Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 11 : Case 11 ตัวประกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

   

   

   

   

   เบอร์โทรที่ไม่ปรากฏหมายเลขแสดงขึ้นบนหน้าจอ สกายกดรับและเปิดลำโพงตามที่คุณวอลนัทบอก

   "ฮัลโหล"

   "สวัสดี ท่านประธาน" เสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินมาจากคลิปตอบกลับมา

   "พวกแกอยู่ไหน ฉันเตรียมของที่ต้องการมาให้แล้ว ทีนี้ก็ส่งตัวเพื่อนฉันมา"

   "จุ๊ๆๆๆ ท่านประธาน คุณนี่ช่างเป็นคนที่ดื้อดึงจริงๆ ไม่ใช่บอกว่าอย่าแจ้งตำรวจรึไง คุณคงอยากจะให้เพื่อนคุณตายเร็วๆงั้นสิ ฉันต้องแสดงตัวอย่างให้ดูก่อนไหมคุณถึงจะทำตามที่สั่ง ปัง!!!" เสียงปืนดังออกมาจากปลายสายทำให้สกายรู้สึกตื่นตระหนก

   "วิน!!!"

   "โอ้ โทษทีนะเหมือนปืนจะลั่น เจ้าหนู แกนี่โชคดีจริง เฉียดหัวไปแค่นิดเดียวเอง เหมือนว่าคุณประธานเพื่อนแกจะอยากให้แกตายเร็วๆนะ ถ้าจะโทษก็ไปโทษเพื่อนของแกที่ไม่ยอมทำตามที่พวกฉันสั่งละกัน นายสั่งสอนมันสักหน่อยสิ ตุบ!! ตุบ!! อัก!!"

   เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้พูดกับเขาอยู่ เดาว่าคงจะเป็นเพื่อนของเขาที่ถูกจับไป ท้ายประโยคนั้นมีเสียงดังตุบตับกับเสียงร้องดังผ่านเข้ามาในสายด้วย

   "อย่านะ พวกแกทำอะไรเขา!"

   "นั่นสิ ถือว่าฉันใจดีจะให้โอกาสแกเลือกอีกสักครั้งว่าจะช่วยหรือจะฆ่าเขา เลือกให้ดีๆ บอกให้ตำรวจถอนตัวไปซะ อ้อ แต่โทษฐานที่ไม่ยอมทำตาม คงต้องมีการเชือดไก่ให้ลิงดูสักหน่อย แล้วพวกฉันจะติดต่อไปใหม่" การคุยกันยุติลงเพียงแค่นั้นเมื่ออีกฝ่ายวางสาย เกิดความเงียบขึ้นในรถชั่วขณะ ก่อนสกายจะกดเบอร์ติดต่อไปหาวอลทันที

   

   ทางด้านวอลนัทและนิม หลังจากที่คนร้ายวางสายไปภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบเหมือนๆกัน

   เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกมันถึงรู้ตัวเร็วขนาดนี้ พีน่าจะคอยดักทางไม่ให้ใครเจาะระบบกล้องวงจรปิดในเมืองอยู่นี่

   "หัวหน้า สกายโทรมาค่ะ" นิมยื่นโทรศัพท์ที่กำลังสั่นมาให้เมื่อเห็นชื่อที่แสดงขึ้นบนหน้าจอ

   "อื้ม ว่าไง"

   "เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกมันถึงรู้เรื่องตำรวจล่ะ" น้ำเสียงของปลายสายร้อนรนมากจนเขาสามารถรู้สึกได้

   "ไม่รู้เหมือนกัน... เดี๋ยวแป๊บนะ ถือสายไว้ก่อน" วอลบอกสกายก่อนหันไปสนใจกับสิ่งที่น้องชายของตนกำลังพูดอยู่แทน

   [พี่! เกินระเบิดที่ตึกร้าง] ในเวลาพร้อมๆกันนั้น วิทยุสื่อสารของตำรวจในรถก็ดังขึ้นรายงานสถานการณ์พอดี

   [นี่หน่วย A เกิดเหตุระเบิดที่ตึกร้างข้างโกดังท่าเรือหลังจากทำการบุกช่วยตัวประกัน มีตำรวจบาดเจ็บหกนาย พบตัวประกันสามคนเป็นชายหญิงวัยทำงานและเด็กเล็ก มีอาการอ่อนเพลียและบาดเจ็บตามร่างกาย ขอรถพยาบาลด่วน]

   

   "นิมไปที่ตึกร้าง"

   "ค่ะ" เธอพยักหน้าและเลี้ยวรถกลับ มุ่งตรงไปยังโกดังที่ท่าเรือ

   "เกิดอะไรขึ้นครับ ได้ยินรึเปล่าคุณวอลนัท" เสียงของสกายดังออกมาจากสายที่ยังต่อค้างไว้

   "อ้อ ได้ยิน ตอนนี้นายกลับไปที่บริษัทก่อนเลย แล้วค่อยว่ากันอีกที"

   "สรุปว่ามันเกิดอะไรกันแน่ครับ"

   "ถ้ารู้แล้วสัญญาว่ากลับไปบริษัทดีๆไหมล่ะ"

   "..."

   "..."

   "ก็ได้...ครับ"

   "พวกมันวางระเบิดตึก เราช่วยตัวประกันคนอื่นได้ แต่ไม่เจอเพื่อนนาย ตำรวจบุกเข้าช่วยตัวประกันตอนบ่ายโมงตรงพอดี อาจจะมีกล้องหรืออะไรติดอยู่ในตัวตึก ทำให้พวกมันรู้ว่าตำรวจเข้ามายุ่งเลยโทรไปหานาย แต่พวกมันยังไม่ฆ่าเพื่อนนายแน่นอนไม่ต้องห่วง"

   "ไม่น่าจะ? แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าวินปลอดภัยดี"

   "เอาเป็นว่านายกลับไปที่บริษัทก่อน อย่าออกไปไหน เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปอีกที เข้าใจไหม" เขาวางสายกับสกายแล้วหันไปจดจ่อกับถนนหนทางที่ว่างโล่งรถราน้อยลงหลังเวลาเที่ยงวัน

   "พีถ้าสกายกลับไปถึงที่บริษัทแล้วรายงานด้วย"

   [รับทราบครับผม]

   

   13.32 น.

   รถฮุนไดเคลื่อนตัวเข้าจอดที่พื้นโล่ง ด้านข้างมีรถพยาบาลหลายคันจอดลำเลียงผู้บาดเจ็บขึ้นรถ ไม่ไกลมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งซึ่งดูจะเป็นหัวหน้าหน่วยนี้กำลังสั่งงานตำรวจนายอื่นให้สำรวจสถานที่เกิดเหตุ

   "เป็นยังไงบ้างคะ" นิมเดินตรงเข้าไปหานายตำรวจคนนั้นแล้วถามสถานการณ์ เขาหันมาพยักหน้าให้เธอก่อนเล่า

   "แรงระเบิดทำให้ตึกทั้งหลังถล่มลงมาครับ แต่เราไม่พบตัวประกันคนอื่นนอกจากสามคนนั้นเลย"

   "ตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ที่ไหนคะ"

   "ทางนี้เลยครับ" เขาพาทั้งสองไปยังรถพยาบาลคันหนึ่งไม่ไกล หญิงสาวผู้เป็นแม่กำลังกอดปลอบลูกน้อยข้างๆสามีที่กำลังทำแผลบนใบหน้าอยู่

   "ถ้ามีอะไรก็เรียกผมได้เลยนะครับ ขอตัวก่อน" ตำรวจนายนั้นขอตัวไปปฏิบัติหน้าที่ต่อทันทีหลังจากพาพวกเขาเดินมาส่ง วอลพยักหน้าให้แล้วเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่เป็นพนักงานของสกาย

   "ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"

   "ครับ"

   "คุณเห็นตัวประกันคนอื่นนอกจากพวกคุณรึเปล่าครับ"

   เขาส่ายหน้า "ส่วนใหญ่พวกมันจะให้ผมอยู่ในห้องเล็กๆกับคอมพิวเตอร์เท่านั้นครับ ขนาดลูกเมียมันยังให้ผมเจอหน้าแค่สองครั้งเอง"

   "คนที่คุณกำลังหาเป็นเด็กหนุ่มใช่รึเปล่าคะ" หญิงสาวผู้เป็นภรรยาที่ได้ยินทั้งสองคุยกันเอ่ยถามขึ้นมา

   "ครับ คุณเคยเจอเขาเหรอครับ"

   "ก็ไม่ได้พูดคุยด้วยหรอกค่ะ แต่ว่าฉันเห็นพวกมันพาเด็กหนุ่มคนนึงใส่เสื้อฮู้ดสีขาวกับกางเกงขายาวออกไปจากที่นี่ น่าจะสองชั่วโมงก่อนที่คุณตำรวจจะมาช่วยดิฉัน"

   "รู้ไหมครับว่าเขาถูกพาไปที่ไหน"

   "ไม่รู้ค่ะ แต่พวกมันพูดว่าให้พาเด็กคนนั้นไปที่ตึกสาขา"

   "ตึกสาขา? ขอบคุณมากครับ" วอลโค้งตัวขอบคุณแล้วถอยออกมาติดต่อหาน้องชาย

   "พีหาข้อมูลเกี่ยวกับตึกร้างนี้สิว่าใครเป็นเจ้าของมาก่อน แล้วก็เขาเป็นเจ้าของตึกอื่นอีกไหม"

   [รับทราบ อ้อพี่! สกายเขากลับมาถึงแล้วนะ เดินหัวเสียเข้าห้องทำงานไปเรียบร้อย] พีตอบรับคำสั่งพร้อมรายงาน หลังจากผ่านไปไม่กี่นาทีผมก็ได้รับการติดต่อกลับมา

   

   [ตึกนี้เคยเป็นบริษัทส่งขายเนื้อสัตว์ที่รุ่งเรืองมากของนายคริส แต่ในปีค.ศ. 2020 บริษัทบริหารรายจ่ายผิดพลาดพ่วงกับมีวิกฤตเศรษฐกิจพอดีทำให้ล้มละลายขาดทุนมหาศาล บริษัทนี้ไม่มีสาขาย่อย แต่นายคริสมีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งเคยทำงานอยู่บริษัทพัฒนาซอร์ฟแวร์ด้วยนะ ชื่อครอส]

   "เคยหรอ?"

   [ใช่ บริษัทนั้นปิดตัวไปแล้วในปีเดียวกัน ดูเหมือนเพราะว่ามีการแอบเอาข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าไปขายให้คู่แข่งคนอื่นๆน่ะ โอ้! นี่มัน...]

   "อะไร"

   [คนที่แจ้งให้ทางการไปตรวจสอบเป็นสกายล่ะ ดูเหมือนว่าเมื่อ K Dream ก่อตั้งมาได้หนึ่งปี ได้ไปจ้างบริษัทพัฒนาซอร์ฟแวร์แห่งหนึ่งมาช่วย หลังจากนั้นสามเดือนประธานบริษัท K Dream ก็แจ้งฟ้องทันที ทางรัฐบาลไปทำการตรวจสอบก็พบข้อมูลมากมายที่ถูกขายอย่างลับๆ ทำให้บริษัทต้องปิดตัวลง]

   "แล้วคริสกับญาติของเขาเป็นไงต่อ"

   [ดูเหมือนจะไปทำงานรับจ้างนะ]

   "บริษัทเก่าที่ญาติคนนั้นทำงานอยู่มีสาขาย่อยอยู่ที่ไหนบ้าง"

   [มันเยอะมากเลยนะพี่]

   "ถ้าเฉพาะที่อยู่ในเมืองนี้ล่ะ"

   [งั้นก็มี 5 แห่งผมจะส่งโลเคชั่นไปให้]

   "ส่งข้อมูลพวกนี้ไปให้ฟรีด้วย"

   [รับทราบ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น