หวงตี้เมื่อใดเจ้าจะเลิกสั่งงดขนมของมารดาเล่า!(จบ)

ตอนที่ 6 : ภาค 1 ตอนที่ 2 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 730 ครั้ง
    25 ก.ค. 63

 

 

ขบวนรับพระสนมหยุดลงที่หน้าจวนตระกูลหลี่ หวงไท่จื่อลงจากหลังม้าจากนั้นก็เดินไปหาหลี่ไท่ฟู่ที่มายืนรอรับเสด็จพร้อมกับหลายคนในครอบครัว

“ถวายพระพรหวงไท่จื่อ ขอพระองค์ทรงพระเจริญ ขอบพระทัยยิ่งที่พระองค์เป็นตัวแทนเสด็จมารับบุตรีของกระหม่อมเอง” หวงไท่จื่อเดินไปช่วยประคองไท่ฟู่ที่กำลังคุกเข่าให้ลุกขึ้นยืน ทั้งยังอนุญาตให้ทุกผู้คนที่คุกเข่าคำนับลุกขึ้นได้อย่างมีเมตตา

“เพราะบุตรีของท่านสำคัญต่อทุกผู้คน เสียดายที่พระบิดาไม่อาจเสด็จมาเองได้เพราะมันไม่บังควร ไม่อย่างนั้นคงไท่ฟู่คงได้พบหน้าพระบิดาแทนเปิ่นไท่จื่อ[17] แล้ว” ฟังแล้วหลี่ไป๋ก็ส่ายหน้า จากนั้นก็เชื้อเชิญให้หวงไท่จื่อได้เดินเข้าไปประกาศราชโองการแต่งตั้งและรับตัวบุตรีเขาตามธรรมเนียม

เพียงแต่ยังไม่ทันที่โจวหลิงหมินจะได้ก้าวเท้าเข้าจวนตระกูลหลี่ เสียงร้องไห้ก็ดังลั่นออกมาพร้อมกับเสียงวี๊ดว๊ายของเหล่าสตรีที่ดังขึ้นเช่นกัน พวกเขาได้ยินแล้วก็รีบเดินเข้าไปเพราะกลัวจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้น เพียงแต่ภาพที่เห็นนั้นทำเอาชายหนุ่มถึงกับคิ้วและมุมปากกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

ท่ามกลางเหล่าหญิงสาวและสตรีสูงวัยนั้นมีร่างเล็กๆ ในชุดฉ่าวฟู่[18] สีน้ำเงินปักลวดลายนกยูงทองกำลังดิ้นเร่าๆ ที่พื้นจนเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน เครื่องประดับกระเด็นกระดอนเกลื่อนรอบกาย เหล่าคนที่รุมล้อมทั้งหลายพากับขยับซ้ายทีขวาทีไม่ทราบจะจัดการอย่างไรดีกับสถานการณ์ตรงหน้า

ใครจะไปคิดกันว่าหลี่เต๋อเฟยที่น่ารักสดใสอยู่ๆ จะลงไปดิ้นบนพื้นเพราะไม่อยากเข้าวังกัน หากสตรีหลายนางที่ต่างใฝ่ฝันจะตะเกียกตะกายเข้าไปในนั้นจนแทบต้องใช้ทุกวิธีได้ยินเข้ามีหวังได้สาปแช่งผู้อื่นเป็นแน่ บางคนพยายามแทบตายยังไม่มีโอกาสแม้จะได้เหยียบเข้าในวัง แต่บางคนแค่ตายแล้วฟื้นเฉยๆ ดันได้เป็นถึงเต๋อเฟย

คิดว่าพวกนางคงต้องหาวิธีตายแล้วฟื้นเพื่อที่จะได้มีวาสนาอย่างนี้บ้างเป็นแน่!

ใกล้ถึงฤกษ์ดีเข้าไปทุกที เพียงแต่ยังไม่มีผู้ใดหยุดเด็กน้อยในชุดฉ่าวฟู่ได้เลยสักคน นางยังคงดีดดิ้นกรีดร้องอยู่บนพื้นไม่ยอมหยุด ทำตัวประหนึ่งจะถูกจับส่งไปเชือดแทนการเข้าวัง 

ดวงตาของโจวหลิงหมินมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยน้ำตาอย่างจับผิด วูบหนึ่งเขาเห็นดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับราวกับสนุกสมใจ ผู้เป็นหวงไท่จื่อเย็น ผู้ใดจะคิดกันว่าเด็กน้อยผู้นี้จะเจ้าเล่ห์เพทุบายไม่น้อย ก่อเรื่องในวันรับตัว

หึ...เขาเองจะปล่อยให้นางทำให้ล่าช้าไปมากกว่านี้แล้วไม่ได้เช่นกัน

โจวหลิงหมินล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบราชโองการสีทองสว่างสดใสมาคลี่ออกโดยเร็ว ทำเอาผู้คนโดยรอบรีบคุกเข่ากันจนกลายเป็นภาพที่น่าขบขัน เสียงแตกหนุ่มอ่านราชโองการอย่างไม่รอให้ผู้ใดได้ทักท้วง แม้แต่เด็กน้อยที่ยังคงกรีดร้องฟูมฟายไม่อยากเข้าวังเช่นกัน

“มีราชโองการ! วันนี้เป็นวันดี ท้องฟ้ากระจ่าง อากาศเย็นสบาย เหมาะสมแก่การรับตัวบุตรีของหลี่ไท่ฟู่เข้าวัง หลี่ชิวหลานงดงามน่ารัก กิริยามารยาทดี มีบุญมาก ทั้งยังมีความเหมาะสมที่สุด ดังนั้นจึงได้ทำการแต่งตั้งเป็นเต๋อเฟย จบราชโองการ!” ราชโองการถูกประกาศดังก้อง หากสตรีใดได้รับคำพูดเช่นนี้บ้างคงยิ้มกว้างอย่างเสียกิริยาแน่ๆ 

เพียงแต่เมื่อมองไปยังหลี่เต๋อเฟยผู้เพิ่งได้รับการแต่งตั้งหมาดๆ แล้วก็พากันทำหน้าเหมือนกลืนยาขม

ราวกับจะเสียดสีกันก็ไม่ปาน

“หวงช่างทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆ ปี” เสียงสรรเสริญดังก้อง หลี่ไป๋ลุกขึ้นไปรับราชโองการด้วยใบหน้าที่ยังคงนิ่งเฉยแทนบุตรสาว จากนั้นก็เดินไปคุกเข่าทางหลี่ชิวหลานที่ไม่เหลือสภาพน่ารักน่าเอ็นดูในชุดฉ่าวฟู่อย่างเคร่งขรึม ผู้คนโดยรอบต่างก็หันไปทางนางเช่นกัน

จากนั้นก็ส่งเสียงยินดีกันอย่างพร้อมเพรียง

“ยินดีกับหลี่เต๋อเฟยเพคะ!”

“ยินดีกับหลี่เต๋อเฟยพะย่ะค่ะ!”

หลี่ชิวหลานเลิกสร้างปัญหาไปตั้งแต่ราชโองการจบลง เด็กน้อยจ้องหน้าคนแปลกหน้าที่ตนไม่เคยพบเขม็ง แต่หวงไท่จื่อหาได้หวั่นเกรงไม่ เขากลับรู้สึกเอ็นดูไม่น้อย ราวกับถูกลูกแมวตัวน้อยๆ จดจ้องพร้อมกับวางแผนร้ายเพื่อเล่นงานเขาก็ไม่ปาน ยิ่งสภาพคลุกฝุ่นผง ชุดยับย่น เครื่องประดับกระจายเกลื่อนก็เหมือนเจ้าตัวเป็นลูกแมวแสนดื้อ

ใจที่แกร่งดั่งหินผายามนี้รู้สึกเหมือนถูกข่วนเกา

โจวหลิงหมินหัวเราะ

“ยามนี้เปิ่นไท่จื่อคงต้องรีบพาตัวหลี่เต๋อเฟยไปแล้ว” โจวหลิงหมินหันไปกล่าวกับหลี่ไป๋ด้วยท่าทีเป็นมิตร “แต่เห็นทีหลี่เต๋อเฟยคงจะไม่สะดวกเท่าไหร่นักในการเสด็จออกไปเอง เปิ่นไท่จื่อคงต้องเสียมารยาทพาตัวของหลี่เต๋อเฟยไปด้วยตนเองแล้ว” เอ่ยจบโจวหลิงหมินไม่ได้มองหน้าใครทั้งนั้น เขายิ้มอ่อนโยนแล้วก้าวเดินไปอุ้มเด็กน้อยมาอย่างรวดเร็ว

“โจรลักพาตัว!” หลี่ชิวหลานตวาดก้อง ผู้คนที่ได้ฟังพากันหน้าซีดเซียวขาแข้งอ่อนแรง

“โอ้! เช่นนั้นคงต้องเรียกค่าไถ่ด้วยสินะ”

โจวหลิงหมินไม่ใส่ใจว่าร่างเล็กๆ ในอ้อมแขนจะทั้งดิ้นทั้งข่วนอย่างไร เขาปล่อยให้นางทำไปพลางปัดป้องไปด้วย จากนั้นก็หมุนตัวออกจากจวนตระกูลหลี่ไปเพื่อทำหน้าที่ของตนเองให้เรียบร้อย

เมื่อออกมาจากในจวน ผู้คนโดยรอบพลันเห็นกันทั่วว่าหลี่เต๋อเฟยนั้นกำลังดีดดิ้นเหมือนลูกแมวแสนซนในอ้อมอกของหวงไท่จื่อ เด็กน้อยทั้งดิ้นทั้งข่วน ทั้งร้องปาวๆ ว่าโจรลักพาตัวไม่หยุด แถมยังเอื้อมมือดึงแก้มของหวงไท่จื่อยืดออกอย่างไม่กลัวตายอีกต่างหาก

ไม่วายเอามือที่เหลืออีกข้างดึงหูของหวงไท่จื่ออีกด้วย!

ภาพอันน่าขบขันนี้ทำเอาผู้คนพยายามเม้มปากกันแน่น พวกเขาไม่กล้าหัวเราะออกมาโดยที่บริเวณนี้ยังมีองครักษ์ยืนอารักขามากมาย แม้แต่เหล่าองครักษ์เองบางคนกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่นอย่างเห็นได้ชัด ใครจะไปคิดว่าหวงไท่จื่อผู้สุภาพอ่อนโยนจะมีดาวข่มเสียแล้ว

ตีก็ไม่ได้ ดุด่าก็ไม่ได้ ใครใช้ให้เด็กน้อยในอ้อมแขนมีศักดิ์เป็นถึงมารดาเลี้ยงของเขากัน!

“แรงของหลี่เต๋อเฟยเหมือนมีใช้อย่างไม่รู้จักหมด แต่เปิ่นไท่จื่อคงปล่อยให้หลี่เต๋อเฟยเหนื่อยยากเกินไปไม่ได้ ดังนั้นแล้วหลี่เต๋อเฟยจงเข้าไปพักผ่อนในเกี้ยวจนกว่าขบวนรับตัวจะถึงตำหนักเถิด” ชายหนุ่มยิ้มอบอุ่น เพียงแต่มันกลับดูยิ่งน่าขบขันเมื่อใบหน้าหล่อเหลาบูดเบี้ยวจากการโดนมือน้อยๆ ดึงแก้มสองข้างของเขาออก

คราวนี้เหล่าผู้คนกลั้นหัวเราะไม่ไหวแล้วจริงๆ ดังนั้นที่หน้าจวนตระกลูหลี่จึงมีเสียงหัวเราะลั่น

โจวหลิงหมินไม่คิดเอาความกับอื่น เขาสนใจก็แต่เด็กน้อยในอ้อมแขนเท่านั้น เขาไม่อยากพูดพร่ำอะไรอีก โจวหลิงหมินก็ยัดหลี่เต๋อเฟยผู้สูงศักดิ์เข้าไปในเกี้ยวอย่างรวดเร็วพลางสกัดจุดให้หลี่เต๋อเฟยตัวน้อยนั่งนิ่งในนั้นไม่สร้างปัญหาขึ้นอีก

ใบหน้าหล่อเหล่าพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นก็ปิดผ้ากั้นเกี้ยวลงแล้วเดินออกมาเอ่ยร่ำลาไท่ฟู่ที่ตามออกมาส่ง 

ขบวนเกี้ยวจากไปแล้ว แน่นอนว่าขบวนสินเดิมของหลี่เต๋อเฟยเองก็ตามออกไปด้วยเช่นกัน ตระกูลหลี่ไม่ได้ร่ำรวยมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นก็จัดสินเดิมให้มากถึงร้อยแปดหีบ

หลี่ไป๋มองตามหลังขบวนรับตัวที่ไม่นานก็เลี้ยวหลายไป ขบวนสินสอดที่ถูกทิ้งไว้ถูกเขาสั่งการให้นำไปให้หลี่เต๋อเฟยแทน ดังนั้นผู้ควบคุมขบวนสินสอดต่างก็เอ่ยลาแล้วจากไปเช่นกัน

ยามนี้ไม่มีความสนุกให้ชมดูอีก ผู้คนมากมายหลังเอ่ยแสดงความยินดีแล้วก็จากไป ที่หน้าจวนตระกูลหลี่ตอนนี้เหลือก็แต่เหล่าคนตระกูลหลี่เท่านั้น

หลี่ไป๋ถอนหายใจ เขาหันกลับไปช่วยประคองมารดาที่มีสีหน้าขบขันไม่จางหาย

“หวงไท่จื่อเอ็นดูหลานเอ๋อไม่น้อย”

“เพราะภายภาคหน้าพวกเขาต้องร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน” ไหลี่ไป๋ถอนหายใจอีกครั้ง 

“เหล่าหวงจื่อแต่ละพระองค์หมายปองบัลลังก์หรือไม่” ฟูเหรินผู้เฒ่าหันไปถามบุตร ยามนี้พวกเขาก็เหมือนกับได้เลือกข้างไปแล้ว ถ้าเกิดศึกชิงบัลลังก์จริงๆ ไม่มีทางที่จะไม่ทุ่มเททั้งชีวิตและวิญญาณเพื่อหลี่ชิวหลานแน่ๆ

“ยังไม่ทราบ” ไม่มีทางที่หลี่ไป๋จะไม่กังวล เขาเองก็คิดอ่านวางแผนไว้หลายทางรอดเอาไว้แล้วเช่นกัน

“ห้ามให้หลานเอ๋อแพ้เชียวนะ” ฟูเหรินผู้เฒ่าเอ่ยกำชับ

“ลูกไม่ยอมให้นางแพ้แน่ๆ” เทพมังกรลากบุตรีของเขาเข้าไปในวังวนอำนาจ เขาจะไม่สู้ได้อย่างไร อีกอย่างหนึ่ง หวงไท่จื่อเองก็ไม่มีทางยอมเช่นกัน เงาหลังคนตระกูลหลี่หายเข้าไปในจวน 

ประตูไม้เนื้อแข็งปิดลงอย่างช้าๆ

คลื่นใต้น้ำเริ่มก่อตัวสูงเสียแล้ว...

 

 

 

[17] เปิ่นไท่จื่อ หมายถึง คำแทนตัวของรัชทายาท

[18] ฉ่าวฟู่ หมายถึง ชุดเต็มยศของเหล่าสนมนางในที่ส่วนมากจะใส่ในงานแต่งตั้งหรืองานเลี้ยงสำคัญของแคว้น ซึ่งก็จะแบ่งแยกความสูงต่ำของตำแหน่งได้จากเนื้อผ้า ลายปัก เครื่องประดับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 730 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น

  1. #126 Jellydolphin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 13:06
    น้องชนมาก
    #126
    0
  2. #84 may love shinee&SJ&FT&BB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 13:14
    โอยน้อง

    แสบสุด
    #84
    0
  3. #63 kwinsupreme (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 21:06

    ขอบคุณมากคร้าาา
    #63
    0
  4. #25 ผิง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 20:17

    รออ่านเลยจ้าคืนนี้ร้องเพลงคอยเลยไรท์

    #25
    0
  5. #24 อี้เซี่ยวซาหุน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 18:59
    น้องแสบมากก
    #24
    0
  6. #21 mooklinlava2505 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 18:45
    รอค่ะ สู้ๆนะคะไรต์
    #21
    0
  7. #18 zukino (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 18:26

    สู้ๆนะคะ
    #18
    0
  8. #15 Zonongsa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 15:23
    รออ่านอยู่ค่ะๆ
    #15
    0
  9. #13 Saranchat-K (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 22:23
    ขอบคุณค่ะ
    #13
    0
  10. #12 mooklinlava2505 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 19:11
    รอค่ะ สู้ๆ
    #12
    0