องค์หญิงเเสบซ่า น้องสาวขององค์จักรพรรณดิ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55 Views

  • 0 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    55

    Overall
    55

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ชะเอมหญิงสาวผู้โดดเรียนออกนอกรั้วโรงเรียน ดันไปเจอกลุ่มช่างตีกัน ลูกปืนดันพลาดยิงทะลุหัวใจเธอเเทน เเล้วกลุ่มช่างก็สลายหายตัวไปในพริบตาเออขนาดโดนยิงยังถูกเมิน เเม่งเอ้ย นี่มันช่างเมินกันนี่หว่า....


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

对不起。duì bu qǐ  ขอโทษ , 没关系!méi guān xi ไม่เป็นไร 
เสียงคุณครูผู้หญิงอ่านหนังสือภาษาจีนกลาง ตามด้วยนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่  4/4 อ่านตาม เเต่พลันเสียงหยุดลง คุณครูหลิว ครูแลกเปลี่ยนที่มาจากประเทศจีนมีความสามารถพิเศษพูดภาษาไทยได้คล่องเเคล่ว อยู่ที่นี่ได้มาเทอมหนึ่ง  เดินเข้าไปหาเด็กนักเรียนที่ฝุบหลับคนหนึ่ง ในมือของหล่อนถือไม้หวายหนาฟาดลงบนโต๊ะดัง  ปั้ง!

เสียงไม้หวายกระทบกับโต๊ะไม้ที่ทำมาอย่างดี ทำให้หญิงสาวเฝ้าพระอินทร์ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมา ใบหน้าเหลอหลาผงกหัวขึ้นจากโต๊ะ  ตากลมแดงที่เพิ่งฝื้นตื่นจากวิมานชั้นดี เงยหน้ามองขึ้น
"ใครมันมาปลุกกูฟร่ะ เก๊านักหรือไงกัน" เธอพูดสบถออกมาดังๆ ทำให้เหล่าเพื่อนๆรวมห้องถึงกับหลุดขำก๊ากออกมา

"ชะเอม!ตั้งเเต่เปิดเทอมมา เธอไม่เคยตั้งใจเรียนภาษาจีนเอาแต่หลับอย่างเดียว แม้กระทั่งตอนสอบก็มีเเต่เธอคนเดียวที่ติด 0  ลุกขึ้นออกไปนอกห้องไปคาบไม้บันทัด ยกขาข้างหนึ่งซะ"


ชะเอมกลอกสายตามองบนเเล้วหายใจพรืด ตามอารมณ์วัยรุ่นหัวร้อนง่าย หยิบไม้บรรทัดลุกขึ้นฟึดฟัดๆ เดินออกไปด้านนอกห้องตามความเคยชิน
"คะ เหล่าซือ!" ปากก็ไม่วายขานตอบรับง่ายๆ


สาวน้อยเเสยะยิ้มควักโทรศัพท์ยี่ห้อดัง พร้อมกับสายหูฟัง เสียบปุ๊ปเปิดเพลงปับดังสนั่นลั่น เหมือนเธออยู่ในโลกอีกโลกหนึ่ง นั่นคือสวรรค์ชั้นงามของเธอ ปากว่างก็ฮัมเพลงคลอๆไป

"ชะเอม!" 

ดึ่งดึ้งดึ่ง
"...."

ฟึ่บ!

อ่ะ?   สายหูฟังของเธอก็หลุดออกโดยแรงกระชากของใครบางคน เธอกระพริบตามองปริบๆ อ่าาา ถูกจับได้ซะเเล้วตรู มือเรียวเล็กๆก็เกาหัวเเกรกๆ หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

"เธอยืนอยู่ที่สบายๆไม่ได้สินะ ออกไปวิ่งจนกว่าจะจบคาบนี้ซะ" คนถูกทำโทษให้ไปวิ่งรอบสนาม 400 เมตรนั่น ทำสีหน้าปั้นยากจนเหล่าซือเกือบใจอ่อนเเต่ยังคงปั้นสีหน้าเคร่งขรึมไม่ใจอ่อนให้เด็กคนนี้
.
.

เเสงเเดดจ้า ส่องมายังร่างสูงส่มส่วนของเธอ ขาเรียยาวก้าวเล้กๆเดินตามขอบสนามไปแบบชิวๆ ทำไงได้ในเมื่อเหล่าซือให้วิ่งฉันก็กำลังวิ่งอยู่เพียงเเค่วิ่งสโลว์ๆ ช้าๆลงเฉยๆ ในเมื่อเขาไม่ได้กำหนดให้วิ่งเร็วเป็นเดอะเเฟล็ช หึๆๆ ใบหน้ารูปเพชรเงยหน้าขึ้นยิ้มนัยน์ตาพราวระยิบระยับ พลางก้มหน้ามองนาฬิกาบนข้อมือ จดจ่ออยู่กับมัน ปากอวบอิ่มก็พึมพัมนับเลขออกมาเบาๆ

5
4
3
2
1....

กริ้งงงงงงงงง

"Yes! หมดเวลาคาบนี้เเล้วว ย้าหู้วววว" ร่างบางยิ้มหน้าบานแฉ่ง เดินออกจากสนามลัดเลาะตามตึกเรียนต่างๆ โรงเรียนเอบี นี้มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง เนื่องด้วยเธอเป็นเด็กบ้านนอกมาตั้งเเต่เด็กๆ คุณยายก็เลี้ยงดูฉันจนท่านเสียชีวิตลงตามอายุขัย  ฉันก็เลยต้องย้ายมาอยู่ที่ปริมณฑลกับพ่อแม่ พออยู่ได้ไม่นานพ่อของฉันก็เสียชีวิตลงด้วยการเสพสุราเเละดูดบุหรี่นาๆ จนตอนนี้ครอบครัวของฉันเหลือคุณแม่คนเดียวบนใบโลกแห่งนี้  

ฉันก็เลยอยู่ได้จนขึ้นมัธยมต้นเลยมาเรียนที่นี่ ก็เลยต้องย้ายบ้านมาอยู่ติดกับเขตของต่างจังหวัด เพื่อจะได้ไม่มาโรงเรียนสาย เเต่ทว่ายิ่งโตก็ยิ่งตื่นสาย ทุกวันนี้มาทันเขาเข้าเเถวไม่โดนทำโทษก็พอเเล้วเเหะๆ

มือเรียวหยาบกระด้างเนื่องจากทำงานหนักจับบนกำแพงยึดไว้ ขาเล็กๆทึ่ถูกซ่อนใต้กระโปรงไต่ขึ้น ทำให้ศรีษะเล็กๆโผล่ขึ้นมา  เธอดูลาดราวรอบๆ จนเเน่ใจว่าไม่มีใครผ่านมาทางนี้ 

    ตุ้บ ร่างของชะเอมกระโดดทิ้งตัวลงจากกำแพงปะทะกับปูนพื้นซีเมนต์ เธอปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เดินออกมาจากซอยเล็กๆไม่กี่ก้าว 

"เห้ยหยุดนะมึง!" เสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งดังตามหลังเธอมา คนที่พึ่งโดดลงจากกำแพงโรงเรียนสะดุ้งโหยง หันขวับไปตามเสียง ดูเหมือนว่าเป็นกลุ่มช่างไฟฟ้าวิ่งไล่ตีตาม กลุ่มช่างอิเล็กฯที่กำลังวิ่งเเจ้นนำหน้าเธอ

อื้อหืออออออ ดาบ ไม้ ห่วงโซ่ สนับมือ มาเต็มที่

นี่มันมาเรียนหรือมาออกรบฟร่ะ -_-

   ปังๆ  

อ้าวเห้ยนี่เเม่งมีปืน นี่หว่า ชะเอมนั่งคุกเข่าเอามือเล็กๆนั่นจับป้องศรีษะตัวเองกลัวโดนทะลุเข้าหัวเอง

"หยุดก็โง่สิวะ ไอ้ช่างโง่มึงก็ไปตายซะ"ช่างอิเล็กฯหันหน้าทะเล้นใส่ไปด้วยวิ่งไปด้วย

อือกวนส้นตีน สมควรเเล้วหล่ะ เเล้วทำไมกูต้องมาโดนลูกหลงด้วยเนี่ย ไม่น่าออกจากโรงเรียนเลยตรู T_T

     ปังๆๆ 

ชะเอมหัวใจสั่นวูบ ดวงหน้าซื่อบื้อประหวั่นพรั่นพลึง 

    แม่งก็มีปืนทั้งคู่เลยอีเวร  เธอทำใจดีสู้เสือตะโกนเเหกปากท่ามกลางสนามรบของเด็กช่างหัวเเม่งมันเอา


"พวกเอ็งยังเห็นผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มสวยๆคนนี้เปล่าวะ"เสียงห้าวเอะอะโวยวายหวังให้ทั้งสองฝ่ายหยุดปะทะ เเต่แม่งก็ยังถูกเสียงลูกปืนกลบไปปริยาย 

ไอ้เเม่ย้อยยยยย  ไม่ฟังกูเลย

 ฉันต้องคุกเข่าคลานหลบกระสุนที่แม่งยิงเฉียดหัวดัง ฟิ้ว ข้างหูเธอ  ชะเอมล้มลุกคลุกคลานหลบลูกกระสุนไปยังกำแพงที่ยื่นออกมา 

ใกล้เเล้วอีกนิดหนึ่งจะหลบลูกกระสุนได้เเล้ว 


ผลสุดท้ายร่างสูงยืนขึ้นกระทันหันเมื่อเเน่ใจว่าหลบศึกจากเด็กช่างสารเลว ไม่ดีได้   ในทางกลับกัน
"มึงจะหนีไปไหนไอ้กันต์" เสียงคำรามลอดไรฟันดังข้างหลังเธอ 

ปัง!?   ลูกปืนทะลุใครสักคน เเต่ไม่ใช่ไอ้กันต์นะ เป็นคนสวยชะเอมคนนี้นี่เอง 
ให้กูหลบหน่อยก็ไม่ได้ไอ้พวก  #$%^&*&W#W^*

อึก  

ฟึ่บ!? ความเจ็บปวดรุนเเรงตรงหน้าอกของเธอ เลือดสีเเดงฉานเต็มเสื้อนักเรียนใหญ่ขยายเป็นวงกว้าง ชะเอมหน้านิ่วคิ้วขมวดมองรอยเลือดตัวเอง
ไอ้ช่างประไร มึงกะจะไม่ให้กูหนีลูกกระสุนหน่อยเหรอ จะวิ่งหนีตามกูมาทำแป๊ะอะไรเนี่ย เข่าสะอาดสะอ้านพลันหมดเรี่ยวเเรงกระทันหันเเล้วล้มตัวลงไปนอนกลิ้งเล่นกับพื้น ถุ้ยย นอนตายมากกว่า  


ปังๆๆๆๆ

เสียงลูกกระสุนปะะกันค่อยๆหายเงียบไปจากร่างของเธอ  ไม่รู้ว่ามันไปตีกันท่อื่นนหรือเธอเริ่มจะหมดสติเเล้ว

เออขนาดโดนยิงยังถูกเมิน เเม่งเอ้ย นี่มันช่างเมินกันนี่หว่า เเล้วชะเอมคนสวยเเบบฉันจะรอดไหมเนี่ย......สีหน้าซีดเผือด ดวงตาเเคบๆค่อยๆปิดสายตาจากความเจ็บปวดจากช่างหัวมันนั่น


สงสัยคงจะไม่ได้เจอซะเเล้วละ อุตส่าห์ทำใจจะไปทำหน้าที่น้อง อีกครั้งเเม้มันจะไม่ใช่สถานะแฟนที่ตนเคยคาดหวัง ขนาดจะตายเเล้วตนเองยังเป็นพญานกอีก เอ้ออ สวรรค์ ชาตินี้ดูท่าขึ้นคานจนตายเหรอเนี่ย  


-end-
ชะเอมนางนกจนกระทั่งตัวเองตาย ยังไม่สมหวัง น่าสงสารฝุดๆ งื้ออ  ฝากนิยายเรื่องใหม่นะคะ 
เด็กน้อย(เด็กโข่ง)ข้ามพิภพ เเต่งไว้คลายเครียด  รีดเดอร์อย่าไปเคร่งเครียดกับมันเหมือนไรท์นะคะ  หุหุ
ป.ล.นิยายเรื่องมู่หลัน ก็ยังคงดองเหมือนเดิมอิอิ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ม่านหลิว จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น