ถ้าแนะนำนิยายให้เพื่อนอ่านได้ จะแนะนำนิยายเรื่องนี้มั้ย?

(ผลการโหวตนี้จะถูกเก็บเป็นความลับนะ)

ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

สีพื้นหลัง

ระยะห่างบรรทัด

ตอนที่ 9 : Chapter 2.2 : พบเจอ (2) [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 23 พ.ย. 63

Chapter 2.2 : พบเจอ (2)



"เธอมาทำอะไรที่นี่..."
-Slenderman-



       เสียงเดินของพวกคุณดังเป็นระยะ บรรยากาศที่เงียบงันแต่บัดนี้....ยิ่งพวกคุณเดินเข้าไปลึกมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้รอบๆสัมผัสได้ถึงแรงกดดันและเย็นยะเยือกไปทั่วร่างกายได้ อุณหภูมิของป่านี้..มันก็เริ่มที่จะเย็นลงเรื่อยๆ
       "พวก...อากาศตอนนี้หนาวเนอะ"
       "นั่นสิ อุณหภูมิตอนเย็นของป่ามันก็น่าจะหนาวประมาณนี้แหล่ะ แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเย็นขนาดนี้"
       เซนพูดตามมาด้วยลาล่า ซึ่งพวกคนที่เหลือรวมคุณก็เห็นด้วย แม้พวกคุณจะรู้ว่าในป่ายามกลางคืนจะหนาวมาก แต่ว่าสำหรับคนที่เคยมีประสบการณ์การตั้งแคมป์ป่ามาก่อนอย่างอลิซและมาร์คกลับรู้สึกว่ามันเย็นผิดปกติมากๆ แต่คุณกับนิคต่างก็พอมีประสบการณ์มาบ้างยกเว้นโซดาที่ยังไม่เคยเข้าป่ามาก่อนเลย
       "ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเลยว่ะแกร"อยู่ๆนิคพูดขึ้นจนคุณสงสัย คุณถามเขาไปว่าทำไม
       "ฉันรู้สึกว่า....เหมือนมีคนแอบจ้องมองพวกเราอยู่...ตั้งแต่ที่พวกเรามาถึงแล้วล่ะว่ะแกร"พออีกฝ่ายพูดแบบนั้นแหล่ะก็ทำให้คุณแสดงสีหน้าฉงนขึ้นมา
       "คิดไปเองหรือเปล่า พวกเราก็มีกันแค่ 7 คนเองนะจะมีคนจับตามองยังไง"เซนพูดขึ้น แต่คุณก็ยกมือขึ้นเหมือนเชิงให้เงียบจนทำให้พวกเขาต่างมองคุณอย่างสงสัย พอโซดาและนิคเห็นสีหน้าของคุณที่แลดูจริงจังขึ้นมาต่างก็เข้าใจทันทีว่าคุณกำลังจะสื่ออะไรอยู่ ลาล่าทำท่าจะเอ่ยปากถามแต่โซดาก็บอกว่าอย่าเพิ่งถามอะไร เพราะตอนนี้เพื่อนเธอกำลังลองพิจารณาอยู่...

       เอาจริงๆ...คุณคิดต่างจากนิคนิดหน่อย...

       เพราะคุณเองก็รู้สึกไม่ต่างจากนิค เพียงแต่ว่า...คุณรู้สึกเหมือนมีคนแอบจ้องมองคุณมาตั้งแต่ก่อนจะมาล่าท้าผีพวกนี้แล้ว

       "พวกคุณจะไปต่อมั้ย?"คุณถามขึ้น
       "แน่นอนสิ อุตส่าห์มาแล้วจะกลับไปตอนนี้มันก็เสียดาย"อลิซตอบกลับและคนอื่นๆต่างก็พยักหน้า ทั้งสองเพื่อนสนิทต่างก็หันมามองคุณเป็นเชิงถามว่าเอาไงดี แต่คุณก็พยักหน้าบอกว่าเอาตามนั้นเลย...
       เพราะเป้าหมายของพวกคุณก็คือการลองมาท้าพิสูจน์ แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ไม่สมควรทำแต่อย่างน้อยการที่เราได้มาลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมันก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยนะ
       "งั้นพวกเราไปกันเถอะ แต่จะไปทางไหนกันล่ะ"คุณถามอีกครั้ง เพราะป่านี้มันก็ใช่ว่าจะมีพวกถนนหรือพวกจดมาร์กอะไรพวกนี้เสียหน่อย นี่มันป่านะ มีแต่ต้นไม้และเศษใบไม้แห้งอะไรพวกนี้อ่ะ!
       "งั้นพวกเราคงต้องลองเดินไปเรื่อยๆน่ะ แต่เราควรจะทำจุดมาร์กไว้เพื่อกันหลงทางด้วย"โซดาบอก เพราะหากจะเดินทางเข้าไปในป่ายามกลางคืนแบบนี้มีหวังได้หลงทางแน่ๆหากไม่มีอะไรมาร์กไว้ ยิ่งกลางคืนแบบนี้คงต้องใช้อุปกรณ์จุดมาร์กแบบเรืองแสงแล้วล่ะ แต่อย่างน้อยก็โชคยังดีที่พวกเขาได้เตรียมมา...
       พวกคุณช่วยกันมาร์กจุดไว้แล้วจึงเดินสำรวจต่อไปโดยมีกล้องสำหรับการตรวจหาเจ้าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'สเลนเดอร์แมน' ซึ่งเราสามารถใช้กล้องได้ทุกชนิดในการตามหาแหล่ะนะ

       แต่ยิ่งเดินเท่าไหร่...คุณก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ...

       คุณรู้สึกเหมือนว่ามีคนแอบจ้องมองคุณอยู่...

       คนอื่นๆคุณไม่รู้แต่คุณน่ะรู้สึกแบบนั้น ถึงแม้ว่านิคเองก็บอกว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่รู้สึกก็ตาม...

       แต่ทำไมคุณกลับคิดว่าเป้าหมายของมันอาจจะไม่ใช่พวกเขา แต่เป็น 'คุณ' กัน...

       "เฮ้!! เหมือนฉันจะเจอแผ่นกระดาษหนึ่งอันอยู่ตรงต้นไม้ล่ะ"!เสียงของอลิซดังขึ้นแล้วส่องไฟฉายไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีแผ่นกระดาษโน๊ตติดอยู่ หญิงสาวเป็นหน่วยกล้าตายเดินเข้าไปหยิบมันออกมาดู พวกคุณต่างเข้าไปมุงดูด้วยเช่นกันแล้วก็ต้องตกใจเมื่อแผ่นนี้มันเขียนว่า...

       ' DON'T LOOK...OR IT TAKES YOU '

       ลายมือและลักษณะคล้ายกับโน๊ตในเกมสเลนเดอร์แมนอย่างมาก พวกคุณเองก็ไม่รู้หรอกว่าใครมาเล่นตลกอะไรแถวนี้แต่มันก็สร้างความหลอนให้พวกเราได้อย่างดี ลาล่าพูดว่านี่อาจจะเป็นของสเลนเดอร์แมนก็ได้ ฉันเชื่อว่าเขามีจริง แต่พวกมาร์คกับเซนก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องพวกนี้มากเท่าไหร่นัก พวกเขาต้องการจะลองเข้าไปสำรวจอีกเรื่อยๆ...
       "พวกคุณรู้มั้ย ฉันเคยพบเจอข้อมูลมาว่าสเลนเดอร์แมนจะรับรู้การมาของพวกเราก็ต่อเมื่อพวกเราแตะกระดาษพวกนี้ และเมื่อนั้นพวกเราก็จะเริ่มเกมไล่ล่า"คุณอธิบายสิ่งที่คุณเคยไปหามา โซดาเมื่อได้ยินแบบนั้นเธอก็คิดว่าจะลองไปหากระดาษนี่อีกซึ่งก็ทำเอานิคต้องหันไปแว้ดเตือนเพื่อน "แกรจะบ้าหรอ!! เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่ควรท้าพิสูจน์นะย๊ะ!!"
       "แกร มาทั้งทีก็ต้องลองให้คุ้มหน่อยเถอะ พวกเราก็แค่เกาะกลุ่มกันเอาไว้อย่าให้พลัดหลงกันไม่อย่างงั้นสเลนเดอร์แมนอาจจะฆ่าพวกเราได้ง่ายขึ้นนะ"
       "แต่แกรลืมไปแล้วหรอว่ามันมีไอ้หนวดระยางอะไรนั่นน่ะ! แล้วอีกอย่างเราพาเกรย์(คุณ)มาด้วยนะ!!"
       ทั้งสองต่างถกเถียงกัน ซึ่งนิคนั้นค่อนข้างหวงเพื่อนอย่างคุณมากๆซึ่งคุณเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน อาจเป็นเพราะว่าการล่าท้าพิสูจน์แบบนี้มันทั้งเสี่ยงและอันตราย คนไทยบางคนไม่ค่อยกล้าลองของนอกจากไอ้พวกเด็กเกรียนหรือพวกคนอ*ดผีเท่านั้นแหล่ะนะที่จะมาลอง สุดท้ายต้องจบลงโดยการที่มีคุณมาห้ามศึกในครั้งนี้แล้วบอกว่าให้ไปต่อซึ่งสาวประเภทสองอย่างนิคเมื่อได้ยินแบบนั้นก็กำมือแน่นเหมือนว่าเขาไม่อาจจะยอมรับได้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้...
       คุณจับมือเด็กหนุ่มเพื่อเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร พวกเราต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน แม้ว่าคุณจะพยายามส่งซิกตอบไปแบบนั้นแต่นิคก็ยังคงไม่ค่อยหายกังวลแม้จะลดความกังวลลงไปบ้างแล้วก็ตาม...

       พวกคุณทั้งเจ็ดเดินทางสำรวจทั่วๆป่าอีกครั้งเพื่อตามหากระดาษโน๊ตของเจ้าผีไร้หน้านั่นโดยมีนิคกับโซดากุมมือคุณเอาไว้แน่น แม้ว่าโซดาจะเป็นคนออกความเห็นว่าจะมาท้าผีพวกนี้แต่ลึกๆก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน...

       ใช้เวลาในการหาเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงของเซนดังขึ้นเพื่อบอกว่าตอนนี้เขาหากระดาษโน๊ตของสเลนเดอร์แมนพบแล้ว พวกคุณรีบวิ่งไปหาเขาทันที ในมือของเซนมีโน๊ตแผ่นหนึ่งที่เขียนว่า...

       ' ALWATS WATCHES NO EYES '

       แน่นอนว่า...มันน่าจะเป็นการบอกเล่าเรื่องลักษณะของสเลนเดอร์แมน เพราะเจ้าปีศาจตัวนั้นมันไม่มีหน้า ไม่มีทั้งตา หู จมูก และปาก หน้าของมันจะขาวโพลนทั้งหน้าเหมือนจะไปงานแคสวอล์ก--แค่กๆ เอ่อ...ล้อเล่น
       พออ่านจบ จู่ๆบรรยากาศมันก็แปรเปลี่ยนไป จากตอนแรกที่มันก็ชวนให้หนาวขนหัวลุกอยู่แล้ว แต่ตอนนี้มันกลับเริ่มมีความรู้สึกกดดันและความเยือกเย็นที่ค่อยๆแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของพวกคุณ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกคุณรู้สึกตื่นกลัวไปเองหรือเป็นเพราะสิ่งนี้มันของจริงกันแน่...
       "ชักท่าไม่ดีแล้วแฮะ"มาร์คพูด เพราะเขาเองก็รับรู้ถึงแรงกดดันกับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารบางอย่างที่อยู่ไม่ไกลมากนัก
       "ฉันว่า...เราควรพอแค่นี้ก่อนมั้ย?"ลาล่าพูด เพราะเธอก็เริ่มรู้สึกมันไม่ปลอดภัยเหมือนกันเช่นเดียวกับคนอื่นๆต่างก็เห็นด้วย
       "งั้นเรากลับกันก่อนเถอะ----แล้วเกรเซีย(คุณ)ล่ะ?"เมื่อตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้วก็หันไปบอกคนอื่นๆทว่า...เธอกลับไม่เห็นคุณเลย นิคเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ตกใจจึงหันตามแล้วร้องลั่นด้วยความตกใจ อีเกรย์(คุณ)!!! หาย!!!!
       "เฮ้ย!! ยัยเกรย์(คุณ)หายไปไหน!!!"นิคพูดจนเรียกว่าแทบแต๋วแตกเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทหายตัวไป ทั้งๆที่ก็มากันแบบเกาะกันเป็นกลุ่มแล้วนะ แล้วอีนี่มันหายไปได้ยังไง!?
       "ฉันว่าเราตามหาเกรเซีย(คุณ)กันเถอะ"มาร์คพูดขึ้น
       "แต่มันอันตรายนะ! นี่มันก็มืดมากแล้วด้วย"ลาล่าพูด
       "แล้วจะทิ้งให้ยัยเกรย์(คุณ)อยู่ที่นี่หรอ!? ยัยนั่นก็เพื่อนฉันนะย๊ะ!"นิคพูดด้วยอารมณ์ฉุน ทั้งกลัว ทั้งกังวลและสับสน กลัวจับใจว่าคุณจะเจออะไรหรือเปล่า? คุณจะตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่าด้วย โซดาเข้ามาจับไหล่แล้วบีบเบาๆเพื่อปลอบเพื่อนสนิทให้ใจเย็นลง เธอเองก็รู้สึกเป็นห่วงเช่นเดียวกันแหล่ะ
       "ถ้าอย่างงั้นพวกเราคงต้องลองตามหาเกรเซีย(คุณ)กันเถอะ ฉันคิดว่าเธออาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้"อลิซบอก คนอื่นๆต่างก็พยักหน้าแล้วจากนั้นจึงเดินจับมือกันออกตามหาตัวคุณทันทีโดยมีไฟฉายเป็นตัวช่วยในการนำทาง....




       ตัดมาที่คุณ คุณได้เผลอเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนของคุณตอนไหนก็ไม่ทราบ อันที่จริง...คุณก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรมาดลใจให้คุณเดินมาแบบนี้ เท่าที่คุณจำได้เหมือนมีเสียงบางอย่างในหัวบอกคุณว่า 'ให้มาทางนี้' ...

       กูไม่น่าตามเสียงมาเลยว่ะ

       ทำไมหรอ ก็คุณดันพลัดหลงกับเพื่อนของคุณจนได้น่ะสิ!

       พอมาคิดดูดีๆแล้วมันก็น่าแปลกนะที่อยู่ๆคุณก็เดินมาตามเสียงแบบนี้ ปกตินี่มันไม่ใช่นิสัยของคุณเลยสักนิด คุณไม่ชอบเดินออกจากกลุ่มเพื่อนในสถานการณ์แบบนี้ แต่นี่...มันราวกับถูกสะกดจิตแน่ะ

       ' เธอเป็นคนแรกที่รู้ตัวเร็วขนาดนี้ '

[ ต่อ ]

       เสียงหนึ่งดังเข้ามาในหัวจนคุณต้องรีบสะบัดไล่ความคิดนั่นออกไป มันเป็นเสียงของผู้ชายและแน่นอนว่าเป็นเสียงเดียวกัน คุณเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะคุณนอนน้อยหรืออะไร แต่...ถ้าลองฟังดีๆแล้วมันไม่น่าจะใช่...

       ใช่...คุณไม่ได้คิดไปเอง

       ' ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินเธอตํ่าไปนะ '

       อีกแล้ว...เสียงนั่นอีกแล้ว คุณมองซ้ายมองขวาเพื่อตามหาต้นตอของเสียง แต่ก็ไม่พบเจ้าของเสียงนั่นเลย ให้ตายสิ...อีผีไร้หน้าเล่นงานกูแน่ๆ มันมีจริงหรือไงวะ! กูนี่เลียนแบบเสียงรวมพลแก๊งแมวฮาจากช่องพี่โยชุเลย!!
       แม้คุณอยากจะตะโกนออกมาดังๆดั่งที่คิด แต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะเกรงว่ามันอาจจะมีตัวเก้อะไรบางอย่างพุ่งมาก่อนที่คุณจะได้กรี๊ดก็ได้ดังนั้นคุณเลือกที่จะเงียบ และขอเลือกตั้งสติเพื่อหาทางเดินต่อ ป่านนี้พวกเพื่อนของคุณคงกำลังตามหาคุณกันให้วุ่นแน่ๆ
       คุณมองไปรอบๆเพื่อดูต้นทางที่คุณเดินมา แต่ทว่า....ทางที่คุณเดินมามันกลับหายไป เพราะมันถูกแทนที่ด้วยต้นไม้สูงนั่นจนเหมือนกับว่าคุณมาคนละทาง....

       เอาแล้ว ผีแม่มเล่นกูแล้วว่ะ

       คุณคิดและคิดว่าจะหาทางออกยังไงดี เพราะถ้าไม่รีบออกไปจากจุดนี้ล่ะก็มีหวังเซอร์ไพรมาเธอร์ฟัคเกอร์(?)แน่ๆ คุณมองสำรวจรอบๆและกำลังคิดว่าคุณควรจะไปทางไหนดี หากเลือกผิดก็หลงทางแบบนี้แหล่ะ(?)
       "งั้นทางนี้"คุณพูดกับตัวเองเบาๆแล้วเดินไปทางที่คุณผ่านมานี่แหล่ะ คุณรู้ว่ามันเสี่ยง แต่ว่า....คุณก็สัมผัสได้ว่าเหมือนมีบางอย่างต้องการให้คุณหลงทิศนี่แหล่ะ เหมือนในหนังไม่ก็เกมเด๊ะเลยว่ะ

       มึงไม่ได้แอ้มกูหรอก เพราะกูดูหนัง อ่านนิยายและเล่นเกมมาเยอะ(?)

       คุณเดินเบี่ยงต้นไม้ผ่านต้นไม้ที่ขวางทางแล้วก็เดินไปตามทางเหล่านั้นเผื่อว่าจะหาพวกเพื่อนๆเจอ แต่ว่า...หากว่าเพื่อนๆตอนนี้กำลังตามหาคุณล่ะก็หมายความว่าอาจจะไม่ได้อยู่จุดเดิมที่คุณออกมา เพราะฉะนั้นแล้วคุณจะต้องลองเดินไปอีกทางนึง...

       ตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณห้าทุ่ม คุณจะต้องตามหาเพื่อนให้เจอก่อนเวลาเที่ยงคืน ไม่เช่นนั้นมันอาจจะเกิด 'บางสิ่ง' ได้...

       "เอ๊ะ?"คุณเริ่มรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังแอบจ้องมองคุณอยู่ อย่าบอกนะว่าอีป๊าสเลนเดอร์น่ะ ฉิบหายวายวอดแล้วเมิง!!! แต่เราต้องห้ามหันไปมองมันเด็ดขาด ไม่สิ...ต้องพูดว่าเราควรจะหาทางออกไปจากที่นี่

       *ฟึ่บ!!*

       "ค*ย!!!"คุณสะดุ้งตกใจจนร้องอุทานเป็นภาษาไทยออกมาเมื่ออยู่ๆก็มีร่างๆหนึ่งปรากฎต่อหน้าคุณทำให้คุณต้องหยุดวิ่ง เมื่อมองดูดีๆ....เสื้อสูทแบบนี้...ตัวสูงแบบนี้...สำเนาแบบนี้...

       ชัดเลยอีฉิบห*ย

       "เพลงรันมา!!!!"คุณใส่เกียร์หมาออกตัววิ่งทันที การปรากฎตัวของสเลนเดอร์แมนนั้นเป็นอะไรที่เสี่ยงมากๆ และคุณก็ลืมไปเลยว่าหากใครก็ตามที่สัมผัสกับกระดาษโน๊ตของสเลนเดอร์แมนที่ติดอยู่ตามต้นไม้ล่ะก็...เขาจะสามารถรับรู้การมาของมนุษย์ทันที แล้วบังเอิ๊ญบังเอิญ(?)พวกนั้นไปแตะมันพอดี เวรเอ้ย!! น่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้นะเนี่ย!!

       คุณวิ่งมาได้สักพักจึงหยุดทันทีเพื่อที่จะพักหายใจสักหน่อย ในการวิ่งนั้นบางทีเราก็ต้องวิ่งไปให้ไกลที่สุดเพื่อที่จะหาที่เหมาะๆกับการพักเติมพลังงาน เพราะยังไงก็ต้องเก็บแรงวิ่งหนีต่ออยู่ดี

       เวรเอ้ย อยู่ดีไม่ว่าดี กรูไม่น่ามาล่าท้าเลย รู้งี้น่าจะเตือนหรือปฏิเสธบ้างก็ดี

       คุณสบถด่าตัวเองในใจ เรื่องนี้จะโทษใครก็ไม่ได้ มันต้องโทษที่พวกคุณและตัวคุณเองที่ไม่ยอมเตือนเพื่อนเพราะความคิดที่ว่าอาจจะไม่มีอะไรจริงๆนี่แหล่ะ

       *แกร๊ก!*

       "เชี่ย!!!"คุณสะดุ้งตกใจจนสบถคำหยาบภาษาไทยอีกครั้งแล้วส่องไฟฉายไปทางต้นตอของเสียงก็เผอิ๊ญเผอิญไปเจอเข้ากับร่างสูงยาวของปีศาจตนหนึ่งที่ไร้ใบหน้า ใบหน้าของมันมีแต่ขาวโพลนและรูปร่างผอมสูงจนดูน่ากลัวพร้อมชุดสูทแบบผู้ดีอย่างกะจะไปทำงานในบริษัทในสภาพเนี้ย...
       "ค*ยๆๆๆๆๆๆ!!!"เมื่อเห็นเช่นนั้นด้วยสัญชาตญาณของคุณก็ต้องเร่งฝีเท้าวิ่งหนีออกมามิเช่นนั้นอาจถึงคาดได้(?)

       เคยได้ยินมั้ย? การอุทานเพราะความตกใจกลัวแล้ววิ่งหนีบางสิ่งนั้นมันคือวิถีแห่งการเอาตัวรอดที่โคตรพ่อโคตรแม่ดีที่สุด(?)แล้ว

       ต่อไปนี้คุณจะไม่มาเล่นพิเรนท์ล่าท้าผีอะไรพวกนี้อีกเป็นอันขาดว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!





       ในส่วนทางด้านของพวกนิค
       นิคในตอนนี้แทบจะเป็นบ้าและเกือบจะคลั่งนิดหน่อยเกี่ยวกับเรื่องการหายตัวไปของคุณ เขาทั้งพยายามตามหาแล้วร้องเรียกตะโกนชื่อของคุณไปทั่วภายในป่าเพื่อหวังว่าคุณจะปลอดภัยจริงๆ โดยมีโซดาและเพื่อนใหม่ชาวต่างชาติช่วยกันเรียกชื่อและตามหาคุณ
       "นิค ใจเย็นๆและตั้งสติหน่อยสิ ฉันเข้าใจนะว่าแกร์เป็นห่วงแต่ตอนนี้เราจะต้องค่อยๆช่วยกันคิดว่าเราจะทำยังไงต่อจากนี้ดี"โวดาที่เป็นเพื่อนสนิทคอยช่วยห้ามและพยายามปลอบใจเด็กหนุ่ม ซึ่งด้วยลักษณะนิสัยของพวกสาวประเภทสองแบบนิคนั้นค่อนข้างที่จะอารมณ์ร้อนนิดหน่อย และค่อนข้างที่จะชอบทำตัวเหมือนอาเจ๊ก็ไม่ปาน
       "ฉันรู้แกร์ แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ายัยเกรย์(คุณ)หายไปไหน ฉันเป็นห่วงมันนะเว้ย!"นิคเหมือนจะอยู่ในอารมณ์ที่ไม่คงที่นิดหน่อย แต่ก็พยายามที่จะใจเย็นลงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
       "เฮ้พวก ฉันรู้สึกว่าป่านี้มันแปลกๆ"เสียงของเซนเอ่ยบอกคนที่เหลือ จนทั้งพวกอลิซและนิคกับโซดาที่ได้ยินก็สงสัย เซนบอกว่าต้นไม้พวกนี้มันดูแปลกไป เขาสังเกตว่าตลอดทางที่ผ่านมาต้นไม้เหมือนจะอยู่ในตแหน่งที่แตกต่างไป มันไม่เหมือนเดิมเลยราวกับว่าพวกต้นไม้มันสามารถเคลื่อนที่ได้
       ลาล่าบอกกับเซนว่าอย่าพูดอะไรที่มันชวนน่ากลัวได้มั้ย แต่ว่าเซนก็บอกกับพวกเขาว่าเขาพูดความจริง
       "ฉันเชื่อสิ่งที่เซนบอกนะ เพราะฉันเองก็สังเกตเหมือนกัน"อลิซพูดขึ้น ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่สังเกต เธอเองก็รู้สึกว่ามันมีบางอย่างผิดปกติเช่นกัน เชื่อว่าเส้นทางที่พวกเธอเดินเข้ามานั้นมันดูแปลกไปมาก และนั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเธอหาตัวคุณไม่เจอก็เป็นได้
       "หากเป็นอย่างที่พวกเธอทั้ง 2 พูดแบบนั้นแสดงว่านี่อาจจะมีเหตุที่ทำให้พวกเราตามหาเกรย์(คุณ)ไม่เจอ ถึงมันจะฟังดูไม่น่าเชื่อเพราะคล้ายกับในหนังสยองขวัญก็ตามทีเถอะ แต่ว่า...." โซดาหันไปมองรอบๆแล้วพูดต่อ "มันก็เป็นไปได้จริงๆแหล่ะนะ ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้เลย" เมื่อเป็นเช่นนั้นก็ทำเอาลาล่าถึงกับมีสีหน้าตื่นกลัวนิดหน่อย
       "ล-แล้วเราควรจะทำยังไงกันต่อไปดีล่ะ"ลาล่าพูด
       "พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปต่อ และอีกอย่างเราจะทิ้งยัยเกรย์(คุณ)ไว้ไม่ได้นะ!"นิคพูด เพราะว่าสำหรับเขาแล้วคุณคือสิ่งสำคัญที่สุด จะทิ้งเพื่อนก็ไม่ได้ ตัวเขายังคงเชื่อมั่นว่าคุณยังปลอดภัยอยู่และกำลังรอการช่วยเหลือ สุดท้ายทั้งหมดจึงตัดสินใจที่จะออกตามหาคุณต่อ
       แต่จู่ๆก็มีเสียงที่เหมือนกับกิ่งไม้หักดังขึ้น เรียกให้ทั้งหมดหันไปตามต้นเสียงอย่างตกใจและสงสัย ทว่า...เมื่อหันไปเท่านั้นแหล่ะก็ทำเอาพวกเขาถึงกับตัวเย็นวาบขึ้นมาทันที

       ร่างของเจ้าสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งที่ดูคล้ายๆกับมนุษย์ ทว่ากลับมีความคล้ายกับอสูรร้าย ตัวของพวกมันมีผิวสีเผือกกับกรงเล็กที่ยาวแหลมคมเหมือนสัตว์ล่าเนื้อ มันคลานสี่ขาออกมาและเมื่อยิ่งมาเจอกับไฟฉายที่ส่องก็ยิ่งเห็นชัดเต็มตาเลย...

       "อีฉิบห*ยเดอะเรค(The Rake)!!!!!"โซดาร้องลั่น เพราะเธอก็เคยเห็นภาพเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้ในเว็บของครีปปี้พาสต้ามาก่อน เธอไม่นึกเลยว่าจะได้มาเห็นมันตัวเป็นๆแบบนี้!! แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? มันมีจริงงั้นเหรอ!?
       "พวกเรา!! วิ่ง!!!"มาร์คบอกคนอื่นๆจากนั้นทั้งหมดจึงรีบออกตัววิ่งหนีทันที เสียงร้องของสัตว์ร้ายดังไปทั่วบริเวณในขณะที่พวกเขากำลังวิ่งหนีอยู่...

       "พวกเราต้องหาอาวุธหรือสิ่งของบางอย่างที่จะต้านพวกมันไว้!!!"
       "แล้วเราจะเอาอะไรมาล่อพวกมันล่ะ!!!"
       "เอาของกรูปายยยยยยยยยยย!!!!"
       ในระหว่างที่เกิดชุลมุนหนีเสือปะจระเข้าอยู่นั้นก็เกิดการถกเถียงกันขึ้น จนนิคเป็นคนที่เปิดปากพูดออกมาแล้วหยิบถุงสีหม่นๆบางอย่างกับแป้งไซต์ใหญ่ออกมาจากกระเป๋าแล้วบอกกับโซดาให้เอาของนั้นออกมาเหมือนกับเขาแล้วหยุดวิ่งยืนประจันหน้าพวกเดอะเรค
       "เมิงเอานี่ไปแดKซะ!!! ท่าไม้ตายแป้งโยคีรัศมีวงรี!!!!!"

       *พรวด!!!!*

       ทั้งสองแดนสยามออกแรงบีบตัวแป้งของมันจนเกิดควันสีขาวพุ่งใส่หน้าพวกมันทำให้พวกเดอะเรคถึงกับส่ายหน้าเหมือนกำลังติดสตั้นแบบสองวิ
       "กรูแถมปลาร้าให้!!!"แต่ยังไม่หมดแค่นั้น ทั้งสองต่างปาถุงปลาร้าที่ผสมกับพริกที่เผ็ดที่สุดไปตั้งสิบสามเม็ดอัดใส่หน้าพวกมันแม้จะไม่โดนทุกตัว แต่ก็พอต้อนได้บ้างแล้วจึงรีบเร่งสปีดวิ่งหนีออกไปขณะที่พวกมันกำลังติดสตั้นและร้องโหยหวนไปทั่วภายในป่า โซดาบอกให้พวกอลิซรีบวิ่งหนีจากพวกมันไปให้ได้ไกลที่สุด
       "แล้วยัยเกรย์(คุณ)ล่ะ!!?"
       "เออว่ะ!! เราต้องหามัน!--"
       "กร๊าซซซซซซซซ!!!"
       "กรี๊ดดดดดดดดดด!!"

       *พรวด!!!!*

       ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดอยู่นั้น ก็มีเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนึงที่มาจากไหนไม่รู้โดยที่พวกเธอไม่ทันสังเกตได้พุ่งเข้ามาหมายจะฉีกกระชากร่างของเธอ เดอะเรคที่กำลังพุ่งมาทางโซดาเพื่อหวังที่จะกัดกินเธอ แต่ทว่าก็มีควันสีขาวที่พุ่งออกมาจากแป้งยิงใส่หน้าของมันเพื่อช่วยหญิงสาวเอาไว้จนเจ้านั่นมันถอยห่างออกไป
       "ยัยเกรย์(คุณ)!!? / เกรเซีย(คุณ)!!"
       "รีบไปที่รถเร็วเข้า!!!!"
       คุณเป็นคนที่เอาแป้งของตัวเองขึ้นมายิงอัดหน้าเดอะเรคตัวนั้นไว้ได้ทันแล้วบอกให้พวกนิค โซดาและพวกอลิซวิ่งออกจากป่าเพื่อไปที่รถเพราะดูเหมือนว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้คงกำลังจะตามมาแล้ว
       "แล้วแกร์ล่ะ!!"
       "กรูก็ไปด้วยนิแหล่ะค่ะคุณเพื่อน รีบๆตามมาเร็วเข้า!!!"
       คุณบอกแล้วรีบวิ่งนำเพื่อนๆไปโดยมีเสียงของเพื่อนสนิททั้งสองตะโกนเรียกคุณ แต่ก็ไม่มีเวลามากพวกเขาทั้งหมดจึงเลือกที่จะวิ่งตามคุณไปเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกมันที่กำลังวิ่งมาทางพวกเธอ

       วิ่งมาได้สักนาทีเดียวก็ออกมาจากป่าได้สำเร็จ คุณหันไปถามว่าใครมีกุญแจรถให้ช่วยกดปลดล็อคมันที ซึ่งแน่นอนว่ามาร์คมีมันแล้วเขาก็ช่วยปลดล็อคประตูรถทันที ไม่รอช้าทั้งหมดจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูแล้วรีบเข้าไปให้เร็วที่สุดพร้อมกับปิดประตูรถ คนที่เข้ามาคนสุดท้ายนั่นก็คือเซนที่รีบปิดประตูแล้วล็อครถทั้งหมดซะ พวกคุณเห็นว่าพวกเดอะเรคกำลังวิ่งมาทางพวกคุณใกล้ขึ้นเรื่อยๆ!
       "รีบสตาร์ทรถเร็ว!!!"
       "เข้าใจแล้ว!!!"
       มาร์คตอบรับแล้วรีบนำกุญแจไขเข้าไปแล้วรีบสตาร์ทรถทันที เขาจับพวงมาลัยก่อนจะใช้เท้าเหยียบคันเร่งรีบขับพุ่งออกจากตรงจุดนั้นทันที โดยมีพวกเดอะเรคที่วิ่งตามมาสักพักแล้วจึงหยุดวิ่งเมื่อเห็นว่ารถของพวกคุณได้วิ่งไปไกลมากพอสมควร..

       ทั้งหมดภายในรถต่างก็หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าและรู้สึกว่าราวกับปาฏิหาริย์ที่พวกเขาสามารถหนีรอดจากความตายมาได้ ส่วนลาลาก็เข้าสวมกอดอลิซแน่นด้วยความหวาดกลัวโดยมีหญิงสาวนั้นคอยช่วยปลอบเพื่อนสาวไว้
       "แกร์หายไปไหนมายัยเกรย์(คุณ) รู้มั้ยว่าพวกฉันเป็นห่วงแกร์มากเลยนะ!"นิคเปิดปากพูดออกมาหลังจากที่เขาตั้งสติได้แล้ว
       "ฉันได้ยินเสียงบางอย่างเรียกฉันให้เดินไป แต่กว่าจะรู้ตัวอีกทีฉันก็ไปโผล่ที่ไหนไม่รู้ว่ะแล้วกำลังจะกลับแต่เส้นทางที่กรูเดินมามันถูกปิดเอาไว้ด้วยต้นไม้อ่ะเพื่อน"คุณอธิบายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟัง ซึ่งนั่นทำเอาคนในรถถึงกับตาโตด้วยความตกใจและอึ้งเพราะไม่มีใครได้ยินเสียงเรียกเลยสักคน
       "หมายความว่ายังไง? พวกเราไม่ได้ยินเลยนะ?"อลิซถาม
       "เอาเป็นว่าฉันเหมือนโดนสะกดจิตให้ตามเสียงนั้นไปแล้วไปจ้ะเอ๋เจอสเลนเดอร์แมนเข้าให้น่ะ"
       "อะไรนะ!!!!??"
       "แล้วนี่แกร์ไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย!? เจ้านั่นทำอะไรแกร์หรือเปล่า!? ทำไมมันถึงเรียกแกร์!"โซดายิงคำถามรัวๆใส่จนคุณแทบจะหงายหลังแต่คุณก็รียยกมือขึ้นเชิงให้ค่อยๆถาม
       "ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก แต่อย่างน้อยฉันก็รอดละกันแต่พวกเธอสิ...โดนเดอะเรคไล่ล่าแบบนั้นน่าจะหนีตายมากกว่าเจอสเลนเดอร์แมนอีก"
       "โธ่ยัยบ้า สเลนเดอร์แมนมันวาร์ปได้นะเฮ้ย ยังพอที่จะหาทางหนีได้ แต่เดอะเรคน่ะสิ วิ่งไล่แบบกัดไม่ปล่อยเลยจริงๆ!"
       ถึงแม้ว่าพวกคุณจะหนีตายมาขนาดไหน แต่ทั้งหมดนี่ก็ทำให้พวกคุณได้เรียนรู้ว่าไม่ควรที่จะมาเล่นอะไรแผลงๆแบบนี้อีก เพราะถ้าขืนยังเข้าไปในที่ๆมีเจ้าถิ่นไร้หน้าสุดโหดแบบนั้นล่ะก็...ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีหรือรอดได้แค่ไหนก็ไม่รู้ เผลอๆอาจจะตายก่อนที่จะได้หนีออกมาแบบนี้แน่ๆ...

       แต่คุณเองก็ยังวางใจไม่ได้...

       เพราะในเมื่อมันมีสเลนเดอร์แมนกับเดอะเรคแบบนี้...

       ก็หมายความว่ามันต้องมีพวกครีปปี้พาสต้าตนอื่นแน่ๆ


       รถยนต์สีขาวที่ได้ถูกขับเคลื่อนออกไปห่างไกลจากป่าหลังนั้นเรื่อยๆโดยมีสายตาของคนกลุ่มหนึ่งที่มองมาทางพวกเขาอยู่ไม่ห่าง...แต่น่าเสียดายที่พวกคุณกลับไม่ทันได้สังเกตเห็นมัน...

       ท้องฟ้าในตอนนี้กลับรุ่งสางที่บัดนี้กำลังใกล้จะเช้าแล้ว ต้นไม้สูงมหญ่ที่มีร่างของปีศาจตนหนึ่งที่มีความสูงราวๆสองถึงสามเมตรในชุดสูทสีดำกับมือสีขาวโพลนที่จับตัวลำต้นของมัน ใบหน้าที่ไร้หน้าของมันนั้นแม้จะไม่อาจคาดเดาหรือรับรู้ได้ว่าเขากำลังมองอะไร แต่ทว่ามันกลับกำลังจ้องมองไปที่รถที่พวกคุณขับออกไปอยู่...

       *แกร็ก!*

       แรงบีบที่มีมหาศาลนั้นได้ทำให้ลำต้นเกิดเป็นรอยแตกหัก มือนั้นได้ผละออกจากมันแล้วจึงเดินหายเข้าไปในป่า...



       มันช่างน่าเสียดายจริงๆ...ที่คุณหนีไปได้...



สั้นไปขออภัยจ้า--
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #155 Irul_yapara (จากตอนที่ 9)
    23 พ.ย. 63 / 20:05 น.

    ตอนอ่านคือเลือดเดือดพล่านมาก ขำคำอุทานมากมาย นี่ถ้าคนอื่นแปลคำอุทานออกมีช็อกกันบ้างล่ะครับ ปั่นจัด
    #155
    1
  2. #154 ♠︎Quinn♠︎ (จากตอนที่ 9)
    23 พ.ย. 63 / 19:18 น.

    สั้นไปแต่ไหนๆไรท์มาต่อให้ก็ถือว่าให้อภัยยย~>_<

    ไม่รู้จะสงสารเพื่อนนางเอกก่อนหรือนางเอกดี555

    #154
    1
  3. #153 HighGirl (จากตอนที่ 9)
    23 พ.ย. 63 / 18:37 น.
    คำอุทานนี่อิงจากชีวิตจริงเลยใช่มั้ยคะ5555555555555555555555555555555555555 ปั่นจัดๆ
    #153
    1
  4. #147 rose27641 (จากตอนที่ 9)
    24 ต.ค. 63 / 17:21 น.

    อรั้ยยยยชอบเรื่องนี้เกินไปไม่ไหวแล้ววค่าาา><
    #147
    1
    • #147-1 Saki-Red(น้องสาวพี่สีเลือด) (จากตอนที่ 9)
      24 ต.ค. 63 / 18:44 น.
      โอ้ยแกรรรรรร เจ๊ดีใจมากเลยแกรรรรรร อร้ายยย ขอบคุณมากๆค่ะที่ชอบบบบบ เดี๋ยวจะเอาให้ชอบจนกระอักเลยค่ะ--แอ้ก--//โดนเพื่อนเจ๊ตบ--
      #147-1
  5. #18 C_SanKun (จากตอนที่ 9)
    10 ส.ค. 63 / 19:29 น.

    หน้าตาดีกันจริง ชิ(อิจฉา)

    #18
    1