Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 6 : Case 6 เดี๋ยวฉันไปส่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

   

   

   

   17.35 น. ณ สำนักงานตำรวจ

   หลังจากการตามล่ามาหลายชั่วโมง คนร้ายก็ถูกจับตัวได้พร้อมแม่ของผู้ตายขณะที่กำลังพากันหลบหนีออกนอกประเทศหลังจากไปรับเงินประกันของลูกชาย

   เธอสารภาพว่าตอนแรกเพียงแค่คิดจะแต่งงานกับคนที่เธอรักเท่านั้น แต่วันหนึ่งที่ตัสเมากลับบ้านมาแล้วพลั้งปากพูดถึงเหตุการณ์จมน้ำ เพื่อให้ตัวเองรอดเลยดึงตัววิทย์พาตัวเองขึ้นบนผิวน้ำทำให้วิทย์จมน้ำตาย

   ตั้งแต่ตอนนั้นเธอก็รู้สึกโกรธมากที่ความจริงแล้วลูกของเธอนั้นไม่ได้เพียงประสบอุบัติเหตุ แต่ตายเพราะความเห็นแก่ตัวของเด็กที่เธออุตส่าห์รับมาเลี้ยง เธอได้เล่าเรื่องนี้ให้นายยามคนนั้นฟัง เขาเลยเสนอที่จะช่วยเธอแก้แค้นและสัญญาว่าจะหนีไปต่างประเทศด้วยกัน ทำให้เกิดเหตุน่าสลดแบบนี้ขึ้น

   

   "ผมบอกแล้วว่าไม่ใช่คนทำ พวกคุณก็ไม่เชื่อ" ชายหนุ่มผมสีส้มยืนบ่นกับตำรวจอย่างเบื่อหน่ายหลังถูกปล่อยตัวจากห้องสอบสวน ตรงกันข้ามก็มีฟรีที่พึ่งเดินนำออกมานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่

   "ไม่ใช่ก็ดีแล้วไง เธอถูกปล่อยตัวแล้ว ไปๆกลับบ้านไป" เขาไล่ชายหนุ่มที่ยังบ่นไม่หยุดให้กลับไปเสียที แต่สกายเพียงแค่หันหลังเดินออกไปนั่งเก้าอี้แถวยาวหน้าห้องเท่านั้น ไม่ได้ตรงกลับบ้านอย่างที่นายตำรวจบอก

   

   18.40 น.

   วอลที่มาดูผลคดีบวกกับมารับค่าจ้าง เห็นเด็กหนุ่มผมสีสดใสเล่นโทรศัพท์มากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีท่าทีจะกลับเลย ดูแล้วอายุน่าจะพอๆกับน้องชายเขา ดึกขนาดนี้ยังไม่กลับ ทำให้คนที่มีน้องชายอย่างเขารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาจึงตัดสินใจลุกไปคุยด้วย

   "ไง ทำไมนายยังไม่กลับล่ะ" ชายหนุ่มละสายตาจากโทรศัพท์ตามเสียงทัก เมื่อพบว่าเป็นคนที่ตนไม่รู้จักก็ขมวดคิ้วก่อนเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย

   "คุณเป็นใครครับ"

   "อ้อ ฉันวอลนัท เรียกว่าวอลเฉยๆก็ได้"

   "คุณเป็นตำรวจหรอ" น้ำเสียงของสกายเปลี่ยนไปจนผมรู้สึกได้ ไม่ใช่น้ำเสียงที่ฟังดูรังเกียจหรืออะไร แต่เป็นน้ำเสียงที่ดูรำคาญแบบปิดไม่มิด

   "เปล่า"

   "แล้วเป็นอะไรล่ะ"

   "แค่รับจ้างทั่วไปน่ะ"

   "หรอครับ แล้วมาทำอะไรที่สำนักงานตำรวจล่ะถ้าไม่ใช่ตำรวจ" คิ้วของสกายเลิกขึ้นอย่างไม่เชื่อถือ กวาดสายตาสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าทันที คงเป็นคนมีฐานะพอสมควร ดูท่าว่าจะฉลาดและชอบออกกำลังกายด้วย หน้าตาก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดี อายุก็คงจะมากกว่าเขา

   "ก็...มากู้ข้อมูลให้ตำรวจน่ะสิ" วอลหยุดคิดนิดหน่อยเพื่อหาคำตอบที่ดูเข้าท่าก่อนตอบออกมา

   "เห..คุณเก่งพวกคอมพิวเตอร์ด้วยหรอครับ"

   "ไม่ใช่ฉันหรอก คนรู้จักน่ะ ฉันแค่มาประสานงานให้เฉยๆ" ดวงตาของสกายเป็นประกายวาววับอย่างสนใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียดายเมื่อได้ยินคำตอบ อะไรกัน กะว่าจะชวนมาทำงานด้วยกันสักหน่อย

   

   "แล้วสรุปทำไมนายยังไม่กลับล่ะ"

   "รอเพื่อนมารับครับ" เมื่อคนตรงหน้าหมดความสนใจจากเขา สายตาก็กลับไปจดจ่อกับเกมในมือถือต่อทันที แต่ก็ยังคงตอบคำถามของเขาอยู่

   "นั่งแท็กซี่กลับก็ได้นี่"

   "ผมไม่ได้พกเงินมาเลยสักบาท"

   "งั้นเดี๋ยวให้ฉันไปส่งไหม"

   "ห้ะ!?"

   "ถือว่าเป็นการขอโทษแทนเพื่อนฉันที่จับนายมาผิดไง"

   "นั่นเพื่อนคุณหรอ ไม่ใช่สิ ผมจะไปเชื่อคนที่พึ่งเจอหน้ากันครั้งแรกได้ยังไง"

   "เพราะฉันเองก็มีน้องชายอายุพอๆกับนายเหมือนกันเลยเป็นห่วงน่ะ ถ้างั้นฉันจะเรียกให้ตำรวจไปส่งให้เอาไหมล่ะ" เมื่อเห็นท่าทีว่าอีกฝ่ายจะเรียกให้ตำรวจไปส่งจริงๆเขาก็จำต้องตกลง พวกตำรวจน่ะน่ารำคาญจะตาย ชอบมองคนอื่นด้วยสายตากดดัน เหมือนทุกคนยกเว้นตัวเองเป็นคนที่ทำผิดตลอด ไม่ดูเลยว่าตำรวจที่ทำผิดก็มีอยู่ถมเถไป ใช่ว่าคนที่เป็นตำรวจจะเป็นคนดีทุกคนสักหน่อย

   

   ทางเดินทอดยาวของสำนักงานมีตำรวจหลายนายเข้าๆออกๆกันให้วุ่น หลายคนโค้งทักทายให้กับชายที่เดินนำหน้าเขาอย่างเคารพและเป็นมิตร ดูท่าคงจะไม่ใช่แค่คนรับจ้างธรรมดาทั่วไปซะแล้วสิ

   เมื่อสองเท้าก้าวเดินออกมานอกสำนักงาน ลมเย็นสดชื่นยามกลางคืนที่ไม่ได้พบตอนอยู่ในห้องสอบสวนก็โถมเข้าใส่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย ผมหยุดเดินพักสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเดินต่อ ตอนนั้นเองเสียงอันคุ้นเคยก็เอ่ยเรียกชื่อผมดังมาแต่ไกล

   "สกายขอโทษที่มาช้านะ" ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตรงมาหาทั้งสองคน เขาสวมเสื้อฮู้ดขาวและกางเกงขายาวสีดำตัดกับสีผิว

 

   "วิน!! ไม่ได้กลับบ้านตั้งวันหนึ่งลูกชายฉันเป็นไงบ้าง ได้พามาด้วยรึเปล่า"

   "เจอหน้าก็ถามหาลูกชาย นี่ไม่ห่วงคนพามาเลยรึไง คิดว่าบ้านนายกับสน.มันใกล้กันมากหรอ ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงนาย เสียเปล่าจริงๆ" วินพูดติดประชดประชัน แต่มือก็อุ้มเจ้าแมวตัวเล็กที่นอนหลับในกระเป๋าด้านหน้าของเสื้อฮู้ดส่งให้พ่อมัน

   เจ้าตัวเล็กนี้ชื่อสตาร์ เป็นแมวแร็กดอลล์เพศผู้ ตัวขาว หน้าน้ำตาล หูดำ น่ารักน่าเอ็นดูและฉลาด เมื่อได้เห็นหน้าลูกชาย สกายก็อ้าแขนรับมากอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หายอยาก

   "แล้วนี่ใครอะ" ผมกระซิบถามเพื่อนเมื่อเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆและมองพวกเขาอยู่ แต่ความจริงผมกวาดสายตาและสังเกตอีกฝ่ายตั้งแต่กำลังเดินเข้ามาแล้ว

   "นี่คุณวอลนัท ส่วนคุณวอลนัทนี่เพื่อนผมเทวินทร์" สกายแนะนำคนทั้งสองให้รู้จักกันโดยไม่ยอมคลายอ้อมกอดจากเจ้าสตาร์ สายตาสองคู่มองสำรวจอีกฝ่ายคร่าวๆก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นมิตร

   "สวัสดีฉันวอลนัท เรียกวอลก็ได้" เด็กคนนี้ทำไมหน้าตาดูคุ้นจังเลยนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน

   "เอ่อ...ผมเทวินทร์ครับ จะเรียกแค่วินเฉยๆก็ได้" คนคนนี้ดูน่าสนใจกว่าที่คิดแฮะ หัวหน้าเหล่านกฮูกเนี่ย ดูจากกล้ามเนื้อแล้วท่าจะเก่งศิลปะการต่อสู้ แถมอาจจะเก่งยิงปืนซะด้วย วินวิเคราะห์เมื่อมองดูร่องรอยที่นิ้วมือ

   

   "ไหนๆคุณวอลนัทก็บอกว่าจะไปส่งผมแล้ว ให้เพื่อนผมติดรถไปด้วยได้ไหม" เมื่อเห็นทั้งสองฝ่ายแนะนำตัวเสร็จแล้ว สกายก็ถามวอลขึ้นมาทันที ยังไงถ้าเป็นการรบกวนเกินไปคงไม่ดีเท่าไหร่สำหรับคนที่พึ่งรู้จักกัน

   "ได้สิ ตามมาเลย" วอลเดินนำเด็กหนุ่มทั้งสองกับแมวหนึ่งตัวไปที่รถของตนที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก

   ตอนแรกเขาคาดว่าทั้งสองจะมองอย่างแปลกใจที่เห็นรถของเขาเป็นรถที่หรูหน่อย แล้วจะดูมีท่าทีตื่นเต้นแบบที่เขาเจอประจำสำหรับคนที่เห็นครั้งแรก แต่ทั้งสองคนกลับนิ่งและไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงแค่กวาดตามองแล้วไปถกเถียงกันเรื่องใครจะนั่งหน้าหรือนั่งหลังเท่านั้น

   คนที่เป็นแบบนี้มีสองกรณีคือ หนึ่ง ไม่ค่อยสนใจว่าจะเป็นรถอะไรแค่นั่งได้ก็พอ สอง เป็นคนมีทรัพย์สินมากพอเลยไม่รู้สึกอะไรกับแค่รถสปอร์ตคันหนึ่ง

   สุดท้ายก็จบลงที่เด็กหนุ่มชื่อวินมานั่งที่นั่งข้างคนขับ เพราะสกายบอกอยากเล่นกับลูกชายอยู่เบาะหลัง รถจอดที่จุดหมายปลายทางเป็นคอนโดหรูแห่งใหม่ที่ราคาไม่ใช่เล่นๆ คนที่จะอยู่ได้ต้องมีฐานะดีพอสมควร ดูท่าเด็กทั้งสองคนนี้คงเป็นงั้นแหละถึงได้อยู่ที่นี่

   

   ทั้งสองโค้งขอบคุณวอลที่มาส่ง จนเมื่อรถหายไปลับสายตาทั้งคู่จึงได้หันหลังเดินเข้าคอนโดและตรงไปที่ลิฟต์ทันที นิ้วเรียวกดที่ชั้น 29 อย่างเคยชินเพื่อไปห้องหมายเลข 290 ซึ่งเป็นห้องของสกาย ถึงจะเป็นคอนโดแต่ว่าชั้นที่ยี่สิบเก้ากับสามสิบก็รวมกันเป็นเพนท์เฮาส์หรูซึ่งมีเพียงสองห้องเท่านั้น มันถูกเรียกว่าห้องตะวันตกกับห้องตะวันออก ห้องของสกายเป็นห้องตะวันออก ส่วนห้องตะวันตกเจ้าของพึ่งย้ายออกไปอยู่ต่างประเทศทำให้ตอนนี้ยังถูกปล่อยว่างเอาไว้

   "วันนี้นายจะนอนนี่หรอวิน"

   "อ่า วันนี้ขอค้างด้วยนะ มันมืดแล้วไม่อยากเดินกลับคนเดียว"

   "แล้วได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนป่ะ"

   "ไม่อะ ว่าจะยืมนาย"

   "โอเค ตามสบาย" เมื่อถึงห้องสกายก็ปล่อยเจ้าแมวลงและทิ้งตัวแผ่หลาบนโซฟากลางห้องอย่างเกียจคร้าน

   

   "ว่าแต่คุณวอลนัทนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ถึงเขาจะบอกว่าทำอาชีพรับจ้างทั่วไปก็เถอะ แต่พวกตำรวจก็ทำความเคารพกันทุกคนเลย จริงๆแล้วเขาทำงานอะไรกันแน่ ถ้าเกี่ยวกับคอมนายว่าฉันชวนเขามาทำงานด้วยดีไหม" สกายผุดลุกขึ้นนั่งถามเพื่อนที่เดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรดื่มดับกระหายเป็นชุดๆ สมองก็นึกถึงตอนที่กำลังเดินออกมาจากสำนักงานแล้วเจอแต่คนทำความเคารพคนข้างหน้าตน

   "ฉันว่านายไม่ควรไปชวนเขาหรอกนะเพราะเขาก็มีงานของเขาอยู่แล้ว"

   "งานไรอะ"

   "นี่นายไม่รู้หรอ งานหาเรื่องไง ชอบไปยุ่งเรื่องคนนู้นคนนี้"

   "มันใช่หรอ สรุปอะไร เอาดีๆ"

   "คุณวอลคือหัวหน้ากลุ่มนกฮูกราตรี จบป่ะ" ผมหยิบน้ำผลไม้ออกมารินใส่แก้วอย่างใจเย็น ค่อยๆจิบให้ความหวานอมเปรี้ยวของส้มไหลผ่านลำคอในตอนที่ตอบคำถามของเพื่อน ก่อนเดินมานั่งลงที่โซฟาเดี่ยวตรงข้ามกับสกายที่เหมือนจะอึ้งค้างระบบรวนไปแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น