Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 20 : Case 20 ราตรีสวัสดิ์...ครับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

 

 

 

"นี่พวกคุณจะนอนที่นี่หรอครับ" วินมองทั้งสามที่พยักหน้าตอบคำถามด้วยดวงตาใสแจ๋ว นี่บ้านเขากลายเป็นห้องพักรวมตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

"ถามจริงไม่มีบ้านให้กลับหรอ" ทั้งสามคนเงียบลงเหมือนไม่ได้คาดคิดว่าจะเจอคำถามแบบนี้

ความจริงผมก็ไม่ได้ใจดำขนาดจะไล่คนที่มาพักอยู่บ้านทั้งยังทำกับข้าวให้กินฟรีออกไป แถมผมก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาไม่ใช่คนไม่ดี ดังนั้นให้มาพักสักคืนก็คงไม่เป็นไร ถึงจะยังไม่แน่ใจว่าพวกเขามีจุดประสงค์อะไรก็ตาม แค่มันไม่เดือดร้อนมาถึงผมก็พอแล้ว แต่ว่าบ้านผมมีแค่ห้องนอนเดียวนะ แล้วคนสี่คนจะมาอัดอยู่ได้ยังไง นอกจากจะไปนอนอยู่ห้องใต้ดิน ซึ่งผมไม่มีทางเผยความลับเพราะเรื่องแค่นี้หรอ

"คุณนิมก็จะอยู่ด้วยหรอ"

"ใช่แล้ว มีอะไรรึเปล่า"

"บ้านผมไม่ได้กว้างขนาดนั้น แถมพี่เป็นผู้หญิงคนเดียวในนี้นะ" วินถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ผู้หญิงคนเดียวจะมานอนในบ้านที่มีผู้ชายอยู่ตั้งสามคนได้ยังไง

 

 

"ถ้าเรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วงหรอ พี่นิมเป็นหญิงแกร่งผู้อึดถึ--โอ๊ย! พี่ เขกหัวผมทำ..ไม...." พีลูบหัวปอยๆ หันขวับไปหาต้นเหตุความเจ็บของเขา แต่ก็ต้องลดเสียงลงทันที

"เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ" ใบหน้าของนิมประดับด้วยรอยยิ้มอำมหิต เหมือนจะมองเห็นออร่าสีดำทะมึนเป็นแบ็กกราวนด์ด้านหลังชวนให้ขนลุกซู่

"ป..เปล่า ผมไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นครับ" พีหันไปหยิบคอมมาเปิดเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น วินยิ้มแห้งขณะนั่งมองการทะเลาะกันของทั้งสองคน แล้วเขาก็พึ่งสังเกตเห็นว่าคอมที่พีใช้ดูคุ้นตายังไงชอบกล

"เฮ้ย! นี่นายทำอะไรน่ะ นั่นคอมสุดที่รักของฉันนะ" ชายหนุ่มร้องว๊ากใส่คนที่พุ่งตัวมาหยิบคอมของเขาไปพลิกซ้ายขวาแล้วก้มดูใต้ตัวเครื่อง

"คอมเครื่องนี้มัน..." ของผมนี่นา นี่พวกเขายังใช้มันอยู่อีกหรอ ไม่คิดว่ามันจะเป็นอันตรายต่อตัวเองรึไงกัน รู้จักระวังตัวบ้างไหมเนี่ย วินกลืนคำพูดประโยคสุดท้ายลงไปในคอ แม้จะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

 

 

"นายรู้จักหรอ" วอลถามขึ้นเมื่อได้ยินเด็กหนุ่มพูดเหมือนจะรู้จัก แม้จะนั่งอ่านเอกสารอยู่แต่เขาก็คอยสังเกตสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆไปด้วย

"เปล่า..." วินวางคอมลงที่โต๊ะแล้วเสตามองไปทางอื่น แต่ทุกคนต่างก็เห็นได้อย่างชัดเจน

"...ผมไปนอนแล้ว พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานแต่เช้า ถ้าพวกคุณต้องการมีฟูก ผ้าห่มกับหมอนสำรองอยู่ที่ห้องใต้บันได" วินชี้ไปที่ประตูบานเล็กที่สูงประมาณเมตรครึ่งใต้บันได

"ถ้าเลื่อนโซฟาไปข้างๆก็น่าจะนอนพื้นได้สักสองคน แต่อย่าลืมเลื่อนกลับคืนให้ผมล่ะ อ้อ ห้ามรื้อของในบ้านผมเด็ดขาด" เขาหันหลังเดินตรงไปที่บันได ในขณะที่เดินขึ้นไปได้เพียงสองก้าวทันใดนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้พอดี วินหันกลับถามหญิงสาวคนเดียวว่า "คุณนิม ถ้าไม่สะดวกนอนข้างล่างจะสลับที่นอนกับผมก็ได้นะ"

นิมโบกมือปฏิเสธบอกว่านอนโซฟาได้ เดียวอีกสองคนจะนอนพื้น เขาถามย้ำอีกครั้งว่าไม่เปลี่ยนใจแน่นะ ก็โดนพีไล่ขึ้นไปนอนเฉยเลย อะไรของพวกเขากัน

 

 

แต่พอเขาเดินขึ้นไปได้อีกก้าวก็ต้องหยุดลงเพราะเสียงเรียกของชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม สรุปจะไล่หรือจะเรียก ช่วยตกลงกันก่อนได้ไหมเนี่ย

"ช่วงนี้มีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นกับนายบ้างรึเปล่า" วินอ้าปากจะตอบปฏิเสธ แต่ก็ต้องกลืนมันลงไปในคอ หวนระลึกถึงเรื่องที่เขาพึ่งเจอเมื่อตอนกลางวัน นั่นจะนับเป็นเรื่องแปลกๆได้ไหมนะ แต่มันก็ถือว่าแปลกแหละ

"จะว่าไป... วันนี้มีเบอร์แปลกๆโทรมาหาผมด้วย แต่พอกดรับก็ไม่มีเสียงใครพูด หลังจากวางสายสักพักก็มีสายโทรมาอีก แต่ก็ยังไม่มีใครพูดเหมือนเดิม เป็นแบบนี้อยู่สามสี่รอบ"

"จำได้ไหมว่าหมายเลขอะไร"

"ไม่รู้หรอก มันเป็นเบอร์ไม่แสดงหมายเลข ถามทำไมครับ" วินมองทั้งสามคนที่มองเขาด้วยสายตาแปลกๆอย่างสงสัย

"นี่นายไม่ได้ติดตามข่าวสารบ้างหรอ" คราวนี้เป็นพีที่ถามออกมา ข่าวใหญ่ตั้งขนาดนั้นจะไม่รู้อะไรเลยหรอ

"แล้วเห็นว่าบ้านผมมีโทรทัศน์ไหมล่ะ ปกติผมก็ไม่ดูอยู่แล้ว เลยไม่รู้จะซื้อมาไว้ทำไม" ก็ปกติผมดูผ่านคอมที่ห้องใต้ดินนี่นา ซื้อโทรทัศน์มาให้เปลืองค่าไฟทำไมกัน ที่จริงที่ผมไม่ได้รู้ข่าวสารอะไรก็เป็นเพราะพวกคุณมาบ้านผมนี่แหละ ผมกลับถึงบ้านไม่กี่นาทีพวกคุณก็มากันแล้ว ไม่มีโอกาสจะลงไปห้องใต้ดินเลยด้วยซ้ำ โน้ตบุ๊กสำรองก็อยู่ข้างล่างหมดเลย

"แล้วไม่มีคอมหรือโน้ตบุ๊กหรอ" มีครับ แต่ไม่มีโอกาสได้เอามาใช้ วินตอบอยู่ในใจเงียบๆโดยไม่พูดออกไป

"โน้ตบุ๊กพึ่งทำพังไปไม่กี่อาทิตย์ก่อน" ที่จริงโน้ตบุ๊กผมก็อยู่ในมือคุณพีไงครับ "อีกอย่างมีโน้ตบุ๊กแล้วจะซื้อคอมตั้งโต๊ะมาให้รกบ้านทำไม ผมเอาพื้นที่ไปทำเป็นตู้เก็บหนังสือดีกว่า มีอะไรจะถามอีกไหมครับ ผมจะได้ไปนอน"

"ไม่มีแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะ" วินเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อวอลกล่าวราตรีสวัสดิ์กับเขา ทำทีท่าว่าจะเดินไปแบบไม่สนใจ แต่ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นภายในอกก็ทำให้เขาต้องหยุดพูด ก่อนรีบวิ่งขึ้นห้องไปโดยไม่หันกลับมามองหน้าคนฟังเลย

"ราตรีสวัสดิ์....ครับ" วินวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะ ก่อนจะพุ่งตัวลงบนเตียงรีบหลับอย่างรวดเร็วหลีกหนีเสียงหัวใจที่ยังเต้นระรัวอยู่ในอกด้านซ้าย และก็เป็นอีกครั้งที่เขาลืมค้นหาเลยมาช่วงนี้มีข่าวอะไรเกิดขึ้นบ้าง

 

 

หลังจากได้ยินเสียงปิดประตูดังมาจากชั้นบน ทั้งสามคนที่อมยิ้มเพราะเห็นใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออยู่ก็กลับมาทำหน้าจริงจังทันที

"พี นายดักจับสายที่โทรเข้ามาในเครื่องของวินได้ไหม"

"ถ้าตอนนั้นโทรศัพท์ของเขาเชื่อมต่อเน็ตอยู่ก็ทำได้"

"งั้นพรุ่งนี้ก็ลองตรวจดูสักหน่อยนะ" น้องชายเขาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ในตอนที่เหลือบสายตามาเห็นคอมบนตัก พีก็นึกเรื่องเมื่อกี้ขึ้นมาได้

"พวกพี่คิดว่าวินจะรู้จักเกียร์สายหมอกไหม"

"ฉันก็สงสัยเหมือนกัน สีหน้าบอกว่ารู้จักนะ" นิมออกความเห็นบ้าง "ฉันว่าเราน่าจะตรวจสอบเรื่องนี้ดูสักหน่อยนะคะหัวหน้า อาจเกี่ยวข้องอะไรก็ได้"

"ถ้าพวกเธอว่างั้น ก็ลองตรวจสอบคนใกล้ตัวของเขาดูก่อนละกัน เรื่องเบอร์นั่นฉันให้นายจัดการ ได้เรื่องยังไงก็บอกด้วย" วอลหันไปบอกน้องชายที่ยกมือตะเบ๊ะรับ

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะลองไปสืบเกี่ยวกับคนที่ทำงานที่เดียวกันกับวินเอง เธอบอกว่าเขาทำงานเป็นช่างซ่อมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในบริษัทแถวนี้ใช่ไหม"

"ค่ะ เป็นบริษัทขนาดกลางๆ ห่างจากที่นี่ประมาณห้ากิโล"

"ส่วนนิม เธอลองไปสืบจากสกายดู เท่าที่รู้ตอนนี้สกายน่าจะเป็นเพื่อนคนเดียวที่วินยังติดต่อด้วย" หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามหัวหน้าของตนที่กลับไปอ่านเอกสารบนโต๊ะต่อ

"แล้วไปกรมตำรวจวันนี้ได้อะไรบ้างไหมคะ"

 

 

"จริงด้วย เพราะพี่นิมถาม ผมก็พึ่งนึกขึ้นได้" ชายหนุ่มผมเทาตีเข้ากลางหน้าผากอย่างพึ่งนึกสิ่งที่ลืมได้ เขากดเปิดข้อมูลให้ทั้งสองคนที่ย้ายมาข้างๆดู "โปรแกรมประมวลผลไฟล์เสร็จตั้งแต่ก่อนพวกพี่ทำกับข้าวแล้ว แต่พอไปทะเลาะกับวิน ผมก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย"

"ผู้ตายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันเองครบหมดทุกคน แม้บางคนจะเป็นเพื่อนร่วมงานกันบ้าง แต่สิ่งที่มีเหมือนกันคือทุกคนล้วนเกี่ยวกับรองหน้าโหดนั่นไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง อย่างคนนี้..." พีเปิดหน้าจอแยกแสดงข้อมูลคดีของตำรวจนายหนึ่งขึ้นมา

รายงานการชันสูตรเขียนบอกไว้ว่า ถูกแทงที่ท้องด้วยของมีคมสิบห้าแผล มีร่องรอยฟกช้ำตามร่างกาย ที่หนักสุดคงจะเป็นใบหน้าที่ถูกซัดจนช้ำม่วงดูไม่ได้ นิมที่อ่านรายงานการชันสูตรอยู่นั้นถึงกับอดอุทานออกมาไม่ได้ "โหดเหี้ยมชะมัด"

"คนนี้เขาเคยทำงานอยู่สน.แถบชานเมือง ทำผลงานมาดีตลอด ได้เลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกสั่งย้ายมาทำงานที่สน.ประจำเมืองนี้ด้วยการแนะนำของรองหน้าโหด"

"ส่วนคนนี้เคยทำงานกับรองนั่นก่อนขอย้ายไปประจำที่เขตเล็กๆใกล้บ้านแทน"

"คนนี้ก็เหมือนกัน ได้รับเหรียญรางวัลตำรวจดีเด่นหลายปี แล้วคนมอบเหรียญก็คือรองหน้าโหด"

"แพทย์นิติเวชคนนี้เป็นรุ่นน้องของเพื่อนสนิทที่เรียนมหาลัยเดียวกัน"

"แล้วก็ยังมีอีกเยอะเลยนะ ทั้งเป็นเพื่อนร่วมงาน ลูกน้องในสังกัด หรือคนที่รู้จักผ่านคนรู้จักอีกทีด้วย" พีว่าพลางเลื่อนข้อมูลเชิงลึกที่ไปสืบมาให้ดู วอลและนิมมองพิจารณาข้อมูลต่างอยู่ในหัว

"พี นายลองสืบย้อนไปเรื่องคดีที่รองนั่นเคยทำมาก่อน แล้วเลือกเอาคดีที่ยังไม่ปิดหรือคดีที่น่าจะดูร้ายแรง...เกี่ยวกับชีวิตคนดูสิ" หญิงสาวว่าอย่างนั้น วอลก็พยักหน้าเห็นด้วย พีก้มกดแป้นพิมพ์อย่างชำนาญหลังจากได้รับความเห็น ไฟล์คดีที่ขึ้นมามีมากกว่าร้อยไฟล์ ถ้าจะอ่านให้หมดคืนนี้คงไม่ได้นอนกันล่ะ

"งั้นเอาไว้ค่อยมาดูต่อ ตอนนี้แยกย้ายกันไปพักผ่อนดีกว่า พรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีก" เมื่อวอลมองเห็นจำนวนไฟล์คดีก็จำต้องนวดขมับ สั่งให้สมาชิกในทีมแยกย้ายกันไปนอนแทน

 

Talk

ไรท์ขอโทษที่มาอัพช้านะคะ ยิ่งใกล้วันที่ 1 ก.ค. ความถี่การอัพยิ่งน้อยลง ถ้าหลังวันที่ 1 ก.ค. ไรท์อาจจะยิ่งมาอัพช้ากว่าเดิมอีก บางทีอาจหายไปอาทิตย์สองอาทิตย์เลย ยังไงก็มาขอโทษรีดล่วงหน้าเอาไว้ก่อนนะคะ ขอบคุณที่คอยติดตามผลงานของไรท์ ไรท์จะพยายามกลับมาอัพให้บ่อยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น