คัดลอกลิงก์เเล้ว

FIC BTS l ผมรักคุณ [GaV]

โดย Toqxtoxic_

จะไม่มีสิ่งใดมาพรากผมจากคุณไปได้ จนกว่าคุณจะตอบรับความรู้สึกผม

ยอดวิวรวม

80

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


80

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ม.ค. 62 / 21:44 น.
นิยาย FIC BTS l ѡس [GaV] FIC BTS l ผมรักคุณ [GaV] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ความรักของเราสองคนจะเป็นไปได้มั้ยนะ?





เขา....ผู้ที่จ้องทำลายทุกอย่างของผม
เขา....ผู้ที่มีจิตใจเป็นซาตานแค่กับผม
เขา....ผู้ที่บอกรักแค่ตอนมีเซ็กส์กับผม
เขา....ผู้ที่ไม่เคยให้ความรักจริงกับผม

แต่ทำไมกันนะ?ผมถึงยังหวังว่า
สักวันหนึ่งเขาจะรักผมจากใจจริง

"ผมรักคุณ  มินยุนกิ"
"เป็นแค่คนบำเรอ อย่าสะเออะมาบอกรักฉัน!!"














เขา....เพียงคนเดียวที่ยอมจำนนต่อผม
เขา....เพียงคนเดียวที่ไม่เคยหนีไปจากผม
เขา....เพียงคนเดียวที่รับความใจร้ายของผม
เขา....เพียงคนเดียวที่โหยหาความรักจากผม

แต่ทำไมกันนะ? ผมถึงกลัวเหลือเกิน
กับการให้ความรักจากใจกับเขาเพียงคนเดียว

"เลิกพูดคำว่ารักใส่ฉันสักที  มันน่ารำคาญ!!"
"ทำยังไง ผมถึงจะได้ความรักจากคุณ"







The greater your capacity to love, the greater your capacity to feel the pain.

KIMTAEHYUNG.






I know, but I was not ready to accept the fact.

MINYOONGI.








coomimg soon...













CR.SQW

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ม.ค. 62 / 21:44















@ CONDOMINGI   NUMBERROOM  707


ตึก ตึก ตึก 
แอ๊ด..

"ยินดีต้อนรับกลับครับ  คุณยุนกิ"แทฮยองเอ่ยขึ้นเพร้อยิ้มอย่างร่าเริงเมื่อตัวเองได้เห็นบุคคลที่รอมาตั้งแต่เช้า   เมื่อร่ยุนดิได้ยินเสียงคนบนโซฟาจึงหันไปมองอย่างเป็นประจำแต่ไม่มีรอยยิ้มให้เผยให้เห็นแต่อย่างใด

"ไปทำงานเป็นยังไงบ้างครับ"
"ไปเตรียมอ่างน้ำให้ฉัน  ฉันจะอาบน้ำเลย"
"ครับ"

     ทั้งที่แทฮยองรู้แก่ใจอยู่แล้วว่ายังไงบุคคลที่พึ่งมาถึงไม่สนใจกับคำถามที่เอ่ยไปแต่ก็ยังดันทุรังถามคำถามแบบนี้อย่างทุกๆวัน  เมื่อได้ยินที่ยุนกิสั่งจึงลุกไปทำหน้าที่อย่างว่าง่ายโดยไม่มีอิดออดเพราะแทฮยองรู้ว่ายุนกิเขาไม่ชอบคนที่ไม่เชื่อฟังในคำสั่งของเขา  การมาเจอกันของสองคนได้ไม่สวยงามนัก  แทฮยองถูกพ่อแม่ของตัวเองขายให้กับยุนกิเพื่อแลกกับที่จะหมดหนี้ไปทั้งที่เขาอายุได้เพียง 16 ปีเท่านั้น   ยุนกิไม่ได้ใจร้ายมากนักอย่างที่แทฮยองคิด  เขาส่งแทฮยองเรียนอย่างเหมือนคนปกติจนตอนนี้เขาจบแล้ว  ไม่ได้กักขัง แต่แทฮยองก็ต้องแลกกับการที่ต้องเป็น คนบำเรอ ให้กับคนๆนี้  บำเรอทั้งทางกาย  การปรนนิบัติต่างๆไม่ว่าจะเป็น  งานบ้าน  การดูแลเสื้อผ้า แม้กระทั่งเซ็กส์  และแน่นอนแทฮยองบอกว่าเขาไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดก็ใช่ว่าเขาจะไม่เป็นคนใจร้าย ถึงยุนกิจะไม่เคยทำร้ายร่างกายแทฮยองแต่กลับทำร้ายด้วยคำพูดที่ทิ่มแทงหัวใจมากกว่าและทำร้ายด้วยความเมินเฉย ความเย็นชาที่แทฮยองได้รับทุกๆวัน   ทุกวันนี้ที่แทฮยองไม่หนีไปไหนจากยุนกิเพราะคำว่ารักเท่านั้นเอง

"แทฮยอง"
"ครับ?"
"เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามไปในห้องน้ำด้วย"



@ฺ BATHROOM


"ถูตัวให้ฉันที"  หลังจากที่แทฮยองได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคลุมอาบน้ำจึงตามเข้าไปในห้องน้ำ   ก็พบกับแผ่นหลังขาวกำยำเล็กน้อยจากการออกกำลังกายที่หันหลังให้ในอ่างน้ำวงกลมขนาดกว้าง   แทฮยองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างลำบากเพราะตอนนี้หน้าอกข้างซ้ายได้ทำงานอย่างหนักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"ที่ฉันพูดไม่ได้ยินรึไง" คนในอ่างหันหน้ามาเอ็ดเล็กน้อยเมื่อคนที่เข้ามาไม่ทำตามคำสั่งของเขาซักที   แทฮยองได้ยินแบบนั้นจึงรีบเดินเข้าไปที่อ่างน้ำพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำ


     แทฮยองนั่งลงข้างๆอ่างน้ำนำครีมอาบน้ำบีบใส่มือสีแทน  ละเลงครีมอาบน้ำลงไปที่แผ่นหลังขาวอย่างเบามือแล้วค่อยๆลูบไล้ตั้งแต่หลังคอจนถึงเอวที่ขนาดพอดีมือ   แทฮยองไล่ดูเรือนร่างของคนตรงหน้าอย่างซุกซนพร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างเบาๆ  แล้วค่อยๆโน้มตัวลงมาจุมพิตแผ่นหลังนี้ "จะถูข้างหลังฉันอีกนานแค่ไหน?" เมื่อได้สติจึงรีบนั่งตามเดิม  "เสร็จแล้วครับ" แทฮยองจึงทำท่าจะลุกขึ้นแต่กลับโดนอีกคนดึงข้อมือเอาไว้ " ยังไม่เสร็จ"

"อ๊ะ"


ตู้ม

     สภาพในตอนนี้กลับกลายเป็นว่าแทฮยองได้คร่อมยุนกิอยู่   แทฮยองดูตกใจไม่น้อยที่จู่ๆยุนกิก็ดึงเขาลงมาในอ่างนี้เลยทำให้แทฮยองต้องมาตกอยู่ในสภาพที่เปียกไปทุกส่วน  เสื้อคลุมอาบน้ำที่ใส่มาไหลลงมาจนเห็นอะไรต่อมิอะไรยุนกิยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นอย่างพอใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายเปียกพร้อมกับเอาแขนทั้งสองไปเกยกับขอบอ่าง  

"ทำหน้าที่ของหน้าต่อสิ แทฮยอง" แทฮยองพยักหน้าอย่างจำใจแล้วนำมือทั้งสองลูบไล้แผงอกสีขาวตรงหน้าเพื่อทำความสะอาดอย่างเขินอาย แต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกสนุกเมื่อคนตรงหน้ามีปฎิกิริยาอย่างที่เขาต้องการ  ยุนกิจึงนำมือข้างหนึ่งค่อยๆเปิดเสื้อคลุมอาบน้ำของแทฮยองออก   แทฮยองจึงรีบนำมือของตัวเองมาจับข้อมือคนตรงหน้าเอาไว้

"ทำหน้าที่ของนายไป"  ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
"คุณยุนกิจะทำอะไรกับผมครับ"  
"นายอยากรู้อย่างนั้นหรอ?" แทฮยองพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบรับ

"อื้ม!!" คนอย่างมินยุนกิเป็นคนที่ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลยและแทฮยองก็ไม่เคยตามเกมส์ของเขาทัน  ยุนกิจับหลังคอแทฮยองโน้มลงมาที่ริมฝีปากของตัวเองจนทำให้ฟันของทั้งสองกระแทกกัน  ยุนกิเป็นผู้นำของเกมส์นี้โดยมีแทฮยองเป็นผู้ตาม   ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่แทฮยองกับยุนกิจูบกันแต่แทฮยองก็ยังตื่นเต้นกับรสจูบของยุนกิอยู่ดี
ริมฝีปากของยุนกิยังคงทำหน้าที่ของตนเป็นอย่างดี  ค่อยๆบรรจงจูบอย่างพอดีไม่ได้นุ่มนวลหรือรุนแรงแต่อย่างใด
จากริมฝีปากอวบอิ่มเปลี่ยนตำแหน่งเป็นคอระหงส์  แทฮยองเงยหน้าขึ้นพร้อมกับหลับตาเผยอปากเล็กน้อยตอบรับความรู้สึกที่ได้มา  

"นายยังทำหน้าที่ไม่เสร็จนะ แทฮยอง" 
"แต่ผม...ไม่ไหวแล้ว"
"นายกล้าขัดคำสั่งฉัน?"  ยุนกิเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับมองหน้าของแทฮยองจึงทำให้สายตาทั้งสองประจบกัน  ยุนกิจ้องลึกลงไปในนัยย์ตาของอีกฝ่ายจนทำให้แทฮยองเป็นฝ่ายหลบตาไป  เมื่อเห็นปฎิกิริยาแบบนั้นจึงทำให้ยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู
"นายรู้นิว่าต้องพูดยังไงกับฉัน" แทฮยองเม้มปากเข้าหากัน คิดอย่างหนักใจว่าเขาควรพูดคำนั้นออกมาดีมั้ย  แต่ตัณหาอยู่เหนือความคิด แทฮยองคิดเอ่ยออกมา "ผมต้องการคุณ...มินยุนกิ" 




@ฺBEDROOM


     เสียงร่วมรักของทั้งสองดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง  หลังจากที่ยุนกิอุ้มแทฮยองจากห้องน้ำมาที่เตียงระหว่างทางทั้งสองก็ต่างผลัดกันแลกน้ำหวานอย่างไม่หยุดหย่อนจนถึงเตียง  ยุนกิวางแทฮยองลงบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมทันที  รสจูบเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆตามความต้องการของยุนกิจึงทำให้แทฮยองเริ่มหายใจไม่ออกจนต้องประท้วงคนข้างบนเล็กน้อย  ยุนกิถอนริมฝีปากออกเพื่อให้คนใต้ร่างได้กอบโกยอากาศ  โน้มตัวลงไปที่คอระหงส์พรมจูบอย่างเล็กน้อยก่อนจะสร้างรอยรักไปรอบๆคอ  มือขาวของยุนกิเริ่มซุกซนไปตามเรือนร่างของอีกฝ่ายโดยลูบผ่านตั้งแต่หัวไหล่จนถึงบริเวณหน้าท้อง  หลังจากที่แทฮยองได้ตักตวงอากาศเสร็จจึงเริ่มทำหน้าที่เป็นผู้ตามอีกครั้ง  ค่อยๆพรมจูบตรงหัวไหล่ขาวอย่างเบาๆ  

"ผมรักคุณนะ คุณมินยุนกิ" เมื่อยุนกิได้ยินแทฮยองพูดอย่างนั้นจึงหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วหันหน้าไปประจันหน้ากับคนใต้ร่างพ่นคำพูดที่เปรียบเหมือนเข็มที่ทิ่งแทงอย่างช้า "นายสมองปลาทองหรอ  ฉันเคยบอกแล้วไงว่าเลิกพูดคำบ้าๆนี้ซักที" แทฮยองหยุดนิ่งชั่วขณะ หลังจากที่โดนเข็มเล่มแรกแทงเข้ามา  ทั้งๆที่แทฮยองควรจะทำตัวปกติซักทีว่าถ้าเขาพูดคำนี้จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น แต่กลับไม่เคยชินชาซักทีรู้สึกน้อยใจด้วยซ้ำ  ทำไมกันนะ?แทฮยองแค่ต้องการแสดงความรักที่มีให้ยุนกิแต่ทำไมเขาถึงยังทำตัวไม่แยแสกับสิ่งที่แทฮยองมอบให้

"คำๆนี้มันบ้าขนาดนั้นเลยหรอครับ" แทฮยองเอ่ยอย่างไม่กลัวคนบนร่าง
"เดี๋ยวนี้ปากเก่งขึ้นเยอะเลยนิ  นายควรจะรู้ตั้งนานแล้วนะว่าฉันไม่ได้รักนาย" เข็มที่สองแทงเข้ามาอย่างช้าๆในหัวใจของแทฮยอง  
"แล้วผมทำอะไรให้คุณเกลียดนักหนาล่ะครับ  คุณถึงเป็นแบบนี้" 
"หึ อยากรู้?" แทฮยองพยักหน้าแทนคำพูด "ก็เพราะว่านายมันเป็นแค่ของเล่นทางเซ็กส์ยังไงล่ะ!! อย่าคิดว่าฉันจะลดตัวมารักขยะอย่างนาย  แค่ฉันรับนายมาเลี้ยงก็บุญหัวมากพอแล้ว" ถ้าคำที่ผ่านมาเป็นเหมือนเข็ม  คำพูดนี้คงเป็นมีดที่เข้าไปในหัวใจเพียงครั้งเดียวก็สามารถตายได้ทันที  หลังจากที่ยุนกิได้พ่นคำใจร้ายออกมาจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  เดินไปที่ตู้เสื้อเพื่อนำชุดนอนของตัวเองมาใส่พร้อมกับไล่แทฮยองออกไป "นายออกไปจากห้องฉันซะ ฉันเบื่อนายแล้ว" เมื่อได้ยินแบบนั้นแทฮยองจึงไม่รีรอที่จะออกจากห้องไป  ก่อนออกจากห้องแทฮยองหันหน้าไปทางยุนกิที่กำลังใส่เม็ดกระดุมเข้ากับเสื้อ

"คืนนี้หนาว อย่าลืมห่มผ้านะครับคุณมินยุนกิ"






1  WEEK  LATER.


02.16 น.


     นี่ก็ผ่านไป 1 อาทิตย์แล้วที่แทฮยองและยุนกิไม่ได้มีการตอบโต้พูดคุยทั้งๆที่ปกติพวกเขาก็ไม่ค่อยได้คุยกันนอกจากตอนมีเซ็กส์   ตอนนี้แทฮยองนั่งบนโซฟาที่นั่งรอคนที่เขารักกลับมา  "ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่กลับมานะ"
แทฮยองบ่นอุบอิบเมื่อยังไม่เห็นแม้แต่เงาของบุคคลที่ตัวเองนั้นนั่งรอตั้งแต่ 1 ทุ่มนิดๆ ตอนนี้เขาก็ง่วงมากแล้วแต่ก็ยังฝืนร่างกายตัวเองเพื่อที่จะได้เห็นหน้ามินยุนกิ   สัก 3 วินาทีที่ได้เห็นแทฮยองก็จะรอ

แอ๊ด...

     ใจเริ่มเต้นทันทีหลังจากที่ได้ยินเสียงประตูเมื่อรับรู้ว่าคนที่เขารอได้มาถึงแล้ว  แทฮยองรีบแกล้งเดินเข้าไปในห้องครัวที่ใกล้กับประตู เมื่อเดินเข้าไปก็พบกับอีกร่างหนึ่งกำลังนอนที่พื้นกระเบื้องลายหินอ่อน  แทฮยองจึงรีบเข้าไปดูอาการของยุนกิทันที  "คุณยุนกิ! ได้ยินผมมั้ยครับ" แทฮยองจับใบหน้าสีผิวขาวที่ไม่ได้สติมาประคองไว้อย่างเบามือ
แล้วแทฮยองก็ได้คำตอบว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้กลับบ้านช้านัก  ไปดื่มมานี่เอง  "ผมจะพาไปห้องนอนนะ"


     แทฮยองได้อุ้มคนที่ไม่มีสติในท่าเจ้าหญิงแล้วเดินไปที่ห้องนอนของยุนกิทันที  ระหว่างทางที่เขาอุ้มยุนกิก็ได้ยินเสียงพูดพึมพำเล็กน้อยที่ไม่ค่อยจะได้ศัพท์เท่าไหร่  นอกจากคำว่า ขอโทษ  เมื่อมาถึงห้องนอนแทฮยองวางยุนกิลงที่เตียงอย่างทะนุถนอม  จัดแจงหมอนให้เข้าที่กับศีษระคนที่หลับอยู่เพื่อที่จะให้เขาได้หลับสบาย  หลังจากนั้นได้เข้าไปห้องน้ำออกมาพร้อมกับผ้าผืนเล็กที่สะอาดกับน้ำในกะละมังใบเล็ก  แทฮยองนั่งลงข้างๆเตียงนำผ้าไปจุ่มน้ำบิดออกแล้วเอาไปซับตามร่างกายยุนกิอย่างค่อยๆไล่จากกรอบหน้า  มาถึงแผงอกแทฮยองจึงจัดการโดยค่อยๆปลดกระดุมเชิ้ตสีดำตุ้งแต่เม็ดแรกถึงเม็ดสุดท้าย  ค่อยๆเลิกเสื้อออกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เขาอึดอัดจนเกินไป  แทฮยองไล่สายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่รักจากใจจริง  แล้วค่อยๆพูดความในใจของตัวเองออกมาหลังจากที่เก็บเอาไว้มาเป็นเวลาหลายปี


"คุณยุนกิรู้อะไรมั้ยครับ  ตอนที่ผมเจอหน้าคุณครั้งแรกผมน่ะเกลียดคุณเข้ากระดูกดำเหมือนกับที่คุณเกลียดผมเลยล่ะ  ความคิดแรกที่ผมเจอคุณก็คือ  อีตาลุงแก่นี่คงเอาเราไปขายแน่นอน  สองสามแรกที่ผมก้าวเข้ามาอยู่ในชีวิตคุณในหัวสมองของผมมันคิดจะหนีไปให้ไกลๆจากคุณ  แต่หลังจากที่คุณไม่ได้ทำร้ายผมอย่างที่คิดไว้ ผมจึงล้มเลิกความคิดนั้นออก"


"....."


"คุณคงสงสัยใช่มั้ยว่าทำไมผมถึงรักคุณ  เอาจริงตอนนี้ผมก็ยังหาคำตอบนั้นไม่ได้เหมือนกัน แต่ผมแค่รู้สึกรักคุณมากขึ้นทุกๆวันถึงแม้ว่าคุณจะไม่เคยรักผมเลยก็เถอะ  คุณรู้มั้ยว่าตอนที่คุณพูดจาร้ายๆใส่ผม  ผมน้อยใจคุณมากเลยนะแต่ผมก็ไม่อยากพูดอะไรให้คุณเกลียดผมไปมากกว่านี้แล้ว ผมจึงทำได้แค่เงียบและยอมรับ"


"....."



"ในทุกๆวันกิจวัตรประจำของผมก็คือการมานั่งรอคุณกลับห้องในทุกๆวัน  ไม่ว่าคุณจะกลับมาดึกแค่ไหนผมก็ยังคอยคุณกลับมาเสมอ  ถึงแม้ว่าคุณจะไม่เคยตอบคำถามของผมและไม่แยแสก็เถอะ  ถ้าคุณได้ยินคุณคงคิดว่าผมบ้าแน่ๆ  แต่สิ่งที่ผมทำไปทั้งหมดแม้ว่าคุณจะไม่เห็นหรือเห็นแต่ไม่สนใจก็เถอะ ผมอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่า ต่อให้คุณจะเกลียดหรืออยากทิ้งผมมากแค่ไหน แต่ถ้าวันไหนที่คุณคิดว่าคุณไม่เหลือใครแล้ว คุณยังมีผมอยู่ข้างหลังคุณ ผมจะคอยดูแลคุณในทุกๆเรื่อง ทำทุกอย่างที่คุณสั่ง จะไม่หนีคุณไปไหน"


"....."


"ผมรักคุณนะ" หลังจากที่ได้เอ่ยประโยคนี้จบ แทฮยองจึงค่อยๆโน้มตัวลงมาจูบคนที่เขาพึ่งพูดความในใจ แต่กลับหยุดชะงักทันทีเมื่อมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น


"นายจะทำอะไร"


"!!!!"


     ไม่รู้ว่าเป็นความโชคร้ายหรือโชคดีกันแน่ที่อยู่ดีๆเจ้าของร่างผิวสีขาวที่หลับใหลอยู่ได้ตื่นขึ้นมา "ตื่นแล้วหรอครับ คุณมินยุนกิ" แทฮยองพยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุด เขาลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับถือกะละมังใบเล็ก แต่กลับหยุดชะงักเมื่อยุนกิพูดประโยคนี้ขึ้น "คิดว่าพูดจาน้ำเน่าแล้วจะไปไหนก็ได้งั้นหรอ" 


"คุณได้ยิน?" ยุนกิพยักหน้าตอบ "ตั้งแต่ตอนไหนครับ?" 


"ตั้งแต่ที่นายยังไม่เริ่มพูดอะไร" แทฮยองหน้าเสียทันทีที่รู้คำตอบซึ่งแตกต่างจากยุนกิที่กลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแทน 


"หึ ทำตัวน่าทุเรศเหมือนเดิมเลยนะแทฮยองน้อย" ยุนกิจ้องมองแทฮยองที่ก้มหน้าก้มตาไม่ยอมหันมามองตัวเอง 


"นายคิดว่านายเป็นนางเอกที่หลังจากพูดประโยคน่าขยะแขยงพวกนี้แล้วฉันจะรับรักงั้นหรอ?" ยุนกิลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปประชิดตัวของอีกฝ่ายพร้อมกับพูดประโยคที่แทฮยองถึงกลับหันหน้ามาสบตากับเขา "นายเป็นขยะยังไงก็ยังเป็นขยะอย่างนั้นสำหรับฉันอยู่ดี"


"คุณยุนกิ ผมว่าคุณเมามากแล้ว" แทฮยองข่มความรู้สึกของตัวเองไม่ให้ปะทุออกมา แทฮยองย่อมรู้ดีว่าการทะเลาะกับคนเมาไม่ใช่เรื่องดี โดยเฉพาะคนเมาอย่างมินยุนกิ


"ฉันเมาแล้วมันหนักหัวขยะอย่างนายรึไง"


"...."


"หึ ที่ฉันซื้อนายมาน่ะ ฉันไม่เคยพิศวาสนายเลยแม้แต่ครั้งเดียว"


"...."


"เพราะอะไรรู้มั้ยล่ะ" ยุนกิเข้าไปใกล้ที่หูแทฮยองกระซิบเบาๆแต่กลับทำให้อีกฝ่ายถอยห่างในทันที "เพราะขยะอย่างนายมีค่าแค่ให้ฉันเอาก็เท่านั้น"


"คำก็ขยะ สองคำก็ขยะ มันเกินไปแล้วนะมินยุนกิ"


"เป็นใครมาเรียกชื่อฉันห้วนๆ!!"


     ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้ทะเลาะกัน ความรุนแรงเริ่มทวีคูณเพิ่มขึ้นเมื่อไม่มีใครยอมใคร ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างไม่ลดละ แทฮยองมองหน้ายุนกิด้วยสีหน้าที่แสนเจ็บปวด ใจที่เขามอบเป็นร้อยๆครั้งก็กลับโดนอีกฝ่ายแทงด้วยมีดเข้าไปทุกครั้ง ไม่มีครั้งไหนเลยที่ไม่จะโดน แทฮยองข่มตาลงเพื่อสงบสติตัวเองอีกครั้ง เพราะตอนนี้ก็เพลียมากพอแล้วอีกไม่กี่ชั้วโมงก็เช้าวันใหม่แล้ว  ยุนกิมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเฉยชาแล้วเปลี่ยนเป็นยกยิ้มอย่างสะใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาแทฮยองอย่างช้าๆพร้อมเอ่ยคำพูดที่เปรียบเสมือนมีดไปด้วย


"นายรักฉันไม่ใช่รึไง? ฉันพูดแค่นี้ทำไมทำเป็นรับไม่ได้?"


"...."


"หรือว่าจะเล่นละครบทไหนอีกละ ให้ฉันเลือกให้มั้ย"


"...." บุคคลใจร้ายหยุดเดินลงตรงหน้าแทฮยอง นำมือขาวตนลูบไล้ลำคอแล้วโน้มคออีกฝ่ายลงมา "ฉันว่านายเล่นบทเป็นคนให้เอานี่แหละ เหมาะที่สุดแล้ว"   แทฮยองลืมตาขึ้นทันทีก่อนจะยกยิ้มขึ้นจึงทำให้คนตรงหน้าทำหน้าไม่เข้าใจ "ถ้าผมเป็นแค่ขยะ งั้นคุณก็ได้เมียเป็นขยะแหละว่ะ!!"


พลั่ก!!!


ตุ้บ...


     แทฮยองล้มลงไปตามแรงหมัดของอีกฝ่าย กะละมังใบเล็กตกลงพื้นจนทำให้น้ำไหลออกมา  เขาได้แต่ตกใจที่จู่ๆยุนกิทำร้ายของเขาเป็นครั้งแรก ร่างกายหยุดนิ่งไม่มีการขยับใดๆ  ไม่มีแม้แต่เงยหน้าไปมองอีกฝ่าย  ฝั่งยุนกิคงไม่ต่างกันเขามองมือตัวเองที่พึ่งได้ทำร้ายคนตรงหน้า  แต่ความรู้สึกผิดแทนที่ได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกฤทธิ์ของสารมึนเมาแทนที่  ยุนกิเดินเข้าไปหาแทฮยองแล้วดึงข้อมือของอีกฝ่ายให้เดินตามตน  เหวี่ยงแทฮยองลงเตียงอย่างไม่ใยดีถึงแทฮยองจะมีรูปร่างที่สูงกว่า แต่เรื่องกำลังแทฮยองไม่เคยชนะยุนกิได้เลย


"หึ คนอย่างนายมันต้องเจอกับฉันเท่านั้น แทฮยอง" ยุนกิพูดพลางค่อยๆปลดกระดุมของตัวเองออกอย่างช้าๆ "คุณจะทำอะไรผม" คนที่อยู่บนเตียงพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ขนลุกอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับว่าความน่ากลัวกำลังจะเกิดขึ้น "ถามโง่ๆ ฉันกำลังเอาขยะอย่างนายไง" เมื่อจัดการปลดเสื้อผ้าตัวเองเสร็จให้เหลือเพียงกางเกงยีนส์สีดำ ยุนกิก็ขึ้นคร่อมแทฮยองทันทีอย่างไม่รีรอ 


"ฉันจะบอกอะไรให้นะ"


"ผมขอร้อง"


"ซาตานที่ว่าร้ายแล้วยังแพ้ให้กับฉันคนนี้"


"!!!!"


     ความรู้สึกแรกที่ได้รับคือความเจ็บจากริมฝีปากที่อวบอิ่ม  หลังจากที่ยุนกิเอ่ยประโยคนั้นจบก็พลุ่งตรงเข้ามาที่ปากอวบอิ่มนี้ทันที ไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรงที่เพิ่มมากขึ้น  ยุนกิกัดริมฝีปากของแทฮยองจนรับรู้ถึงความคาวของเลือดและรสแอลกอฮอล์ที่ผสมกัน  แทฮยองพยายามผลักยุนกิให้ออกไปจากตัวแต่กลับไร้ประโยชน์ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แถมยังนำมือข้างหนึ่งของตัวเองมารวบแขนทั้งสองข้างอีกฝ่ายเอาไว้เหนือหัว  มืออีกข้างที่ว่างได้เริ่มทำการปลดกระดุมแทฮยองอย่างชำนาญโดยที่ปากของเขายังคงพันธนากับอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักเหนื่อย


"ผะ..ผมหายใจ..ไม่ออก" เสียงขาดห้วงเมื่อยุนกิยังคงครอบครองริมฝีปากอย่างต่อเนื่อง ยุนกิปล่อยให้แทฮยองกอบโกยอากาศได้ไม่เท่าไหร่ก็เริ่มความรุนแรงนั้นต่ออย่างทันที  มือที่ปลดกระดุมเสร็จแล้วเริ่มซุกซนอีกครั้ง ลูบไล้ไปตามร่างกายจนไปหยุดที่เอวบางจึงค่อยๆเค้นอย่างสะใจ ส่งผลให้แทฮยองส่งเสียงอันน่าอายออกมา  จึงทำให้คนที่กระทำพอใจไม่น้อย 


     ริมฝีปากยุนกิเริ่มเปลี่ยนตำแหน่งเป็นคอระหงส์แทน ความรุนแรงยังคงมีอยู่เรื่อยๆ ยุนกิไม่ได้พรมจูบอย่างทุกครั้งแต่กลับเป็นกัดคอแทฮยองอย่างสะใจไปรอบๆคอระหงส์จึงค่อยๆสร้างรอยรักไว้รอบๆอย่างที่เคยทำ


"ผมเจ็บนะ" แทฮยองนิ้วหน้าเมื่อรู้สึกเจ็บบริเวณคอของตัว "ใครสนกัน" คนบนร่างพูดเหมือนเป็นคำพูดปกติที่สามารถพูดเป็นประจำวันได้  แทฮยองรับรู้ถึงความแน่นบริเวณข้อมือก่อนจะพบว่ายุนกิได้เอาแขนของตัวเองไปผูกกับเข็มขัดหนังของตน "ความสนุกมันเริ่มต่อจากนี้ต่างหากแทฮยอง"


"อย่าทำอะไรผมเลย" แทฮยองพูดอ้อนวอนคนตรงหน้าอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สองสามที่แทฮยองและยุนกิมีเซ็กส์แต่ไม่เคยมีเลยที่ยุนกิมีเซ็กส์กับเขาที่ป่าเถื่อนแบบนี้

"Wish a good night baby:)"



08.58 น.


     เช้าวันใหม่ได้เริ่มขึ้น  แสงแดดอ่อนๆส่องลอดเข้ามาในห้องนอนเล็กน้อย  บุคคลผิวสีขาวที่นั่งอยู่บนเตียงกำลังนั่งมองเจ้าของใบหน้าที่ใครเห็นเป็นอันต้องตกหลุมรักที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งนิทรา  ยุนกิไล่มองคนตรงหน้าอย่างช้าๆที่ตอนนี้ร่างกายสะอาดกลับมาเปรอะเปื้อนเพราะเขาอีกแล้ว ทุกสัดส่วนถูกแทนที่ด้วยรอยรักและรอยกัดไปทั่วร่างไหนจะตรงข้อมือที่เป็นจากการรัดอีก ที่แทฮยองมีมลทินก็เพราะเขาถ้ายุนกิไม่เมาแล้วลงที่แทฮยอง คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้  ทุกครั้งที่เขาพยายามรักษาแทฮยองแต่ก็กลายเป็นเขาทุกครั้งที่ทำลายเเทฮยอง ยุนกิรู้ดีว่า คำพูดที่เขาพูดไปมันทำให้อีกฝ่ายเจ็บแค่ไหน เขาเพียงแค่ไม่ต้องการให้ใครมาเห็นด้านอ่อนแอของตัว  แต่เขาก็โง่เกินไปสำหรับเรื่องความรู้สึกเท่านั้นเอง 


     เขารู้ดีว่าแทฮยองนั้นรักเขามากแค่ไหน  และเขาก็รักแทฮยองมากเช่นกันแต่สมองเขากลับคิดขึ้นมาว่า ถ้าวันหนึ่งเขาและแทฮยองเลิกกันไปคงเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว ทางที่ดีควรหยุดความรู้สึกนี้ ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ยุนกิทำทุกอย่างให้แทฮยองเกลียดเขาและให้เขาเฉยชากับแทฮยอง  ผลมันกลับไม่มีครั้งไหนเลยที่ได้ผล เขารู้สึกผิดทุกครั้งที่ทำร้ายแทฮยอง และครั้งนี้ก็เช่นกันแตกต่างตรงที่เขารู้สึกผิดจนไม่สามารถให้อภัยตนเองได้  

     

     ความคิดพุ่งแล่นเข้าหาฉับพลัน จึงทำให้ยุนกิรีบคว้าวัตถุสี่เหลี่ยมกดโทรหาบุคคลที่อยู่ในสถานะที่เรียกว่าเพื่อน   ภายในไม่กี่วินาทีปลายสายก็กดรับ "นัมจุน ฉันมีเรื่องให้ช่วย"





1 WEEK 4 DAY LATER.

@ DONGU ROAD.

14.06 น.


     นานเท่าไหร่ที่ยุนกิได้หายตัวไปจากแทฮยอง หลังจากวันนั้นเมื่อแทฮยองตื่นมาก็พบกับความว่างเปล่าและโน้ตเพียงใบเดียวที่ระบุว่า 'ไม่ต้องตามหาฉัน'พร้อมกับบัตรเครดิตที่พร้อมรหัสเท่านั้น ในตอนแรกแทฮยองคิดว่าคงเป็นเเผนยุนกิที่คิดจะแกล้งแทฮยอง หลังจากผ่านไปสองสามวันแทฮยองจึงรับรู้ได้ว่าเป็นเรื่องจริงที่ยุนกิหายตัวไป  นี่ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่แทฮยองออกตามหายุนกิ  แทฮยองไปทุกที่ที่ยุนกิเคยพาไปหรือคิดว่ายุนกิน่าจะอยู่ แต่ก็กลับไม่เจออะไรเลย แทฮยองลองไปที่บริษัทของยุนกิในเวลาทำงานก็กลับไม่พบเจ้าตัวแต่เจอเพื่อนของยุนกิที่ชื่อ 'นัมจุน' แทน  แทฮยองจึงไหว้วานว่าถ้ายุนกิมาที่บริษัทช่วยโทรหาตนทันที 


     ตอนนี้แทฮยองได้มานั่งพักตรงที่ป้ายรถเมล์  หลังจากที่ยุนกิหายตัวไป แทฮยองรู้สีกไม่มีความสุขสักนิด กินไม่ได้นอนไม่หลับเหมือนคนอกหัก  ใจนึงถ้าเจอเขาอยากจะด่าไป3วัน7วันแต่อีกใจนึงก็อยากเข้าไปกอดเขาเหลือเกิน  ทั้งๆที่แทฮยองต้องเป็นฝ่ายหนีไปให้ยุนกิง้อ แต่ทำไมกลับกลายเป็นแทฮยองเองที่ต้องตามหาเขา  สมองหยุดประมวลความคิดเมื่อนับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋ากางเกง แทฮยองพบว่าเป็นนัมจุนจึงรีบรับสายทันที 


[ฮัลโหล แทฮยอง]

 

"แทฮยองพูดครับ"


[พี่รู้แล้วนะว่าไอ้กิมันอยู่ไหน]


"จริงหรอครับ!!" หัวใจแทฮยองกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบ  อาการดีใจที่ไม่สามารถเก็บได้จึงทำให้คนปลายสายรับรู้ว่าแทฮยองรอคำตอบนี้มานานแค่ไหน


[พี่จะส่งที่อยู่]


"ขอบคุณมากนะครับ!!!"


[ไม่เป็นไร พี่พร้อมช่วยแทเสมอ]



     เมื่อปลายสายกดวางลงนัมจุนจึงส่งที่อยู่ของยุนกิไปให้แทฮยองทันที  ความรู้สึกผิดของนัมจุนลดลงทันทีก็จริงอยู่ที่เขาไปตกลงกับไอ้เพื่อนตัวเผือกว่าจะไม่บอกที่อยู่มันให้กับแทฮยอง  แต่ถ้ามันมาเห็นความพยายามที่แทฮยองมีต่อมัน มันก็คงใจอ่อนพอๆกันกับเขาอย่างแน่นอน "ขอโทษและกันเพื่อนแต่กูเห็นแทแล้วสงสารว่ะ"


@BYEONSAN BEACH.

 

18.55 น.


      แทฮยองมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านขนาดกลางที่เคยเป็นบ้านที่ตนอาศัยในอดีตก่อนจะมาพบยุนกิ  หัวใจเต้นระรัวอีกครั้งเมื่อรู้ว่าตัวเองจะพบกับคนที่ตามหามาเป็นเวลานาน  ตลอดทางที่แทฮยองนั่งรถมาเขาเป็นห่วงยุนกิมาก กลัวว่าเขาจะไม่สบายตรงไหน กินข้าวครบมื้อรึป่าว หรือดื่มเหล้าไปเยอะแค่ไหน  เมื่อจัดการกับใจที่ลังเลเสร็จแทฮยองจึงเปิดประตูไม้บานใหญ่ที่ไม่มีการล็อคใดๆ  แทฮยองนึกอยากเอ็ดเจ้าของบ้านหลังนี้เหลือเกินอยู่คนเดียวแท้ๆทำไมถึงไม่ล็อคกลอนประตูเอาไว้  เมื่อเดินมาถึงห้องนั่งเล่นก็พบกับขวดของมึนเมาวางกลาดเกลื่อนเต็มห้อง พอมองไปที่โต๊ะก็เจอกับกองอาหารที่มีทั้งกินเหลือไว้และหมดไปแล้วไหนจะทีวีจอใหญ่ที่เปิดรายการบาสเกตบอลค้างไว้แต่ห้องกลับไม่มีคนที่แทฮยองตามหา จึงเปลี่ยนไปเป้าหมายไปที่ห้องนอนแทน   ะหว่างที่เดินไปนั้นได้กลิ่นของแอลกอฮอล์ตลอดทางและกระป๋องเบียร์ที่วางระเกะระกะตลอดทางเดิน  ถึงแทฮยองจะรู้ว่ายุนกิเขาเป็นคนชอบดื่มเเต่ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องดื่มหนักขนาดนี้เลย ตัวก็นิดเดียวถ้าร่างกายทรุดขึ้นมาจะทำไง   


     แทฮยองเดินเข้าไปในห้องนอนที่ไม่ได้ปิดประตูเอาไว้  ก็ได้พบกับเจ้าของร่างผิวสีขาวที่กำลังหลับใหลบนเตียงคิงไซส์  ดูจากชุดแล้วยุนกิคงพึ่งนอนไปไม่กี่ชั่วโมง รอบๆห้องนอนในแต่ละมุมก็เจอกับกองเสื้อผ้าเป็นย่อมๆไป ในห้องตลบอบอวมไปกับกลิ่นของบุหรี่และสิ่งของที่เจอเป็นประจำทั้งแต่เข้ามาก็ยังคงเป็นสิ่งที่เรียกว่า ของมึนเมา  ยุนกิเขาไปเครียดอะไรนักหนากันนะถึงได้ดื่มไม่บันยะบันยังแบบนี้ แทฮยองค่อยๆเดินเข้ามาหาคนที่หลับใหลอยู่ช้าๆแล้วค่อยๆนั่งลงตรงเก้าอี้ไม้ที่อยู่ข้างๆเตียง  สายตาไล่มองคนบนเตียงด้วยความเป็นห่วงและโหยหาตลอดหลายอาทิตย์ ใบหน้าของยุนกินั้นดูซูบผอมและหมองค้ำลงไปบ้างแต่ก็ยังคงความเจ้าเสน่ห์เอาไว้อยู่ดี มือสีแทนค่อยๆเกลี่ยผมที่ปรกตาคนสีผิวขาวออกอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มปรากฎขึ้นอย่างไม่รู้ตัวนั่งมองอีกคนอย่างไม่รู้จักเบื่อเพื่อตักตวงความสุขนี้เอาไว้ หลังจากที่แทฮยองมองยุนกิจนพอใจแล้วจึงลุกออกไปเพื่อทำความสะอาดบ้านหลังนี้ให้กลับมาสดใสอีกครั้ง



21.01 น.


     

     เสียงกระทะที่กำลังผัดกับหมูที่ดังฉ่าดังไปทั่วห้องครัว  กลิ่นหอมกรุ่นของหมูที่ผัดกับซอสโคชูจังลอยไปทั่วบ้านหลังจากที่แทฮยองได้ทำความสะอาดทุกอย่างเสร็จแล้วจึงออกไปเพื่อซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารให้ยุนกิ เมนูที่แทฮยองตั้งใจทำให้ยุนกิเป็นของที่ยุนกิชอบทั้งนั้นรวมถึงทำซุปสำหรับแก้อาการแฮงค์ไว้ด้วย  คนทำอาหารอารมณ์ดีที่จะรอให้อีกคนชิมอาหารเขาไม่ไหวแล้ว  เมื่อทำอาหารเสร็จจึงจัดแจงนำมาวางบนโต๊ะอาหารที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสีสันน่ากินของแต่ละเมนู  แทฮยองถอดผ้ากันเปื้อนสีดำออกแล้วจึงเดินไปที่อ่างล้างจานเพื่อล้างอุปกรณ์ทำครัวให้สะอาดเรียบร้อย


"นายมาทำไม" สมองประมวลผลไวแทฮยองหันไปมองเจ้าของต้นเสียงที่กำลังขอบประตูห้องครัวมือข้างหนึ่งกำลังจับศีรษะชองตนที่มีอาการเมาค้าง


"ผมมาตามคุณกลับบ้าน"


"กลับบ้าน?" แทฮยองพยักหน้าตอบ ยุนกิแค่นยิ้มออกมาน้อยๆมองไปที่คนที่อยู่ตรงอ่างล้างจานแล้วเอ่ยคำพูดที่เป็นเสมือนมีด "ใครอยากกลับไปหาขยะอย่างนาย


     แทฮยองทำหน้าไม่เข้าใจ  ทำไมเป็นเขาอีกแล้วที่โดนคำพูดใจร้ายแบบนี้  ทำไมคนใจร้ายคนนี้ไม่คิดถึงเขาบ้างว่าเขาจะทนกับคำพูดแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน  แทฮยองมาที่นี่เพื่อต้องการให้ยุนกิกลับไปกับตนไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่จะต้องเจอกับคำพูดใจร้ายแบบนี้ "กลับบ้านกันเถอะครับคุณยุนกิ" ใจดีสู้เสือเข้าไว้ แทฮยองคิดแบบนั้น  


     ยุนกิทำหน้าอึ้งเล็กน้อยหลังจากที่แทฮยองพูดประโยคนั้นออกมา  ทำไมล่ะ?เขาอุตส่าห์หนีจากแทฮยองเพื่อให้ไม่ให้ต้องมาทนอยู่กับคนใจร้ายแบบนั้น ทำไมล่ะ?แทฮยองถึงยังตามหาเขาจนถึงที่นี่  ยุนกิมาที่บ้านหลังนี้เพื่อหลบแทฮยองให้คนตรงหน้าให้มีความสุขกว่าการที่จะมาอยู่กับคนแบบเขา  แทฮยองควรหยุดรักคนที่ชื่อมินยุนกิสิ


"ฉันว่าฉันให้คำตอบอดีตคนบำเรอไปแล้วนะ" แสร้งทำเป็นไม่แยแสทั้งๆที่อยากจะเข้าไปสัมผัสแทบตาย


"...."


"แล้วนี่ทำอาหารให้ฉันหรอ?" ยุนกิมองสิ่งที่อยู่บนโต๊ะอาหารแล้วค่อยๆเดินไปหามัน  หยิบหมูผัดซอสขึ้นเดินไปหาแทฮยองที่มองหน้าเขาอย่างงงๆก่อนที่จะค่อยๆเทอาหารจานนี้ลงบนหัวแทฮยอง  ใบหน้ายุนกิมีรอยยิ้มสะใจผุดขึ้นแต่ในใจกลับภาวนาให้อีกคนออกไปจากที่นี่เร็วที่สุดก่อนที่เขาต้องฝืนทำอะไรร้ายๆใส่มากกว่าเดิม


     แทฮยองหลับตาลงไม่ให้น้ำซอสไหลลงมาใส่ตา  จมูกรับรู้ถึงกลิ่นอาหารอย่างชัดเจน มือทั้งสองข้างลูบกรอบหน้าตัวเองไล่ซอสออกไป  ลืมตาขึ้นมาก็เจอกับคนใจร้ายที่ประจันหน้ากับเขาอยู่ที่กำลังยกยิ้มสะใจอยู่ "ผมรู้นะครับว่าใจจริงแล้ว คุณต้องการผมเหมือนที่ผมต้องการคุณ" แทฮยองรู้อย่างชัดเจนเหมือนถือไพ่เหนือกว่าเมื่อยุนกิทำหน้าตกใจก่อนจะมาเปลี่ยนใบหน้าเรียบ  แทฮยองยกยิ้มขึ้นนำมือข้างหนึ่งจับข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้ "กลับกันเถอะนะครับคุณยุนกิ" 


"นายหูหนวกรึไง แทฮยอง"


"ป่าวครับ"


"นายกลับไปรังหนูนั่นคนเดียวสิ  อย่าเอามือโสโครกมาจับฉัน!!" ยุนกิตลาดใส่หน้าของแทฮยองพร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือของตัวเองจนหลุดจากมืออีกฝ่ายได้  ยุนกิพยายามรีบเดินออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดแต่ก็ถูกแรงโอบกอดจากด้านหลังเอาไว้  "ปล่อยฉัน แทฮยอง!!" เสียงตวาดเริ่มขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแรงดิ้นไปมาแต่รอบนี้กลับไม่สำเร็จเพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมายุนกิปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำกับแอลกอฮอล์และของกินขยะจนทำให้ไม่มีแรงมาสู้กับคนข้างหลัง


"คุณหนีผมไปทำไม มินยุนกิ"  ยุนกิรับรู้ถึงแรงสะอื้นและเสีนงสั่นเครือของคนข้างหลัง ใจตกวูบไปถึงตาตุ่มทันทีนี่เป็นครั้งแรกที่ยุนกิได้ยินแทฮยองร้องไห้  ไร้แรงดิ้นใดๆปล่อยให้ความเงียบปกคลุมทั้งสอง ยุนกิกำมือแน่นเมื่อตัวเองปล่อยให้คนที่รักต้องมาร้องไห้เพราะตน  "มินยุนกิ กลับไปกับผมเถอะนะครับ"


"..."


"ตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมตามหาคุณมาโดยตลอด  ถ้าคุณคิดว่าการที่ผมอยู่กับคุณแล้วมันทำให้ผมเจ็บ"


"......"


"การไม่มีคุณในชีวิตของผมมันทำให้ผมเจ็บกว่า"


"แต่ฉันทำร้ายนายมาโดยตลอด"  ไม่ใช่น้ำเสียงที่เรียบเฉยแต่เป็นน้ำเสียงที่แสดงว่ายุนกิควรกำลังอ่อนไหวและอ่อนแอในตอนนี้แค่ไหน  ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างหนัก  ยุนกิมีคนที่รักเขามากขนาดนี้มาโดยตลอดแต่ทำไมเขาถึงได้ทำลายอย่างไม่มีชิ้นดีแบบนี้  ทุกครั้งที่ยุนกิทำร้ายแทฮยองก็ยังคงให้อภัยและโอกาสเขาเสมอ


"มันเป็นแค่อดีตไปแล้วครับ  ทุกคนสามารถปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นได้เสมอ"


"นายไม่โกรธ ไม่เกลียดฉันเลยรึไง" แทฮยองส่ายหน้าเป็นคำตอบ "ตั้งแต่ผมรู้ว่าผมรักคุณ  คำพวกนี้ก็ทำอะไรผมไม่ได้เลย"


"นายปล่อยฉันซักที"


"....."


"ห้องน้ำอยู่ทางซ้ายไปอาบน้ำ กินข้าวแล้วเราค่อยกลับไปพรุ่งนี้ตอนบ่าย"


"คุณยอมกลับไปกับผมแล้วหรอ?"  ยุนกิพยักหน้าเบาๆ แทฮยองจึงกอดรัดคนตรงหน้ามากกว่าเดิม  หัวใจพองโตทันทีที่ได้รับคำตอบ "ผมรักคุณนะมินยุนกิ"  แทฮยองกระซิบข้างหูแล้วโน้มหน้าเข้าไปที่แก้มขาวของยุนกิแล้วแสดงความรักอย่างนุ่มนวล


"ขอบคุณนะที่เอ่ยคำนั้นกับฉัน  แต่นายช่วยรอคำนั้นกับฉันหน่อยนะ"


"ผมจะรอครับ ไม่ว่านานแค่ไหนต่อให้ความตายพรากจากผมก็จะรอ"


"พูดจาเลี่ยนว่ะ ไปอาบน้ำไปไอ้หมูผัดซอส"


"ผมเป็นแบบนี้เพราะใครกันล่ะ"


"เดี๋ยวนี้เถียงเก่งนักนะ คิมแทฮยอง" ยุนกิเอ็ดเบาๆแต่ก็ไม่ทำให้คนอย่างแทฮยองสลดได้กลับมองว่ามันน่ารักซะมากกว่าที่ยุนกิในตอนนี้เหมือนกับแมวเปอร์เซียสีขาวขนฟูในอ้อมแขนเขา









3 MONTH  20  DAY LATER.

@  CONDOMINGI  NUMBERROOM 707

20.28 น.



จุ๊บ!!


"อ๊ะ"   แทฮยองสะดุ้งตัวโหยงลุกจากโซฟาทันทีเมื่อรู้สึกถึงความนุ่มบริเวณแก้มของตน  หันหลังไปก็เจอกับเจ้าของใบหน้าเสน่ห์ที่มีสถานะ แฟน กับตัวเองที่ใส่เพียงชุดคลุมอาบน้ำผมสีน้ำตาลเปียกน้ำเล็กน้อยกำลังทำหน้ายกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นปฎิกิริยาของอีกฝ่าย  "พี่ทำอะไรผมเนี่ย พี่ยุนกิ"


"แสดงความรักใส่นายไง เด็กน้อย" ขวานผ่าซากชะมัด  แทฮยองคิด หลังจากเหตุการณ์ที่ยุนกิหนีไป วันที่ทั้งสองกลับมาอยู่ที่ห้องเหมือนเดิม  ยุนกิก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที ทำเอาเจ้าตัวปรับตัวไม่ทันกันเลยทีเดียว ด้านที่แทฮยองไม่เคยเห็นก็ได้เห็น อย่างเมื่อกี้ก็ถือเป็นด้านใหม่ที่แทฮยองพึ่งรู้เหมือนกัน  


     ยุนกินั่งลงที่โซฟาพร้อมกับตบมือตัวเองลงกับเบาะที่ว่าง  แทฮยองจึงสงสัย " ยืนบื้อทำไม มานั่งดูหนังข้างๆฉันนิ เรื่องที่นายอยากดูกำลังมาแล้วนะ"  แทฮยองหน้าร้อนผ่าวทันที ถึงมาอยู่กันแบบนี้มาได้สักพักแล้วแต่แทฮยองก็ไม่เคยชินกับการกระทำพวกนี้ซักที  คนที่นั่งบนโซฟารู้สึกหงุดหงิดเล็กที่แฟนเขาไม่ทำตามคำสั่งตนจึงดึงข้อมือของแทฮยองมาให้นั่งข้างๆเขา "อ๊ะ"


" บื้อจริงๆนะนาย" 


"ก็พี่.."


"ชู่ว หนังเริ่มแล้ว"  แทฮยองไร้การโต้ตอบเมื่อถูกนิ้วของอีกฝ่ายคั่นริมฝีปากตัวเองเอาไว้จึงยอมหยุดแต่โดยดี  เมื่อยุนกิเห็นว่าคนข้างๆเขานิ่งแล้วจึงนำแขนของตัวเองกอดไหล่ของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้มากขึ้น  ในตอนแรกแทฮยองดูตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรแถมยังเอาหัวตัวเองไปหนุนไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้



     บรรกาศทั้งสองเงียบไปได้สักพักเพื่อจดจ่อกับสิ่งตรงหน้า ยุนกิก็เริ่มพูดบางอย่างออกมา "พรุ่งนี้นายไปบริษัทกับฉันนะ" แทฮยองเงยหน้ามองเจ้าเสียงพร้อมกับทำหน้าสงสัย "นายไปฉันจะได้มีกำลังใจกับงานมากขึ้น" ยุนกิเอ่ยเสียงเบาเพราะเขาเองก็รู้สึกเขินพอๆกับแทฮยองเหมือนกัน


"พูดจาหวานใส่ผมแบบนี้หวังอะไรรึป่าวครับ"  แทฮยองทำหน้ายิ้มกรุ่มกริ่มใส่ยุนกิ  "นายอยากรู้หรอ?"


"ครับ" ยุนกิยิ้มน้อยๆให้เจ้าตัวสงสัยเล่นๆก็จะโน้มหน้าตัวเองเข้าหาแทฮยองที่กำลังตกใจอยู่  ริมฝีปากทั้งสองสัมผัสยุนกิเป็นคนนำและแทฮยองเป็นผู้ตามเช่นเคย ร่างแทฮยองค่อยๆเอนลงไปสัมผัสเบาะโดยข้างบนมียุนกิที่ประกบปากอวบอิ่มเอาไว้  ยุนกิมอบรสจูบที่นุ่มนวลให้แทฮยองไร้คำว่ารุนแรงหรือดุเดือดใดๆ  มือของทั้งสองซุกซนไปตามร่างกายของแต่ละฝ่าย  


     แทฮยองแกล้งขบปากยุนกิเบาๆ  ทำให้เจ้าตัวผงะเล็กน้อยมองหน้าคนที่ตน "เดี๋ยวนี้หัดมีลูกเล่น?" แทฮยองยิ้มพร้อมกัดปากของตน "สงสัยคงได้พี่มาเยอะ"  ยุนกิยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งเสียงในลำคอเล็กน้อยพร้อมส่ายหน้าเบาๆให้กับคนใต้ร่างเขา 


     บทเพลงรักเริ่มขึ้นอีกครั้ง ยุนกิปรนเปรอที่ริมฝีปากอวบอิ่มได้สักพักค่อยลากริมฝีปากตัวเองลงมาที่ต้นคอระหงส์ขบเม้มเบาๆเล็กน้อยให้แทฮยองเกิดอารมณ์แล้วค่อยสร้างรอยรักไว้เล็ก   หัวสมองของแทฮยองตอนนี้รู้สึกขาวโพลนมีเพียงแต่อารมณืร่วมที่ยุนกิมอบให้เท่านั้น  มือสีแทนค่อยๆถอดเสื้อคลุมอาบน้ำที่เกะกะออกไปให้พ้นสายตา 


"อ๊ะ!" แต่แล้วแทฮยองก็ถูกแทนที่ให้มาอยู่บนร่างยุนกิแทน   "แสดงให้เห็นทีว่านายได้อะไรมาจากฉันบ้าง" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนที่สั่งผุดขึ้น  แต่ก็ดูตกใจไม่น้อยเมื่อแทฮยองไม่ได้มีท่าทีที่อิดออดหรือเขินอายแต่อย่างใด  แทฮยองค่อยๆโน้มตัวลงพรมจูบบริเวณใบหูของเขาแล้วค่อยๆไล่ลงมาจาก กรอบหน้า ไหปลาร้า หยุดที่ซอกคอขาวของเขา แล้วค่อยๆพรมจูบไปรอบๆอย่างช้าๆแล้วช้อนตามามอง "ให้รางวัลเด็กคนนี้หน่อยสิครับ" ยุนกิยกยิ้มพอใจ นี่เป็นอีกมุมหนึ่งของแทฮยองที่ยุนกิชอบมากเช่นกัน น่าตื่นเต้นและไม่มีคำว่าเบื่อเลย  "งั้นไปที่เตียงกัน:)"








@ MINYOONGI Co.,Ltd. 

14.29 น.



     ในห้องของตำแหน่งบริหารระดับที่ชื่อว่า มิน ยุนกิ มีแขกพิเศษมาเพิ่มที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับวรรณกรรมอยู่ วันนี้ยุนกิเข้ามาในบริษัทของตัวเองในช่วงบ่ายเพราะรอแทฮยองที่หลับจากเมื่อคืนตื่นเพื่อที่จะให้มีแรงในวันนี้เต็มที่แต่เมื่อแทฮยองตื่นแล้วพบว่าเป็นเวลา 10โมงกว่าแล้วจึงเอ็ดยุนกิเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำไป   ตอนนี้ยุนกิกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่จำนวนหนึ่งสลับกับมองคนที่อยู่บนโซฟาที่เขาไว้สำหรับรับแขกที่คุยข้อตกลงกำลังนอนแผ่อ่านหนังสือที่เขาซื้อให้ก่อนเข้ามาในบริษัทของตน  "แทฮยองอ่านถึงไหนแล้ว"


"ใกล้จบแล้ว พี่มีอะไรหรอครับ?" แทฮยองละสายตามามองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน "อ่านจบแล้วเดินมาหาฉันหน่อย"แทฮยองพยักหน้ารับแล้วรีบอ่านหนังสือเล่มนี้ให้จบ



"พี่ยุนกิมีอะไรหรอครับ" เมื่ออ่านจบแล้วเเทฮยองก็รีบเดินมาหายุนกิทันที  ยุนกิเงยหน้ามองแทฮยอง "นั่งสิ"

แทฮยองตีหน้ามึนใส่ยุนกิ "บนตักฉัน" คนที่นั่งส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่แทฮยองที่กำลังตกใจกับคำพูดเมื่อกี้อยู่  แทฮยองลังเลอยู่สักพักแต่สุดท้ายก็นั่งลงบนตักอีกฝ่ายแต่โดยดี ส่งผลให้ยุนกิพอใจอยู่ไม่น้อยจึงนำมือข้างซ้ายของตัวเองมาลูบศีรษะอีกฝ่าย "เด็กดี"


" งั้นขอรางวัลหน่อยสิครับ" แทฮยองยิ้มร่าใส่คนที่แก่กว่า  แทฮยองมักจะมีอะไรให้ยุนกิแปลกใจอยู่เสมอ "อยากได้อะไรล่ะ หื้ม?" มือยุนกิเริ่มซุกซนอีกครั้ง มือข้างซ้ายที่ว่างอยู่นั้นเริ่มลูบท้ายทอยของแทฮยองโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว กำลังจดจ่อกับการขอรางวัลอยู่นั้น  สายตาที่ยุนกิมองแทฮยองเป็นสายตาที่อ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยรับ" เสาร์นี้เป็นวันเกิดนายนิ" แทฮยองหลุดจากห้วงความคิดจึงพยักหน้าตอบ "นายมีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษมั้ย"


" อืม.. ผมอยากไปทะเลครับ"


"ทะเล?" แทฮยองพยักหน้าตอบ "งั้นเสาร์นี้เราไปทะเลกัน แต่ฉันขอเป็นคนคิดนะ" 


"ได้คราับผม!!" แทฮยองตอบเสียงร่า ยุนกิจึงยิ้มใส่แทฮยองแล้วค่อยโน้มตัวเองเข้าหาริมฝีปากอวบอิ่มแต่กัลบมาอีกมือหนึ่งมาขัดจังหวะเอาไว้ก่อน ยุนกิเงยหน้ามองแทฮยอง "พี่ยุนกิจะทำอะไรครับ" แทฮยองถามด้วยสีหน้าที่เขินอาย


"ก็เอารางวัลบ้างไง" ยุนกิกระตุกยิ้มใส่ 


"แต่นี่ยังกลางวันอยู่นะครับ อีกอย่างอยู่ที่บริษัทพี่อีกด้วยถ้ามีคนเข้ามาจะทำไง" แทฮยองพยายามยกเหตุผลร้อยแปดมาต่อรอง  ยุนกิจึงกลับมานั่งเหมือนเดิม  มือผิวสีขาวกดลงไปที่โทรศัพท์บริษัทเพื่อต่อหาเลขา  


"คุณเลขาจอง ถ้าวันนี้ไม่มีธุระด่วนอย่าให้ใครเข้ามาในห้องผมเด็ดขาด "


"......."


"ล็อคประตูให้ผมด้วย พอดีว่าผมต้องการเวลาส่วนตัว:)"



ดูเหมือนว่าเหตุผลที่แทฮยองยกมาคงจะไม่ได้ผลซะแล้วล่ะ....






 Jungmun Saekdal Beach 

18.05 น.



     ตอนนี้ก็เป็นเวลาที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน  ยุนกิจึงพาแทฮยองมาเดินดูที่ริมชายหาด  เช้าของวันนี้หลังจากที่ลงเครื่องมาแทฮยองดูตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้มามัลดีฟ์  เพราะนี่เป็นอีกที่หนึ่งที่แทฮยองอยากมาแต่ไม่เคยมา  ยุนกิสามารถทำให้ความฝันของแทฮยองเป็นจริง  วันเกิดปีนี้จึงถือว่าเป็นปีที่ดีที่สุดตั้งแต่แทฮยองอยู่มา


     ยุนกิจับมือพาแทฮยองเดินเรื่อยเปื่อยไปกับชายหาด  ทั้งสองพูดคุยกันสัพเพเหระสลับกันไปมา  มีบางเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้กัน  อย่างเช่น  แทฮยองเคยเอาแปรงสีฟันของยุนกิไปจุ่มน้ำในชักโครกในวันแรกๆหรือยุนกิเคยเอาชุดโปรดของแทฮยองไปเผา  ซึ่งในตอนแรกทั้งสองก็ดูอึ้งกับเรื่องราวแต่หลังจากนั้นก็ขำด้วยกันราวกับว่ามันเป็นมุขตลก


     ยุนกิพาแทฮยองพาหยุดที่โต๊ะอาหารขนาดสองนั่งที่อยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน  รอบๆโต๊ะถูกล้อมด้วยดอกลิลลี่สีขาวที่แทฮยองชอบและดอกคาเนชั่นหลายหลากสีโปรยอยู่บนเม็ดทราย   บนโต๊ะอาหารที่เค้กรสโปรดของแทฮยองและของคาวสำหรับสองคน ถึงไวน์ถูกตั้งอยู่กับเทียนเล่มยาวสองเล่ม 


"พี่ทำให้ผมหรอครับ" แทฮยองถามด้วยน้ำเสียงดีใจอย่างเก็บไม่อยู่พร้อมกับหันหน้าไปหาเจ้าของที่ทำเซอร์ไพรส์  ยุนกิยิ้มและพยักหน้าเล็ก  เมื่อได้คำตอบแบบนั้นแทฮยองจึงโผลกอดยุนกิทันที ทำเอาเจ้าตัวเซไปเล็กน้อยก่อนจะกอดตอบ  "คิม แทฮยอง"


" ครับ?" แทฮยองค่อยๆถอดกอดนั้นออกมองหน้ายุนกิอย่างสงสัย นานมากแล้วที่ยุนกิไม่ได้เรียกชื่อเต็มเขาแบบนี้  แทฮยองทำหน้าตกใจทันทีที่จู่อีกฝ่ายก็คุกเข่าลงไป "พี่ยุนกิทำอะไรครับ!! ลุกขึ้นมา" ยุนกิเงยหน้าไปมองแทฮยองที่ทำท่าลุกลี้ลุกลนให้ตัวเองลุกขึ้น "นายช่วยฟังฉันพูดอะไรหน่อยนะ" แทฮยองหยุดนิ่งทันที เมื่อยุนกิเห็นเป็นแบบนั้นจึงเริ่มพูดความในใจของตัวเองออกมา


"ตลอดที่เราสองคนรู้จักกันมา นายเป็นคนแรกที่ทำทุกอย่างเพื่อฉันขนาดนี้  ทั้งที่ฉันทำร้ายกับจิตใจนายมากแค่ไหน นายก็ไม่เคยคิดจะหนีไปจากฉันเลย ทั้งที่ฉันผลักไสนายไป นายก็ยังคงอยู่ในชีวิตของฉันตลอด  วันไหนที่ฉันเมานายก็คอยดูแลฉัน  วันไหนที่ฉันเครียดกับงานก็ยังมีนายมาให้กำลังใจข้างๆ  ฉันกลับดึกแค่ไหนนายก็ยังรอฉันกลับมา  วันที่ฉันหนีนายไป  นายก็ยังคงตามหาฉันจนเจอ"


"พี่ยุนกิ..."


"ฉันขอโทษนะที่คอยทำร้ายนายมาโดยตลอดและฉันก็ขอบคุณนะที่นายอยู่เคียงข้างตลอดมาไม่ว่าฉันจะใจร้ายกับนายแค่ไหน เพราะงั้น คิมแทฮยอง นายแต่งงะ.."


"อ้าว แทแท" บทสนทนายุนกิหยุดลงทันทีเมื่อมีเสียงปริศนาเข้ามาแทรก ยุนกิลุกขึ้นเต็มความสูงปัดทรายออกจากตัวแล้วหันหลังไปมองเสียงปริศนาพร้อมกับแทฮยอง


"จองกุก" แทฮยองเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ จึงทำให้ยุนกิสงสัยกับชื่อใหม่ที่พึ่งเคยได้ยิน ตลอดที่ยุนกิอยู่กับแทฮยองมารู้ว่าแทฮยองมีเพื่อนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ชื่อ พัค จีมิน แต่บุคคลที่เข้ามาใหม่ทำไมยุนกิไม่เคยได้ยิน "ใครหรอแทฮยอง" ด้วยความสงสัยจึงถามไป


"ออ เขาเป็นเพื่อน..."


"เป็นแฟนเก่าครับ"  เจ้าของฟันกระต่ายตอบพร้อมยกยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน ซึ่งแตกต่างกับทั้งสองคนที่แทฮยองกำลังทำหน้าอมทุกข์และยุนกิที่กำลังใช้สมองประมวลผลว่า แทฮยองเคยบอกเขาว่าไม่มีแฟนมาก่อนแล้วทำไมคนๆนั้นถึงเป็นแฟนเก่าของแทฮยอง "หมายความว่าไง?" ด้วยความสงสัยจึงถามไป


"ไว้กลับบ้านผมจะอธิบาย" แทฮยองตอบเบี่ยงประเด็นจึงทำให้ยุนกิมีน้ำโหเล็กน้อยเพราะเขาไม่ชอบคนโกหกโดยเฉพาะกับคนที่เขารัก เมื่อแทฮยองไม่คิดที่จะตอบคำถามเขา ยุนกิเปลี่ยนเป้าหมายไปถามอีกคนแทน "งั้นนายช่วยตอบคำถามฉันที จองกุก"



     จองกุกยิ้มนิดๆ "ผมกับแทฮยองเราเป็นแฟนกันตอนอยู่ม.ปลายปี 2 ครับ"  เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นยุนกิจึงรับรู้ได้ทันทีว่า แทฮยองโกหกเขาที่ว่า ไม่เคยมีแฟนมาก่อน "อ่า คุณชื่อมิน ยุนกิใช่มั้ยครับ" จองกุกเริ่มพูดมากกว่าเดิมพร้อมชี้นิ้วไปทางยุนกิ


"นายรู้ชื่อฉันได้ไง?"


"พอดีว่าแทแทเคยเล่าเกี่ยวกับคุณให้ผมฟังตอนเราเป็นแฟนกันน่ะครับ"


"จองกุก!! นายหยุดพูดมากซักที" แทฮยองแทรกมาแต่สิ่งที่ยุนกิสนใจที่สุดไม่ใช่แทฮยองแต่กลับเป็นเรื่องที่จองกุกกำลังจะพูดต่อจากนี้ "แทแทเขาบอกว่าเขาจะหลอกให้คุณรักเขาเพื่อที่จะได้เงินมาอย่างง่ายๆแล้วค่อยฆ่าคุณ"


"!!!"


"ไอ้จองกุก!"  แทฮยองตวาดลั่นริมชายหาด จองกุกเผยรอยยิ้มปีศาจเมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้กำลังสนุกมากขึ้น "ดูเหมือนผมคงต้องไปแล้ว  ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับคุณยุนกิกับแทแท  ฉันยังรอนายกลับมาบอกรักฉันอยู่" เมื่อราดน้ำมันใส่กองเพลิงเรียบร้อย จองกุกจึงเดินจากไปจนพ้นสายตา


     เหตุการณ์ตอนนี้ยุนกินิ่งเฉยไร้เสียงและการขยับ  แทฮยองจึงเดินเข้าไปช้าๆแล้วนำมือสีแทนของตัวเองแตะลงบนไหล่ขาว  "อย่ามาจับฉันไอ้ขยะ" แทฮยองชักมือกลับลงข้างตัวทันทีเมื่อได้ยินเสียงตอบโต้ของยุนกิที่เต็มไปด้วยความโกรธ   ยุนกิที่ค่อยๆทลายกำแพงคำว่ารักลงกำลังถูกแทฮยองให้กลับมาเป็นคนใจร้ายเช่นเดิม  "พี่ยุนกิ.." แทฮยองพยายามควบคุมอาการตกใจของตัวเองเอาไว้ "พี่ฟังผมก่อนนะ"


"ฉันต้องฟังอะไรอีกแทฮยอง  นายช่วยบอกฉันทีว่าที่นายเคยพูดมันไม่ใช่เรื่องจริง" ยุนกิมองหน้าด้วยแววตาที่เจ็บปวด พยายามโกหกตัวเองอยู่ในใจว่าทั้งหมดมันคือเรื่องโกหก  แทฮยองเม้มปากเเน่นแทนคำตอบ  จึงทำให้ยุนกิรับรู้ในทันทีว่า มันคือเรื่องจริง  จิตใจที่ดำมืดของยุนกิได้ทำงานแล้ว....


"เหอะ... ฉันแม่งไม่น่ารับกระ*รี่อย่างนายมาเลี้ยงเลยว่ะ โคตรเสียข้าวสุก" ยุนกิเค้นเสียง แววตาได้เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาและเจ้าเล่ห์เช่นเดิมอย่างที่เมื่อก่อนเคยเป็น "ถ้าฉันรู้ตั้งแต่ตอนนั้นว่านายจะฆ่าฉัน ตอนนี้นายคงเป็นเมียน้อยของพวกแก่ตัณหากลับไม่มาเหยียบที่ดีๆแบบนี้หรอก"


"ผมขอโทษ" น้ำใสๆจากดวงไหลลงมาอาบแก้มของแทฮยองอย่างช้า ในใจแทฮยองตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดที่ตัวเองยากจะอภัย เป็นเพียงวัยคะนองของปากเท่านั้นจึงพูดอะไรไม่คิดแบบนั้นออก "พี่ยุนกิ อย่ากะ.."


"เป็นแค่สัตว์ชั้นต่ำอย่ามาเรียกพี่กับฉัน!!"


"...." แทฮยองตกใจเล็กน้อยเมื่อโดนตวาด ความผิดครั้งนี้แทฮยองไม่โกรธยุนกิเลยที่พูดทำร้ายจิตใจเขา  มันเป็นเพราะเขาเอง เพราะความโง่ของคิมแทฮยอง  "ฉันถามนายหน่อยเถอะว่าตอนนี้นายยังอยากฆ่าฉันอยู่มั้ย" ยุนกิจับใบหน้าของแทฮยองมาประจันกับใบหน้าของตน  แทฮยองไร้การตอบโต้  จึงทำให้ยุนกิหัวเสียมากกว่าเดิม


พลั่ก! ตู้ม!



     เค็ม ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาในหัวของแทฮยอง ยุนกิต่อยแทฮยองลงไปในน้ำทะเลสีใส  ไร้ความปราณีทั้งสิ้นไม่มีความรู้สึกเข้ามาแทนที่ความโกรธนี่ได้   ยุนกิเกลียดคนโกหก แต่ครั้งนี้มันทำให้ยุนกิ เกลียดแทฮยอง คนที่ผลักมองแทฮยองด้วยสายตาที่เหมือนกับมองสัตว์ไม่มีผิด "มีอะไรบ้างมั้ยที่คุณหายโกรธผม" แทฮยองเงยหน้าขึ้นมามองยุนกิด้วยแววตารู้สึกผิด


"นายก็ออกไปจากชีวิตฉันซะ!"  ยุนกิตอบทันควันโดยไม่ลังเล  แทฮยองนิ่งเงียบอีกครั้ง ไม่มีการขยับใดๆนอกจากมองหน้ายุนกิด้วยความรัก "เลิกมองด้วยสายตาแบบนั้นซักที ฉันไม่เชื่ออะไรอีกแล้วเพราะนายมันตอแหล" แขนขาวดึงข้อมือสีแทนให้ลุกขึ้นมา  แทฮยองลุกตามแรงเหวี่ยงของยุนกิ   คนใจร้ายเหวี่ยงแทฮยองไปหาโต๊ะอาหารจึงทำให้ทั้งแทฮยองและโต๊ะล้มไปพร้อมกัน  ยุนกิยกยิ้มขึ้นมาอย่างสะใจ "คนอย่างนายมันเหมาะกับอะไรสกปรกแบบนี้มากกว่า"


"มีทางไหนบ้างมั้ยที่ผมไม่ต้องไปจากคุณ" แทฮยองยังคงพยายามเรื่อยๆ สติของยุนกิเริ่มกลับมาความรู้ผิดเข้าแทนที่  อีกแล้วหรอ? ที่เขาทำร้ายแทฮยอง  ทำไมกันนะ?เขาถึงด้านมืดเข้าครอบงำและทำร้ายคนที่เขารักอีกแล้ว ยุนกิไล่มองแทฮยองอย่างละเอียดก็พบว่า ตามร่างกายแทฮยองเต็มไม่ด้วยรอยสกปรกของอาหาร เสื้อผ้าที่ใส่มาเปียกไปด้วยน้ำทะเล  ใบหน้าที่มีเสน่ห์ถูกแต้มด้วยรอยฟกช้ำจากการต่อยของเขา  แต่ในเมื่อตัวเองเล่นเป็นคนใจร้ายก็ควรเล่นจนถึงวินาทีสุดท้าย 


"ถ้านายไม่ออกไปจากชีวิตฉัน"


"......"


"ฉันออกไปจากชีวิตนายเอง"  




SAEKDAL ROAD

21.16 น.


     สายตาทอดมองไปข้างหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า  ยุนกิเลือกทางนี้ดีที่สุดแล้วหลังจากที่ประกาศลั่นไปอย่างนั้นกับแทฮยอง ยุนกิก็วิ่งออกมาทันทีโดยไม่มองไปข้างหลังแม้ว่าแทฮยองจะตะโกนเรียกชื่อเขาแทบขาดใจ  เหมือนร่างกายยุนกิมีแค่กายหยาบเท่านั้น จิตใจได้ล่องลอยหายไปตามสายลม เดินไปเรื่อยๆโดยไม่มองซ้ายหรือขวา เหมือนคนไร้วิญญาณ  ทั้งๆที่มันกำลังจะดีขึ้นแท้แต่ทำไมกัน เขาถึงทำพังอีกแล้ว ถ้าเขายอมสงบสติอารมณ์ตัวเองซักหน่อย ตอนนี้คงปรับความเข้าใจกันได้  ทั้งสองอาจกำลังมีความสุขอยู่ก็ได้  ทุกอย่างมันพังเพราะเขาจริงๆ 



     ถนนที่เต็มไปด้วยรถที่กำลังจอดเพื่อรอให้คนข้ามถนนไปอย่างปลอดภัย ในวินาทีที่ยุนกิกำลังข้ามไปนั้นได้มีรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่เบรกแตกกำลังพุ่งตรงเข้ามาข้างหน้า ผู้คนฮือฮามีทั้งเสียงเรียกให้ยุนกิหยุดและเสียงกรี๊ด แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้ยินเสียงใดๆทั้งสิ้น  ไร้การตอบรับมีเพียงขาทั้งสองที่ทำหน้าที่ก้าวต่อไปเรื่อยๆ  



ปื๊นๆๆๆๆ


"กรี๊ดดดดดดดด"


"ระวัง!!"


ตู้ม!!!











@  BIGHIT HOSPITAL.

23.19 น.


     หน้าห้องไอซียูมีร่างๆหนึ่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของเลือดตามเสื้อผ้ากำลังผวงกับอีกร่างหนึ่งที่กำลังให้หน่วยทีมแพทย์มืออาชีพช่วยชีวิตเขา แทฮยอง

     แทฮยองยอมเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยคนไร้ค่าอย่างเขา  มันจะมีสักครั้งมั้ยที่จะเกิดเรื่องร้ายๆแบบนี้กับแทฮยองโดยต้นเหตุเกิดจากมินยุนกิ   ขาก้าวสลับไปมาอยู่หน้าห้องไอซียู  ยุนกิภาวนาขอพระเจ้าทั้งๆที่ไม่เคยเชื่อในพระเจ้า  ตอนนี้ก็ผ่านไปเป็นเวลามาจะ 2 ชั่วโมงแล้วยังไม่มีวี่แววที่แพทย์จะออกมาเลย  ยุนกิไม่รู้สึกหิวหรือเหนื่อยใดๆทั้งนั้น   ความรู้สึกในตอนนี้คือ ความกลัว เขามันโง่และอ่อนแอที่ไม่ยอมรับความจริง  เขามันโง่และอ่อนแอเองที่คิดว่าการทิ้งแทฮยองให้ไปเจอสิ่งที่ดีมันถูก  เขามันโง่และอ่อนเเอเองที่ไม่สามารถควบคุมสติตัวเอง  เขามันโง่และอ่อนแอเองที่ไม่เคยเอ่ยคำว่ารักกับคนที่รักเขามากที่สุด


     ยุนกิหยุดเดินแล้วไปนั่งลงตรงเก้าอี้สำหรับรอผู้ป่วย  สองมือถือกล่องสีแดงกำมะหยี่สีแดงภายในกล่องมีแหวนสีเงินเรียบทั้งสองวง   ความตั้งใจจริงของยุนกิในวันนี้คือ การขอแต่งงาน  เขาอยากให้แทฮยองดีใจกับวันเกิดปีนี้มากกว่าปีไหนๆ แต่ทำไมสุดท้ายทั้งสองต้องมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ด้วย  ยุนกิจะไม่โทษชะตากรรมหรือการกลั่นแกล้งของพระเจ้า  ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของเขาเอง


"แทฮยอง นายอย่าจากฉันไปไหนเลยนะ"


ตื้ด  ตื้ด  ตื้ด


"ฉันยังไม่ได้ขอนายแต่งงาน"


ตื้ด  ตื้ด  ตื้ด


"เรายังไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกันจริงๆ"


ตื้ด  ตื้ด  ตื้ด 


"ฉันยังไม่ได้กอดนาย"


ตื้ด  ตื้ด  ตื้ด


"ฉันยังไม่ได้จูบนาย"


ตื้ด  ตื้ด  ตื้ด


"ฉันยังไม่พูดคำนั้นกับนาย"


ตื้ด  ตื้ด  ตื้ด


"ฉันรักนาย คิมแทฮยอง"








@ FUNERAL

17.23 น.


     ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีครึ้มที่บ่งบอกสภาพอากาศในวันนี้ไม่สดใสอย่างทุกวัน เหมือนกับจิตใจของเจ้าของร่างผมสีน้ำตาลเข้มที่แต่งตัวในชุดสูทสีดำ มือข้างหนึ่งถือกล่องสีแดงกำมะหยี่กับดอกไม้ลิลลี่ที่อีกคนชอบ สำหรับคนที่เคยบอกว่าเหมือนตายทั้งเป็น  วันนี้ยุนกิได้เข้าใจความหมายนั้นแล้ว  พิธีการเสร็จไปได้สักพักใหญ่แต่ยุนกิไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนออกจากหน้าหลุมศพเลย  ยุนกินั่งลงกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยดินไม่สะอาดจนทำให้บริเวณกางเกงและรองเท้าของเขาเปรอะเปื้อน แต่ยุนกิกลับสนใจกับหลุมศพนี้ข้างหน้านี้มากกว่า


     ยุนกิยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นซึบซับรสชาติเจ็บปวดที่แท้จริง  ทำหน้าตายแต่แววตาแฝงไปด้วยความเจ็บปวดไม่นานนักจากท้องฟ้าสะอาดตาก็เเปลเปลี่ยนเป็นเม็ดฝนโปรยลงมาอย่างหนัก จึงทำให้เส้นผมที่แห้งเปียกปอนจนปรกหน้าตาที่เศร้าหมอง  ถึงแม้ว่าฝนจะตกลงมาหนักแค่ไหน ยุนกิกลับไม่มีอาการสั่นหนาวเลยถ้าเทียบกับจิตใจที่แหลกสลาย  เขาจ้องมองหลุมศพและโกหกตัวเองมันไม่ใช่เรื่องจริง   ทั้งๆที่เขารู้อยู่แก่ใจว่าถ้ากลับไปแล้วเขาก็ไม่ได้เจอกับรอยยิ้มที่น่ารักของเขา....อย่างไม่มีวันหวนกลับมา



"คิม แทฮยอง นายโกหกฉันอีกแล้วนะ"


"...."


"ไหนนายบอกว่าจะอยู่ดูแลฉันไง"


"...."


"ไหนนายบอกว่านายจะอยู่มีความสุขไปกับฉันไง"


"...."


"ไหนนายบอกว่านายจะไม่หนีไปไหนไง"


"...."


"ไหนนายบอกว่าจะรอคำนั้นจากฉันไง"


"....."


"ฉันรักนายคิม แทฮยอง แต่งงานกับฉันนะ"


     คำขอคำนี้ไม่ได้เป็นเหมือนความสุขของยุนกิ  แต่มันกลายเป็นยาพิษชั้นดีที่ทำร้ายเขาจนตายได้  น้ำหยาดใสของนัยย์ตายุนกิไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง ปะปนไปกับเม็ดฝนที่กระทบลงบนหน้า เป็นครั้งแรกที่ยุนกิร้องไห้ออกมาอย่างไม่แคร์สิ่งรอบข้าง เขาปล่อยให้ความเศร้าและความผิดเข้ามาโลดแล่นในจิตใจ กล่องสีแดงกำมะหยี่และลิลลี่สีขาวถูกวางไว้ข้างหน้า ยุนกิหยิบกล่องแหวนขึ้นมาเปิดออก หยิบแหวนวงหนึ่งมาสวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของตนเอง และนำไปวางไว้ที่เดิม


     ยุนกิรับรู้ถึงไออุ่นที่แผ่รอบตัวเขา รับรู้ถึงกลิ่นหอมที่คุ้นเคย  เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับบุคคลที่เขาโหยหาและต้องการ ที่ตอนนี้เป็นเพียงร่างโปร่งแสงเท่านั้น  แทฮยองที่ยืนอยู่ได้นั่งลงข้างหน้ายุนกิ  เขาไม่ได้แสดงท่าทีกลัวแทฮยองแต่อย่างใด กลับอุ่นใจด้วยซ้ำที่เขาได้เห็นคนที่เขารัก 


แทฮยองยิ้มให้ยุนกิแล้วค่อยๆยื่นหน้าของตนนมาใกล้ๆเขา  ประกบปากของแทฮยองลงที่ริมฝีปากของยุนกิที่เป็นแค่เหมือนลมผ่านริมฝีปากเขาเบาๆ  แล้วแทฮยองค่อยกลับมายังท่าเดิม  ไล่มองยุนกิตั้งแต่ผมสีน้ำตาลที่เปียกน้ำฝน แววตาสีแฝงไปด้วยความเศร้า ริมฝีปากที่ขาวซีดจากอากาศหนาว ก็จะเอ่ยประโยคสุดท้ายแล้วหายไปเป็นสายลมอ่อนๆที่หอมหวาน


" คุณจะอยู่ในใจผมตลอดไป มินยุนกิ "






조용히 잠든 방을 열어 기억을 꺼내 들어

โชยงงี ชัมดึน บังงึล ยอรอ กีออกึล กอแน ดือรอ

เปิดห้องนอนที่เงียบสงบ ความทรงจำของเธอก็แล่นเข้ามา

부서진 시간 위에서 선명히 너는 떠올라

พูซอจิน ซีกัน วีเอซอ ซอนมยองี นอนึน ตออลรา

เธอเปล่งประกายเสมอเลยนะ แม้เธอจะไม่อยู่แล้วก็ตาม

길 잃은 맘 속에 널 가둔 채 살아 

คิล อีรึน มัม ซกเก นอล กาดุน แช ซารา

เธอยังคงอยู่ในหัวใจของคนที่กำลังหลงทางนี้


WAY BACK HOME : SHAUN




จบแล้วววววววว

ไม่มีการทำภาคต่อหรืออะไรทั้งสิ้นนะคะ55555555 ไหนๆมีคนไหนน้ำตาไหลบ้าง แสดงตัวหน่อยเร็ว
ไรท์แต่งเองยังน้ำตาแตกเองเลย  ไรท์ก็ถือว่าฟิคสั้นเรื่องนี้เป็นการแนะนำตัวของไรท์และกันเนาะ
ถ้าใครชอบผลงานไรท์ก็อย่าลืม ติดตามผลงานต่อไป ในช่วงมีนาด้วยนะคะะ จะเป็นฟิคสั้นเหมือนกันแต่ว่าจะหลายตอนหน่อย เกี่ยวกับบังทันนี่แหละ ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ 

ติชมได้แต่อย่าด่าไรท์ ไรท์จิตใจเปราะบาง

ขอบคุณธีมสวยๆ


 









































     




B
E
R
L
I
N
 

ผลงานทั้งหมด ของ Toqxtoxic_

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น