หวงตี้เมื่อใดเจ้าจะเลิกสั่งงดขนมของมารดาเล่า!(จบ)

ตอนที่ 31 : ภาค 2 ตอนที่ 3 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

ตระกูลหวางผู้เป็นเจ้าของสถานที่ ที่ถูกใช้เพื่อซ่อนตัวหลี่เต๋อเฟยที่ถูกลักพาตัวมาถูกประหารทั้งเจ็ดชั่วโคตรเมื่อถูกเหล่าราชองครักษ์ที่หวงไท่จื่อพาไปหาคนพบร่องรอยของจวนตระกูลหวางที่ซ่อนอยู่ในป่านอกเมืองหลวง แต่พอได้รื้อค้นเข้าจริงๆ โจวหลิงหมินกลับคว้าน้ำเหลว เขาพบเด็กน้อยผู้หนึ่งที่มีลักษณะคล้ายหลี่ชิวหลานแทน

ที่แห่งนี้คือหลุมพราง

ข่าวที่ได้มาจากโจวช่างอิ่นนั้นไร้ค่า!

พวกเขาไม่พบตัวหลี่เต๋อเฟย! !!

โครม!

ร่างของโจวหลิงหมินล้มลงบนพื้นอย่างฝืนทนไม่ไหวอีก เนื่องจากอดหลับอดนอนมาหลายวัน ยิ่งมารู้ว่าตัวเองคว้าน้ำเหลวกำลังใจที่ทำให้ฝืนทนทำหลายอย่างมาก็เหือดแห้งลง เหล่าองครักษ์เงารีบเข้าไปแบกผู้เป็นนายท่ามกลางเสียงร้องตกใจของโจวหลิงเหวิน พวกเขาจำเป็นต้องถอยทัพก่อน ไม่อย่างนั้นคงได้ถูกสั่งประหารทั้งหมดทุกคนที่ไม่ยอมดูแลหวงไท่จื่อให้ดี

ที่วังตงกงอันเป็นที่ระทับของหวงไท่จื่อ ยามนี้หมอหลวงถูกตามตัวมาดูอาการของหวงไท่จื่อร่วมสิบคน ชายชราแต่ละคนตัวสั่นอย่างหวาดกลัว พอจับชีพจรได้ก็รีบบอกกล่าวออกมาให้โจวหลิงเหวินที่ยืนหน้าเครียดอยู่ในห้องได้ฟัง

“หวงไท่จื่อทรงพักผ่อนน้อยทั้งยังไม่ได้เสวย [16] พระกระยาหาร จึงเป็นอย่างที่เห็น หากได้พักผ่อนสักหน่อยเสวยสักนิดก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วพะย่ะค่ะ” โจวหลิงเหวินพยักหน้า เขาพอจะทราบว่าพี่ชายร่วมมารดาเป็นอะไร แต่เพื่อความไม่ประมาทจึงจำเป็นต้องเรียกหมอหลวงมาตรวจอาการ คาดว่าการที่อยู่ๆ เรียกหมอหลวงนับสิบมาที่วังตงกงคงทำให้ผู้คนแตกตื่นไม่น้อย แต่โจวหลิงเหวินไม่มีเวลามาชักช้า ชีวิตของพี่ชายเขานับว่าสำคัญที่สุด

“ไปจัดยาบำรุงมาสักหน่อย ออกไปแล้วก็สั่งให้คนเตรียมอาหารอ่อนไว้ด้วย”

“พะย่ะค่ะ” หมอหลวงพากันกล่าวลาแล้วออกจากห้องบรรทมอย่างเงียบงัน เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันเบาลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็เงียบลงพร้อมกับเสียงปิดประตู

โจวหลิงเหวินรู้สึกกังวลจนปวดท้อง ที่ค้นจวนตระกูลหวางแล้วไม่พบหลี่เต๋อเฟยเขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อ จวนนั่นน่าจะมีห้องลับซ่อนอยู่อีก พระปิตุลาถ้าไม่แน่ใจในข่าวสารที่มีจะไม่แลกเปลี่ยนอย่างเอิกเกริกเช่นนี้

ดวงตาของโจวหลิงเหวินหรุบมองคนที่ยังคงหมดสติอยู่บนเตียง เขาลูบหน้าอีกครั้ง จากนั้นก็นั่งรอจนโจวหลิงหมินตื่นขึ้นมา

เมื่อลืมตาตื่นโจวหลิงหมินทราบทันทีว่าตัวเองถูกพากลับมาที่วังตงกง เขามองน้องชายที่นั่งอยู่ไม่ไกล จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งโดยมีน้องชายขยับเข้ามาให้ความช่วยเหลือ

โจวหลิงหมินไม่เอ่ยอะไร เขารับยารับน้ำรับอาหารมาเติมท้องอย่างที่น้องชายต้องการ คิดแล้วเขาก็ไม่ได้ทานอาหารเลยตั้งแต่เด็กน้อยหายไป และตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่อาจรู้

“ราชองครักษ์นั้นพระบิดาทรงเรียกกลับไปแล้ว ป้ายแทนพระองค์ก็เอาคืนไปแล้วด้วย” โจวหลิงหมินหลับไปประมาณสามชั่วยาม ระหว่างนั้นเกิดเรื่องราวมากมาย หวงตี้ทรงทราบว่าบุตรหมดสติจึงรีบสั่งให้ขันทีคนสนิทมาถามไถ่อย่างเป็นกังวล ไท่โฮ่วเองก็ส่งคนมาส่งของบำรุงร่างกายมากมายทั้งยังกำชับให้สองพี่น้องระวังตัวด้วย พระมารดาเองก็ยังส่งข้าวของมาให้มากมาย

“คนของเจ้าเรียกใช้ได้หรือไม่” โจวหลิงหมินเข้าใจในสิ่งที่พระบิดาทำ ราชองครักษ์ใช่ว่าจะออกคำสั่งใช้งานได้พร่ำเพื่อและนานเท่าที่ต้องการ ภายในวังหลวงมีทั้งสายลับและนักฆ่าแฝงตัวอยู่ ขาดคนประจำในแต่ละจุดนานไม่ได้ แค่ให้เขาใช้งานมาหลายวันก็มากพอแล้ว

แต่เขาก็อดเสียดายไม่ได้ องครักษ์เงาและกองทัพที่เขาซ่องสุมเอาไว้ตอนนี้ไม่อาจเผยตัว ดังนั้นจึงได้แต่ยืมคนของน้องชายแล้ว



สนใจนิยายทักไปได้ที่เพจห้องแห่งความฟินนะคะ

PDF ราคา 150 บาท (ขายผ่านทางเพจ)

MEB ราคา 229 บาท (ขายปลายเดือนพฤศจิกายน)

ขอบคุณที่สนับสนุนพวกเราค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น