หวงตี้เมื่อใดเจ้าจะเลิกสั่งงดขนมของมารดาเล่า!(จบ)

ตอนที่ 53 : ตอนพิเศษ บุตรชายทั้งหกของข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    7 ก.พ. 64

ตอนพิเศษ บุตรชายทั้งหกของข้า

 

 

หลี่ชิวหลานในนั่งจิบชาอยู่ในโถงรับรองแขกด้วยสีหน้าเฉยเมย ข้างกายคือจิ้นหวางเฟยผู้ที่เป็นรุ่นพี่จากต่างโลกกำลังเอนหลังสั่งให้ขันทีน้อยช่วยทุขต้นขาให้ด้วยสีหน้าซีดเซียว ไม่ต้องถามหลี่ชิวหลานก็รู้ว่ารุ่นพี่ผู้นี้ซีดเพราะอะไร ใครใช้ให้รอยจูบบนต้นคอเขามันโจ่งแจ้งแยงตาผู้คนกัน

ไม่ใช่ว่าการพบกันในครั้งนี้จะเป็นการพบปะกันธรรมดา หลี่ชิวหลานต้องการทราบเรื่องราวของบุตรชายทั้งหกที่นางไม่ได้พบแม้เงามาเกือบปีแล้ว ถามโจวหลิงหมิน เจ้าบ้านั่นก็ไม่ยอมบอก ทั้งยังเฉไฉลากนางขึ้นเตียงพยายามปั้มลูกคนที่เจ็ดอย่างน่าไม่อาย องครักษ์เงาก็ไม่ยอมไปหาข่าวบุตรชายตามคำสั่ง

ถามโจวหลิงเหวินก็ไม่ได้ เจ้าคนหลงเมียนั่น ถ้าไม่เพราะมีหน้าที่สำคัญให้รับผิดชอบก็คงไม่ยอมออกจากวังอ๋องเข้ามาวังหลวงแน่นอน

ดังนั้นแล้วตัวเลือกเดียวของนางก็คือจิ้นหวางเฟยผู้ว่างงานเหมือนตนเอง พอส่งเทียบเชิญไปหาว่ามีเรื่องจะขอความช่วยเหลือ ใครจะคิดว่ารุ่นพี่ท่านนี้จะรีบเข้าวังราวกับกำลังหนีตายก็ไม่ปาน

อ่า...นางลืมไปได้อย่างไรกันว่าจิ้นชินหวางทูลขอพระราชทานวันหยุดสิบวันจากโจวหลิงหมิน นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่วันเดียวแต่จิ้นหวางเฟยหมดสภาพขนาดนี้

นางที่เข้าไปขัดจังหวะป่านนี้คงถูกจิ้นชินหวางแช่งชักหักกระดูกในใจไปหลายหนแล้วแน่ๆ

“ไหวหรือไม่” หลี่ชิวหลานเอ่ยถามรุ่นพี่ที่ปรือตาจะหลับตลอดเวลา

“ไม่ค่อยไหว แต่เจ้าอยากรู้เรื่องเจ้าเด็กดื้อพวกนั้นไปทำไมกัน” จิวหร่วนสงสัยไม่น้อยที่รุ่นน้องส่งเทียบเชิญไปขอความช่วยเหลือจากตนเอง ตอนนั้นเขาก็ถูกรังแกจนเพลียไปหมดเลยได้โอกาสหนีออกจากวังจิ้นอ๋องทันที

หลี่ชิวหลานต้องการยืมคนของเขาเพื่อสืบความ ล้วนเป็นเรื่องราวของลูกๆ ทั้งหกที่หายหน้าหายตากันไปนาน นางแค่สงสัยแต่ไม่ได้นึกห่วงกังวลเพราะนางเชื่อว่าโจวหลิงหมินจะไม่ยอมปล่อยให้ลูกๆ เป็นอะไรไปแน่นอน โจวช่างอิ่นและโจวหลิงเหวินที่เป็นบิดาบุญธรรมของบุตรชายของนางก็เช่นกัน

“หายหน้ากันไปเกือบปีไม่คิดกลับวัง ข้าเลยอยากรู้นักว่าหายไปที่ใดกันแน่”

“หืม...” จิวหร่วนที่กำลังง่วงเบิกตาขึ้น เขาเองปกติในหนึ่งวันมักจะถูกพระสวามีวุ่นวายชิงความสนใจเสมอ พอมานึกดูดีๆ เกือบปีมาแล้วที่โจวช่างอิ่นเข้ามาพัวพันเขามากกว่าปกติ บางครั้งเขาถามถึงเจ้าสี่ก็มักจะเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการลากเขาขึ้นเตียง เช้ามาเขาก็ลืมสนิท

เหมือนจะไม่เห็นหน้าเจ้าเด็กดื้อนั่นมาเกือบปีแล้วจริงๆ

จิวหร่วนนึกถึงลูกบุญธรรมที่เห็นหน้าที่ไรก็ง่วงตลอดอย่างคิดถึง ถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่เขาก็รักเจ้าเด็กนั่นไม่น้อย

องครักษ์เงาของจิวหร่วนที่ถูกส่งตัวไปหาข่างองค์ชายทั้งหกนั้น หายไปครึ่งวันก็กลับมารายงานด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ไม่วายแอบเหงื่อหยดเล็กน้อย คิดว่าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายคืนนี้คงถูกไล่ไปนอนห้องหนังสือกันแน่ๆ

“ว่าอย่างไร องค์ชายหายไปอยู่ที่ใดกันหมด” หลี่ชิวหลานรีบถามหลังจากรอฟังข่าวมานาน จิวหร่วนเองได้นอนไปพักใหญ่ก็มีสีหน้าสดใสขึ้นเป็นกอง เขาล้างหน้าล้างตามารอฟังด้วยเช่นกัน

“องค์ชายใหญ่ยามนี้ถูกส่งออกไปท่องยุทธภพขอรับ แต่ไม่รู้เหตุใดจึงหลงไปอยู่พรรคมารกลายเป็นประมุขพรรคไปเสียแล้ว”

“หา...” หลี่ชิวหลานแคะหู เหมือนจะได้ยินไม่ค่อยถนัด เจ้าเด็กซื่อบื้อผู้นั้นกลายเป็นประมุขพรรคมารไปแล้ว คนที่แม้แต่ยุงยังไม่ตบ มดยังไม่เหยียบเนี่ยนะกลายเป็นประมุขพรรคมาร

พรรคนั่นถึงคราวล่มจมแล้วล่ะ!

“แค่ก! เจ้าไม่ได้จำผิดใช่หรือไม่” จิวหร่วนสำลักน้ำชา เจ้าใหญ่ผู้นั้นไม่ใช่ว่าตอนนี้กำลังชวนคนพรรคมารปลูกผักเลี้ยงสัตว์เข้าวัดทำบุญอยู่หรือ

“ไม่พะย่ะค่ะ ข่าวนี้ไม่ผิดพลาด” องครักษ์เงายืนยัน จากนั้นก็เอ่ยถึงองค์ชายองค์อื่นบ้าง “องค์ชายรองและองค์ชายสามยามนี้แฝงตัวเข้าไปในเขตทะเลทรายตามคำสั่งของหลี่ชินหวางพะย่ะค่ะ และตอนนี้ก็ยังตั้งตัวเป็นโจรคอยออกปล้นโจรในทะเลทรายชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือยิ่ง”

“แค่ก!!!” หลี่ชิวหลานสำลักน้ำชาเสียงดัง เจ้าแฝดนั่นเดิมมุ่งสู่เส้นทางการเป็นแม่ทัพ ไฉนกลายเป็นโจรไปเสียแล้ว รู้อยู่หรอกว่าเจ้าเด็กชั่วร้ายคู่นั้นไม่ใสซื่อไม่เช่นนั้นเจ้าใหญ่จะถูกปั่นหัวจนโง่งมมาตั้งแต่เล็กได้อย่างไร แต่ไปเป็นโจรมันก็ออกจากข้ามขั้นเกินไปหน่อย

“แล้วเจ้าสี่เล่า ยามนี้ไปอยู่ที่ใด” ฟังสถานการณ์องค์ชายคนอื่นๆ แล้วจิวหร่วนกังวลไม่น้อย เจ้าลูกบุญธรรมดื้อเงียบผู้นั้นจะเป็นอย่างไรล่ะเนี่ย

“องค์ชายสี่ยามนี้แฝงตัวเข้าไปเป็นพระสนมในแคว้นอันพะย่ะค่ะ ไปเพื่อสืบข่าวลับในวังหลวงตามคำสั่งฝ่าบาท”

พรวด!

หลี่ชิวหลานและจิวหร่วนพ่นน้ำชาออกจากจนเปรอะเปื้อน พวกเขารีบวางจอกชา ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะจิบมันอีกแล้ว

“เจ้าสี่เนี่ยนะแฝงตัวไปแคว้นอันในคราบสนม!” จิวหร่วนคิดไม่ออกเลยว่าบุตรชายบุญธรรมจะแต่งกายเป็นสตรีแล้วออกมาเป็นอย่างไร เจ้าเด็กนั่นยามนี้อายุสิบเจ็ดหนาว เมื่อยังเป็นเด็กก็ตัวผอมบางพอจะสวมรอยเป็นสตรีได้ แต่ยามนี้เขาสูงใหญ่เสียจนตัวเท่าโจวช่างอิ่นที่สูงสองเมตรกว่าๆ

จิวหร่วนหลุดหัวเราะ ไม่อยากจะคิดถึงภาพเลยจริงๆ

หลี่ชิวหลานยกมือขึ้นใช้ลูบคลึงขมับ ตอนนี้นางคิดว่าไม่ควรขอให้จิวหร่วนส่งองครักษ์เงาไปสืบความเลยจริงๆ

“องค์ชายห้ากับองค์ชายหกเล่า เจ้าเล่าเรื่องมาทีเดียวเลยข้าไม่อยากตกใจหลายหน” หลี่ชิวหลานรีบทำใจก่อนจะตั้งใจฟังสิ่งที่จะได้ยิน

“องค์ชายห้าถูกส่งไปยังเมืองติดชายแดนไปเป็นนายอำเภอดูแลเมืองเล็กๆ แห่งนั้นพะย่ะค่ะ แต่ได้ยินว่าแค่เข้าไปวันแรกก็ถูกจับเข้าคุก จนถึงวันนี้ก็เปลี่ยนแผนจากที่จะเป็นนายอำเภอกลายเป็นนักเลงเจ้าถิ่นคุมที่นั่นแทน ส่วนองค์ชายหกนั้น เพราะครั้งที่ลองเรียนหมอกับหมอเทวดาผลลัพธ์ไม่ค่อยดีนักจึงเปลี่ยนมาเป็นชาวนาปลูกผักเลี้ยงสัตว์ แต่ปลูกผักอย่างไรเมล็ดก็ไม่งอก เลี้ยงสัตว์อย่างไรก็ป่วยตายเสียหมด ตอนนี้จึงเปลี่ยนใจมุ่งหน้าสู่การเป็นขอทานนั่งขอทานอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมใกล้วังหลวงพะย่ะค่ะ”

ฟังจนจบแล้ว เชื่อเถิดว่าหากหลี่ชิวหลานเป็นโรคหัวใจคงจะชักตาตั้งไปแล้วจริงๆ องค์ชายที่ตนเองให้กำเนิดมา ยามนี้กำลังสร้างตำนานชวนถูกไม้เรียวฟาดก้นกันทุกคน นางพยายามสูดลมหายใจเจ้าลึก

พยายามปล่อยวาง...

ปล่อยได้แม่แกสิ!!!

“ผู้ใดเป็นคนสั่งและอนุญาตให้เหล่าองค์ชายออกจากวังไปนะ” หลี่ชิวหลานกัดฟันถาม

“ฝ่าบาททรงอนุญาต ส่วนจิ้นชินหวางและหลี่ชินหวางเป็นผู้ออกความเห็นพะย่ะค่ะ”

“ดี!!! ไม่น่าล่ะ” จิวหร่วนกัดฟัน หนึ่งปีมานี้ไม่น่าถึงทำตัวตามติดยิ่งกว่าวิญญาณอาฆาต

“หึๆ ดูเหมือนวันนี้ใครบางคนต้องถูกสอบถามอะไรเสียหน่อย” หลี่ชิวหลานแสยะยิ้ม

“ข้าเองก็ต้องขอตัวไปจัดการใครบางคนก่อน ตีหน้านิ่งทั้งที่ปิดบังเรื่องใหญ่ไว้เก่งนัก”

“รุ่นพี่ลงมือให้หนักเลย” หลี่ชิวหลานกำชับอย่างชั่วร้าย

“รุ่นน้องก็อย่าลงมือเบาเกินไปล่ะ” จิวหร่วนเองก็ยิ้มร้ายไม่แพ้กัน

เห็นดีกันแน่!

คืนนั้นมีข่าวเล็ดลอดออกมาให้ประชาชนคนคนทั่วไปได้นินทากันว่าหวงตี้และจิ้นชินหวางถูกภรรยาตี ทั้งยังถูกห้ามเข้าห้องนอนหนึ่งเดือนเต็ม ทุกคืนได้แต่ตะกายประตูด้วยท่าทีหงอยเหงา ดูน่าสงสารเหลือเกิน

 

 

มาแถมค่ะ เห็นว่าหลายคนชอบ เด็กๆ หกคนนี้จะมีเรื่องของตนเองนะคะ กำลังเร่งมือเขียน ในหกคนมีแค่เจ้าห้าที่ตอนนี้กลายเป็นนักเลงคุมเมืองไปแล้วเท่านั้นที่มีคู่เป็นผู้หญิง ที่เหลือจะมีคู่เป็นผู้ชายหมด ใครสนใจอ่านเรื่องของหลานๆ ก็รอติดตามได้นะคะ

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น

  1. #182 Oiljang89 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:42
    พ่อกล้ามากที่ให้เจ้าหกไปเป็นขอทาน
    #182
    0
  2. #181 pim254688 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:56
    วีรกรรมของแต่ละคนนี้ช่าง...อืมมมดีจริงๆ
    #181
    0