[ภาคแรกend]【Keep distance|ระยะห่างที่ใกล้ใจ】ภาค 2

ตอนที่ 32 : Keep distance 2 Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,044
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    4 ก.ย. 63

 

Intro

 

 

“น้องๆปีหนึ่งรีบมาต่อแถวตรงนี้ได้เลยนะคะ ไม่ต้องแยกชายหญิงน้า นั่งรวมกันได้เลยจ้า”

เสียงของรุ่นพี่ดังขึ้นกลางลานคณะ น่าแปลกที่ไม่ต้องใช้โทรโข่งหรือไมโครโฟนก็ดังซะจนอาโปยังสะดุ้งในตอนแรก 

เขามองซ้ายขวาเพื่อหาเพื่อนใหม่ที่เพิ่งได้รู้จักกันตอนกิจกรรมก่อนหน้านั้น ไม่รู้ว่าหายไปไหนซะแล้ว

“อาโป”

“เราหาตั้งนาน รีบไปต่อแถวกัน” อาโปดึงมือเพื่อนใหม่ไปต่อหลังเพื่อนในคณะก่อนเขาจะหันไปถามในสิ่งที่ตนสงสัย “เซียร์หายไปไหนมาเหรอ”

“ไปเข้าห้องน้ำน่ะ”

พยักหน้าหงึกเมื่อได้รับคำตอบ ไม่ทันได้ชวนคุยกันต่อรุ่นพี่ก็เริ่มพูดถึงกิจกรรมวันนี้

เซียร์เป็นเพื่อนคนแรกที่เขาเจอในรั้วมหา’ลัย เป็นผู้ชายที่สูงกว่าอาโปไม่มากนัก ตอนเห็นครั้งแรกก็เหมือนได้เห็นออร่าบางอย่างที่ออกมาจากตัวเซียร์ คิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าสุดท้ายแล้วจะได้เป็นเพื่อนกับเซียร์เพราะเอาเข้าจริงฐานะของเซียร์กับเขาค่อนข้างที่จะต่างกัน

อาโปก็ยังคงเป็นอาโปอยู่วันยันค่ำ ทุกวันนี้ก็ยังคิดมากเรื่องฐานะทางสังคมของตัวเองและแฟนอย่างไฟ ถึงจะได้รับการยอมรับจากครอบครัวไฟแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเลิกกังวลเรื่องที่ตัวเองมาอยู่ในจุดนี้ เขารู้ดีว่าเขาเป็นใครและอยู่ตรงไหน

ยังคงเจียมเนื้อเจียมตัวไม่อาจเอาตัวเองไปเทียบได้เลย

ดังนั้นความกังวลนี้จึงลามไปถึงเรื่องเพื่อนอย่างเซียร์เช่นกัน

กิจกรรมวันนี้เป็นการทำความรู้จักเพื่อนในคณะของตัวเอง รุ่นพี่ให้เวลาทำความรู้จักกับเพื่อนๆเป็นเวลายี่สิบนาที เมื่อเวลาหมดรุ่นพี่จะเรียกถามโดยการสุ่มชี้เพื่อนแต่ละคนให้ตอบ

และแน่นอนว่าคนดวงสมพงษ์กับรุ่นพี่อย่างอาโปก็โดนเรียกให้ลุกขึ้นตอบเป็นคนแรก

“น้องชื่ออะไรคะ” รุ่นพี่ถามด้วยน้ำเสียงใจดีพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้อาโปลดอาการตื่นเต้นลงได้บ้าง

“อาโปครับ”

“น้องอาโปคะ ไหนลองบอกชื่อเพื่อนคนนี้หน่อยว่าเพื่อนชื่ออะไร”

เขาหันไปยังรุ่นพี่คนหนึ่งที่พูดขึ้นพร้อมกับนั่งยองลงข้างเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งที่เงยหน้ามองเขา มุมปากมีรอยยิ้มเล็กๆส่งมาให้

“เกี๊ยวครับ”

“ถูกต้องไหมเอ่ย?” รุ่นพี่คนเดิมเอ่ยถามหญิงสาวที่พยักหน้าหงึกหงักพร้อมตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส

“ถูกค่ะ”

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้อาโปได้เพื่อนใหม่มาเพิ่มอีกหนึ่งคนซึ่งก็คือเกี๊ยวหญิงสาวที่มีโลกสดใสและมองทุกอย่างในแง่ดีมากยิ่งกว่าอาโป

แต่เซียร์ดูท่าทางจะไม่ค่อยชอบเกี๊ยวเท่าไหร่ซึ่งอาโปก็ไม่ค่อยเข้าใจนักเพราะเกี๊ยวก็ออกจะนิสัยดี เขาจึงพยายามทำให้เพื่อนทั้งสองได้พูดคุยกันและรู้จักกันมากขึ้น หวังว่าเซียร์จะยอมรับเกี๊ยวมาเป็นเพื่อนได้อย่างสนิทใจ

มันก็ดีขึ้นบ้างนิดหน่อย แค่เซียร์ยอมนั่งกินข้าวและไปไหนมาไหนด้วยกันกับเขาและเกี๊ยวก็เป็นสัญญาณที่ดีว่าเซียร์เริ่มที่จะเปิดใจ

 

 

ชีวิตในรั้วมหา’ลัยเป็นไปตามวิถีที่ควรจะเป็น ชีวิตนี้ไม่มีอะไรราบรื่นไปหมดแม้กระทั่งการใช้ชีวิตร่วมกันของไฟกับอาโป เรากระทบกระทั่งกันบ้างแต่ก็แค่เรื่องเล็กน้อยและมักจะหันหน้ากลับมาพูดคุยกันเสมอ

ไม่เคยปล่อยให้ใครต้องโกรธหรืองอนนาน การที่อีกคนร้อนนั้นก็ต้องมีอีกคนที่เย็น ไฟก็ร้อนเป็นไฟสมชื่อ ส่วนอาโปก็เย็นอย่างกับสายน้ำสมชื่อเช่นกัน

“พี่ไฟครับ โปกลับช้านิดเดียวเองไม่โกรธนะ”

คนเป็นพี่ถอนหายใจ จริงๆก็ไม่โกรธอะไรมากมายเขาแค่เป็นห่วงที่อาโปกลับผิดเวลาทั้งยังไม่โทรมาบอกกันว่าจะกลับช้ากว่าปกติ

“ทำไมไม่โทรมาบอก?”

“ก็...แบตโทรศัพท์หมดก็เลยไม่ได้โทรบอกครับ”

เสียงถอนหายใจทำให้คนที่กลับช้าต้องรีบพุ่งตัวไปเกาะแขน ช้อนตามองอย่างทุกครั้งที่มักจะทำเวลาอ้อนพี่ เวลาทำแบบนี้ไฟใจอ่อนยวบให้เขาทุกทีนั่นแหละ

“วันหลังอย่าให้มีอีก”

“ครับ”

ยิ้มออกมาได้พร้อมยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มของคนชอบดุ เขารู้ว่าไฟเป็นห่วงแต่มันก็เหตุสุดวิสัยจริงๆและไฟคงเข้าใจเหตุผลเพราะเขาไม่เคยโกหกไฟสักครั้ง

ความเงียบระหว่างเราสองคนเป็นเรื่องปกติ พวกเขาสองคนไม่ใช่คนพูดเก่งด้วยกันทั้งคู่แต่แน่นอนว่าอาโปก็ยังพูดมากกว่าไฟ

อาโปชินแล้วกับไฟที่พูดน้อยแบบนี้ จริงๆไฟก็พูดเยอะขึ้นมากหลังจากที่คบกัน อาจจะมากสำหรับเขาแต่ก็น้อยสำหรับคนอื่นอยู่ดี

“กินอะไรมาหรือยัง?”

“เรียบร้อยแล้วครับ” เขาตอบพลางเงยหน้ามองคนที่ยังคงจ้องหน้าจอทีวี “พี่ไฟล่ะครับ?”

“เหมือนกัน”

อาโปพยักหน้าหงึก หันไปสนใจหน้าจอทีวีอีกครั้ง

พวกเขาเป็นคู่รักที่ไม่ได้ซีเรียสว่าต้องรอกินข้าวพร้อมกันเพราะเราเข้าใจกันดีว่าเวลาของแต่ละคนต่างกัน บางวันก็ออกไปกินข้าวกับเพื่อนบ้างหรือไม่บางวันไฟก็เรียนดึก อาโปที่หิวเร็วก็ต้องกินข้าวก่อน

แต่พวกเขาตกลงกันว่าในหนึ่งสัปดาห์ต้องมีอย่างน้อยสองหรือสามวันตามที่สะดวกเราต้องนั่งกินข้าวด้วยกันหรือหากอาทิตย์ไหนเวลาไม่ตรงกันทั้งคู่ก็ไม่เป็นไรแค่ให้บอกกันไว้ล่วงหน้าจะได้ไม่ต้องรอเก้อ

“วันหยุดนี้กลับบ้านใหญ่กันไหมครับ”

“อืม”

“คิดถึงยายมากเลยอ่ะ โปมีเรื่องในมหา’ลัยเล่าให้ยายฟังเยอะแยะเลย”

“โทรคุยทุกวันไม่ใช่หรือ?”

“มันไม่เหมือนกันนี่ครับ”

“ตามใจ”

แม้ไฟจะไม่ค่อยเข้าใจนักว่ามันไม่เหมือนกันยังไงแต่เขาจะไปขัดอะไรอาโปได้ ถ้าน้องว่ายังไงก็คงต้องว่าตามนั้นนั่นแหละ

 

 

********

 

มาแบบชั่ววูบเพราะคิดพล็อตออก เข้มข้นกว่าเดิมนิดหน่อย หวังว่าจะมีคนอ่านอยู่นะคะ

ตอนนี้เอาอินโทรมาแปะไว้เรียกคนอ่านก่อน

#มารักกับไฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

733 ความคิดเห็น

  1. #722 niyay123 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 21:10
    แวะกลับมาอ่าน เพิ่งรู้ว่าภาค2
    #722
    0
  2. #709 niigv (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 08:28
    รอเลยค่าาาาาา
    #709
    0
  3. #703 bowiieez (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 15:16
    รอด้วยคนจ้าาา อยากอ่านๆ
    #703
    0
  4. #702 ao_Sumaree (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 14:46
    ปูเสื่อรอเลยค้าบ
    #702
    0
  5. #701 myeonz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 14:21
    อ้ยๆ ปักกกก
    #701
    0