[YURI] ตัวตนของฉันเธอไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ !

ตอนที่ 18 : ทำลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    6 ก.ย. 63

     CHAPTER [18] ทำลาย


     บลัดดี้กริซลีทมิฬกำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูห้องบอสชั้นที่สิบเอ็ด


     หลังจากทุกคนเคลื่อนย้ายไปยังตำแหน่งของตนเอง ฉันให้สัญญาณเพื่อเริ่มดำเนินแผนการตามที่วางไว้


     เทโก้ควบมานาเป็นเวทเสริมพลัง เขาวิ่งกระโจนออกไปจากมุมมืดพร้อมกับโล่เหล็กกล้าหนาที่ใหญ่กว่าตัวของเขา


     พละกำลังอันมหาศาลวิ่งกระแทกเข้ากับบลัดดี้กริซลีทมิฬ มันตอบสนองโดยการวาดกรงเล็บลงตรงกลางโล่อย่างรุนแรง เทโก้ถึงกับกระเด็นออกราวๆ สองเมตร


     โล่เป็นรอยบุบลง


     เขากัดฟันกรอดแล้วพุ่งเข้าใส่ซ้ำๆ วิธีนี้เป็นทักษะที่นักรบผู้ถือโล่ส่วนใหญ่มักจะใช้กัน


     การยั่วยุ


     แม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นการกระทำที่ยากมากมายอะไร แต่เขาต้องทำอย่างไรก็ได้เพื่อทำให้มอนสเตอร์ตัวนั้นสนใจเพียงเขาคนเดียว


     การโจมตีแบบต่อเนื่องก็เป็นการยั่วยุเช่นกัน อย่างที่เทโก้กำลังใช้โล่กระแทกซ้ำๆ อยู่


     มันอาจจะไม่ได้รับความเสียหายมากมายอะไรแต่คงจะรำคาญน่าดู


     ฟุ่บ !


     ลูกศรสีเขียวราวกับใบไม้แหลมอ่อนบินว่อนไปยังส่วนหัวของบลัดดี้กริซลีทมิฬ มันยกอุ้งมือซ้ายขึ้นมาป้องกันส่วนใบหน้า ความแรงของลูกศรทำให้อุ้งมือมันขยับเขยื้อนเล็กน้อย


     แต่นั่นมัน...ไม่ใช่ลูกศรจริงๆ


     ซิลวาสบถเสียงรำคาญอยู่ในปาก เธอควบมานาสีเขียวให้กลายเป็นลูกศรแล้วยิงออกไปอีกครั้ง


     ผลลัพธ์ออกมาเฉกเช่นเดิม


     ว่าแต่ใช้มานาทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอเนี่ย


     ฉันลงเพ่งสมาธิแล้วควบแน่นมานาเป็นลูกศรดู ปรากฏว่ามันดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไรเมื่อเทียบกับของซิลวา


     เด็กสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เธอยังคงรอคอยจังหวะอยู่ภายในมุมมืด


     เซลซัสกู่ร้อง เขาเสริมพลังให้ตัวเองแล้วใช้แขนทั้งสองข้างยกดาบใหญ่สองมือวิ่งกระโจนใส่บลัดดี้กริซลีทมิฬราวกับสัตว์ป่า


     เคร้ง !


     กรงเล็บปะทะเข้ากับคมดาบ เสียงสั่นสะเทือนดังก้องกังวาล


     บลัดดี้กริซลีทมิฬคำรามออกมาครั้งหนึ่ง เสียงคำรามที่มีไอมานาแผ่กระจายทำให้พวกเขาตัวแข็งทื่อ ไคล์ปเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งเข้ารับกรงเล็บของมันที่ฟาดลงมาแทนเซลซัสที่สติกำลังพร่ามัว


     ปัง !


     พื้นดันเจี้ยนยุบลงไปตามแรงกด ความรุนแรงของมันทำให้เขาแขนชาไปทั้งสองข้าง ดาบมือเดียวหลุดร่วงลงจากมือข้างขวา เซลซัสสั่งให้ไคล์ปรีบถอยทันที


     แรงสั่นสะเทือนส่งผลต่อสมดุล ไคล์ปพยายามลากขาของตนเองไปยังแนวหลัง


     เทโก้เห็นเช่นนั้นจึงกระแทกโล่เข้าใส่ไม่หยุดจนเขาสามารถดึงความสนใจของมันได้อีกครั้ง ลูกศรมานาสีเขียวถูกยิงเข้าใส่สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ไม่หยุดยั้ง


     สักพัก ออร่าสีแดงดำไหลทะลักออกมาจากตัวของบลัดดี้กริซลีทมิฬ เซลซัสตะโกนออกมาอย่างรีบร้อน


     เขารู้ว่ามันกำลังจะทำอะไร


     “มาแล้ว !”


     หมีตัวใหญ่ใช้อุ้งมือโอบรอบตัวเองเป็นก้อนกลม เทโก้ตั้งโล่ลงกับพื้น ส่วนเซลซัสใช้ดาบใหญ่ยกขึ้นมาป้องกัน


     โฮกกก !


     พริบตาต่อมา ขนแหลมความยาวราวห้านิ้วนับพันนับหมื่นเส้นแผ่กระจายออกไปยังโดยรอบเป็นวงกว้าง


     เบลลัสและไคล์ปหลบอยู่หลังกำแพงดันเจี้ยนจึงไม่ได้รับความเสียหาย ฉันชะโงกหน้ามองดูสถานการณ์จากมุมมืด


     โล่เหล็กกล้าใหญ่ถูกขนแหลมซัดจนแตกออกเป็นส่วนๆ ดาบใหญ่ของเซลซัสเกือบโดนเจาะทะลุ บางส่วนของดาบแตกร้าวเป็นรอยยาว


     มากไปกว่านั้น เซลซัสถูกขนแหลมเฉี่ยวเข้าที่แขนขาจนมีเลือดสีแดงไหลอาบ มีขนแหลมประมาณสามสี่เส้นแทงทะลุขาของเขาทำให้ขยับตัวไม่ได้ เทโก้ไร้ซึ่งอุปกรณ์ป้องกัน เขาวิ่งไปหาเซลซัสที่นั่งกองอยู่กับพื้นแล้วพยุงพากลับไปแนวหลัง


     ภารกิจของพวกเขาเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


     บลัดดี้กริซลีทมิฬกำลังจะวิ่งก้าวตามไปแต่ถูกหยุดยั้งไว้ด้วยลูกศรมานา มันยืนอยู่กับที่แล้วยกอุ้งมือขึ้นมาป้องกันส่วนหัว ซิลวายิงซ้ำอย่างต่อเนื่อง


     ไม่ผิดแน่ หลังจากที่สลัดขนออกแล้วทำให้ความสามารถในการป้องกันของมันด้อยลง


     ลูกศรมานาเริ่มสร้างรอยแผลให้กับมันได้เล็กน้อย


     ฉันกำดาบโดยใช้ทั้งสองมือ รวบรวมไอมานาแล้วควบแน่นกลายเป็นเวทเสริมพลัง น็อคซ์ถูกไอมานาสีดำสนิทครอบคลุมจนมองไม่เห็นใบดาบ


     ประสาทสัมผัสและความสามารถทางร่างกายถูกพัฒนาขึ้นมากมายหลายเท่า


     เด็กสาวปิดกั้นจิตสังหาร มานาสีดำทำให้เธอรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


     อา...พอมาอยู่ในสนามรบจริงๆ นี่มันช่างแตกต่าง


     กลิ่นของการต่อสู้ กลิ่นไอเลือด...


     เงาสีดำพุ่งเข้าที่ด้านหลังของมอนสเตอร์ตัวใหญ่


     บลัดดี้กริซลีทมิฬไม่ทันแม้แต่จะตอบสนอง


     ฉัวะ !


     หลังคอถูกคมดาบฟาดฟันเข้าไปอย่างจัง แต่มันยังคงไม่รุนแรงพอที่จะทำให้หัวมันขาดกระเด็นได้


     แต่


     ซู่ววว


     ควันสีดำลอยออกมาจากบาดแผล มันส่งเสียงกรีดร้องออกมาเจ็บปวด


     อา...แบบนี้นี่เอง เป็นตามที่เคยคาดไว้


     คุณสมบัติพิเศษของมานาธาตุมืดนั้นไม่ใช่อะไรอื่น


     ถ้าหากคุณสมบัติพิเศษของมานาธาตุแสงนั้นคือ ‘รักษา’ อย่างที่เจ้าหญิงเบลลัสมีไว้ครอบครอง...


     ฉันเองก็มี ‘ทำลาย’ ที่จักล้างผลาญทุกอย่างเช่นกัน


     หากพลังงานส่วนใหญ่ของสิ่งมีชีวิตนั้นคือมานา


     แล้วถ้าหากว่ามานาถูกดูดกลืนไปจนหมดล่ะ


     แน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตนั้นก็จะไม่มีแหล่งพลังงานในการขับเคลื่อนร่างกายหรือแม้แต่การควบคุมสภาพจิตใจ


     ถ้าหากว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้เกิดจากมานาโดยตรง ร่างกายของพวกเขาอาจมีระบบป้องกันไม่ให้สูญสลาย


     แต่ถ้าเป็นแค่สิ่งที่เกิดขึ้นจากเพียงแค่มานาและอัตตาด้านลบเท่านั้นล่ะ


     แน่นอนว่าต้องสูญสลายมลายหายไปไม่เหลือซาก ยิ่งมีมานามากเท่าไรก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น


     บลัดดี้กริซลีทมิฬเหวี่ยงมือมาด้านหลังโดยมีความว่องไวที่รวดเร็วกว่าเดิมมาก แต่ด้านหลังกลับมีเพียงแค่ความว่างเปล่า


     ฉึก !


     สีข้างถูกแทงทะลุ เด็กสาวดึงน็อคซ์ออกมาแล้วถอยร่นออกไปเล็กน้อย บาดแผลมีควันโขมงสีดำพวยพุ่งออกมา


     หญิงสาวแสยะยิ้ม


     ดวงตาของบลัดดี้กริซลีทมิฬเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มอย่างโกรธเกรี้ยว มันอ้าปากขึ้นฟ้า จากนั้นก็มีก้อนมานาสีเทาขนาดเท่าลูกบอลลอยขึ้นมาเหนือหัว


     วู่มมม !


     รอบข้างหนักหน่วงมากขึ้น เป็นเวทมนตร์ชนิดใหม่ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน


     แรงโน้มถ่วงในรัศมีห้าเมตรเพิ่มขึ้นหลายเท่า


     ไพ่ตายใบสุดท้ายของบลัดดี้กริซลีทมิฬ


     แม้แต่ในบันทึกก็ไม่เคยกล่าวถึง


     พื้นที่เล็กๆ เพียงหนึ่งเมตรรอบตัวมันเป็นจุดเดียวที่เป็นปกติ มันยิ้มแสยะกว้างแล้วเดินเข้ามาหาเด็กสาวที่ยืนอยู่กับที่อย่างช้าๆ


     “เฟเลส !”


     “คุณหนู !”


     เบลลัส ไคล์ป และเทโก้หวังวิ่งเข้ามาช่วย แต่ทันทีที่พวกเข้าก้าวเข้ามาในระยะ เข่าของพวกเขาก็ทรุดลงกับพื้นโดยที่ไม่สามารถต้านทานไหว


     ลูกศรมานาถูกยิงออกมาอีกสามครั้งในมุมที่สูงกว่าเดิมเพื่อให้พอดีกับแรงโน้มถ่วง บลัดดี้กริซลีทมิฬยกมือปัดออกอย่างรำคาญ ในตอนนี้สายตาของมันมีเพียงแค่เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น


     ถึงเวลาของไพ่ตายจะหมดไป มันก็สามารถฆ่าพวกเขาได้อยู่ดี


     ห้าก้าว...สามก้าว...หนึ่งก้าว


     บลัดดี้กริซลีทมิฬส่งเสียงออกมาราวกับกำลังหัวเราะเยาะ มันง้างอุ้งมือใหญ่ขึ้นข้างบน


     ร่างเล็กหายไปจากสายตา


     ฉึก


     เฟเลสเสือกเข้าที่ด้านใต้ของมันในเสี้ยววินาที น็อคซ์แทงเข้าที่รูทวารระหว่างขาอย่างแม่นยำ มันอ้าปากกรีดร้องแบบไร้เสียง


     หญิงสาวถอนหายใจออกมาเล็กน้อย


     เธอบิดข้อมือซ้ายไปเก้าสิบองศา อวัยวะภายในถูกทำลายเป็นแนวตรง หัวใจถูกบดขยี้เป็นเสี่ยงๆ


     บลัดดี้กริซลีทมิฬยืนค้างอยู่กับที่ จากนั้นก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นแสงสลายหายไปพร้อมกับร่างของเด็กสาวที่ล้มลง


     หญิงสาวตาสีเขียวมรกตวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อของเธอ


     ฉันยังคงได้ยินเสียงนั้นอยู่ลึกๆ ก่อนที่จะหมดสติลงไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #15 Sebastian8845 (@Sebastian8845) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 19:42
    เป็นการฆ่าหมีที่ทำให้คนอ่านได้อารมณ์มาก
    #15
    0