[ภาคแรกend]【Keep distance|ระยะห่างที่ใกล้ใจ】ภาค 2

ตอนที่ 6 : Chapter : Five

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,324 ครั้ง
    16 ก.ค. 61

Chapter : Five


//



If you never talk to strangers, you'll never meet anyone. 
ถ้าคุณไม่เปิดรับคนแปลกหน้าคุณก็จะไม่มีวันรู้จักใคร 
(Never Talk to Strangers (1995))



//








อาโปมาทำงานให้คุณไฟได้สองอาทิตย์กว่าแล้ว ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจะมีก็แต่วันหยุดของอาโปที่สามารถขอลาไปหายายวันไหนก็ได้ซึ่งอาโปคิดว่ามันดีมากๆแถมคุณไฟยังใจดีกับอาโปมากๆอีกด้วย แม้บางครั้งคุณไฟจะชอบดุและบังคับอาโปไปบ้างแต่อาโปก็ไม่ได้ไม่ชอบสิ่งที่คุณไฟเขาทำเลย


“ดูไหม?” ไฟหันไปถามคนที่ยืนสนอกสนใจกับสิ่งที่อยู่ในโทรทัศน์แต่ก็ไม่กล้าเข้ามานั่งดูด้วยกันกับเขา เหตุผลเดิมๆของอาโปก็คือเกรงใจ


“ครับ” อาโปพยักหน้า เดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นพรมข้างโซฟาตัวที่คุณไฟนั่งอยู่


คนเป็นเจ้าของห้องก็จนใจจะพูดจะบอกเจ้าเด็กขี้เกรงใจคนนี้แล้วเลยต้องปล่อยไป อยากจะนั่งตรงไหนหรือทำอะไรก็ตามสบายเลย


“คุณไฟชอบดูเรื่องนี้หรือครับ?” เมื่อดูจบไปหนึ่งตอนอาโปจึงหันไปคุยกับคนด้านบนโซฟา เขาไม่คิดว่าคุณไฟจะดูการ์ตูนเรื่อง we bare bears ด้วย


“อือ”


“คุณไฟชอบตัวไหนครับ? ผมชอบตัวหมีขาวที่สุดแล้ว ดูอึนๆมึนๆดี อืม...ชื่ออะไรแล้วนะ” เด็กหนุ่มครุ่นคิด เขาดูไม่บ่อยนักแต่การ์ตูนเรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เขาชอบ


“ไอซ์แบร์” คนที่มองเด็กนั่งคิดอยู่นานแล้วก็คิดไม่ออกจึงช่วยพูดบอกชื่อไป ตัวขาวๆอึนๆก็มีแต่เจ้าไอซ์แบร์นั่นแหละ


“อ๋า~~ ใช่เลยครับ ไอซ์แบร์ ผมชอบตัวนี้มากๆเลยล่ะครับ อือ...จริงๆผมก็ชอบทุกตัวแต่ชอบตัวนี้ที่สุดเลย” ว่าพร้อมกับยิ้มกว้าง พยักหน้าหงึกๆให้กับความชอบของตัวเอง “แล้วคุณไฟล่ะครับชอบตัวไหน?


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองคนบนโซฟา ถามคำถามนั้นย้ำอีกรอบ


“ทุกตัว”


พอคุณไฟตอบจบการ์ตูนอีกตอนก็มาพอดี ทั้งสองคนเลยไม่ได้พูดคุยและไม่ได้ถามอะไรกันอีก


`•.¸¸.•´


“สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว คุณไฟอยากทานอะไรครับ?


หลังจากนั่งดูการ์ตูนกับคุณไฟมาได้หลายตอนก็ยกนาฬิกาที่พึ่งซื้อเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมาดูพบว่าเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงแล้ว ซึ่งเวลานี้จะเป็นเวลาที่เขาต้องเตรียมอาหารเที่ยงไว้ให้คุณไฟเนื่องจากคุณผู้หญิงกำชับเขาย้ำๆว่าคุณไฟต้องทานอาหารให้ตรงเวลา ห้ามทานก่อนหรือห้ามเลทเด็ดขาดเพราะคุณเขาเป็นโรคกระเพาะง่ายและบ่อยมากๆอีกด้วย


“ตามใจนาย”


“งั้นเอาเป็นข้าวผัดทะเลไหมครับ มีพวกกุ้งกับปลาหมึกอยู่เยอะเลย”


“อือ”


“งั้นผมขอตัวไปทำอาหารก่อนนะครับ” ว่าพร้อมกับลุกขึ้นยืน


“อืม”


อาโปเดินเข้าครัวเพื่อไปทำอาหารให้คุณไฟทาน เขาเปิดตู้เย็นเอาของสดและผักคะน้าออกมาจากตู้เย็น จัดการทำทุกอย่างคนเดียวด้วยความคล่องแคล่ว


มาอยู่ที่นี่ได้สองอาทิตย์กว่าแล้วอาโปก็ค่อยๆพัฒนาฝีมือด้านการทำอาหารได้ดีมากขึ้น ถึงคุณไฟไม่เคยพูดชมแต่เขาก็สังเกตเอาจากอาหารที่เกลี้ยงทุกมื้ออาหาร


เด็กหนุ่มอดที่จะภูมิใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้ไม่ได้เลย เวลาที่เห็นใครสักคนทานอาหารของเราจนหมดมันเป็นอะไรที่ทำให้คนทำอย่างเขาดีใจและภูมิใจกับตัวเองจริงๆ


“ไข่ๆ อยู่ไหนน้า~ หือ...เหลือลูกเดียวหรือเนี่ย”


อาโปหยิบไข่จากตู้เย็นที่มีเหลือเพียงแค่ฟองเดียวออกมา เขาคิดว่าหากทำอาหารให้คุณไฟเสร็จแล้วคงต้องลงไปซื้ออาหารรสดมาใส่ไว้ในตู้เย็นเพิ่มอีก


ขณะกำลังก้มหยิบต้นหอมจากตู้เย็นจู่ๆคนที่อาโปคิดว่ากำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่ในห้องรับแขกก็เดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง


กว่าจะรู้ตัวว่ามีคนมาก็ตอนที่อาโปหยิบต้นหอมเสร็จแล้วเกิดชนเข้ากับร่างของใครสักคนซึ่งไม่ต้องเดาให้ยากว่าเป็นใคร แน่นอนว่าจะต้องเป็นคุณไฟเจ้าของห้องนี้อยู่แล้ว


“เหวอ~” อาโปผงะไปข้างหลังเกือบลงเข้าไปอยู่ในช่องตู้เย็นหากคุณไฟไม่คว้าเอาร่างเขาไว้ก่อน มือของอาโปที่ไม่มีที่ยึดในตอนแรกจึงคว้าแขนเสื้อคุณไฟไว้กันร่วงอีกที


“น้ำ” คนที่ใช้มือเกี่ยวเอวอาโปไว้พูดขึ้นสั้นๆ


อาโปไม่เข้าใจว่าคุณไฟต้องการสื่อสารอะไรเขาจึงเอาแต่มองหน้าคุณไฟด้วยใบหน้าที่ยังไม่หายตกใจ พอเห็นคุณไฟถอนหายใจแล้วรวบเอวเขาไว้ด้วยมือข้างเดียวจากนั้นก็โน้มหน้าเข้ามาหา อาโปจึงหลับตาปี๋ด้วยความกลัวเพราะนึกว่าคุณไฟอาจจะ....


“คะ..”


“หิวน้ำ” ไฟปล่อยอาโปเป็นอิสระหลังจากหยิบน้ำที่ตนเองต้องการเรียบร้อยแล้ว


คนที่คิดไปไกลถึงไหนต่อไหนก็เอาแต่ก้มหน้าคางชิดอกด้วยความเขินอาย แก้มสองข้างแดงแจ๋และมือไม้ก็พันกันไปหมดไม่รู้ต้องทำอะไรต่อหรือจะวางมือตัวเองไว้ตรงไหนดี


เข้าก่นด่าตัวเองในใจว่าคิดได้ยังไงว่าคุณไฟจะ...


“อ่า...” อาโปส่ายหน้าไล่ความคิดบ้าๆของตัวเองออกไป มองตามแผ่นหลังคุณไฟที่เดินออกไปจากห้องครัวหลังจากหยิบน้ำและแก้วเสร็จด้วยความึนเบลอ


หันกลับมาสนใจทำข้าวผัดให้เจ้าของห้องต่อ ปัดความคิดหรืออะไรก็ตามที่จะทำให้ตัวเองฟุ้งซ่านออกไปจากสมอง เริ่มหยิบวัตถุดิบต่างๆออกมาตั้งไว้เพื่อสะดวกในการหยิบจับเวลาทำจะได้ไม่ต้องวิ่งวุ่นหาและเสี่ยงต่อการที่อาหารจะไหม้ได้ขณะที่เรากำลังเอาแต่หาของ


`•.¸¸.•´


พ่อบ้านคนใหม่ขออนุญาตเจ้าของห้องเพื่อมาซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างล่าง ทีแรกคุณไฟชวนให้อาโปทานข้าวด้วยกันก่อนแต่เขายังไม่หิวจึงบอกปฏิเสธไปและคุณไฟคงเบื่อที่จะพูดเลยยื่นเงินให้เป็นการบอกว่าให้ไปได้แล้ว


ก่อนมาอาโปจดลิสต์รายการที่จะต้องซื้อไว้เรียบร้อย ของที่ซื้อไปเมื่อไม่กี่วันก่อนก็หมดเร็วเหลือเกินจนอาโปคิดว่าคงต้องซื้อเพิ่มปริมาณให้มากกว่าครั้งที่แล้ว


คุณไฟให้เงินอาโปมาสองพัน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะให้เยอะขนาดนี้ทำไม แต่ก็ช่างเถอะอาโปก็รับไว้ถ้าเหลือก็ค่อยเอาไปคืนคุณไฟเขาก็แล้วกัน


“ฮึบ!” เด็กหนุ่มเขย่งเท้าเพื่อหยิบขวดน้ำปลาที่อยู่ชั้นบน มันสูงเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึงจึงต้องใช้วิธีการเขย่งเท้าเอาจะได้หยิบถึง


เขามองขวดน้ำปลาอย่างเหนื่อยหน่าย เขย่งเท้าเท่าไหร่ก็หยิบไม่ถึงสักทีแต่อาโปก็ไม่อยากจะยอมแพ้ง่ายๆจึงลองฮึบเขย่งเท้าเพื่อจะหยิบขวดน้ำปลาอีกครั้ง


“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”


อาโปหันไปมองคนมาใหม่ มีรอยยิ้มติดใบหน้าอย่างเป็นมิตร เขายิ้มตอบแล้วมองขวดน้ำปลาสลับกับคนมาใหม่อย่างไม่ตั้งใจ


“เอ่อ...คือ..” อาโปเกาหัวแก้เก้อ มันรู้สึกแปลกๆที่เขาจะขอความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้า


“จะหยิบนี่ใช่ไหมครับ?” ว่าพลางคนมาใหม่ก็หยิบขวดน้ำปลาที่อาโปอยากได้ยื่นมาให้


“ครับ ขอบคุณมากๆครับ” อาโปเผลอยกมือไหว้ขอบคุณชายแปลกหน้าแล้วรับขวดน้ำปลาที่เขายื่นมาให้ใส่ในรถเข็นของตนเอง


“ผมชัชครับ” ชายคนนั้นว่าพร้อมยิ้มให้อาโป


“อาโปครับ” อาโปแนะนำตัวกลับกับผู้ชายแปลกหน้าที่ใจดีให้ความช่วยเหลือเขา


“ผมไม่เคยเห็นคุณแถวนี้เลย พึ่งย้ายมาใหม่หรือครับ?” คนมาใหม่ชวนคุยต่อแถมยังเดินตามเมื่ออาโปเข็นรถไปแผนกอื่นอีก


“ครับ ผมมาเป็นพ่อบ้านให้เจ้านายน่ะครับ”


“งานพิเศษหลังเลิกเรียนหรือครับ?


“อ่า..จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ” อาโปไม่รู้จะทำตัวยังไงกับคนแปลกหน้าคนนี้ดี


อาโปว่าเขาก็ดูใจดีแต่อาโปก็ไม่สามารถด่วนสรุปได้เพียงเพราะชายคนนี้ช่วยเหลือเขาไว้เพียงครั้งเดียว จึงพูดคุยเท่าที่จำเป็นเท่านั้น


“คุณเรียนที่ไหนหรือครับ มหาลัยเดียวกับผมหรือเปล่า” ชัชยังว่าต่อ เห็นเด็กคนนี้แล้วคิดถึงน้องรหัสตัวเอง ถึงจะต่างกันเรื่องการพูดหรือท่าทางแต่ตัวเล็กๆแบบนี้นี่มันเหมือนไอ้น้องรหัสตัวแสบของเขาเลย


“หือ?...ผมพึ่งจบ ม.6 เองครับ”


“ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็นน้องผมสินะ น้องอาโป...ผมเรียกแบบนี้ได้ไหมครับ?


อาโปทำตาโตที่ได้ยินคนที่พึ่งเจอกันเรียกแบบนี้แต่มันก็ดี ดีกว่าเรียกว่าคุณเป็นไหนๆเลย


“ได้ครับ...พี่ชัช” อาโปส่งยิ้มให้คนที่ตนพึ่งเรียกว่าพี่ ก็พี่ชัชเรียกเขาว่าน้อง เขาก็ต้องเรียกพี่ชัชกลับว่าพี่ก็ถูกแล้วนี่นา


ชัชมองคนที่พึ่งเจอกันครั้งแรกก็ถูกชะตา เขามองเด็กคนนี้เขย่งเท้าหยิบขวดน้ำปลาอยู่นานพร้อมกับทำใบหน้ายุ่งๆก็นึกเอ็นดูขึ้นมา ดูได้ไม่นานก็ต้องเข้ามาช่วยเพราะไม่อย่างนั้นวันนี้อาโปคงหยิบน้ำปลากลับบ้านไม่ได้แน่ๆ


“ยินดีที่ได้รู้จักนะน้องอาโป”


“เช่นกันครับพี่ชัช”


ทั้งสองคนทำความรู้จักกันแค่นั้นชัชก็ขอตัวไปก่อน เห็นว่าต้องไปทำธุระกับน้องรหัสของตัวเองต่อ อาโปก็ไม่ได้รั้งตอบรับพี่ชัชแค่คำว่าครับเพียงเท่านั้น


“หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ”


“ครับพี่ชัช”

`•.¸¸.•´


อาโปคงจะเป็นบ้าหอบฟางในสายตาคนอื่นแน่ๆ เขาถือของพะรุงพะรังทุกครั้งหลังจากกลับมาจากซุปเปอร์มาเก็ต พี่ประชาสัมพันธ์ด้านล่างที่จำอาโปได้ก็ยิ้มทักอาโปเหมือนเคย


เขาเดินไปเข้าลิฟต์อย่างทุลักทุเล ดีที่มีคนกดลิฟต์เข้าก่อนหน้าเขาแล้วอาโปจึงไม่ต้องลำบากในการยื่นนิ้วของตัวเองที่ตอนนี้ก็หาไม่เจอไปกดเปิดลิฟต์อีก


“ชั้นไหนคะ?


“ชั้นเจ็ดครับ” อาโปยิ้มแล้วผงกหัวขอบคุณผู้หญิงที่ช่วยกดชั้นห้องของคุณไฟให้ “ขอบคุณนะครับ”


ก่อนออกจากลิฟต์ก็ไม่ลืมขอบคุณผู้หญิงใจดีคนนั้นอีกครั้ง เขาหอบถุงพะรุงพะรังไปยังหน้าห้อง พอถึงก็ยกมือตัวเองที่มีถุงเกาะเกี่ยวเต็มไปหมดเคาะประตู อาโปภาวนาเหลือเกินว่าขอให้คุณไฟอยู่เพราะไม่งั้นเขาคงต้องวางของแล้วหาคีย์การ์ดห้องอีกหลายนาทีเป็นแน่


แกร็ก...


ประตูห้องเปิดออกทำเอาอาโปยิ้ม ตอนแรกยืนรออยู่นานก็เกือบจะถอดใจแล้ววางของหาคีย์การ์ดจริงๆแต่ดีที่คุณไฟมาเปิดประตูให้เสียก่อนเขาเลยไม่ต้องทำแบบนั้น


“ขอโทษที่รบกวนนะครับคุณไฟ” อาโปบอกคุณไฟอย่างเกรงใจเมื่อตนเองรบกวนให้เจ้านายมาเปิดประตูห้องให้


“อือ ช่วย” ไฟยื่นมือไปตรงหน้าพ่อบ้านของเขาที่ไปซุปเปอร์มาเก็ตที่ไรก็บ้าหอบฟางกลับมาทุกที


“ไม่เป็น...อ๋า~~” อาโปอุทานออกมา


เจ้าของห้องก็รู้อยู่แล้วว่าพ่อบ้านคนนี้ของเขาขี้เกรงใจแค่ไหน เขาเลยไม่ยอมให้อาโปพูดปฏิเสธจนจบ ยื่นมือไปแย่งถุงที่อาโปถืออยู่เต็มไม้เต็มมือทั้งสองข้างไปไว้กับตนเองแล้วเดินเข้าห้องไป ปล่อยให้อาโปยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าห้องคนเดียว


“ซื้ออะไรมาเยอะแยะ” ไฟถามอาโปที่พึ่งเดินตามเขาเข้ามาทีหลัง


“ก็...พวกของสดเหมือนเดิมน่ะครับ”


“เยอะ” ว่าจบก็ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องครัวแต่ก็โดนอาโปรั้งไว้เสียก่อน


“นี่เงินทอนครับ” ยื่นเงินทอนให้เจ้าของห้องรับไว้แต่คุณไฟก็ไม่รับเงินไปสักที


“เก็บไว้”


“แต่..”


“เก็บ”


“ครับ”


อาโปว่าถ้าพูดปฏิเสธไปคงจะอีกยาวเลยยอมทำตามที่คุณไฟบอกแต่โดยดีแค่นี้ก็ไม่ต้องโดนคุณไฟกดดันและอาโปก็ไม่ต้องลนลานเวลาต้องตอบรับคุณไฟแล้ว


สบายใจทั้งสองฝ่าย...


`•.¸¸.•´


“อ่านอะไร?


อาโปที่กำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบของตนเองอยู่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ ตั้งแต่ทานข้าวและอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย อาโปก็เอาหนังสือออกมาอ่านหน้าโซฟาเหมือนทุกๆวันที่เขาทำ


“หนังสือเตรียมสอบครับ”


ไฟเดินไปนั่งบนโซฟา หยิบหมอนอิงมาวางไว้บนตักแล้วชะโงกหน้าไปดูหนังสือของอาโปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะก็เห็นว่าเป็นหนังสือเตรียมสอบของเด็กมัธยมหกที่กำลังจะเข้ามหาลัย


“จะเข้าที่ไหน?” เขาถามต่อ


“ยังไม่แน่ใจเลยครับแต่ก็คิดๆไว้แล้ว”


“คณะ?


“คงจะเป็นรัฐประศาสตร์ระหว่างประเทศครับ”


“ชอบ?


“ครับ”


ไฟพยักหน้าเข้าใจ ถ้าไม่ชอบก็คงไม่เลือก เขานี่ถามอะไรไม่คิดเอาซะเลย


“อือ โชคดี”


“ขอบคุณครับ”


ทั้งสองไม่ได้คุยกันต่ออีกหลังจากนั้น อาโปก้มหน้าอ่านหนังสือของตนเองต่อไปส่วนไฟก็ก้มอ่านหนังสือของตนเองที่ถือติดมือมาจากห้องเหมือนกัน


“หิว”


สักพักคนที่นั่งบนโซฟาก็พูดขึ้น อาโปจึงละสายตาจากเนื้อหาในหนังสือเงยหน้าขึ้นไปมองคุณไฟที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนแล้ว


“ทานแอปเปิลไหมครับ ผมพึ่งซื้อมา”


“นมด้วย”


“ครับ”


อาโปลุกขึ้นยืนเดินไปยังห้องครัว เขาเปิดตู้เย็นหยิบแอปเปิลเขียวออกมาล้างน้ำให้สะอาดก่อนจะเอาไปฝานให้เป็นชิ้นๆจะได้ทานง่ายและหยิบสะดวก


เสร็จแล้วก็ไปเอานมสดในตู้เย็นออกมาเทใส่แก้วให้คุณไฟจากนั้นเขาก็ยกจานแอปเปิลและแก้วนมออกมาให้คนที่กำลังนั่งรออยู่บนโซฟา


“นี่ครับ”


เด็กหนุ่มเก็บหนังสือของตัวเองไปวางไว้ที่พื้นก่อนจะวางจานและนมของเจ้าของห้องเอาไว้บนโต๊ะแทนที่


“เอาขึ้นมา” ไฟสั่งพร้อมกับมองหนังสือและอุปกรณ์ทั้งหลายของอาโปที่ตั้งอยู่บนพื้นพรม


“ครับ?” แต่อาโปก็ไม่เข้าใจ


“หนังสือ” ว่าพร้อมกับชี้นิ้วให้อาโปดู


“อ่า...ครับ” เขายกขึ้นมาตามคำสั่งของคุณไฟแต่โดยดี ถ้าเป็นทุกทีเขาคงจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่ครั้งนี้คุณไฟดันจ้องเขาเขม็งเสียนี่ อาโปเลยต้องยอมทำตามคุณไฟโดยไม่มีปากมีเสียงใดๆ


อาโปกลับมานั่งอ่านหนังสือของตัวเองต่อโดยมีเจ้าของห้องนั่งรับประทานแอปเปิลและนมอยู่บนโซฟาข้างหลังของเขา


บางคืนคุณไฟก็มักจะออกมาอ่านหนังสือและพอนานไปก็จะบ่นว่าหิว อาโปที่นั่งอ่านหนังสือตรงนี้ประจำก็ต้องลุกขึ้นไปหาอะไรมาให้คุณไฟทานแก้หิว


เขาสังเกตว่าทุกครั้งที่คุณไฟออกมานั่งอ่านหนังสือนอกห้องจะชอบหิวเป็นประจำ หลายๆครั้งที่คุณไฟอยู่ในห้องนอนส่วนอาโปอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกก็ไม่เคยเห็นคุณไฟเดินออกมาจากห้องนอนแล้วบ่นว่าหิวสักที


คงเพราะใช้พลังงานสมองเยอะล่ะมั้งคุณเขาจึงมักจะหิวประจำเวลาที่มานั่งอ่านหนังสือข้างนอกแบบนี้


“ไม่กิน? ไฟเลิกคิ้วถามเด็กที่กำลังนั่งอ่านหนังสือด้วยหน้าตาเคร่งเครียด


“ผมอิ่มแล้วครับ คุณไฟทานเลยครับ” ว่าเสร็จก็หันกลับมาอ่านหนังสือต่อแต่คุณไฟก็ยังพูดขึ้นอีก


“กินไม่หมด”


หันกลับไปมองคนที่พูดหน้าตายอีกครั้ง ส่วนนิ้วของคุณไฟก็ชี้ไปที่เจ้าแอปเปิลที่เหลืออยู่บนจานสองสามชิ้น


“จะให้ผมทานหรือครับ?” เขาถามคุณไฟต่อ


“อือ ช่วยที”


อาโปกำลังจะหยิบช้อนส้อมขึ้นมาจิ้มแอปเปิลสองสามชิ้นนั้นเพื่อช่วยคุณไฟทานแต่ก็ยังไม่ได้ทันได้หยิบช้อนด้วยซ้ำ แอปเปิลก็ถูกเอามาจ่ออยู่ตรงปากของเขาอยู่แล้ว


“อ...เอ่อ..” เขาตะกุกตะกัก อยากจะบอกคุณไฟว่าแค่คุณไฟขอให้ช่วยทานก็ไม่ถึงกับต้องป้อนถึงปากเขาขนาดนี้ก็ได้


“อ้าปาก”


“คะ...”


ยังไม่ทันจะเรียกชื่อคุณไฟเสร็จก็ถูกแอปเปิลชิ้นพอดีคำใส่เข้ามาในปากโดยฝีมือของคุณไฟ อาโปอมชิ้นแอปเปิลไว้ไม่ยอมเคี้ยวสักทีเพราะกำลังตะลึงและตกใจกับสิ่งที่คุณไฟทำเมื่อสักครู่


“เคี้ยว” ช้อนส้อมที่ไฟถืออยู่ถูกแตะลงบนริมฝีปากของอาโปเพื่อเป็นการบอกให้เด็กหนุ่มเคี้ยวแอปเปิลที่เขาป้อนสักที อมไว้แบบนั้นแก้มกลมๆนั่นก็ยิ่งพองขึ้นไปอีกน่ะสิ


คนโดนสั่งพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับค่อยๆเคี้ยวชิ้นแอปเปิลที่ถูกป้อนเข้ามาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว


เมื่อเห็นว่าอาโปเคี้ยวชิ้นนั้นหมดแล้วไฟจึงจิ้มชิ้นที่สองมาจ่อที่ปากอาโปอีกรอบ คนที่โดนป้อนพออ้าปากจะพูดนิดเดียวก็ถูกแอปเปิลยัดเข้าไปในปากอีกครั้ง และก็เหมือนเดิมเมื่อเขาไม่ยอมเคี้ยวแอปเปิลชิ้นที่สองนั่นคุณไฟจึงต้องสั่งให้เขาเคี้ยวเหมือนครั้งแรก


“ชิ้นสุดท้าย” ไฟชูแอปเปิลชิ้นที่สามหรือชิ้นสุดท้ายขึ้นมาจ่อที่ปากของอาโปอีกครั้งและครั้งนี้อาโปก็รับเข้าปากแต่โดยดีและไฟไม่ต้องสั่งให้อาโปเคี้ยวเหมือนสองครั้งที่แล้วเพราะเจ้าเด็กแอปเปิลกำลังเคี้ยวผลไม้ที่เขาป้อนเข้าไปด้วยความเอร็ดอร่อย


“ขอบคุณครับ” อาโปยกมือขึ้นไหว้คุณไฟเมื่อเคี้ยวเสร็จ


“อือ” ตอบรับพร้อมกับยกนมขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ไฟลุกขึ้น หยิบเอาจานแอปเปิลกับแก้วนมทำท่าจะเดินเอาไปเก็บไว้ในครัวแต่เจ้าเด็กแอปเปิลก็เอ่ยรั้งเขาไว้ก่อน


“ผมเก็บให้ครับ”


เด็กหนุ่มจะลุกแต่คุณไฟก็ไม่อยู่ให้อาโปแย่งจานกับแก้วนมของเขาทันเพราะตอนนี้เขาเดินหนีอาโปเพื่อเอาแก้วกับจานไปเก็บเรียบร้อยแล้ว


อาโปมองคุณไฟที่เดินออกมาจากห้องครัว คนโดนมองก็หยุดยืนนิ่งแล้วเอ่ยพูดกับอาโปสั้นๆก็หยิบหนังสือที่เอาออกมาอ่านเข้าห้องนอนของตัวเองไป


“ฝันดี”


`•.¸¸.•´

 .

.
.
.
Thank you for reading.

เหมือนจะลงทุกเวลาที่ว่างเลย แหะๆ เรื่องนี้จะเดินเรื่องเร็วหน่อยเด้ออ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่าา
มาเล่นแท็กกันได้น้าา เฝ้ารออ่านตลอดเลยทั้งแท็กทั้งคอมเม้นเลยนะค้าา
แท็ก #มารักกับไฟ
ติดตามข่าวสารได้ที่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.324K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

733 ความคิดเห็น

  1. #727 aimmydek-d (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 03:48
    จับโป๊ะพฤติกรรมคุณไฟอยู่ อยากให้ไฟเหนอาโฟกะพี่ชัชแล้ววว ต้องออกอาการบ้างแกละ55555555
    #727
    0
  2. #718 kamemaphat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 19:49
    ตัวเองงงงงง รัฐประศาสนศาสตร์ ระหว่างประเทศมันไม่มีอ่า มันต้อง รัฐศาสตร์ ระหว่างประเทศ คือรัฐประศาสนศาสตร์ เป็นเรื่องระบบภายใน เช่น ระบบราชการ ระบบการเงินการคลัง ท้องถิ่น อะไรแบบนั้น ดังนั้น รัฐประศาสนศาสตร์เป็นเรื่องภายใน หากระหว่างประเทศมันต้องรัฐศาสตร์น้าาา ติดตามอยู่น้าาา
    #718
    1
    • #718-1 Sarin__(จากตอนที่ 6)
      6 กันยายน 2563 / 20:36
      เราทำการแก้ไขข้อมูลในเล่มไปแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับข้อมูลมากๆเลยนะคะ
      #718-1
  3. #700 deedee2015 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 22:33
    พี่ชัชนี่ ชอบอาโปแน่ ๆ อาโปกะโดนจีบ นายเอกกะต้องไม่รู้เรื่อง และอีกอย่างจะใช่พี่ชายคนละแม่เปล่า ถูกชะตากันงี้
    #700
    0
  4. #695 Promise69 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 22:41
    เขร้ ดูการ์ตูนได้โคตรน่ารักเลย55555555
    #695
    0
  5. #684 NittayaPilatat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 20:29
    อืมมมม...พี่ชัชถ้าจำไม่ผิด..พี่รหัสทาวน์~~~><
    #684
    0
  6. #669 Biekps99 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 22:52
    ไม่อยากจะพูดเลย 😁😁😁😁😁
    #669
    0
  7. #654 paninfinitekiml (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 13:36

    ตอนนี้ยังสบายใจเอ็นดูน้องอยู่ ถ้ารู้ว่ามีคนใหม่เข้ามารู้จักน้องนะ

    คนพี่ต้องแอบแสดงอาการหวงแน่เบย

    #654
    0
  8. #646 momomay79 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 15:33
    พี่ชัช พี่รหัสทาวน์ พี่ไฟมีคู่แข่งแล้ว
    #646
    0
  9. #632 pimpika-68 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:44
    มีการป้อนแอปเปิ้ล แหนะๆ
    #632
    0
  10. #609 Xialyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 15:51
    แหมมมมมมมมมมมม
    #609
    0
  11. #576 Porfai6290 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 18:00

    เขิลแทนอาโป -////////-

    #576
    0
  12. #570 0818770547 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:09
    อาโปนี่ เด็กดีจิงๆๆ คนพี่คิดรัยรึเป่า
    #570
    0
  13. #558 rattanalak44 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:41
    คุณไฟ คิดไรอยู่เหรอ
    #558
    0
  14. #545 rayfa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:05
    คุณไฟขาาาา แงแงน่ารัก
    #545
    0
  15. #516 niyay123 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:12
    พี่ชัชนี่พี่รหัสทาวน์นี่...
    จะคิดอะไรมั้ยน่ะ
    #516
    0
  16. #486 chanchanchan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 18:06
    มีฟามเปงห่วงงงง
    #486
    0
  17. #471 forfaye (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 00:42
    ทำไมคูมไฟตะมุตะมิ
    #471
    0
  18. #453 Miki_milky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:30
    แอบชอบน้องใช่ไหมละมีป้อนแอปเปิลให้กินด้วย
    #453
    0
  19. #417 Ppjk0109 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 02:17
    คุณไฟฟฟฟ-/- การกระทำมันเล็กๆน้อยๆมากๆ แต่โคตรอ่อนโยนเลยค่ะ ฮืออ เขินมากๆ
    #417
    0
  20. #342 mukhaza (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 14:22
    คุณไฟทำไมดี

    เป็นนิยายคลายเครียดดีมากๆเลย
    #342
    0
  21. #315 i-sompannn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 14:46
    คุณไฟเนี่ยคือไอซ์แบร์ในร่างคน อึนๆ ซึนๆ 5555
    #315
    0
  22. #308 Konrafah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 00:44
    เรื่อยๆ แต่คนอ่านว่างไม่ลง
    #308
    0
  23. #270 ryono-kung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 14:32
    อึนกับซื่อมาเจอกัน
    #270
    0
  24. #173 raindearkanokwan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 15:57
    ฮืออออ น่ารักกกกกกกก
    #173
    0
  25. #148 Yamamot24852651 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 15:02

    คุณไฟโคตรอึน555555

    #148
    0