หวงตี้เมื่อใดเจ้าจะเลิกสั่งงดขนมของมารดาเล่า!(จบ)

ตอนที่ 35 : ภาค 2 ตอนที่ 4 (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

 

 

“อ้ายเฟยคงตื่นตระหนกไม่น้อย ข้ารับใช้ของอ้ายเฟยทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่ถึงอาการจะสาหัสไปบ้างก็ตาม ตอนนี้หมอหลวงกำลังให้การรักษาอย่างเต็มที่” หวงตี้เบี่ยงสายตาไปมองทางอื่นเมื่อถูกบุตรมองด้วยสายตาเตือน เขาก็รู้อยู่หรอกว่าไม่ควรจะทำให้เด็กน้อยเสียหน้า แต่บุตรอีกคนที่คล้ายเพิ่งจะเห็นความแปลกไปของหลี่เต๋อเฟยกลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่เก็บท่าทีแต่อย่างใด

“ฮ่าๆๆๆ โอย ตอนแรกข้าก็ไม่ได้สังเกต แต่พอมาตอนนี้แล้ว อุ๊บ...ฮ่าๆๆๆ” โจวหลิงเหวินเก็บกระบี่ไปก็หัวเราะไปอย่างไม่เก็บท่าที เขาไม่สนใจสายตาห้ามปรามของพี่ชายร่วมมารดาด้วยซ้ำ “เด็กบ้าอย่างเจ้าเข้ากับฟันหลอๆ นั่นจริงๆ” เสียงหัวเราะของโจวหลิวเหวินดังก้อง ถ้าทรุดลงไปนั่งตบพื้นพลางกลิ้งไปมาได้ก็คงทำ

หลี่ชิวหลานเดือดดาล ก่อนหน้านี้คนผู้นี้ก็ล้อเรื่องฉี่รดที่นอน ตอนนี้ยังล้อเรื่องฟันหลออีก

นางคงจะต้องเล่นงานเขาจริงๆ เสียแล้ว!

“หุบปากเลยนะ!” เด็กน้อยลืมความรู้สึกแย่ๆ ไปเสียสิ้น ดิ้นเร่าๆ จะตะกายไปข่วนหน้าของโจวหลิงเหวิน หวงตี้เองก็บังคับตนเองไม่ไหวหลุดหัวเราะออกมาเหมือนกัน

ท่ามกลางซากศพของเหล่านักฆ่าแต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะขบขัน ช่างไม่เข้ากับบรรยากาศจนผู้คนที่เหลือได้แต่เก็บร่างของเหล่านักฆ่าไปทำลายทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ โจวหลิงหมินส่ายหน้า เขากอดร่างเล็กๆ ที่พยายามจะโผไปทำร้ายใบหน้าของโจวหลิงเหวินอย่างห่วงใย นับจากนี้ไปเขาไม่คิดจะปล่อยให้เด็กน้อยมีอันตรายอีกแล้ว

ไม่มีทาง...

“อ๊ะ!” หลี่ชิวหลานรู้สึกวูบคล้ายตกจากที่สูง ไม่สิ นางกำลังตกลงไปบนพื้นจริงๆ เพราะหวงไท่จื่อที่สีหน้าซีดขาวมาพักใหญ่ตอนนี้หมดสติไปแล้วและร่วงลงไปนอนกองบนพื้นโดยมีนางทับอยู่ด้านบน

“หวงไท่จื่อ!”

“หลิงหมิน!” หวงตี้ทรงรับตัวบุตรไม่ทัน เขารีบมาดึงไร้สติของโจวหลิงหมินขึ้นมา เพราะมีเด็กน้อยเกะกะจึงพยายามจะอุ้มเอาหลี่เต๋อเฟยออกมาก่อน แต่ไม่ว่าอย่างไรสองแขนของโจวหลิงหมินกับไม่ยอมคลายออก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องหอบหิ้วร่างของโจวหลิงหมินที่กอดรัดร่างของเด็กน้อยไม่ยอมปล่อยไปทั้งอย่างนั้น

เหล่าทหารม้าส่วนพระองค์อารักขาเจ้านายทั้งสี่พะองค์กลับวังหลวงอย่างแข็งขัน อากาศหนาวเย็นพัดพากลิ่นโลหิตไปไกล บริเวณจวนตระกูลหวางตอนนี้มีไฟลุกท่วม เนิ่นนานกว่าจะเหลือแต่ขี้เถ้า

ที่แห่งนี้เงียบงันราวกับไร้ผู้คนมาเยือน หากไม่เพราะยังเหลือร่องรอยการมาเยือนและกองโลหิต

มันก็คงเป็นจวนร้างที่ไร้ผู้คนเท่านั้นเอง

แต่ยามนี้มันถูกลบหายไปแล้ว

ทุกเหตุการณ์อยู่ในสายตาคนผู้หนึ่ง เงาร่างนั้นเล็กบอบบาง มองจนกองไฟที่ถูกจุดเผาจวนตระกูลหวางมอดดับจึงยอมจากไปพร้อมกับสีหน้าแห่งความไม่พอใจ

“รู้อย่างนี้สังหารเด็กนั่นแทนการลักพาตัวเสียก็ดี”

 

 

 

สนับสนุนพวกเราได้จาก 2 ช่องทางนะคะ

PDF ราคา 150 บาท (สั่งซื้อได้ที่เพจห้องแห่งความฟิน)

MEB ราคา 229 บาท (ขายปลายเดือนพฤศจิกายน)

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น