ถ้าแนะนำนิยายให้เพื่อนอ่านได้ จะแนะนำนิยายเรื่องนี้มั้ย?

(ผลการโหวตนี้จะถูกเก็บเป็นความลับนะ)

ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

สีพื้นหลัง

ระยะห่างบรรทัด

ตอนที่ 3 : Chapter 1 : จุดเริ่มต้น [รีไรท์เสร็จสิ้น]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 7 ต.ค. 63

Chapter 1 : จุดเริ่มต้น

*คำเตือนก่อนอ่าน*
เนื้อเรื่องมีการดัดแปลงและทำการรีเมคใหม่ อาจจะไม่เหมือนกับเนื้อเรื่องช่วงแรกๆ เพราะมีการดัดแปลงไปหลายส่วนดังนั้นแล้วผู้อ่านอาจต้องมีแนวโน้ม....ได้ ดังนั้นจงระวัง บางสิ่งบางอย่างเนื้อเรื่อง...อาจไม่ได้เป็นไปตามที่รีดเดอร์คิดหรือเคยอ่านมาแล้วก่อนที่จะทำการรีไรท์ใหม่ก็ได้ =)


"ถึงเวลาออกผจญภัยแล้วสินะ ฉันหวังว่าจะได้เจอเรื่องสนุกๆนะ!"
-[ชื่อคุณ] / เกรเซีย-



       ภายในห้องนอนห้องหนึ่งที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทาและสไตล์สวยแบบเรียบหรูเสมือนห้องที่ถูกทำขึ้นมาแบบพิเศษเพื่อคุณ ซึ่งของที่อยู่ภายในห้องอันประกอบไปด้วยพวกเฟอร์นิเจอร์ โต๊ะเครื่องแป้ง โคมไฟระย้าสีเงินที่มีความสวยงาม โคมไฟข้างๆเตียงที่ติดฝาผนังสามารถเปิดปิดด้วยสวิทช์ได้ กับพวกสิ่งของเครื่องใช้ที่อำนวยความสะดวกให้กับคุณมากมายแบบครบเครื่อง และร่างของคุณที่ตอนนี้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยที่ข้อมือทางด้านขวามือของคุณนั้นถูกใส่กุญแจมือติดกับหัวเตียงเพื่อกันไม่ให้คุณได้หนีออกไปไหน สภาพของคุณในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากนักโทษคนหนึ่งเลย....

       สายตาของคุณเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาผ่านบานกระจก อืม...จะเรียกว่าแสงแดดได้มั้ย เพราะว่าในป่าแห่งนี้มันไม่เชิงว่าเป็นแสงแดดเพราะมันสว่างของมันเอง...

       คุณทั้งสับสนและไม่เข้าใจ ดวงตาของคุณตอนนี้แฝงไปด้วยเศร้า คุณถูกขังให้อยู่ที่นี่...ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดกว้างแบบนี้มาเป็นเวลานานหลายปีแล้ว แม้ว่ามันจะผ่านมานานมากแค่ไหนแต่จนถึงตอนนี้คุณเองก็ยังคงตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เสมอ....

       ว่าคุณ....มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

       แล้วทำไม...คุณถึงมาอยู่ที่นี่กัน?

       พวกเขา...ต้องการอะไรกันแน่...

       *แกร๊ก แอ๊ด~~*

       เสียงกรอนประตูดังขึ้น กระทั่งบานประตูได้ถูกเปิดออกอย่างช้าๆพร้อมกับการปรากฎตัวร่างของร่างชายทั้งสองคนในชุดประหลาด คนหนึ่งสวมหน้ากากสีขาวทั้งดวงตาและริมฝีปากเป็นสีดำ ผมสีนํ้าตาลทรงแบบปัดข้าง สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีเหลืองส้มกับกางเกงขายาวสีดำเทา ส่วนอีกคนสวมหน้ากากสกีสีดำที่มีดวงตากับรูปปากที่ดูเหมือนทำหน้าบึ้งสีแดง สวมฮู้ดสีเหลือง ถุงมือสีดำและกางเกงขายาวสีดำ ความสูงของทั้งคู่ใกล้เคียงกันราวๆ 175-180 เซนได้ ซึ่งพวกเขาถือว่าสูงกว่าคุณมาก ถ้าคุณยืนคุณก็อยู่แค่ในระดับอกกึ่งหน้าท้องของพวกเขาเลย...
       "ตื่นแล้วสินะ ก็ดี พวกฉันจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงปลุกเธอ"เสียงที่ฟังดูธรรมดาแต่มันก็เป็นตัวบ่งบอกถึงเพศของเขาได้ว่าเจ้าของเสียงต้องเป็นผู้ชายอย่างแน่นอน แต่ถึงจะธรรมดามันก็แฝงไปด้วยเสน่ห์ในแบบผู้ชายอารมณ์ร้อน ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ๆคุณและจัดการใช้กุญแจปลดกุญแจมือให้คุณได้เป็นอิสระ....

       แค่ชั่วคราวน่ะนะ...

       "อีก 10 นาทีจะถึงเวลาอาหารเช้า ฉันเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้เธอแล้ว ฉันจะวางไว้ตรงนี้"เสียงทุ้มราวกับว่าเขาใส่เครื่องดัดเสียงคล้ายๆกับแฮกเกอร์จนขนาดที่ว่าหากเป็นคนไทยที่ไม่เคยฟังก็คงฟังไม่ออกอ่ะ ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยเสน่ห์อันแสนลึกลับและน่าพิศวงของชายหนุ่มเจ้าของหน้ากากสกีสีดำ เขาได้นำเสื้อผ้าที่ถูกพับเตรียมไว้อย่างดีมาวางบนโต๊ะข้างๆคุณ "ขอบคุณ..." คุณกล่าวขอบคุณกลับไปตามมารยาทเหมือนเช่นทุกครั้ง...

       ทั้งๆที่ในใจของคุณตอนนี้...มันว่างเปล่า...

       คุณไม่เข้าใจ...ว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้...

       แม้จะรู้อยู่แก่ใจ...แต่สุดท้ายคุณก็ยังไม่เข้าใจ

       "รีบไปแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ แล้วอีกอย่างหากคิดหนีล่ะก็เธอได้โดนดีแน่"ชายหนุ่มเจ้าของหน้ากากสีขาวพูดเหมือนเชิงขู่ แต่หากไม่ลองฟังดีๆล่ะก็เขาทำจริงแน่นอน
       "ใจเย็นก่อนเถอะแมสกี้ พวกเรารีบออกไปกันเถอะ ให้เธอได้เปลี่ยนเสื้อผ้าและทำธุระให้เสร็จก่อน เดี๋ยว 10 นาทีพวกเราจะมาหาเธออีก"ชายหนุ่มเจ้าของหน้ากากถุงสีดำพูดพร้อมกับพาแมสกี้เดินออกไปปล่อยให้คุณอยู่ในห้องเพียงคนเดียวเพื่อที่จะทำธุระส่วนตัว....

       คุณไม่มีทางเลือก...นอกจากจะต้องทำตามที่พวกเขาบอก คุณเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อที่จะเปลี่ยนชุดที่พวกเขานำมาให้

       ชุดในครั้งนี้เป็นชุดเดรสกระโปรงยาวคลุมเข่าสีขาวลวดลายดอกไม้สีดำสวยงาม ดูๆไปแล้วเหมือนว่าครั้งนี้จะทำออกมาได้ประณีต คุณอาบนํ้านิดหน่อย ล้างหน้า แปรงฟัน จากนั้นจึงได้มาเช็ดตัวให้สะอาดและทาแป้งกับครีมกันผิวแตกหน่อย และสวมชุดที่พวกเขาเตรียมมาให้คุณ ส่วนผมของคุณนั้นก็ทำให้เป็นมัดรวบหางม้าแต่ปล่อยผมน้าแบบแสกกลางขลับให้คุณนั้นดูน่ารักแบบเด็กสาวคนหนึ่ง...


(ตัวอย่างชุด)

       คุณมองสำรวจตัวเองและมองไปที่กระจกแก้วใสตรงหน้า สิ่งตรงหน้ามันสะท้อนเงาร่างของคุณ และคุณส่องตัวเองผ่านบานกระจกเพื่อดูว่ามีอะไรขาดเหลืออีกมั้ย พอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วคุณจึงได้ทำเพียงแค่นั่งรอให้พวกเขาได้มาหาคุณเพื่อพาคุณไปที่ห้องทานอาหาร...

       หากจะถามว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ก็คงต้องขอย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน...





       ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน
       "ถึงสักที เย้!!"คุณร้องออกมาด้วยความดีใจที่ในที่สุดคุณก็ได้มาถึงจุดมุ่งหมายในต่างประเทศ ในมือของคุณมีกระเป๋าเป้และกระเป๋าเดินทางสำหรับการมาท่องเที่ยวแห่งนี้...
       คุณเป็นหญิงสาวที่มีอายุราวยี่สิบปี คุณชื่นชอบการท่องเที่ยวอย่างมากและในวันนี้คุณได้มาเที่ยวที่ต่างประเทศในสหรัฐอเมริกาเพื่อที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่ คุณสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ที่คุณยังอายุเพียงแค่สองขวบแต่ก็ได้คุณป้าที่สนิทกับแม่รับคุณเลี้ยงดูเสมือนเป็นลูกแท้ๆ แต่แล้วท่านก็เสียไปเพราะป่วยเป็นโรคร้ายเมื่อคุณอายุเพียงแค่สิบแปดปี น่าเสียดายนะที่แม้ว่าคุณจะอายุย่างเข้ายี่สิบแล้วแต่ใบหน้าของคุณยังคงอ่อนเยาว์ราวเด็กอายุเพียงแค่สิบถึงสอบสองขวบเท่านั้น แม้กระทั่งส่วนสูงของคุณที่อยู่แค่ร้อยห้าสิบเอ็ดเซนจนคุณแทบอยากจะร้องให้ แต่เขาว่าคนตัวเล็กน่ารักจะตาย!
       "หนูน้อย พ่อแม่ของหนูไปไหนหรอครับ? แล้วมาทำอะไรคนเดียว?"
       "เอ่อ...ขอโทษนะคะ ฉันไม่ใช่หนูน้อยแล้วนะคะ ฉันอายุ 20 แล้วค่ะ"
       แต่สำหรับการมาที่ต่างประเทศอย่างในสหรัฐอเมริกาแล้ว.....คงจะแตกต่างไปนิด(?) เพราะคุณถูกชาวต่างชาติซักถามคุณเพราะความเข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นเด็ก แน่นอนว่าอีกฝ่ายเขาไม่เชื่อและขอดูบัตรของคุณ ซึ่งแน่นอนว่าคุณก็ต้องควักมันออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นไอดีการ์ดให้เขาดูเป็นหลักฐานยืนยัน ดูจากสีหน้าสิ ทำตาโตแบบนั้นคงจะอึ้งและไม่อยากจะเชื่อสายตาล่ะสิ ถึงอย่างไรคุณก็อยากขอบคุณที่มีมารยาท(?)ขอดูบัตรประชาชนของคุณแหล่ะนะ

       เฮ้อ บางทีการที่ตัวเองหน้าเด็กมันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียไม่ต่างกันแหล่ะนะ



       เวลาผ่านไปราว 2 ชั่วโมง
       หลังจากที่คุณเดินออกมาจากสนามบิน คุณก็ได้มาถึงบ้านหลังหนึ่ง มันเป็นบ้านที่มีขนาดกว้างออกสไตล์โมเดิร์นผสมผสานกับความคลาสสิกได้อย่างลงตัว มีทุ่งหญ้าอยู่รอบๆตัวบ้านและเป็นบ้านออกโทนสีขาวและเทาอ่อนแต่กลับให้ความรู้สึกสบาย แม้ว่ามันจะยังดูใหม่เรียบร้อยดีแต่มันก็เหมือนไม่มีคนอยู่มานานมาก นั่นก็เป็นเพราะว่าคุณย้ายกลับไปอยู่ที่ประเทศไทยเมื่อหกปีก่อนแล้ว
       คุณหยิบกุญแจบ้านออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วจากนั้นจึงนำไปไขลูกบิดประตูและเมื่อไขเสร็จจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไปข้างในบ้านอย่างช้าๆ.....

       เป็นอย่างที่คุณคิด บ้านหลังนี้ยังดูเหมือนเดิม แต่แค่ไม่มีคนอยู่มานาน

       ภายในบ้านที่มีกลิ่นอับเล็กน้อยกับสภาพที่แม้จะสะอาดแต่ก็ไม่ได้ใช้นาน แจกันที่มีเศษฝุ่นนิดหน่อยกับทีวีที่หน้าจอไม่ได้ถูกเช็ดมานาน เป็นสิ่งยืนยันได้ดีว่าคุณไม่ได้อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว คุณเดินเข้าไปและสำรวจรอบๆเพียงบางส่วน คุณคิดว่าคุณคงจะต้องทำความสะอาดอะไรหน่อยแล้วล่ะ

       รู้มั้ย แม้ว่ามันจะมีพวกเศษฝุ่นนิดหน่อยหรืออะไรก็ตามยังไงก็ต้องทำความสะอาดหน่อยเถอะ! ป้าของคุณเคยสอนว่าผู้หญิงต้องรู้จักดูแลตัวเองและรักษาความสะอาดจะได้มีหนุ่มๆมาชอบไง!!

       คุณคิดในใจแล้วจากนั้นจึงเริ่มเก็บข้าวของสัมภาระที่คุณพกมาไปไว้ในห้องนอนชั้นสองของบ้านแล้วจึงลงมาเพื่อที่จะไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาใช้งานในทันที....



       เวลาผ่านไป 20 นาที
       "โอ้ยยย เหนื่อยว้อยยยยย"หลังจากที่คุณปัดกวาดเช็ดถูเสร็จเรียบร้อยแล้วคุณก็ล้มลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นในห้องนั่งเล่นด้วยอาการปวดเมื่อยและเหนื่อยล้าจากการทำงานบ้าน ตอนแรกๆคุณคิดว่าคุณจะทำความสะอาดแค่บางส่วนแต่ไปๆมาๆดั้น!!กลายเป็นว่าทำใหม่ทั้งหมดเฉยเลย ก็แหม...คุณอยากทำให้บ้านมันสะอาดนี่นา...
       กลิ่นหอมๆจากนํ้าหอมปรับอากาศภายในบ้านนั้นทำให้คุณรู้สึกผ่อนคลาย อย่างน้อยๆก็ดีที่คุณเตรียมพกมันมา บ้านหลังนี้จะได้หอมๆและน่าอยู่ยิ่งขึ้นไปอีก อยากรู้หรอว่าคุณใช้นํ้าหอมปรับอากาศแบบไหน ก็แน่นอนว่าแบบอัตโนมัติไงล่ะ ซึ่งรุ่นนี้จะเป็นอีกรุ่นแบบสเปรย์ แต่ความแตกต่างหลักคือเราไม่ต้องฉีดด้วยตนเอง เพียงตั้งเวลาอัตโนมัติมันจะสามารถฉีดนํ้าหอมได้ตามที่ต้องการเลย(หยุดก่อนที่นิยายเรื่องนี้จะกลายเป็นขายของ!---)

       คุณชอบกลิ่นที่มันหอมแต่ไม่แสบจมูกหรือเลี่ยนจมูกเกินไป

       แม้ว่าคุณจะอยู่คนเดียวแต่คุณก็สามารถมีความสุขไ----

       *ติ้งต่อง~*

       เสียงกดกระดิ่งหน้าบ้านดังขึ้น คุณค่อยๆหันไปมองทางประตูด้วยความสงสัยพลางมองเวลา ตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว ใครกันนะที่มากดกริ่งกัน? คุณคิดแต่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูจากนั้นจึงบิดลูกบิดเปิดออก...
       "สวัสดีจ้ะ"เสียงหวานทุ้มปนห้าวเล็กๆของหญิงสาวตรงหน้าของคุณจนคุณต้องร้องอุทานในใจว่า สวยมาก!!! เธอเป็นผู้หญิงผมบลอนด์ยาวถึงกลางหลัง นัยน์ตาสีฟ้า ผิวขาวตามแบบฝรั่ง ส่วนความสูงของเธออยู่ราวๆ 165 เซน ใบหน้าของเธอถือว่าสวยมากในสายตาชาวไทยแบบคุณ แต่เอาจริงๆ....

       ฝรั่งหน้าแก่กว่าสินะ งั้นคุณจะคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะอายุราวๆเท่าคุณหน่อย

       "สวัสดีค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
       "ฉันชื่ออลิซ อยู่บ้านข้างๆคุณนี่แหล่ะคือพอดีฉันเอาขนมคุกกี้ที่ทำมาฝากให้น่ะจ้ะ เอาไปแบ่งกินกับพ่อแม่ได้เลยนะ"เธอพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับยื่นกล่องที่ตกแต่งอย่างน่ารักให้คุณ
       "ขอบคุณ ฉันชื่อเกรเซีย(คุณ) เอ่อ...ฉันอายุ 20 แล้วและฉันอยู่คนเดียวค่ะ"คุณรับมาแล้วก็ตอบกลับจนเธอเบิกตากว้าง จริงเหรอ!! ฉันนึกว่าอายุแค่สิบถึงสิบสองขวบเองนะ!
       "ดูจากสีหน้าของคุณแล้วคงจะไม่เชื่อสินะคะ คนที่นี่หลายคนก็แบบเดียวกับคุณแหล่ะค่ะ ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวฉันจะเอาบัตรให้ดูก็ได้นะคะ"คุณพูดพร้อมควักไอดีการ์ดขึ้นมายื่นให้เธอ เธอดูบัตรของคุณแล้วจึงเบิกตากว้าง
       "จริงเหรอเนี่ย!? ไม่อยากจะเชื่อเลย! คุณดูเด็กมาก แล้วคุณมาจากไหนคะ?"
       "ฉันมาจากประเทศไทยค่ะ"
       "ประเทศไทยงั้นหรอ? ฉันเคยไปเที่ยวที่ประเทศเธอมาก่อนนะ ที่นั่นมันสวยงามมาก! แตกต่างจากที่พวกฉันเคยได้ยินหรือเห็นมาเลยล่ะ"อลิซตอบพร้อมกับท่าทางที่ดูมีความตื่นเต้นและชื่นชม คุณยิ้มแห้งๆส่งไปให้ จะว่าสวยงามมั้ย? มันก็สวยนะหมายถึง...ในจังหวัดพัทยาไม่ก็บางจังหวัดอ่ะนะ
       "ขอบคุณค่ะ เอ่อ คุณอายุเท่าไหร่คะ?"
       "ฉันก็อายุ 19 แล้วค่ะ"
       "จริงเหรอคะ อะ งั้นเชิญเข้ามาข้างในก่อนมั้ยคะ ถ้าคุยกันตรงนี้มันคงจะไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ค่ะ"คุณพูดพร้อมกับหลีกทางให้อีกฝ่ายได้เข้ามา เธอขอบคุณคุณแล้วจากนั้นก็เดินเข้ามาในบ้านโดยที่คุณไม่ลืมปิดประตูล็อกกรอนให้เรียบร้อย เรื่องความปลอดภัยคือสิ่งสำคัญย่ะ
       คุณพาเธอเข้าไปในห้องรับแขกและได้บอกให้หญิงสาวนั่งลงเพื่อที่คุณจะไปเตรียมนํ้าดื่มมาต้อนรับแขกซักหน่อย เอานํ้าอะไรดีล่ะ? งั้นเอาเป็นนํ้าส้มแล้วกันนะ คุณหยิบแก้วขึ้นมาทั้งสองแก้วจากนั้นจึงหยิบกล่องนํ้าส้มคั้นที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้เย็นเทใส่ลงในแก้วใสนั่นแบบพอดี...
       "นํ้าส้มหน่อยมั้ยคะ?"คุณเดินออกมาจากครัวแล้วก็วางนํ้าส้มไว้บนโต๊ะกระจกใสตรงหน้าของอีกฝ่าย เธอขอบคุณอีกครั้งแต่คุณก็บอกเธอไปว่า 'ไม่เป็นไร' จากนั้นคุณก็วางแก้วของตัวเองและนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอลิซ

       คุณจะพูดอะไรดี?
       [ถามว่า "เธอมีเพื่อนคนอื่นอีกมั้ยคะ?"] <
       [ไม่ถามอะไร]

       คุณเลือกที่จะถามว่า "เธอมีเพื่อนคนอื่นอีกมั้ยคะ?"

       "เธอมีเพื่อนคนอื่นอีกมั้ยคะ?"คุณเลือกที่จะถามเธอถึงเรื่องอีกฝ่ายว่าเธอจะมีเพื่อนคนอื่นอีกหรือเปล่าเผื่อว่าสักวันคุณอาจจะได้สนิทกันก็ได้
       "มีสิ มีประมาณสัก 3 คนน่ะตอนนี้พวกเขาก็กำลังศึกษาอยู่ที่มหาลัยด้วย"เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง คุณพยักหน้าอย่างเข้าใจ
       "อย่างงั้นเหรอคะ ฉันเองก็มีเพื่ออีก 2 คนที่อยู่ที่นี่เหมือนกัน พวกเขาเป็นลูกครึ่งไทยนะคะแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหน"คุณพูด
       "อย่างงี้นี่เอง ถ้ามาอยู่กันพร้อมหน้าล่ะก็เราคงได้ทำความรู้จักกันนะ ฉันชักจะอยากเห็นเพื่อนเธอบ้างแล้วสิและฉันจะได้แนะนำเพื่อนฉันบ้าง"อลิซพูด เพราะเธอพูดความจริง เธอเองก็อยากรู้จักกับเพื่อนของคุณและคุณก็อยากรู้จักเพื่อนของเธอ
       "งั้นเอาไว้ฉันจะลองส่งแชทไปถามเพื่อนฉันว่าตอนนี้อยู่ไหนแล้ว จะได้นัดกันมารวมตัวที่นี่"คุณเสนอแนะเรื่องการนัดเพื่อนให้มารวมกันที่บ้านของคุณเนื่องจากบ้านของคุณก็กว้างพอจะให้เพื่อนๆของคุณเข้ามาได้ อลิซเชยคางตัวเองอย่างครุ่นคิดสักพักเธอก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคุณและบอกว่าเธอเองก็จะทักไปหาเพื่อนเพื่อนัดเหมือนกัน
       พวกคุณทั้งคู่ก็นั่งคุยกันอะไรนิดหน่อยตามประสาเพื่อนใหม่ที่เพิ่งทำความรู้จักกัน แต่ดูเหมือนพวกคุณจะสนิทกันเร็วมากเพราะอลิซเองก็มีความชอบคล้ายๆกับคุณที่ว่าเธอก็ชอบเรื่องราวสยองขวัญโดยเฉพาะ 'ครีปปี้พาสต้า' เธอชอบการท่องเที่ยวเหมือนคุณและเธอก็ชื่นชอบพวกผู้ชาย 2D เช่นกัน อลิซบอกว่าผู้ชาย 2D หล่อมาก อยากได้ใครสักคนมาเป็นผัวถ้าไม่ได้ก็จับจิ้นชายได้ชายแม่มเลย! คุณละอยากจะเทคแฮนกับอีกฝ่ายเหลือเกิน เพราะคุณก็สาววายแต่น้อยกว่าเธอละกัน
       คุณแนะนำเกมจียบหนุ่มโอโตเมะเกมหนึ่งให้เธอ ซึ่งเกมนั้นมีชื่อว่า Ikemen Vampire เป็นเกมจีบกนุ่มที่สร้างโดยชาวญี่ปุ่น ในตัวเกมนั้นจะเกี่ยวกับการคืนชีพเหล่าบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งแต่การปลุกชีพของพวกเขานั้นต้องแลกกับการเป็น 'แวมไพร์' ในแต่ละรูทนั้นจะมีทั้งรูทไทป์หนุ่มซึนเดเระ ไทป์หนุ่มเสเพล ไทป์หนุ่มพี่น้อง ไทป์หนุ่มสุภาพ และอื่นๆ ในตัวเกมจีบหนุ่มก็จะมีคนให้ผู้เล่นได้จีบคือ 'นโปเลียน โบนาปาร์ท'  'โวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท'  'เลโอนาโด ดา วินชี'  'อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์'  'พี่น้องแวนโก๊ะ'  'โอซามุ ดาไซ'  'ไอแซค นิวตัน'  'วิลเลี่ยม เชคสเปียร์'  แต่มันจะมีรูทอีกสามคนที่อาจจะยังเป็นปริศนาและยังเล่นไม่ได้นอกจากต้องผ่านสักอย่างมั้ง
       ดูเหมือนว่าอลิซแองก็สนใจเกมนี้มากๆ เพราะภาพสวยแถมหนุ่มหล่อมากจนเธอต้องขอโหลดเกมมาเล่นและขอบคุณคุณแต่คุณก็บอกว่าไม่เป็นไร คนกันเอง(?)
       "โอ๊ะ! นี่เย็นแล้วหรอเนี่ย ฉันขอกลับก่อนนะ"หญิงสาวเมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้วเธอจึงบอกคุณว่าจะต้องกลับแล้ว
       "อืม งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ วันนี้สนุกมากเลย"คุณยิ้ม คุณทั้งคู่ยืนขึ้นแล้วเดินไปส่งที่หน้าประตูเธอหันมามองคุณ
       "แล้วเจอกันพรุ่งนี้ล่ะ"
       "เจอกัน"
       คุณทั้งคู่โบกมือลากันจากนั้นอลิซก็เดินออกจากบ้านของคุณและเดินกลับไปที่บ้านที่อยู่ข้างๆกับคุณ เธอหันมามองคุณพร้อมส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน....
       คุณมองเธอสักพักและจึงเดินกลับเข้าไปโดยที่ไม่ลืมปิดประตูล็อกกรอนเหมือนเช่นทุกครั้ง และเดินขึ้นห้องเพื่อที่จะไปอาบนํ้า...



       หลังจากที่คุณอาบนํ้าเสร็จ
       คุณสวมเป็นเสื้อสีดำตัวใหญ่ที่ยาวจนคลุมกระโปรง ซึ่งคุณชอบใส่อะไรแบบสบายๆไม่อึดอัดแม้บางทีมันก็ดูสบายเกินไปก็ตามแต่ทำไงได้...ก็คุณชอบใครจะทำไม? คุณเดินเช็ดผมจนเสร็จแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆอย่างสบายพลางกอดหมอนเอาไว้ราวกับต้องการความอบอุ่น(?)...
       ดวงตาสีจางๆของคุณพลันไปสะดุดเข้ากับป่าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านคุณเท่าไหร่นัก จากที่คุณดูๆแล้วบ้านของคุณกับของอลิซนั้นอยู่ห่างจากเมืองพอสมควร แม้ว่าบ้านของพวกคุณจะอยู่ใกล้ๆกับป่าและป่านั่นคุณก็เห็นจนชินตาแล้วเนื่องจากคุณก็อยู่กับป้ามาตั้งแต่เด็ก ป้าของคุณมักเตือนว่าห้ามเข้าไปในป่าบ่อยๆ....

       แต่ครั้งนี้คุณรู้สึกว่าที่นั่นมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป...บรรยากาศของมันชวนให้รู้สึกวังเวงและหวาดระแวงอย่างน่าประหลาดทั้งๆที่คุณก็เคยเห็นมันแล้วไม่ชวนให้รู้สึกอึดอัดขนาดนี้...

       มันมีบางอย่างแปลกไป....แปลก...จนไม่อาจอธิบายได้



       สงสัย...ถ้ามีโอกาสคุณก็คงต้องลองเข้าไปสำรวจป่าหน่อยแล้วล่ะ



เครดิตข้อมูลครีปปี้พาสต้า
CreepyPasta ตำราพาสต้าสยองขวัญ By Little Wiccan

ภาษาของเจ๊ไรท์อาจจะไม่ได้สละสลวยเหมือนคนอื่น แต่เจ๊ไรท์เองก็พยายามพัฒนาและฝึกการบรรยายตามที่ไปค้นหาและพยายามไม่ให้งุนงงว่าเนื้อเรื่องบทบรรยายตอนนี้คือบุคคลที่เท่าไหร่ และรีดเดอร์ก็คงจะเดาได้ว่าตอนนี้ไรท์กำลังบรรยายบุคคลที่เท่าไหร่นะ

อัพเดตครั้งแรก : 14 ก.ค. 63
ทำการรีไรท์ : 7 ต.ค. 63
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #65 NM._ (จากตอนที่ 3)
    23 ส.ค. 63 / 16:34 น.
    น้องเอ้ย! ชิลไปลูก! ถ้าเป็นพวกถ้ำมองหนูจะทำอย่างงายยย!
    #65
    2
  2. #5 นีทXA (จากตอนที่ 3)
    14 ก.ค. 63 / 17:36 น.

    รออยู่นะคะะะะ
    #5
    0
  3. #4 Irul_yapara (จากตอนที่ 3)
    14 ก.ค. 63 / 02:39 น.
    อื้อหือ ตัวกุขา ทำตัวสบายเกินไป๊!! นี่ถ้าชีวิตจริงกนักสุดคือใส่เสื้อในกางเกงในเดินโท่งๆนะ!!

    เปิดมาคือคนแรกที่สัมผัสถึงความยันจะเป็นใครไม่ได้นอกจากบอส(สเลนเดอร์)

    แมสกี้มาตอนแรกคือรักแรกพบใสๆ(อีกเดี๋ยวก็จะใสจังแลน)ม๊ากกกกก

    รอค่ะ!! ชอบ!! (ทุบปุ่มติดตามจนร้าว
    #4
    0