#เมื่อผู้ชายสองคนอยู่ในห้องเดียวกัน ( BL/Yaoi )

ตอนที่ 5 : ตอนที่2 Part 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

ตอนที่2

Part 2/2

ยังต้องทนไปถึงเมื่อไหร่

 

 

 

 

“เต ทำไมต้องเสียงดังด้วย”

“กูถามว่าอยู่ไหน บอกให้รอไม่ใช่เหรอแล้วหนีไปไหนล่ะ”

“ไม่ได้หนี ก็รอมาตั้งหลายชั่วโมงเตไม่มารับสักที เราเลยออกมากินหมูกระทะกับเพื่อน”

พยายามที่จะใจเย็นและพยายามมากที่จะอธิบายให้เขาเข้าใจ เรื่องนี้ผมไม่ผิดเลยสักนิดแต่เตชินเอาแต่โทษว่าเป็นความผิดผม

ผมไม่รอเขาเหรอ แล้วไอ้ที่นั่งตบยุงหน้าคณะจนมืดค่ำน่ะไม่รอเลยใช่ไหม แทนที่จะโทรมาถามกันดีๆกลับตวาดใส่กัน คิดว่าคนฟังเสียใจไม่เป็นบ้างหรือไง

“ก็แล้วทำไมไม่โทรหา”

“โทรไปแล้วเตรับมั้ย”

“โทรย้ำดิวะ โทรมาแค่สามสายใครจะไปรู้”

“ถ้าสนใจกันมากกว่านี้แค่สายเดียวเตคงรับแล้วล่ะ”

“อย่ามาประชดนะนิล”

“ไม่ได้ประชด ที่พูดมันคือความจริงแล้วเตหายไปไหนมาล่ะถึงลืมมารับเรา”

“เรื่องของกู”

“....”

“แล้วตกลงอยู่ไหนร้านหมูกระทะที่ไหน”

“เรื่องของเรา”

“นิล!”

“....”

เราต่างก็เงียบกันไปหลังจากนั้น ผมไม่อยากพูดแล้วยิ่งพูดก็เหมือนจะร้องไห้ พูดอะไรไปก็ผิดอยู่ดี หากความเงียบมันจะทำให้เขาคุยดีๆกับผมได้ผมก็ยอมเป็นใบ้ไปเลย

ผมอยากให้เตชินดีกับผมบ้าง

“นิลครับ เตขอโทษนะ แต่บอกได้มั้ยว่าคนดีอยู่ที่ไหน เตจะไปรับนะ”

“....”

“ไม่โกรธนะ เตง้อนะครับ”

สุดท้ายก็ต้องกลับเข้าไปในวังวนเดิมๆอีกครั้ง ผมให้อภัยเตชินเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนเลยก็ว่าได้ ยอมบอกพิกัดเพื่อให้เขามารับในตอนนี้

จะโทษเตชินว่าผิดไปหมดก็คงไม่ใช่ คงจะโทษตัวเองเหมือนกันที่เอาแต่ยอมให้เขาทุกครั้งแม้เขาจะเป็นฝ่ายผิด

 

 

 

 

เดินกลับเขาไปในร้านเพื่อลาเพื่อนๆ ไททำท่าจะไปส่งแต่ก็บอกไปว่ามีคนมารับ ไทเข้าใจทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย เขาตบบ่าผมเบาๆแล้วยิ้มให้ก่อนที่ผมจะเอ่ยลาไทและเพื่อนคนอื่นอีกครั้ง

ดีหน่อยที่ออกมาแล้วเห็นรถเตชินจอดรออยู่หน้าร้าน คนในรถคงหงุดหงิดเอาการ ตอนเข้าไปนั่งผมเลยไม่ได้พูดอะไรกลัวจะทะเลาะกันอีกใหญ่โต

เมื่อกลับมาถึงห้องผมกับเขาต่างฝ่ายต่างก็ยังเงียบเหมือนเดิม สำหรับผมแล้วที่เงียบเพราะไม่อยากทะเลาะแต่สำหรับเตชินเขาอาจจะหงุดหงิดหรือโกรธผมมากจนไม่อยากพูดด้วยก็ได้

ต่างคนต่างทำอะไรของตัวเองไปเงียบๆ ไม่ใช่ว่าไม่อึดอัดแต่จะให้ผมพูดขึ้นมาดื้อๆเลยเตชินก็จะโมโหใส่ ผมเลือกอะไรไม่ได้สักอย่างเพราะสิ่งที่ผมเลือกนั้นมันก็ผิดทั้งหมดในสายตาเตชิน

พอถึงเวลานอนผมก็เดินเข้าไปในห้องตัวเอง ทุกทีผมก็ไม่ได้ล็อคประตูห้องก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก ผมปิดไฟนอน ไม่เล่นโทรศัพท์ไม่ทำงานหรือทำอะไรทั้งนั้น ผมรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะใช้พลังงานชีวิตไปมากกว่านี้ทว่าหลับตาได้ไม่นานเสียงบานประตูห้องผมที่ถูกเปิดออกก็ดังขึ้น

ผมไม่ต้องเดาให้ยุ่งยากสักนิดเพราะก็มีอยู่แค่คนเดียวที่จะเข้ามาในห้องนี้ได้

ยังคงหลับตาปิดการรับรู้แต่ว่าหูก็คอยฟังเสียงเตียงที่ยวบลงข้างๆและไม่นานความรู้สึกที่โดนกอดรัดไปทั้งตัวก็ทำให้ผมทนไม่ไหวจนต้องลืมตาขึ้นมองคนที่แอบเข้ามาในห้องของผมเวลานี้

“ยังไม่นอนเหรอ”

“อืม”

“คุยกันหน่อยได้มั้ย”

ผมก็ไม่รู้ว่าเตชินอยากจะคุยอะไร ทำไมก่อนหน้านั้นถึงไม่คุยล่ะในเมื่อเขาก็มีโอกาสที่จะพูดกับผมหลายครั้ง ทำไมต้องมารอคุยกันตอนที่ผมเข้าห้องจะนอนแล้วหรือเขารอให้อารมณ์ตัวเองมันเย็นลงก่อนใช่มั้ย

“อืม”

ถึงในใจจะต่อต้านขนาดไหนแต่สุดท้ายผมก็ต้องยอมเขาอยู่ดี ผมก็แค่คิดว่าการนอนไปโดยที่ไม่มีอะไรค้างคาก็คงจะดีกว่าที่นอนไม่ได้เพราะมัวแต่คิดเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้

“โกรธเตหรือเปล่า”

“อือ”

“เตก็โกรธนิล”

“โกรธเราเรื่องอะไร”

“ก็นิลไม่รอ”

“เราคิดว่าเตจะเข้าใจแล้วนะแต่ถ้าพูดแบบนี้เราก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอะไรให้เตฟังแล้ว”

“เดี๋ยวสิยังพูดไม่จบ”

ผมหงุดหงิดเขามากแต่ก็ยอมที่จะฟังเขาต่อไป มันอาจจะดีขึ้นนั่นแหละ ผมคิดว่านะ

“เตโกรธที่นิลไม่ยอมบอกว่าจะไปไหนด้วยแต่เรื่องที่ปล่อยให้รอ เตขอโทษจริงๆนะ”

“คราวหลังถ้ามารับไม่ได้เตก็บอกเราสิ เราจะได้ไม่ต้องรอ”

“ก็เตไม่อยากให้นิลไปกับไอ้นั่น”

“ไอ้นั่นที่ว่าก็เพื่อนเรานะเต บอกไปกี่ครั้งแล้วทำไมไม่เข้าใจสักที”

“ก็เตไม่ชอบมัน”

ผมไม่เข้าใจว่าไทไปทำอะไรให้เตไม่ชอบขนาดนั้น เห็นหน้าก็ไม่ได้ พูดชื่อก็หงุดหงิดใส่ผมแล้ว ไทเป็นคนดีมาก เป็นเพื่อนที่ดีกับผมคนหนึ่ง หากมันจะเป็นไปได้ผมก็อยากให้เตมองไทใหม่โดยที่ไม่มีอคติบังตา อยากให้เขาสองคนรู้จักกัน

“เพราะเราเหรอ?”

“นิลก็รู้”

“ก็บอกไปหลายครั้งแล้วว่าไม่มีอะไร”

“แน่ใจเหรอนิล”

“เตอย่ามารวนได้มั้ย ถ้าจะมาเพื่อทะเลาะกันก็ออกไปเลย”

ผมดึงแขนเขาออกจากตัวแต่เตชินก็รัดแน่นชนิดที่ว่าผมต้องนิ่วหน้า บอกเขาว่าเจ็บเท่าไหร่เขาก็ไม่ปล่อย แล้วเขาจะเอายังไงกันแน่ ผมพูดอะไรไปเตชินก็ไม่ฟัง เขาคงคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาคิดนั้นถูกทั้งหมด เป็นคนเอาแต่ใจที่น่าตีมากเลย

“ไม่ได้อยากทะเลาะสักนิด”

“แล้วเมื่อกี้...”

“ไม่เอาแล้วไม่พูดแล้ว วันหลังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะโอเคมั้ย”

ผมควรจะเป็นคนพูดประโยคนี้มากกว่าไม่ใช่หรือไง หากเตมารับผมตรงเวลาหรือเลทไปเพียงนิด ไม่ปล่อยให้ผมต้องรอนานจนมืดค่ำ เรื่องทุกอย่างมันคงไม่เกิดหรอก

สุดท้ายเตก็โทษว่าเป็นความผิดของผมอยู่ดี

“อืม กลับห้องเตเถอะเราจะนอนแล้ว”

“ขอเตนอนด้วยนะ...นะครับ”

“ก็ได้แต่ห้ามกวนนะ นอนคือนอน”

“ครับ”

เขายื่นหน้าเขามาหอมแก้มและจูบลงบนริมฝีปากผมเบาๆ กอดผมเอาไว้จนจมอก ใบหน้าของผมซุกอยู่ที่อกของเขา เมื่อก่อนผมอาจจะรู้สึกดีและอบอุ่นเวลาที่เตชินกอดผมไว้แบบนี้ทว่าตอนนี้อ้อมกอดของเตชินมันกลับเย็นยะเยือกจนน่าใจหาย

ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ผมรู้แค่ว่าหัวใจผมเจ็บปวดเหลือเกิน

 

 

 

 

ผ่านมาเกือบสัปดาห์หลังจากเกิดเรื่อง อย่าคิดว่าคนอย่างเตชินจะเปลี่ยนไปแค่เพียงเรื่องนั้นเรื่องเดียว เขาก็ยังคงเป็นเตชินคนเดิมที่เอาแต่ใจกับผมเสมอ ส่วนผมก็เป็นนิลที่ยอมทุกอย่างให้กับเตชิน

และวันนี้ผมบอกเขาว่าจะไปวันเกิดของแก้วโดยมีไทมารับที่คอนโดแต่เตชินก็ฟึดฟัดแล้วเอาแต่ปฏิเสธไม่ยอมท่าเดียว

ผมไม่เคยเข้าใจเขาเลยในเรื่องนี้ ตอนที่เขาไปกับคนอื่นผมก็ยอมให้เขาไป ผมรู้ว่าเราเป็นแค่เพื่อนและไม่มีสิทธิห้ามในเรื่องส่วนตัวแต่เตชินเขาไม่ได้คิดเหมือนผม เขาคิดว่าผมเป็นของเขาและผมห้ามไปไหนกับใครหากเตชินไม่อนุญาต

ดีใจที่เขาหวงแต่บางทีผมก็ต้องการอิสระของตัวเองบ้างเหมือนกัน

“ทำไมเราจะไปไม่ได้เต ทีเตไปกับคนอื่นเรายังยอมเลย”

“แล้วทำไมถึงอยากไปนัก ชอบมันหรือไงไอ้ไทอะไรนั่นอ่ะ”

“ก็บอกว่าเพื่อนไง”

“เพื่อเหี้ยอะไรล่ะ ไม่ใช่ไปนอนอ้าขาให้มันเอาแล้วเหรอ”

“เต!”

ผมโกรธเขามากที่คำพูดนั้นออกมาจากปากของเต เขาพูดว่าไม่รักผมยังไม่เจ็บเท่าการที่เขาดูถูกผมขนาดนี้ เตเห็นผมเป็นคนยังไง ในสายตาเขาผมมันเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ

ตัวของผมเริ่มสั่น มือกำเข้าหากันแน่น อยากจะชกปากเขาให้แตกสักครั้ง มันคงจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นแต่พอคิดไปคิดมาการที่เตเจ็บก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะเห็นนัก

ผมได้แต่มองหน้าเขาด้วยความโกรธ น้ำตาไหลลงมาดื้อๆทั้งที่ผมก็ไม่ได้อยากจะร้องไห้เลย มันเป็นความรู้สึกเสียใจที่คนที่ผมคิดว่ารู้จักผมดีที่สุดมาดูถูกผมแบบนี้ เหมือนเขาไม่รู้จักผมจริงๆ ตลอดมาเหมือนกับว่าเตแค่เคยชินที่จะมีผมแต่ไม่ได้เรียนรู้เลยว่าผมเป็นคนยังไง

มันดีแล้วใช่มั้ยที่ผมยังทนอยู่หรือผมจะเลิกอดทนสักที ผมจะมีความสุขหรือเปล่าที่เดินออกมาจากเขาและทิ้งเขาไว้ข้างหลัง ผมคิดวนเวียนซ้ำๆและสุดท้ายก็กลายเป็นว่าผมยังยินดีที่จะอยู่กับเตชิน

“แม่งเอ้ยย!”

เขาตวาดใส่ผมจากนั้นก็หยิบกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ออกไปจากห้องทันที

เสียงปิดประตูของเขาทำเอาผมสะดุ้ง หากข้างห้องมาด่าก็ไม่แปลกใจเลย

มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมยื่นนิ่งอยู่แบบนั้นก่อนจะรู้สึกอ่อนล้าทั้งที่ไม่ได้ออกแรงทำอะไรเลยสักนิด ตัวของผมค่อยๆทรุดลงนั่งกับพื้นห้อง ยกมือขึ้นมาปิดใบหน้า ทำนบน้ำตาที่เคยกลั้นเอาไว้ไหลลงมาไม่ขาดสาย

ไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมต้องทน ผมทนแล้วผมได้อะไรนอกจากความใจร้ายของเตชิน

 

 

 

tbc...

 

 

#เมื่อผู้ชายสองคนอยู่ในห้องเดียวกัน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #148 Sweet211 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 21:29

    !!!!!!!
    #148
    0
  2. #147 nbunpeng (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 12:52

    โห ถ้าอีเตคือพระเอกนี่ คือไม่ไหวอ่ะ เห็นแก่ตัวเกิ๊น ถ้ามีเบื้องลึก หบื่องหลังอะไรยังไง

    ที่ทำให้พระเอกนิสัยแย่ได้ขนาดนี้ วอนไรท์ ช่วยมาเขียนอธิบาย ที่มาที่ไปให้ทราบหน่อยนะคะ

    พอดีว่า อินเกิ๊น https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-02.png

    #147
    0
  3. #146 ammaiisay (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 03:27
    ไรท์คะ สนุกมากกก มาอัพต่อได้มั๊ยคะ ฮืออออออออ
    #146
    0
  4. #145 25161523 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 15:16
    ขอสรุปแบบรวบยอดนะ คืออย่างแรกเลย ต้องขอชมว่าไรท์เก่งมากที่ทำให้เราเกลียดพระเอกได้ถึงขนาดนี้ คือไอ่เตชินที่ว่าเนี่ยคือพระเอกอ่ะเนอะ แล้วเราก็แบบพยายามคิดหาเหตุผลใดๆก็ตามแต่มาค้ำจุนให้ยังพอรู้สึกดีด้วยได้ แต่เราก็แบบ อ่า... ปล่อย ไม่เอาละ เกลียดมากๆอ่ะคนแบบนี้ ไม่ไหวอ่ะค่ะ
    #145
    0
  5. #143 famty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 07:28
    งึดบักเตคือคนบ่มีสมองนิ
    #143
    0
  6. #141 Janjirawanna (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:17

    หนุกมากเลยยยย
    #141
    0
  7. #140 SS-karnagi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 19:26

    ไม่ต้องทนเเล้วนิล

    ไปเถอะ

    ให้มันรู้ซะบ้างว่านิลสำคัญเเค่ไหน!!ทิ้งมันไปเลย...เเค่-เต ให้มันรู้สึกว่าทำผิดพลาดอย่างหนักที่ทิ้งคนที่รักมันมากๆอย่างนิลไป
    #140
    0
  8. #139 nchoichangjo95 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 08:52
    โอ๋นิลลูก;-;
    #139
    0
  9. #138 NoonitNitaya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 20:53
    ไม่ต้องทนแล้วนิลไปเหอะ
    #138
    0
  10. #136 icezy888 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:29

    นิลลูกไม่ต้องทนเลยมาหาแม่มาลูก

    #136
    0
  11. #135 Baitongg33 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 11:26
    สงสารนิล
    #135
    0
  12. #134 nuttynuch (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 16:17
    นิลนู๋ต้องสู้น้า เข้มแข็งไว้
    #134
    0
  13. #133 sseettss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 00:30
    รอน้องเข้มแข็งอยู่นะคะ
    #133
    0
  14. #130 yanisa_a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 00:54
    ฮือ ใจร้ายมากๆ แอบเชียร์ให้น้องไม่ต้องทน ทิ้งมันไปปล่อยให้มันสำนึกก!!
    #130
    0
  15. #129 saithan_igot7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:16
    รอมากๆนะคะ
    #129
    0
  16. #128 xopamox (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:13
    หนีไปเลยลูกกกก
    #128
    0
  17. #127 FANG1008 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 19:33
    น้องนิลมาอยู่กับเราาาา!!!
    #127
    0
  18. #126 jjnanny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 18:11
    ปล่อยหมาบ้าให้อยู่คนเดียวแล้วหนีออกมาเลยลูก ซงซานน
    #126
    0
  19. #125 Aomna_na (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 16:53
    หนีออกมาเลยลูก ปล่อยให้เตอยู่คนเดียวให้รู้สำนึก!!!
    #125
    0
  20. #124 JanjawWz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 15:34
    น้องนิลมาโอ๋ๆนะ นายเตเทอจำไว้เรยยนะ!
    #124
    0
  21. #123 Kat22 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 15:33

    เตเธอจะจัยร้ายไปละนะ😭😭😭

    #123
    0
  22. #122 nepblue (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 15:20
    เตเบาลงให้กันได้มั้ย ฝั่งไทคือสุภาพใจเย็นไม่เซ้าซี้ไม่จุกจิกน่ารำคาญ ฝั่งเทอโวยวายใจร้อน แง แอบเชียร์เทอสุดใจแต่ก็เริ่มเขวไปทางไทแน้วนะ;-;
    แล้วพออ่านมาถึงตรงที่นิลบอกว่ากอดไม่อบอุ่นแล้ว ชั้นแบบ ยับหนูของแม่ พิกกี้ของแม่ อยากโอ๋เทอ มันแบบ ปิ๊ป ปิ๊ป ลูกชั้นกะตัวเท่านี้
    #122
    0
  23. #121 jeerawat47 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:27
    แงงงง นิลหนีไปปปปปปป
    #121
    0
  24. #120 mintkaraya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:08

    แกกกก ฉันจะร้องไห้ตาม ความรู้สึกแบบนี้มันก็อึดอัดในใจอ่ะ เจ็บจุกๆ แต่ก็แบบเรารักเขาอ่ะ-งง ฮือออ
    #120
    0
  25. #119 fernaryo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:02
    มันเศร้ามากหนูลูกหนีไอเตไปเลยอย่าไปสนใจมันไห้มันรู้สึกสะบ้าง!!!!
    #119
    0