Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 10 : Case 10 ที่นัดพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

   

   

   "พีสืบหาที่มาของวิดีโอได้ไหม"

   [ผมจะลองดู ขอเวลาหน่อย]

   "ให้เร็วที่สุดนะ" หลังจากดูวิดีโอเสร็จเขาก็บอกให้น้องชายหาสถานที่ที่วิดีโอถูกส่งมาทันที วอลมองชายหนุ่มในชุดสูทที่กำลังนั่งกุมขมับเครียดอยู่ม้านั่งด้านหลัง แล้วไปนั่งลงข้างๆ

   "นายโอเคนะ"

   "ผมไม่เป็นไร" สกายตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ แต่ถึงจะพยายามทำเป็นนิ่งแค่ไหนร่างกายมันก็ไม่โกหกหรอก ดูจากมือของชายหนุ่มที่กำลังสั่นแม้จะกุมกันเอาไว้ก็ตาม

   "เพื่อนนายต้องไม่เป็นไรแน่นอน ฉันมีเพื่อนอยู่ที่กรมตำรวจ เดี๋ยวจะขอให้มาช่วย"

   "ไม่นะครับ ถ้าบอกตำรวจล่ะก็วินเขา..." สกายลนลานรีบคว้ามือที่กำลังกดโทรศัพท์ของวอลเอาไว้ จนเขาต้องลดมือลงเพื่อคุยให้ชายหนุ่มใจเย็นก่อน

   "สกาย ใจเย็นก่อนแล้วฟังฉันนะ"

   "..."

   "วินต้องไม่เป็นอะไร ฉันจะขอให้เพื่อนมาช่วยลับๆ แบบนี้ก็จะไม่มีใครรู้ โอเคไหม ยังไงพวกฉันก็รับงานจ้างจากนายมาแล้ว เรื่องของวินเราจะช่วยนายเอง ตอนนี้ต้องใจเย็นก่อน น้องฉันจะต้องหาสถานที่ที่ส่งไฟล์มาได้แน่นอน"

   "แล้วผมต้องทำยังไง"

   "ฉันว่าเรากลับไปที่บริษัทของนายก่อนดีกว่านะ"

   "...ครับ" สกายลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจเชื่อที่วอลพูด ยังไงก็เป็นถึงกลุ่มนกฮูกราตรีพวกเขาคงไม่ปล่อยให้คนตายต่อหน้าต่อตาหรอก

   

   หลังจากที่ผมพาสกายมาส่งที่ห้องทำงานของเขา พีก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมๆกับเหล่าลูกจ้างของสกายพากันเข้ามาด้วย

   ภายในห้องทำงานของประธานบริษัท K Dream เหล่าหัวหน้าแผนกต่างๆกำลังยืนนิ่งหน้าโต๊ะทำงานอย่างกังวลกับสภาพประธานของพวกเขา ชายหนุ่มนั่งนิ่งมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไรมาหลายนาทีแล้ว ถึงยังไงถ้าบริษัทนี้ล่มพวกเขาก็จะซวยไปด้วย ปัจจุบันใช่ว่าจะหางานทำกันได้ง่ายๆ

   

   ก๊อกๆๆ ประตูถูกเปิดเข้ามาโดยเลขาประจำตัวของสกาย ข้างหลังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบนายหนึ่งยืนมองบรรยากาศอันแสนอึดอัดภายในห้องอย่างฉงน

   ฟรีมองมาทางวอลที่กำลังนั่งดื่มชาข้างๆน้องชายซึ่งยังไม่ละสายตาจากคอมพิวเตอร์ราวกับจะเอ่ยถามถึงเหตุการณ์ตรงหน้า

   เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองอยู่วอลจำต้องเงยหน้าขึ้นสบตา เห็นเป็นคนที่ตนเรียกมาเอง ก็ผายมือเชิญให้ฟรีมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม

   "พวกคุณออกไปก่อนเถอะครับ" สกายสั่งเหล่าพนักงานให้ออกไปโดยที่ยังไม่หันหน้ากลับมามอง

   "..." ทุกคนต่างลังเลและสบตากัน

   "ผมบอกให้ออกไปก่อนไง!!"

   "ค..ครับ/ค..ค่ะ" เสียงตะโกนของประธานบริษัทไล่พนักงานทุกคนออกไปจากห้อง เลขาประจำตัวเหลือบมองพวกเขานิ่ง ก่อนปิดประตูเขาทำปากบอกผมอย่างไร้เสียงว่า 'ฝากคุณสกายด้วยนะครับ' เมื่อเห็นผมพยักหน้าตอบรับคำ เขาจึงได้ปิดประตูแล้วเดินออกไป

   

   "นายเรียกฉันมาแต่ละครั้ง ไม่มีครั้งไหนที่เป็นเรื่องดีเลยนะ คราวนี้อะไรอีกล่ะ" ฟรีทิ้งตัวลงนั่งโซฟาตรงข้ามกับวอล พร้อมมองไปยังพนักพิงเก้าอี้ที่หันหลังให้

   "เพื่อนของสกายโดนลักพาตัวไปน่ะ"

   "สกายไหนอีก คนจะชื่อสกายเยอะไปรึเปล่าเนี่ย"

   "ไม่สกายไหนทั้งนั้นแหละ สกายที่นายพึ่งปล่อยตัวเมื่อวานไง ประธานบริษัทนี้ เพื่อนของเขาถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่" ฟรีเลิกคิ้วขึ้นมองประธานบริษัทที่หันหน้ามาเผชิญกับเขา เด็กหนุ่มผมส้มเมื่อวานนี่เอง ตอนสืบคดีคราวก่อนก็ได้ยินมาว่าเป็นประธานบริษัทอะไรสักอย่างอยู่เหมือนกัน แต่เขาไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ ประธานบริษัทที่ไหนเขามาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านคาเฟ่บ้าง

   

   "คุณตำรวจ ก่อนที่จะเล่ารายละเอียดให้ฟัง ผมขอถามคุณเรื่องหนึ่งก่อน"

   "ว่ามาสิ"

   "คุณคิดว่าทีมของคุณจะสามารถทำคดีนี้แบบลับๆได้ไหม"

   "ผบ.ก็ห้ามแจ้งหรอ"

   "ใช่ครับ" ผมเห็นฟรีจ้องมองเข้าไปในดวงตาของสกายอย่างจริงจังเหมือนกำลังหาร่องรอยของคำโกหกหรือการหยอกเล่น แต่สายตาของชายหนุ่มไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขาหันมาสบตากับผมแทน ราวกับจะย้ำถามถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

   "ได้สิ แต่ถ้าคดีนี้จบแล้ว ฉันก็จำเป็นต้องรายงานผบ.ด้วย เพราะนั่นหมายถึงหน้าที่การงานของฉัน"

   "แน่นอนครับ หลังจากช่วยวินได้คุณจะทำอะไรต่อก็เชิญ"

   "งั้นเล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น" จากนั้นสกายก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้นายตำรวจฟัง คิ้วของเขาค่อยๆขมวดกันแน่นขึ้นเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากเด็กหนุ่มตรงหน้า

   

   "ถ้าเป็นอย่างนี้เราคงเคลื่อนไหวแบบบุ่มบ่ามไม่ได้ พวกมันบอกว่าจะส่งสถานที่มาให้เที่ยงพรุ่งนี้สินะ ฉันจะไปจัดทีมเตรียมเอาไว้"

   "แต่เผื่อว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด สกายนายคงต้องเตรียมเงินกับข้อมูลเกมเอาไว้ดีกว่านะ" ผมเสนอความคิดเห็นให้ชายหนุ่ม ส่วนหนึ่งคิดว่าเขาคงจะไม่ยอม แต่ก็ผิดคาด สกายพยักหน้ายอมรับข้อเสนอนี้อย่างไม่ลังเลเลย

   "ไม่ต้องห่วง ผมจะเตรียมให้ แค่เงินกับเกมเดี๋ยวผมค่อยสร้างขึ้นมาใหม่ก็ได้ เกมใหม่เกมเดียวก็สร้างกำไรได้มหาศาลแล้ว"

 

   "พี่ครับ ผมเจอสถานที่ที่วิดีโอถูกส่งมาแล้ว เป็นตึกร้างใกล้กับโกดังที่ท่าเรือ" พีหมุนคอมมาทางพวกผม ที่หน้าจอเป็นภาพแผนที่ซึ่งมีจุดสีแดงกะพริบอยู่หนึ่งจุด

   "ฉันบุกไปคืนนี้เลยดีไหม" ฟรีถามความเห็น

   "ไม่ดีกว่า ถึงพวกนายจะเป็นหน่วยนอกเครื่องแบบกัน แต่อย่าทำให้คนร้ายไหวตัวทันดีกว่า เรายังไม่แน่ใจว่าเขาเปลี่ยนสถานที่ไปแล้วรึเปล่า"

   "งั้นฉันจะส่งคนไปคอยจับตาดูเอาไว้ บ่ายพรุ่งนี้ตอนที่พวกมันออกมารับเงินกับข้อมูลค่อยบุกเข้าไป จะให้ลูกน้องบางส่วนไปกับสกายด้วยเพื่อความปลอดภัย"

   "เอาอย่างนั้นแล้วกัน นายโอเคใช่ไหมสกาย" ผมหันไปมองสกายที่กำลังครุ่นคิดตามคำพูดของผมกับฟรี

   "ครับ ผมจะไปเตรียมของให้เรียบร้อย" เขาพยักหน้าตอบรับก่อนขอตัวออกไปจากห้อง

   

   วันรุ่งขึ้น เวลา 11.30 น.

   [ทุกหน่วยเตรียมพร้อม ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว หน่วย A ทางตึกร้างเป็นไงบ้าง] อีกสามสิบนาทีก็จะถึงเวลา ฟรีผู้เป็นหัวหน้าเริ่มเช็กตามหน่วยต่างๆเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด

   [นี่หน่วย A ยังไม่มีการเคลื่อนไหวครับ] เสียงตอบจากตำรวจนายหนึ่งซึ่งประจำพื้นที่รอบตึกร้างดังออกมาจากวิทยุสื่อสารเพื่อรายงาน

   ตอนนี้ผมกับนิมกำลังนั่งฟังสถานการณ์ต่างๆผ่านวิทยุสื่อสารที่ได้มาอยู่ที่ลานจอดรถหน้าบริษัท K Dream ให้พีอยู่ที่บริษัทเป็นคนคอยซัพพอร์ตเหมือนเดิม

   

   ตัวเลขบอกเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์เปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนบอกเวลาเที่ยงตรง เสียงโทรศัพท์เบาๆก็ดังลอดเข้ามาจากหูฟัง

   [พี่ พวกมันโทรมาหาสกายแล้ว] เสียงพีที่อยู่ในบริษัทกับสกายรายงานพวกผม นิมหันมาสบตากับผมหลังจากได้ยินแบบนั้น ผมจึงพยักหน้าให้สัญญาณเธอสตาร์ทรถรอได้เลย

   

   [สถานที่นัดพบคือที่ลานโล่งชานเมือง ใช้เวลาเดินทางสามสิบนาที ผมให้สกายพกเครื่องติดตามกับเครื่องดักฟังเอาไว้กับตัวแล้ว ความจริงก็อยากให้เครื่องมือติดต่อไปเลยเหมือนกัน แต่กลัวว่าฝ่ายนั้นจะรู้ตัวซะก่อนเพราะพวกมันก็มีโปรแกรมเมอร์อยู่ด้วย]

   "ทางฟรีล่ะเป็นไงบ้าง"

   [คุณฟรีจะเดินทางไปกับกลุ่ม B แอบตามสกายไปห่างๆ เห็นบอกว่าจะส่งหน่วยสุ่มยิงไปประจำตามบริเวณรอบๆรอ]

   "ฉันเห็นสกายออกมาแล้ว นิมตามเขาไป"

   "รับทราบค่ะ" รถฮุนได โคน่าเคลื่อนตัวตามออกไปหลังจากที่เห็นตำรวจขับตามรถของสกายออกไปสักพักแล้ว จุดสองจุดที่ห่างกันกะพริบเป็นระยะๆบนแผนที่บอกตำแหน่งของสกายและพวกผม เราขับรถตามหลังสกายอยู่สามถึงสี่กิโลเมตรเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เครื่องดักฟังในรถของชายหนุ่มก็ทำงานได้ปกติ ยังไม่พบการติดต่อเพิ่มเติมจากคนร้าย

   

   เวลา 13.05 น.

   สัญญาณรถของสกายหยุดลง คงจะถึงที่หมายแล้ว อาจเป็นเพราะรถติดทำให้ถึงล่าช้า แต่เสียงพึมพำของสกายก็บ่งบอกถึงความว่างเปล่าของลานโล่ง คนร้ายยังไม่ปรากฏตัวออกมา

   [หน่วยซุ่มยิงและหน่วย B เตรียมพร้อม เราจะทำการจับกุมทันทีที่คนร้ายมาถึงและลงจากรถ] เสียงของฟรีดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร ผมบอกให้นิมจอดรถข้างทางแถวนั้นรอดูสถานการณ์ที่จะเกิด

  ตอนนั้นเองมีสายโทรเข้าดังขึ้นมาผ่านหูฟัง ผมได้บอกกับสกายก่อนหน้านี้แล้วว่าถ้ามีคนโทรมาให้เปิดลำโพงด้วย เพื่อที่ผมจะได้ยินในสิ่งที่พวกเขาพูดกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น