Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 17 : Case 17 ลูกของ...หรอ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

   

   

   

   ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

   นักข่าวหลั่งไหลเข้ามาอย่างคับคั่ง เพราะประธานเจ้าของบริษัทเกมชื่อดังอย่าง K Dream ที่พึ่งมีข่าวดังเรื่องถูกเรียกค่าไถ่มาไม่กี่อาทิตย์ แม้จะไม่มีใครรู้ว่าคนที่ถูกจับไปเป็นใครก็ตาม แต่ก็เป็นข่าวครึกโครมอยู่ช่วงหนึ่ง เขาได้จองห้องประชุมขนาดใหญ่ไว้สำหรับเปิดตัวเกมตัวใหม่ แถมยังเชิญเหล่าเกมเมอร์ที่สนใจจำกัดจำนวนคนเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้น ดีหน่อยที่นักข่าวจากสำนักงานต่างๆได้ถูกรับเชิญให้เข้าได้ไม่จำกัดสำนักงาน แต่จำกัดที่สำนักงานละห้าคน

   

 

   "ว้าว สุดยอดเลย ไม่คิดว่าจะจองห้องโรงแรมขนาดนี้เพียงเพื่อเปิดตัวเกม" พีมองซ้ายมองขวากวาดสายตาเดินดูงานเปิดตัวเกมอย่างสนอกสนใจ เพราะเขาไม่เคยได้ดูมาก่อน

   "นั่นสินะ ฉันยังไม่เคยมาดูงานเปิดตัวเกมมาก่อนเลย น้องพีนัทเคยมารึเปล่า"

   "ผมก็พึ่งเคยมาครั้งแรกนี่แหละครับพี่นิม ถ้าไม่นับรวมแฮกกล้องวงจรปิดเพื่อดู"

   วอลมองสองคนที่เดินดูชั้นจัดแสดงเกมต่างๆที่ผลิตออกมาตาเป็นประกาย พวกเขาทั้งสามคนได้รับเชิญเป็นกรณีพิเศษจากเจ้าของบริษัทนี้ ทำให้ได้เข้ามาดูชมงานอย่างที่น้องชายเขาอยากมา ช่วงนี้เป็นเวลาอาหาร ซึ่งทุกคนสามารถไปหยิบอาหารมาเดินดูเกมต่างๆที่บริษัทได้ผลิตออกมาตั้งแต่ก่อตั้งได้

   

 

   "เฮ้ย ดูพวกนั้นดิ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย เป็นเกมเมอร์มือใหม่ป่ะ" เสียงซุบซิบดังมาจากคนฝั่งหนึ่งที่กำลังมองมาทางพวกเขา พวกเกมเมอร์มักจะมีสังคมกว้างไกลรู้จักกันดี การที่คนที่ไม่เคยได้ยินชื่อโผล่มาจะโดนนินทาก็ไม่แปลก

   "มือใหม่อย่างนั้นก็ได้รับเชิญหรอ"

   "นั่นสิ ไปขโมยบัตรเชิญใครมารึเปล่า" สายตาดูถูกพลางสงสัยของคนกลุ่มนั้นพุ่งตรงมาที่ทั้งสามจนพีกำหมัดแน่น

   "ใจเย็นไว้พี" ผมพึมพำบอกน้องชายที่กำลังถือโทรศัพท์ "อย่าไปแฮกมือถือพวกนั้นจนระเบิดนะ"

   "โถ่พี่" พีที่กำลังจะเถียงถูกขัดจังหวะด้วยเลขาของสกายที่เดินเข้ามาทัก

   ไม่วายมีเสียงซุบซิบดังเข้ามาให้ได้ยิน "นั่นมันเลขาประจำตัวของประธานบริษัทนี่ สงสัยมาไล่พวกแอบเข้างานแหงเลย"

   "ใช่ๆ"

   

 

   "สวัสดีครับ คุณกร"

   "คุณวอลนัทครับ ท่านประธานเชิญพวกคุณทั้งสามคนไปที่ห้องรับรองพิเศษครับ ท่านกลัวว่าพวกคุณจะเหนื่อยก่อนได้ชมงานแถลง ทางท่านประธานเชิญพวกคุณไปทานอาหารร่วมกันด้วยนะครับ ที่นี่ออกจะเสียงดังไปหน่อย พวกเราจะไปเลยไหม"

   "แบบนั้นก็ได้ครับ ไปกันเถอะพี นิม"

   "ครับ/ค่ะ" พีเดินตามเลขาของสกายไป แต่ก็ยังไม่วายหันไปยกยิ้มใส่พวกที่เคยนินทาเขาที่ทำหน้าค้างแข็งเป็นหินอย่างเหนือกว่า

   

 

   "ไงสกาย อ้าว เพื่อนนายไม่มาด้วยหรอ" วอลถามเมื่อเห็นเพียงสกายนั่งอยู่ที่โต๊ะหรูคนเดียว ไร้เงาเพื่อนสนิทของเขา

   สกายผายมือเชิญให้ทั้งสามนั่งลงยังเก้าอี้ที่ว่างไว้สามตัว ยกไวน์ขึ้นมาจิบก่อนเอ่ยตอบ

   "ผมชวนไปแล้ว แต่วินเขาไม่มาต่างหาก เขาบอกว่าคนเยอะเสียงดัง"

   "เพื่อนนายนี่ค่อนข้างผูกมิตรยากนะ ครั้งที่แล้วหลังจากจับคนร้ายเสร็จฉันว่าจะไปเยี่ยมสักหน่อย แต่เขาก็ออกจากโรงบาลตั้งแต่เช้าซะแล้ว"

   "แต่เท่าที่ผมเห็น วินเขาค่อนข้างเป็นมิตรกับพวกคุณอยู่นะครับ" สกายกวาดตาดูผู้ร่วมโต๊ะอาหารที่มองเขาอย่างสงสัยกับคำพูด

   "นายเห็นเป็นงั้นหรอ" วอลเลิกคิ้วถาม

   "ใช่ครับ" สกายพยักหน้าเห็นด้วยพลางหยิบไวน์ขึ้นมาจิบอีก

   

 

   "จะว่าไปแล้วพวกคุณก็ระวังตัวกันหน่อยนะครับ ได้ข่าวว่าช่วงนี้คนที่เกี่ยวข้องกับตำรวจมักโดนก่อกวนบ่อยๆ"

   "น้อยคนเท่านั้นแหละที่จะรู้ตัวตนของพวกเรา ถ้าพวกนายไม่เอาไปบอกใครเข้า"

   "พวกผม?" สกายเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย คุณวอลนัทรู้แล้วหรอว่าวินก็รู้ ช่างเถอะ ยังไงเขาก็เป็นถึงกลุ่มนกฮูกราตรี คงต้องรู้อยู่วันยังค่ำ "ผมกับวินไม่เอาไปบอกใครหรอกน่า ไม่ต้องห่วงครับ จะปิดปากให้สนิทเลย"

   "ห้ะ? วินก็รู้เรื่องพวกเราด้วยหรอพี่" พีหันมาถามพี่ชาย ในปากยังเคี้ยวสเต๊กที่ยังไม่หมดเอาไว้

   "อืม" วอลพยักหน้า พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าไปให้น้องชายเช็ดคราบซอสที่มุมปาก "เลอะหมดแล้วนายน่ะ"

   

   

   ในระหว่างที่พวกเขากำลังกินอาหารอยู่ โทรศัพท์ของสกายก็ดังขึ้น ผมเห็นเขาเลิกคิ้วอย่างสงสัยก่อนกดรับสาย

   'คงไม่ใช่ว่าจะโดนเรียกค่าไถ่อีกนะ' อยู่ดีๆความคิดนี้ก็โผล่เข้ามาในหัวของวอล จนเขาต้องอมยิ้มขบขันกับความคิดของตัวเอง

   

   "ว่าไง มีอะไร"

   "มารับหน่อย ฉันตกสะพานลอยแขนหักอะ"

   "ห้ะ! นายนี่มัน...!! วันๆเอาแต่หาเรื่องเจ็บตัวซะจริง ตอนนี้อยู่ไหนล่ะ"

   "โรงพยาบาล พึ่งทำแผลเสร็จ"

   "แล้วเป็นไงบ้าง"

   "แขนขวาหัก หัวแตกกับมีแผลฟกช้ำนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรมากหรอก หมอบอกให้กลับบ้านได้เลย"

   "ได้ๆ เดี๋ยวส่งคนไปรับ มันใกล้จะถึงเวลางานแถลงข่าวแล้วฉันคงไปไม่ได้"

   "อื้ม ขอบใจ"

   "ไม่เป็นไร ถ้าให้กลับเองนายคงกลับไม่ถึงบ้านแน่ๆ...."

   "มีอะไร? อยู่ๆก็เงียบไป"

   "นายน่ะ ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ ถ้าช่วงนี้อย่าออกจากบ้านได้จะดีมาก"

   "ทำไม? นายโดนเรียกค่าไถ่อีกหรอ"

   "ไม่ใช่เรื่องนั้นซะหน่อย นี่ไม่ได้ดูข่าวเลยใช่ไหม เฮ้อ ช่างเถอะ เดี๋ยวส่งคนไปรับ อย่าพึ่งไปไหนล่ะเข้าใจไหม"

   "เข้าใจแล้ว"

   "เฮ้อ~" สกายกดวางสายแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

   

   

   "มีอะไรรึเปล่า ถอนหายใจแบบนี้ มีเรื่องให้กลุ้มอีกรึไง" วอลถามเมื่อเห็นว่าคนตรงข้ามทำสีหน้าปั้นยากอีกแล้ว

   "เรื่องวินน่ะครับ" ชายหนุ่มตอบพร้อมยกไวน์ขึ้นจิบลดความเครียด

   "วิน? เพื่อนนายไปทำอะไรอีกล่ะ คงไม่โดนจับไปเรียกค่าไถ่อีกใช่ไหมเนี่ย" รึว่าที่เขาเผลอคิดเล่นๆจะเป็นจริงขึ้นมา

   "คุณกับวินนี่ถามถึงเรื่องนี้เหมือนกันเลย แต่ไม่ใช่หรอกครับ คราวนี้เจ้านั่นมันไม่รู้จักระวังตัวเองเลยตกสะพานลอยน่ะสิ"

   "ตกสะพานลอย? แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ" หญิงสาวคนเดียวในโต๊ะอาหารถามออกมาอย่างเป็นห่วง

   "เห็นบอกว่าแขนหักน่ะครับ ผมว่าจะส่งลูกน้องไปรับแล้วช่วงนี้ก็ให้พวกเขาไปอยู่เฝ้าสักหน่อย"

   หลังจากจัดงานแถลงนี้ หน้าเขาคงขึ้นป้ายโฆษณาหลายที่จนใช้ชีวิตแบบสบายๆเหมือนเดิมไม่ได้แน่ๆ อุตส่าห์ให้คุณกรแถลงเปิดตัวเกมให้มาตลอดหลายปี เพราะการเรียกค่าไถ่ทีเดียวเขาเลยต้องออกมาเปิดเผยหน้าต่อสาธารณชนจนได้ เขาอยากใช้ชีวิตสบายๆแบบไม่ต้องคิดอะไรมากอย่างเดิมมากกว่า คิดแล้วอยากร้องไห้จริงๆ

   

 

   "นายจะให้ลูกน้องไปเฝ้าทำไม? วินเขาชอบก่อเรื่องรึไง" พียกยิ้มกล่าวอย่างสนุกสนาน เด็กผู้ชายจะชอบอะไรแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจเท่าไหร่

   สกายถอนหายใจ "เพราะข่าวช่วงนี้ต่างหากครับ วินเขาต้องไม่ปลอดภัยแน่นอน"

   "ข่าว? เรื่องตำรวจน่ะนะ" สกายพยักหน้าตอบคำถามของพี "วินเขาเกี่ยวอะไรกับตำรวจล่ะ"

   "พวกคุณไม่รู้หรอครับ ผมนึกว่ารู้อยู่แล้วซะอีก ก็พวกคุณทำงานอยู่กับตำรวจออกบ่อย" ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นมองมาทางพวกเขาทั้งสามคนอย่างแปลกใจ "พ่อของวินน่ะ เขาเป็นรองอธิบดีกรมตำรวจของเมืองนี้ครับ"

   "อะไรนะ! ลูกของรองหน้าโหดนั่นหรอ!" พีร้องถามขึ้นมากลางวงอย่างตกใจ ไม่ใช่แค่เขาหรอก ทั้งผมและนิมก็อึ้งเหมือนกัน รองอธิบดีกรมตำรวจหน้าโหดที่พวกเขาเคยเจอครั้งนึงตอนทำคดีเมื่อนานมาแล้วมีลูกด้วย!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น