หวงตี้เมื่อใดเจ้าจะเลิกสั่งงดขนมของมารดาเล่า!(จบ)

ตอนที่ 26 : ภาค 2 ตอนที่ 2 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 203 ครั้ง
    8 ส.ค. 63

 

 

ตระกูลหวางผู้เป็นเจ้าของสถานที่ใช้ซ่อนตัวหลี่เต๋อเฟยที่ถูกลักพาตัวมาถูกประหารทั้งเจ็ดชั่วโคตรเมื่อถูกเหล่าราชองครักษ์ที่หวงไท่จื่อพาไปหาคนพบร่องรอยของจวนตระกูลหวางที่ซ่อนอยู่ในป่านอกเมืองหลวง แต่พอได้รื้อค้นเข้าจริงๆ โจวหลิงหมินคว้าน้ำเหลว เขาพบเด็กน้อยผู้หนึ่งที่มีลักษณะคล้ายหลี่ชิวหลานแทน

ที่แห่งนี้คือหลุมพราง ข่าวที่ได้มาจากโจวช่างอิ่นนั้นไร้ค่า

พวกเขาไม่พบตัวหลี่เต๋อเฟย!

โครม!

ร่างของโจวหลิงหมินล้มลงบนพื้นอย่างฝืนทนไม่ไหวอีก เนื่องอดหลับอดนอนมาหลายวัน ยิ่งมารู้ว่าตัวเองคว้าน้ำเหลวกำลังใจที่ทำให้ฝืนทนทำหลายอย่างมาก็เหือดแห้งลง เหล่าองครักษ์เงารีบเข้าไปแบกผู้เป็นนายท่ามกลางเสียงร้องตกใจของโจวหลิงเหวิน พวกเขาจำเป็นต้องถอยทัพก่อน ไม่อย่างนั้นคงได้ถูกสั่งประหารทั้งหมดทุกคนที่ไม่ยอมดูแลหวงไท่จื่อให้ดี

ที่วังตงกงอันเป็นที่ระทับของหวงไท่จื่อ ยามนี้หมอหลวงถูกตามตัวมาดูอาการของหวงไท่จื่อร่วมสิบคน ชายชราแต่ละคนตัวสั่นอย่างหวาดกลัว พอจับชีพจรได้ก็รีบบอกกล่าวออกมาให้โจวหลิงเหวินที่ยืนหน้าเครียดอยู่ในห้องได้ฟัง

“หวงไท่จื่อทรงพักผ่อนน้อยทั้งยังไม่ได้เสวยพระกระยาหาร จึงเป็นอย่างที่เห็น หากได้พักผ่อนสักหน่อยเสวยสักนิดก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วพะย่ะค่ะ” โจวหลิงเหวินพยักหน้า เขาพอจะทราบว่าพี่ชายร่วมมารดาเป็นอะไร แต่เพื่อความไม่ประมาทจึงจำเป็นต้องเรียกหมอหลวงมาตรวจอาการ คอดว่าการที่อยู่ๆ เรียกหมอหลวงนับสิบมาที่วังตงกงคงทำให้ผู้คนแตกตื่นไม่น้อย แต่โจวหลิงเหวินไม่มีเวลามาชักช้า ชีวิตของพี่ชายเขานับว่าสำคัญที่สุด

“ไปจัดยาบำรุงมาสักหน่อย ออกไปแล้วก็สั่งให้คนเตรียมอาหารอ่อนไว้ด้วย”

“พะย่ะค่ะ” หมอหลวงพากันกล่าวลาแล้วออกจากห้องบรรทมอย่างเงียบงัน เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันเบาลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็เงียบลงพร้อมกับเสียงปิดประตู 

โจวหลิงเหวินรู้สึกกังวลจนปวดท้อง ที่ค้นจวนตระกูลหวางแล้วไม่พบหลี่เต๋อเฟยเขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อ จวนนั่นน่าจะมีห้องลับซ่อนอยู่อีก พระปิตุลาถ้าไม่แน่ใจในข่าวสารที่มีจะไม่แลกเปลี่ยนอย่างเอิกเริกเช่นนี้

ดวงตาของโจวหลิงเหวินหรุบมองคนที่ยังคงหมดสติอยู่บนเตียง เขาลูบหน้าอีกครั้ง จากนั้นก็นั่งรอจนโจวหลิงหมินตื่นขึ้นมา

เมื่อลืมตาตื่นโจวหลิงหมินทราบทันทีว่าตัวเองถูกพากลับมาที่วังตงกง เขามองน้องชายที่นั่งอยู่ไม่ไกล จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งโดยมีน้องชายขยับเข้ามาให้ความช่วยเหลือ โจวหลิงหมินไม่เอ่ยอะไร เขารับยารับน้ำรับอาหารมาเติมท้องอย่างที่น้องชายต้องการ คิดแล้วเขาก็ไม่ได้ทานอาหารอย่างสงบตั้งแต่เด็กน้อยหายไป และตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่อาจรู้

“ราชองครักษ์พระบิดาทรงเรียกกลับไปแล้ว ป้ายแทนพระองค์ก็เอาคืนไปแล้วด้วย” เพราะโจวหลิงหมินหลับไปประมาณสามชั่วยาม ระหว่างนั้นเกิดเรื่องราวมากมาย หวงตี้ทรงทราบว่าบุตรหมดสติจึงรีบสั่งให้ขันทีคนสนิทมาถามไถ่อย่างเป็นกังวล ไท่โฮ่วเองก็ส่งคนมาส่งของบำรุงร่างกายมากมายทั้งยังกำชับให้สองพี่น้องระวังตัวด้วย พระมารดาเองยังส่งข้าวของมาให้มากมาย

“คนของเจ้าเรียกใช้ได้หรือไม่” โจวหลิงหมินเข้าใจในสิ่งที่พระบิดาทำ ราชองครักษ์ใช่ว่าจะออกคำสั่งใช้งานได้พร่ำเพื่อและนานเท่าที่ต้องการ ภายในวังหลวงมีทั้งสายลับและนักฆ่าแฝงตัวอยู่ ขาดคนประจำในแต่ละจุดนานไม่ได้ แค่ให้เขาใช้งานมาหลายวันก็มากพอแล้ว แต่เขาก็อดเสียดายไม่ได้ องครักษ์เงาและกองทัพที่เขาซ่องสุมเอาไว้ตอนนี้ไม่อาจเผยตัว ดังนั้นจึงได้แต่ยืมคนของน้องชายแล้ว

“ได้ เอ้อเกอจะใช้งานนานเท่าใดก็ได้” โจวหลิงเหวินหยิบป้ายหยกสีครามออกมายืนให้ผู้เป็นพี่ แม้ทหารที่ใช้ป้ายนี้สั่งการได้จะมีแค่สองร้อยนาย แต่ก็ใช่ว่าจะดูแคลนได้ ถึงไม่เก่งกาจเท่าองครักษ์เงาแต่ฝีมือก็เหนือกว่าราชองครักษ์ธรรมดาหลายเท่า

“คืนนี้ข้าจะไปค้นจวนตระกูลหวางอีกครั้ง” ตระกูลหวางนั้นเป็นเพียงเศรษฐีใหม่ แต่เพราะประวัติขาวสะอาดเกินไปราวปั้นแต่งจึงทำให้โจวหลิงหมินยังคงมุ่งเป้าไปที่จวนกลางป่าแห่งนั้น เขาไม่ชื่อว่าอยู่ๆ คนตระกูลหวังจะนึกครึ้มอยากมีจวนตากอากาศท่ามกลางป่ารกทึบ ที่คนหาของป่าเองยังไม่คิดเข้าไป

พระปิตุลาแม้ไม่ชอบหน้าเขาแต่ก็คงไม่คิดมอบข่าวสารที่ไม่มีมูล

“คืนนี้เลยหรือ” โจวหลิงเหวินขมวดคิ้ว อาการของพี่ชายร่วมมารดามองอย่างไรก็ไม่เหมือนจะพร้อมออกไปตามหาคน ควรจะนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงอีกสักคืนด้วยซ้ำ “ทหารของข้ากำลังเร่งเดินทางมาจากเมืองข้างๆ อีกราวหกชั่วยามน่าจะมาถึงเมืองหลวง” ความกังวลผุดขึ้นอีกครั้ง องครักษ์เงาแม้มีนับพันนาย แต่ใช่ว่าจะเอามาใช้เพื่อให้คนอื่นรู้ทุกอย่างที่ตัวเองมีได้ที่ไหน

“ใช่” โจวหลิงหมินเก็บป้ายหยกสีครามเข้าอกเสื้อ ดวงตาแน่วแน่จนโจวหลิงเหวินต้องถอนหายใจ

“พักอีกคืนเถิด ถ้าไปคืนนี้เลยเห็นทีจะต้องบุกกันแค่เรา”

“ก็ไปแค่เรา” โจวหลิงหมินดื้อดึง ถ้าเกิดน้องชายเอ่ยคัดค้านอีกคำ เขาก็จะไปที่จวนกลางป่านั่นคนเดียว

“เฮ้อ…เอาเถิด ไปก็ไป” การรับมือพี่ชายร่วมมารดาที่กำลังเอาแต่ใจและดื้อรั้นไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ 

 

 

ใกล้จะได้เจอเต๋อเฟยของพวกเราแล้วนะคะ น้องฟันหลอรอพี่ไปรับกลับบ้านอยู่!

 

ต้องการสอบถาม สั่งซื้อ ทวงนิยาย แวะไปพูดคุยได้ที่เพจห้องแห่งความฟินได้เลยค่ะ

PDF ราคา 150 บาท (เปิดขายแล้ว)

MEB ราคา 229 บาท (เริ่มเปิดขาย 15 ตุลาคม ช้ากว่า PDF เล็กน้อยเพราะต้องปรับปรุงใหม่อีกครั้งให้สมบูรณ์มากขึ้น แต่จะไม่เปลี่ยนเนื้อเรื่อง)

สะดวกทางไหนก็ไปสนับสนุนกันได้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 203 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น