หวงตี้เมื่อใดเจ้าจะเลิกสั่งงดขนมของมารดาเล่า!(จบ)

ตอนที่ 46 : ภาค 4 บทที่ 1 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    1 ก.พ. 64



 

เรื่องที่หวงตี้ทรงระเบิดอารมณ์ในท้องพระโรงเมื่อวันก่อนถูกเล่าลือไปรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ความหึงหวงในประโยคและน้ำเสียงที่ชัดเจนเสียจนไม่อาจจะคิดเป็นอื่นได้ทำเอาเหล่าขุนนางน้อยใหญ่พากันเคร่งเครียดแต่ก็ไม่กล้าก่อเรื่องอันใด ท่าทีของหวงตี้ยามเมื่อทรงยังเป็นรัชทายาทชัดเจนขนาดนั้นพวกเขาก็พากันมองไม่ออก แต่เด็กน้อยตระกูลหลี่ผู้นั้นยามนี้เป็นถึงไท่โฮ่วที่ได้รับแต่งตั้งโดยหวงตี้พระองค์ก่อน แม้ไม่ได้แตะต้องแต่ตามศักดิ์ฐานะก็เป็นมารดาเลี้ยงที่มีอำนาจมากกว่ามารดาที่แท้จริงของหวงตี้เสียอีก

ชายชราทั้งหลายพากันคันปากยุบยิบอยากจะเอ่ยอะไรสักอย่างเหลือเกินแต่ก็ติดขัดที่ว่าไม่กล้ากระทำ ทำเอาไม่ว่าใครได้เห็นก็พากันคิ้วกระตุกกับท่าทีอดกลั้นไม่นินทาเจ้านายของเหล่าขุนนางแก่ไปเสียหมด และผู้ที่เห็นบ่อยเสียยิ่งกว่าผู้ใดอย่างหลี่ไป๋ก็พยายามข่มกลั้นอารมณ์อยากจะบุกไปชกพระพักตร์อันหล่อเหลาของหวงตี้อย่างอดทน

ใช่ว่าเขาไม่รู้เสียหน่อยว่าคนผู้นั้นคิดสิ่งใดกับบุตรสาวของตน พยายามหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็แล้ว พยายามทำเป็นไม่รับรู้ว่ามีคนหน้าไม่อายบางคนที่ลอบปีนหน้าต่างบุตรีตนเองกลางดึกก็แล้ว

รถม้าคันหรูหราที่ประดับประดาไปด้วยเพชรพลอยจอดลงที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เวลานี้ค่ำแล้วผู้คนนับว่ายังคงพลุกพล่านไม่น้อยบนถนนสายที่แปดที่เป็นแห่งที่ตั้งของโรงเตี๊ยมและโรงคณิกาทั้งเล็กใหญ่ หลี่ไป๋ลงจากรถม้าด้วยรูปโฉมที่แปลกตาไป เชื่อว่าต่อให้มารดาตนเองมายืนตรงหน้านางก็คงจดจำไม่ได้ว่าชายอ้วนพุงพลุ้ยที่ใบหน้ามีแต่หนวดเครารกครึ้มเต็มใบหน้าผู้นี้คือบุตรชายตนเองแน่ๆ

เสี่ยวเอ้อร่างผอมแห้งรีบมาเชื้อเชิญหลี่ไป๋เข้าไปยังด้านใน ไม่ทันได้ถามไถ่ว่าต้องการมาค้างคืนหรือเปิดห้องอาหารก็มีคนมาตัดหน้าเสียแล้ว

“นายท่านกำลังรออยู่ที่ด้านบนขอรับ เชิญ” หลี่ไป๋พยักหน้าจากนั้นก็รีบตามองครักษ์ร่างสูงใหญ่ในคราบผู้ติดตามธรรมดาขึ้นไปยังชั้นที่สองของโรงเตี๊ยมที่เป็นห้องส่วนตัวทันที พอเข้าไปในห้องนั้นแล้วเหล่าผู้ที่มารออยู่ก่อนนับสิบคนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ประสานมือแล้วค้อมกายคำนับอย่างรวดเร็ว

“คำนับหลี่ไท่ฟู่!!!” หลี่ไป๋รีบคำนับตอบแล้วเชิญให้เหล่าผู้ตรวจการทั้งหลายนั่งลงทันที บนโต๊ะกว้างแทนที่จะเต็มไปด้วยอาหารขึ้นชื่อหน้าตาน่าทานแต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยแผนที่ และม้วนฎีกาลับมากมายเต็มโต๊ะ พวกเขาคือผู้ตรวจการแผ่นดินที่มีหน้าที่ไปตรวจสอบขุนนางทุกคนเพื่อไม่ให้มีการทุจริตเกิดขึ้น โดยเฉพาะเมื่อยามนี้เกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติในหลายพื้นที่

ที่หนักที่สุดเลยก็คือทางใต้ของแคว้นที่เกิดภัยแล้งอย่างหนัก

หลี่ไป๋รับพระกระแสรับสั่งจากหวงตี้เพื่อมาส่งต่อเรื่องนี้ให้กับเหล่าผู้ตรวจการอย่างชัดเจน หลังจากนี้อีกหนึ่งเดือนความช่วยเหลือจากทางทางการไม่ว่าจะข้าวปลาอาหารแห้งหรือเงินทองจะถูกนำไปแจกจ่ายยังพื้นที่ต่างๆ ที่มีผู้ประสบภัย หากไม่คนไปเตรียมรอตรวจสอบให้ชัดแจ้ง ความช่วยเหลือเหล่านั้นก็คงจะถูกยักยอกออกไปอย่างหน้าไม่อายแน่นอน

ทุกคนในห้องส่วนตัวทำงานกันอย่างเคร่งเครียด เสียงพูดคุยดังก้องไปทั่วห้อง พอรู้ตัวอีกทีทุกคนต่างก็ท้องร้องลั่นเพราะตั้งแต่ช่วงหัวค่ำก็ไม่มีใครได้แตะน้ำชาสักถ้วยเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นคนทั้งหลายจึงพากันสั่งอาหารและสุรามาดื่มกินกันหลังรับทราบถึงสิ่งที่จะต้องทำเรียบร้อย

หลี่ไป๋สั่งให้เสี่ยวเอ้อที่เข้ามาเก็บจานชามใส่อาหารออกไปช่วยเปิดหน้าต่างและไปเตรียมสุราเพิ่มมาให้อีกหลายไห ไท่ฟู่ผู้เป็นที่เคารพนับถือจิบสุราที่ผู้ตรวจการที่สนิทกันดีรินให้อย่างสบายอารมณ์ หลังที่ตั้งตรงเอนพิงพนักเก้าอี้

ดวงตาเม่อลอยมองผ่านหน้าต่างไปยังโรงคณิกาที่ตั้งอยู่ข้างๆ โรงเตี๊ยมอย่างเหม่อลอย เมื่อครั้งเป็นหนุ่มเขาเองก็เคยไปเที่ยวที่โรงคณิกามาหลายแห่ง พอได้หมั้นหมายกับฮูหยินก็เลิกเที่ยว พอได้แต่งงานและมีบุตรีก็ไม่เคยมีความคิดอยากจะไปเที่ยวในสถานที่แห่งนั้นอีกเลย เงาร่างหญิงงามมากมายที่กำลังร้องเรียกลูกค้าอยู่หน้าประตูเป็นสีสันอย่างหนึ่งของถนนเส้นนี้

พรูด!!!!!!

หลี่ไท่ฟู่ผู้ที่กำลังเหม่อลอยพลันพ่นสุราออกมาอย่างแรงเมื่อคล้ายว่าดวงตาเห็นร่างเล็กๆ อันคุ้นตาในชุดเด็กรับใช้ชายเดินตามหลังชายแปลกหน้าเข้าไปในโรงคณิกาข้างๆ

เหตุใดบุตรีของเขาจึงไม่อยู่ในวังหลวง!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น