#เมื่อผู้ชายสองคนอยู่ในห้องเดียวกัน ( BL/Yaoi )

ตอนที่ 4 : ตอนที่2 Part 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

 

ตอนที่2

Part 1/2

ยังต้องทนไปถึงเมื่อไหร่

 

 

 

ผมหันไปมองเตชินที่ยังคงหลับใหลอยู่ในนิทรา ดวงตาของผมมันปวดไปหมดคงเพราะแอบนอนร้องไห้คนเดียวโดยที่เตชินก็เอาแต่คุยโทรศัพท์กับคนอื่น

มันกี่ครั้งแล้วที่ต้องทะเลาะกัน ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าทำไมถึงยังทนอยู่ตรงนี้

เพราะคำว่ารักใช่มั้ย แล้วทำไมถึงยึดติดกับมันนักล่ะ

เปล่าหรอก ผมไม่ได้ยึดติด ผมแค่อยากทำให้ทุกอย่างมันเต็มที่ที่สุดถ้าสุดท้ายมันไปต่อด้วยกันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ยอมเจ็บและยอมเดินออกมาเองก็ได้

แม้จะเสียดายทุกสิ่งที่ผ่านมาแต่คนเรามันก็ต้องเดินหน้าต่อไป

“เตครับ ตื่นได้แล้ว วันนี้มีเรียนนะ” ยกมือขึ้นไปเกลี่ยแก้มเขาเบาๆ เตชินครางอืออายกมือขึ้นมาปัดป่ายอย่างรำคาญ

ผมยกยิ้มให้กับคนขี้เซาก่อนจะยื่นหน้าไปประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา

“อืม นิลอย่ากวน”

เตชินก็ยังเป็นเตชินอยู่วันยันค่ำ เขาเป็นคนที่ถ้าไม่อยากตื่นก็จะไม่ยอมตื่นเลย ถ้าผมกวนเข้ามากเขาจะรำคาญแต่ถ้าไม่ปลุกจนเขาไปเรียนสายก็กลายเป็นผมผิด

ไม่รู้ทำไมทุกๆอย่างถึงตกอยู่ที่ผม ทั้งที่ผมก็พยายามที่จะทำให้มันดีที่สุด

ก็แน่ล่ะ ในเมื่อคนที่ไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด

อือ...ตลกดีที่ผมยังทน

“ถ้าเตไม่ตื่นจะไปเรียนสายนะ ตื่นเร็วครับเราจะทำอาหารไว้ให้”

ดีที่วันนี้มีเรียนบ่ายเลยสามารถทำอาหารเช้าให้เตชินทัน

“โอ้ยย คนจะนอนนิล อย่ากวนได้มั้ยวะ” ผมถอนหายใจออกมาเมื่อต้องรับอารมณ์หงุดหงิดของเตชินตั้งแต่เช้า

รู้สึกว่าพักหลังๆเขาหงุดหงิดผมบ่อยเหลือเกิน

“โอเคงั้นก็นอนไป ถ้าตื่นสายก็อย่ามาโทษเรา”

ในเมื่อไม่มีความรับผิดชอบผมก็ไม่รู้จะต้องทำยังไง คนอุตส่าห์ปลุกให้ตื่นไปเรียนแต่กลับมารำคาญกันแล้วคิดว่าผมอยากจะกวนนักเหรอเวลานอนคนอื่นน่ะ

ไม่หรอก ไม่เคยอยากกวน ไม่เคยอยากให้หงุดหงิดด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงเอาแต่บอกว่ารำคาญกันอยู่นั่น

ผมลุกขึ้นจากที่นอนไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ เรื่องเมื่อวานยังคงถาโถมเข้ามาในหัวไม่หยุด ไม่ใช่ว่าผมจะเป็นคนที่ลืมอะไรง่ายๆแต่การที่ไม่พูดก็เพราะไม่อยากทะเลาะกันอีก

ก็เคยคิดว่าทำไมเตชินถึงหวงผมได้ฝ่ายเดียว พอผมหวงกลับบ้างแต่ก็จะบอกว่าผมงี่เง่า

ลองผมด่าเขาว่างี่เง่าบ้างสิ ก็คงจะโดนโมโหอีกเหมือนเคย

“นิล”

เสียงของเตชินดังอยู่ข้างหู แขนของเขาโอบรอบเอวของผมในขณะที่ผมก็ทำทีไม่สนใจคนขี้หงุดหงิด

“....”

“โกรธเตเหรอครับคนดี” เตเอียงหน้าเข้ามาหอมแก้ม ผมหันไปชักสีหน้าใส่แต่เตก็ไม่ได้จะกลัว เขากลับยิ้มขึ้นมาคล้ายกับว่าสนุกนักที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ได้ “อย่าโกรธเลยนะ เตนอนน้อยน่ะก็เลยหงุดหงิดไม่อยากตื่น”

มันก็แค่ข้ออ้างเดิมๆของเขา ผมท่องจำได้จนขึ้นใจแต่เตก็ไม่เปลี่ยนไปเลย

“อือ รีบไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวเราออกไปทำอาหารให้”

รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรยกโทษให้แต่สุดท้ายผมก็ใจอ่อนกับเตอยู่ดี ผมไม่เคยโกรธเขาได้นาน แค่เขาให้ความสนใจหรือง้อนิดเดียวผมก็ยอมให้เขาทุกอย่าง

ผมก็เป็นแบบนี้แหละ ติดอยู่ในวังวนเดิมๆและไม่ยอมเอาตัวเองออกไปจากตรงนี้สักที

ก็เพราะอยากมีเขาอยู่ด้วยกันแบบนี้ แม้จะต้องเจ็บอีกมากเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไรหรอก

 

 

 

 

 

 

ตอนบ่ายไทมารับไปเรียนแต่เลิกเรียนก็คงจะเป็นเตชินที่มารับกลับ ไม่งั้นเขาก็คงโวยวายไม่พอใจอีก

“เป็นอะไรหรือเปล่านิล เห็นเหม่อๆ”

“เปล่าๆ แค่คิดอะไรเพลินหน่อย”

“อืม แล้วเย็นนี้ว่าไงจะไปด้วยกันไหม”

เย็นนี้ไทชวนไปกินหมูกระทะด้วยกัน แน่นอนว่าเตชินคงไม่ยอมหรอกแต่ก็จะพยายามพูดให้ยอมแล้วกันเพราะอยากไปอยู่กับเพื่อนบ้าง บางทีอาจจะสบายใจขึ้นกว่าอยู่ที่ห้องก็ได้

“เดี๋ยวบอกนะ ยังไม่แน่ใจเลย”

“ไม่เป็นไร ถ้าจะไปบอกแล้วกันเดี๋ยวไปรับ”

“ขอบคุณนะ”

“อืม”

ไม่รู้เตชินเอาอะไรดูว่าไทชอบผม ไทก็เป็นเหมือนเพื่อนกันปกติแต่เตชินชอบเขม่นใส่ไทตลอดเวลาเจอหน้า พอหลังจากนั้นก็จะมาโวยวายและหงุดหงิดเรื่องไทใส่ผมอีก

หลายครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้ ทะเลาะกันเรื่องไทก็บ่อยเหมือนกันก็เพราะความงี่เง่าของเตชินนั่นแหละไม่อยากพูดให้เจ้าตัวรู้หรอกเดี๋ยวจะโกรธฟาดงวงฟาดงากว่าเดิม

ก็ปฏิเสธไม่ได้อีกเหมือนกันว่าลึกๆก็ดีใจที่เตชินออกอาการหึงหวงจนออกนอกหน้า ไม่รู้ว่าเตชินจะรู้หรือเปล่า

“เออ เสาร์นี้แก้วบอกว่าจะเลี้ยงวันเกิดที่บ้านน่ะ นิลไปด้วยกันหรือเปล่าเราจะได้ไปรับ”

“เสาร์นี้เหรอ?”

“อืม ว่างมั้ยถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร”

แก้วเป็นเพื่อนของไทที่ไทเคยแนะนำให้รู้จักเมื่อสองเดือนก่อน ก็ไม่ค่อยสนิทแต่ว่าคุยกันถูกคอพอสมควร อยากออกไปข้างนอกเหมือนกันแต่นั่นแหละต้องรอถามเตชิน

“เดี๋ยวบอกนะ เราไม่แน่ใจเลย”

“โอเคๆ”

ไทตอบรับสบายๆ จอดรถที่คณะก่อนผมกับเขาจะเดินขึ้นตึกเรียน เพื่อนๆที่เหลือคงมากันหมดแล้วเพราะผมกับไทมักจะมาสายประจำ

 

 

 

เลิกเรียนผมบอกไทว่าจะกลับเอง ไทคงเข้าใจว่าเตชินมารับเขาก็ไม่ได้เซ้าซี้จะไปส่งแต่ก็ย้ำเรื่องไปร้านหมูกระทะ ผมเลยพยักหน้าแล้วโบกมือลาไท

นั่งรออยู่หน้าคณะหลายชั่วโมงก็ไม่เห็นวี่แววของเตชิน โทรไปก็ไม่รับสายแล้วไหนส่งข้อความมาบอกกันว่าจะมารับตอนเย็น ลืมเหรอหรือนอนเพลินหรือเตชิน...ไปกับคนอื่น

ผมถอนหายใจกับอาการหน่วงในอก มันมักจะเกิดขึ้นเมื่อนึกถึงว่าเตชินลืมหรือละเลยความสนใจจากผม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยังต้องนั่งรอ มืดค่ำขนาดนี้แล้วควรถึงห้องแล้วไม่ใช่เหรอ

แต่ก็กลัวว่าถ้ากลับไปเตชินมารับจะไม่เห็น ก็ทนๆหน่อยก้ได้มั้งเดี๋ยวเตชินก็มา

.

.

.

คงจะหวังกับเตชินมากไปสินะ ปล่อยให้รอขนาดนี้ก็ไม่จำเป็นต้องส่งข้อความมาบอกกันก็ได้ว่าจะมารับ บอกให้กลับเองยังรู้สึกดีกว่าเลย

“อือไท มารับหน่อยได้มั้ย...ไม่ได้อยู่คอนโด..ครับ ยังอยู่ที่มหา’ลัยน่ะ อือๆ...ไม่ต้องรีบนะ รอได้”

รอได้เสมอ รอเก่งอยู่แล้วแม้จะเปลี่ยนคนรอจากเตชินเป็นไทแต่ผมก็มั่นใจว่าไทจะไม่ปล่อยให้ผมรอเก้อเหมือนเตชิน

อย่างที่คิดไว้ว่าไทจะมารับผมอย่างรวดเร็ว ผมยิ้มให้ไทหน่อยๆ รู้สึกหมดเรี่ยวแรงแม้กระทั่งจะฉีกยิ้ม ในใจยังคงปวดปร่า ไม่อยากคิดเลยว่าตอนนี้เตชินลืมมารับผม อยากจะคิดแค่เตชินคงยุ่งอยู่เลยไม่ว่าง ส่วนที่ไม่ได้รับโทรศัพท์เขาคงจะลืมไว้ที่ไหนสักแห่ง

ทำไมผมต้องหาข้ออ้างมาให้เตชินตลอดด้วย เพื่อให้เขาไม่ผิดหรือเพื่อให้ตัวเองสบายใจกันแน่

...อืม อาจจะทั้งสองอย่างนั่นแหละ

ไทไม่ได้ถามอะไรเกี่ยวกับการที่ผมยังอยู่มหา’ลัยในตอนหนึ่งทุ่มทั้งที่เลิกเรียนสี่โมง เขาถามแค่ว่าหิวมั้ยหรืออยากแวะที่ไหนหรือเปล่า

ผมได้แต่ส่ายหน้าและบอกให้ไทมุ่งหน้าไปยังร้านหมูกระทะเลย

เพื่อนๆนั่งรอกันที่ร้านหมดแล้ว ทุกคนยกมือทักทายและผมถูกจัดให้นั่งข้างๆไท เดินไปตักเนื้อและผักโดยที่ไทก็คอยแนะนำว่าอันไหนอร่อย

ไม่เคยมาร้านนี้เลยสงสัยจะเปิดใหม่และไทคงจะเคยมาแล้วเลยรู้ไปหมด

“หมูหมักงามั้ย อร่อยนะ สามชั้นก็ดี”

“อือๆ เอาหมดเลย”

ผมพยักหน้าส่งจานไปรับหมูที่ไทตักให้

“กินกุ้งหมึกอะไรพวกนี้มั้ย ที่ร้านเขาย่างให้นะ”

“มีเหรอ เอาสิๆ เพื่อนคนอื่นกินมั้ย”

ผมหันไปถามคนที่เหลือ ทุกคนพยักหน้าหงึก ไทเลยจัดการสั่งให้ กุ้งตัวโตๆกับหมึกสดๆเป็นอะไรที่เอาเข้าปากแล้วมีความสุขมากเลย

ไม่รู้ว่าตัวเองเคยยิ้มได้กว้างขนาดนี้ครั้งล่าสุดตอนไหน รู้แค่วันนี้ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะจนเมื่อยแก้มไปหมด เพื่อนๆเล่าเรื่องตลกและเถียงกันไปมา

ผมก็ถูกถามไถ่ตลอดเวลาโดยเฉพาะไทน่ะ ถามอยู่นั่นว่าเอากุ้งอีกมั้ย

อือ...ก็อร่อยเลยพยักหน้าให้ไทตลอดเลย

เหมือนพระเจ้าจะไม่ปล่อยให้ผมได้มีความสุขนานเมื่อสายโทรศัพท์จากใครบางคนปรากฏอยู่บนหน้าจอ ผมได้แต่ก้มมองเม้มปากและชั่งใจกับการรับสายเตชิน

ถ้ารับก็กลัวจะโดนดุแต่ถ้าไม่รับก็จะโดนดุเหมือนกัน

เลือกทางไหนก็โดนหมดนั่นแหละเลยตัดสินใจขอตัวออกไปคุยข้างนอก

ผมกดรับสายก่อนจะยกโทรศัพท์แนบหู ยังไม่ทันพูดอะไรเสียงปลายสายก็ถามขึ้นด้วยความโมโห

 

 

“มึงอยู่ไหนนิล!”

 

 

tbc...

 

กลับมาอัพในรอบเกือบๆสองปี ทุกคนรอกันนานเลยใช่ไหมค้าา แหะๆ จะขยันอัพน้าแต่ว่าเรื่องนี้จะไม่ยาว คิดไว้คือสิบตอนค่าแต่ก็อาจจะเขียนเพลินแล้วตอนมากกว่านั้น รอติดตามกันต่อไปค่า

 

#เมื่อผู้ชายสองคนอยู่ในห้องเดียวกัน

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #137 NoonitNitaya (@NoonitNitaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 20:42
    สงสารนิล
    #137
    0
  2. #131 Pokky_bow (@Pokky_bow) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 14:20
    ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะ 🤟🏻🤟🏻
    #131
    0
  3. #118 Sariei_va (@Aomna_na) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 11:11
    สู้ๆนะคะไรท์ พวกเรารออยู่~~ นิลของพรี่
    #118
    0
  4. #116 jjnanny (@jjnanny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 09:01
    อยากอ่านต่อแล้วววคุณไรท์ไฟท์ติ้งนะ
    #116
    0
  5. #115 ชาลินิน (@mintkaraya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 08:53

    งือออ รอน้าา อยากรู้มากต่อไปน้องนิลจะเป็นยังไงงง
    #115
    0
  6. #114 tothemoonnnn (@yanisa_a) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 07:04
    แงง รอค่าา ขอบคุณที่กลับมานะคะ ดีใจมากๆๆๆ และแน่นอนว่าความหน่วงก็เพิ่มเลเวลขึ้นอีก ขอให้เตชินเจ็บเยอะๆเรย!!!
    #114
    0
  7. #113 igot7got7oingbam (@igot7got7oingbam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:45
    คุณไรท์คุณทำให้ฉันอยากอ่านต่อออ มาต่อเร็วๆน้าาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #113
    0
  8. #112 0889935924 (@0889935924) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 23:16
    หน่วงมากเลยอ่าาา รอน้าาา
    #112
    0
  9. #111 FANG1008 (@FANG1008) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:51
    รอจ้าาา
    #111
    0
  10. #110 nepblue (@nepblue) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:32
    ดีใจมากเลยค่ะที่มา ฮือ เราต้องค่อยๆอ่านทีละบรรทัดช้าๆ กลัวหมดตอน;-; สนุกมากๆๆๆๆๆๆ อ่านแล้วเจ่บหัวจัยยุบยิบๆ อยากโอ๋ยัยน่ารัก เทอน่ะตามใจเขาไปหมดแล้วไม่ห่วงตัวเองเลย;-; ไทก็แลงมาก พระรองที่ดี ;-; ฮือ ดีใจที่มาต่อมากๆเลยค่ะ สนุกมากจริงๆ ขอบคุณนะคะ<3
    #110
    0
  11. #109 Uro-Anuthida (@Uro-Anuthida) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:52
    น้ำตาคลอแล้ว แงงง
    #109
    0
  12. #108 fernaryo (@fernaryo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:43
    รอนะ~~
    #108
    0
  13. #107 janjawwz2 (@JanjawWz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:40
    แง คิดถึงนะคะ ทั้งเรื่องนี้แล้วคุณไรท์เลยยย \\พ้มน่ะ น้ำตาคลอแล้ว ความรู้สึกนิลมันแบบแง เทอTT ฉันเข้าใจทุกอย่างเลย คุณไรท์ถ่ายทอดออกมาได้ดีมากๆ สู้ๆนะคะ
    #107
    0
  14. #106 jeerawat47 (@jeerawat47) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:40
    รออ่านนะฮ้าบบบ
    #106
    0
  15. #105 Minsagang (@Minsagang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:40
    โห่เต....
    #105
    0