด้วยสักนิด


“คือเรามึนๆนิดหน่อย ขอนั่งพักตรงนี้ก่อนได้ไหม?” ว่าจบเธอคนนั้นก็ซุกซบลงบนไหล่ผม


ผมที่เริ่มหงุดหงิดจึงดันตัวเธอออกจนกลายเป็นผลัก เธอล้มลงไปกองกับพื้นแต่ผมไม่สนใจที่จะช่วย เธอมารุ่มร่ามกับผมก่อนและผมก็รู้ดีถึงเจตนาว่าเธอต้องการอะไรจากผม เธอไม่ได้เมา กลิ่นเหล้าแทบไม่มีจะไปเมาอะไรกัน


“โทษทีผมไม่ใช่เก้าอี้ไม่ใช่จุดที่คุณต้องมานั่งพัก ถ้าคุณอยากมากก็ไปหาเอาโต๊ะอื่น”


ผมพูดอย่างหงุดหงิดก่อนจะหันไปหาเพื่อนในโต๊ะ


“กูกลับก่อน” ผมยื่นแบงค์พันไปให้ไอ้เปลว มันรับไว้และผมไม่สนใจเสียงเรียกผมอีก


ผมเกลียดการที่ต้องออกมาแล้วเจอเหตุการณ์แบบนี้ มันน่ารำคาญและน่าเบื่อ รู้แบบนี้ผมนอนกอดน้องอยู่ที่ห้องน่าจะดีกว่า


ผมกลับห้องไปด้วยอารมณ์ที่ยังหงุดหงิดไม่หาย


ไม่ได้สนใจว่าบนเสื้อของผมเองมีรอยลิปสติกที่ติดอยู่และจะทำให้เกิดปัญหายุ่งยากตามมาทีหลัง....

*******



มาต่อแล้วววววว 
ขอบคุณทุกคนเด้อจ้า
เล่นแท็กกันได้นะคะ
แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 400 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #329 Pangpp24 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 20:48
    งานงอกแล้วกร
    #329
    0
  2. #195 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 08:45
    ชิหาย น้องงอนแน่
    #195
    0
  3. #194 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 01:45
    ชิหายยยยยย
    #194
    0
  4. #193 Windysep (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 01:36
    เอาแล้วพี่กรเจอน้องงอนหนักแน่นอน เตรียมตัวง้อชุดใหญ่ได้เลย
    #193
    0
  5. #191 kakakakoung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:06
    แงงงง น้องรู้น้องงอนแน่
    #191
    0
  6. #190 feeeeemm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:03
    ร้ายมากกกกกกนังผู้หญิงคนนั้น พี่กรโดนน้องงอนหนักแน่เลยอ่ะ แงๆๆๆ
    #190
    0
  7. #189 JeejeeKung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 20:52
    เอาแล้วววว
    #189
    0
  8. #188 manejanb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 20:47

    รออออออ
    #188
    0
  9. #187 I'm ice_aizu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 20:14
    อ้าวๆเราเห็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้รำไรเลย ตายแน่ๆบอกได้คำเดียวเลย งานนี้มีเฮ ง้อน้อยาวแน่ๆ 555
    #187
    0
  10. #186 Nan_Bt (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:51
    อย่าให้น้องรู้นะ มีงอนแน่!!
    #186
    0
  11. #185 wariyapcy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:36
    บอกเลยว่าซวยแน่พี่กรรรรร
    #185
    0
  12. #184 Prwpp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 18:58
    ว้ายยยย พีเห็นแล้วต้องงอนแน่ๆ
    #184
    0
  13. #183 TTjelly (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 18:23
    เวรละมั้ยพี่ น้องพีอย่าโกรธพี่กรนะคะ
    #183
    0
  14. #182 yuki5555 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 18:12
    เอาแล้วว
    #182
    0
  15. #181 แจน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 17:55

    ตายแล้วววว นี่จะเป็นจุดเปลี่ยนความสัมพันธ์แล้วรึเปล่าคะะะ น้องเองก็ดูเริ่มรุกบ้างแล้วนะคะ ฮือ ตื่นเต้นน

    #181
    0