Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 8 : Case 8 ตัวจริงของสกาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

   

   

   "พี่ครับ ทำไมคราวนี้ผมต้องออกมาด้วยล่ะ มีงานอะไรหรอ"

   "CEO ของ K Dream จ้างพวกเราให้ไปช่วย เห็นบอกว่ามีคนพยายามแฮกบริษัท แต่ไม่มีหลักฐานและไม่อยากแจ้งตำรวจ พวกเขาเลยจะจ้างพวกเราแทน พี่เห็นว่าแค่ไปช่วยสืบหาตัวคนทำกับอัพระบบป้องกันเฉยๆเลยรับงานไปน่ะ โทษทีที่ไม่ได้ถามเราก่อน"

   "ช่างเถอะครับ มันไม่ใช่งานยากอะไร แล้วผมก็อยากเจอประธานบริษัทนี้เหมือนกัน เกมที่พวกเขาผลิตมีเกมที่ผมชอบสุดๆด้วย" พีพูดไปนึกไปถึงเกมที่เขาชอบเล่นเวลาว่างๆ ขณะที่มือยังพิมพ์อะไรสักอย่างลงในคอมที่ได้มาจากเกียร์สายหมอก ซึ่งเจ้าตัวเอามาใช้พกไปไหนมาไหนแทนคอมเครื่องเก่าเสียแล้ว

   เห็นพีบอกว่าตรวจสอบระบบทุกอย่างเรียบร้อยดีไม่มีอะไรน่าสงสัย แค่ถูกดัดแปลงบางส่วนแต่ที่เหลือยังเหมือนคอมปกติ

 

   "แล้วนี่กำลังทำอะไรอยู่" ผมถามน้องชายตัวเองที่ยังจดจ้องกับหน้าจอไม่ไปไหน ขณะขับรถตรงไปที่บริษัทแม่ของ K Dream

   "หาข้อมูลผู้ว่าจ้างอยู่ ได้ข่าวว่าเขาอายุพอๆกับผม แต่เป็นคนเข้าร่วมงานสังคมน้อยมาก เลยไม่มีรูปที่เห็นหน้าชัดๆเลย ส่วนใหญ่จะเป็นภาพถ่ายติดด้านหลังหรือถ่ายจากที่ไกลๆมากกว่า"

   "พี่ก็ลองหาข้อมูลแล้วเหมือนกัน แต่ก็รู้แค่เป็นคนไม่ค่อยชอบเข้าบริษัทเท่าไหร่ พนักงานบางคนก็แทบไม่รู้จักหน้าด้วยซ้ำ"

   "เป็นคนที่แปลกดีนะครับ"

   "ถึงแล้วเราไปกันเถอะ" รถเคลื่อนไปหยุดที่ลานจอดรถ สองพี่น้องลงจากรถและเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับทันที

   

   "ขอโทษนะครับ ผมมาพบประธานของคุณครับ" วอลหยิบสร้อยสีเงินขึ้นมาโชว์ พนักงานสาวพยักหน้ารับก่อนก้มหยิบบัตรผ่านชั่วคราวยื่นให้ชายหนุ่มทั้งสอง

   "ท่านประธานได้แจ้งเอาไว้แล้ว นี่บัตรผ่านชั่วคราวค่ะ เชิญตามมาทางนี้เลย" พนักงานสาวผายมือเชิญพวกเขาให้ตามเธอไป ผมหยิบบัตรผ่านชั่วคราวให้เครื่องตรวจและเดินผ่านไปขึ้นลิฟต์ที่พนักงานสาวเปิดรอ เมื่อทุกคนเข้ามาครบแล้ว เธอก็กดไปที่ชั้นสูงสุด

   ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกผมก็เห็นพนักงานหลายคนกำลังเดินไปมาพร้อมด้วยเอกสารดูวุ่นวาย เธอพาพวกผมเลี้ยวเดินไปที่ห้องกระจกตรงสุดทางและเชิญให้เข้าไป ดูเหมือนจะเป็นห้องประธานแต่ไม่มีใครอยู่

   "กรุณารอที่นี่สักครู่นะคะ ท่านประธานกำลังมาค่ะ" เธอนำน้ำมาเสิร์ฟให้ก่อนจะโค้งตัวลงและออกจากห้องนี้ไป

   ผมเดินไปนั่งโซฟาที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน พีก็นั่งลงที่โซฟาตรงข้ามกับผมเช่นกัน ระหว่างรอผมก็เดินสำรวจรอบๆห้องดู ทุกอย่างถูกจัดเรียบร้อยเป็นระเบียบในแนวโมเดิร์นโทนสีเข้ม โต๊ะที่อยู่ในห้องรวมทั้งโต๊ะทำงานเป็นไม้อัดสีดำ โซฟาหนังเป็นสีม่วงลูกหม่อน และด้านหลังของพีมีชั้นหนังสือสีเทาตะกั่วที่ยังมีช่องว่างอยู่บางชั้น

   

   แกร๊ก! ประตูกระจกถูกดันเข้ามาโดยชายหนุ่มสวมแว่นตา ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงนิดหน่อยและเหงื่อที่ยังไม่แห้งดีตามหน้าผาก เขาหอบหายใจเล็กน้อยคลายเหนื่อยก่อนพูด

   "คุณวอลสินะครับ ผมเป็นเลขาของท่านประธาน เกิดเรื่องเร่งด่วนนิดหน่อยท่านประธานเลยให้ไปพบที่อื่นน่ะครับ เชิญทั้งสองคนตามผมมาทางนี้เลยครับ" เขาผายมือเชิญพวกเรา ผมและพีมองหน้ากันก่อนเดินตามออกไป

   คุณเลขาพาพวกเราเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์มากมายหลายเครื่อง พนักงานหลายคนเดินวุ่นวายกันเต็มห้องโถง

   "เป็นไงบ้างคุณกรเรื่องที่ผมวานให้ไปดู" เสียงอันคุ้นเคยเหมือนว่าผมจะเคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นด้านหน้า แต่ผมยังมองไม่เห็นหน้าเจ้าของเสียงเลย เพราะพนักงานหลายคนกำลังยืนมุงรายงานผลและรับคำสั่งกับประธานของพวกเขาอยู่

   "ผมรวบรวมมาให้หมดแล้วครับ แล้วก็...ผมพาแขกของคุณมาให้แล้ว"

   "ขอบคุณ รอผมแป๊บนึง" ชายหนุ่มสั่งและแบ่งงานให้แต่ละคนจนเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว ฝูงชนด้านหน้าเขาจึงค่อยๆสลายตัวไปทำตามหน้าที่ที่ได้รับ ในที่สุดผมก็ได้เห็นหน้าผู้ว่าจ้างของผม

   "สวัสดีครับคุณวอลนัท พวกเราเคยเจอกันแล้วเมื่อวาน แต่ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ผมสกาย เสฏฐนันท์ ประธานบริษัท K Dream ยินดีที่ได้รู้จักครับ" สกายยื่นมือออกไปทักทายคนที่เขาเรียกมาช่วยงานด้วยรอยยิ้ม

   

   "พี่ นี่มันผู้ต้องสงสัยคดีที่แล้วไม่ใช่หรอ" พีกระซิบถามพี่ชายตนเองเมื่อเจอคนคุ้นตา ครั้งที่แล้วเขาไม่ได้สืบดูว่าชายหนุ่มมีพื้นหลังยังไงเพราะไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ไม่คิดว่าจะเป็นประธานบริษัทเกม

   "อืม มิน่าล่ะบ้านถึงอยู่คอนโด" วอลคิดไปถึงเมื่อวานที่เขาขับรถไปส่งเจ้าตัวที่คอนโดหรู สมแล้วที่พักอยู่ที่นั่น

   

   "นายคงรู้จักฉันอยู่แล้ว ส่วนนี่พีนัท" วอลจับมือสกายเบาๆเป็นมารยาท แต่ใบหน้ายังมีความแปลกใจหลงเหลืออยู่

   "พีนัทครับ ผมชอบเกมที่บริษัทคุณสร้างมากครับ" พีจับมือทักทายกับคนตรงหน้าทันทีที่เขายื่นมือมา

   "โอ้ จริงหรอครับ ขอบคุณที่ติดตามพวกเรา แต่คุณพีนัทไม่ต้องพูดสุภาพก็ได้ครับ ดูท่าแล้วคุณน่าจะอายุมากกว่าผม"

   "งั้นหรอ"

   "ผมอายุ 27 ปี แล้วคุณล่ะ"

   "ฉัน 29" พีมองสำรวจคนตรงหน้าเล็กน้อย ดูเด็กกว่าเขาจริงๆนั่นแหละ แต่อาจเป็นเพราะชุดที่ใส่ทำให้ดูมีวุฒิภาวะขึ้นล่ะมั้ง

   "ผมดีใจมากที่ได้เจอแฟนคลับนะครับ แต่ว่าตอนนี้คงต้องให้คุณช่วยหน่อย พวกมันแฮกเข้ามาอีกแล้ว ตอนนี้ระบบป้องกันชั้นสุดท้ายกำลังจะพัง ถ้าพวกมันเอาข้อมูลเกมนั้นไปล่ะก็บริษัทเราจะโดนตัดหน้าปล่อยเกมใหม่แน่ๆ"

   "เกมหรอครับ"

   "เป็นเกมแนวใหม่ที่พวกเรากำลังพัฒนาครับ ถ้าสำเร็จแล้วผมจะให้คุณเป็นคนแรกที่ได้ทดลองเล่นเลยดีไหมครับ" สกายพูดยิ้มๆมองชายที่อายุไม่น่าจะห่างจากเขามากด้วยดวงตาขี้เล่น

   "ดีสิ!"

   "แต่ตอนนี้..." แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ปัจจุบัน สีหน้าของสกายก็เปลี่ยนไปเครียดขึ้น

   "รู้แล้ว มีคอมที่ว่างบ้างรึเปล่า" พีพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วถามหาที่ว่างซึ่งตนจะได้เริ่มงานทันที

   "คุณกร ช่วยพาคุณพีนัทไปคอมเครื่องที่ยังว่างด้วยครับ" สกายหันไปบอกกับเลขาให้พาโปรแกรมเมอร์หนุ่มไปยังโต๊ะคอมหลังสุดที่ว่างอยู่ ผมมองดูคุณพีนัทเดินไปนั่งที่โต๊ะ เชื่อมคอมตัวเองกับคอมของบริษัท ยืดเส้นยืดสายก่อนละเลงปลายนิ้วรัวบนแป้นพิมพ์

   

   "คนที่เจาะเข้ามานี่ก็มีฝีมือพอสมควรเลย การบังคับขอเข้าใช้ข้อมูลจากภายนอกได้จะต้องเป็นคนที่รู้จักระบบป้องกันของบริษัทนายดีนะ สกายมีใครที่รู้รหัสเข้าระบบของบริษัทนายบ้าง" พีเอ่ยถามขึ้นขณะที่มือยังไม่ละจากแป้นพิมพ์ ตัวโค้ดต่างๆวิ่งผ่านจอคอมอย่างรวดเร็วดูแล้วลายตา

   "ก็มีผม เลขาของผมกับทีมพัฒนาน่ะครับ"

   "ฉันว่าคงมีหนอนบ่อนไส้ในบริษัทนายแน่ๆ ได้ตรวจสอบพนักงานดูรึยัง" วอลที่ยืนพิงผนังอยู่ใกล้ๆพูดขึ้นหลังจากมองน้องชายกำลังแก้ทางการเจาะระบบมาสักพัก

   "ที่จริงผมก็คิดเหมือนกัน เลยให้เลขาไปตรวจสอบมาให้แล้วเมื่อกี้ คุณกรผมขอเอกสารหน่อยครับ" สกายรับเอกสารที่เลขายื่นมาส่งต่อให้กับวอล

   "นี่เป็นเอกสารเกี่ยวกับประวัติและการทำงานของสมาชิกทีมพัฒนาครับ"

   "ช่วงนี้มีใครไม่มาทำงานบ้างรึเปล่า"

   "ถ้าพูดถึงคนไม่มามีสองคนครับ แต่คนหนึ่งแค่ท้องเสียเลยขอกลับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนน่ะ ส่วนอีกคนวันนี้ผมยังไม่เห็นเขามาตั้งแต่เช้าเลยนะครับ นี่ครับสองคนนี้" วอลอ่านข้อมูลในเอกสารของคนไม่มาทำงานที่สกายชี้ ตอนนั้นเองพีก็ร้องขึ้นมา

   "เสร็จแล้ว! ตอนนี้ฉันจัดการเบื้องต้นให้แล้ว เขาคงยังเจาะเข้ามาไม่ได้สักพัก แต่ก็แค่สักพักนะ" พีสะบัดมือไล่ความเมื่อยและรายงานผล

   "พีนายช่วยดูกล้องวงจรปิดที่อยู่แถวบ้านคนคนนี้หน่อย เขาไม่มาทำงานหลายวันจนน่าสงสัยน่ะ" พีรับเอกสารแผ่นหนึ่งที่วอลยื่นให้มาดู มันมีที่อยู่เขียนเอาไว้ด้วย เขาจึงเริ่มแฮกภาพจากกล้องวงจรปิดแถวบ้านหลังนั้นตามที่พี่ชายตนต้องการ

   

   ภาพที่ฉายอยู่ในคอมถูกเร่งความเร็วในการเล่นจนมาถึงช่วงหนึ่ง มีรถตู้สีดำแล่นมาจอดหน้าบ้าน ประตูรถที่เปิดออกเผยให้เห็นชายชุดดำหลายคนเดินลงมาและตรงเข้าไปที่บ้านหลังนั้น พวกเขาพาตัวภรรยาและลูกชายออกมา เธอที่พยายามขัดขืนถูกต่อยเข้าที่ท้องน้อยแล้วรถก็แล่นหายไปตรงถนนเปลี่ยวไร้กล้อง

   "ดูเหมือนว่าหนึ่งในพนักงานของนายจะไม่ได้อยากทำอะไรแบบนี้เหมือนกันนะ เขาคงถูกขู่โดยเอาครอบครัวมาเป็นตัวประกัน" วอลเสนอเมื่อดูคลิปจบ

   "นี่สกายแล้วครอบครัวนายตอนนี้อยู่ไหนล่ะ จะไม่โดนจับเป็นตัวประกันหรอ" พีถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง แต่สกายกลับหัวเราะออกมาอย่างเศร้าสร้อยแล้วกล่าวตอบ

   "เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ก็พวกเขาไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วนี่นา"

   "ข..ขอโทษนะ"

   "ไม่เป็นไรครับ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีทางที่พวกมันจะจับครอบครัวของผมเป็นตัวประกั---" สกายที่กำลังตอบอย่างไม่คิดอะไรมากหยุดชะงักกะทันหัน เมื่อนึกถึงคนที่เปรียบเสมือนครอบครัวของเขาอีกคนหนึ่ง

   

   "เป็นอะไร?" วอลถามคนที่อยู่ๆก็เงียบไป แถมยังปรากฏร่องรอยความกังวลผ่านดวงตาและมือที่สั่นขึ้น

   "รึว่า...จะเป็นหมอนั่นหรอ" สกายค้นหาและหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาคนที่เพิ่งแยกกันเมื่อเช้าอย่างรีบร้อน

   "รับสิ ขอร้องล่ะ"

   "ตรู๊ด~ ตรู๊ด~ ตรู๊ด~ แกร๊ก!"

   "วินนายอยู่---"

   "ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น