Fic Hunter x Hunter : ผู้กล้าเกิดใหม่

ตอนที่ 7 : บทที่6 สู่ท่าเรือดอลเล่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    11 มิ.ย. 62

6

 

โป๊ก!!

 

"โอ๊ย!!!"

 

"เสี่ยงเกินไปแล้วนะ!"

 

บทที่ 6 สู่ท่าเรือดอลเล่

 

หลังจากที่เหตุการณ์สงบลงพวกเราทั้งสี่คนก็ต่างมารวมตัวกันเพื่อเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ยูกะเขกหัวกอร์นไปทีนึงพลางว่ากล่าวอีกฝ่ายเล็กน้อย

 

ให้ตายสิ ใจหายใจคว่ำหมด!

 

กอร์นที่โดนเด็กสาวดุก็หัวเราะแห้งๆออกมาให้ได้ยินพลางลูบหัวตัวเอง

 

ดูท่าครั้งนี้เขาจะทำให้อีกฝ่ายเป็นห่วงซะแล้ว

 

ทางฝั่งของเลโอลีโอและคุราปิก้า ทั้งสองต่างเห็นด้วยกับคำพูดเด็กสาว แต่ทั้งสองก็ยังอดคิดและกล่าวว่าเด็กชายตรงหน้าไม่ได้

 

"เจ้าเด็กบ้านี่ ถ้าเกิดพวกฉันคว้าขานายไว้ไม่ทัน นายได้ไปเป็นผีเฝ้าทะเลแล้วนะเฟ้ย!" เลโอลีโอกล่าวออกมาพลางชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด

 

"ให้ตายเหอะ ทำอะไรมุทะลุจริงๆเลย!" คุราปิก้ากล่าวออกมาอย่างเหนื่อยใจพลางมองเด็กชายตรงหน้าที่ดูไม่สำนึกกับคำพูดของเขา

 

ดูๆ ดูทำเข้า!

 

"แต่ว่าก็คว้าไว้ได้ไม่ใช่หรอ?"

 

"เอ๊ะ?/อ๊ะ!"

 

"ก็คว้าไว้ได้ทั้งสองคนเลยนี่นา!" กอร์นว่าพลางยิ้มยิงฟันออกมาอย่างเรื่องที่ตนพูดไม่ได้เสียหายอะไร

 

พูดซะทำเอาฉันเถียงไม่ออกเลยเหะ!(-_-||)

 

"คะ...คือว่า...มันก็จริงล่ะนะ" เลโอลีโอกล่าวพลางทำหน้าเอ๋อๆออกมา คุราปิก้าที่ยินดังนั้นก็เลือกที่จะนิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใดออกมา

 

ขืนพูดออกไปก็โดนเถียงกลับมาอยู่ดี สู้นิ่งเฉยเอาไว้ยังจะดีวะกว่า…

 

ทั้งสามยังไม่ทันพูดจบดีก็โดนขัดด้วยเสียงของคุณคาซึโอะที่เรียกกอร์นมาแต่ไกล

 

"กอร์น!!"

 

"คุณคาซึโอะ!" กอร์นเรียกขานอีกฝ่ายพลางลุกขึ้นเดินไปหา

 

"ขอบคุณนะกอร์น...นายช่วยชีวิตฉันไว้" คาซึโอะพูดพลางทำท่าน้ำตาจะไหล

 

"ผมไม่ได้ช่วยคุณเอาไว้หรอก สองคนนี้ต่างหากที่ช่วยเราเอาไว้!" กอร์นเลือกที่จะปฏิเสธพลางบอกผู้มีพระคุณที่แท้จริง

 

ทางฝั่งของคุราปิก้าและเลโอลีโอเมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวถึงตนก็ทำอะไรถูก พลางงงกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเพราะไม่นึกว่าจะโยงมาถึงตน

 

"อะเออ...ขอบคุณมากนะครับ!" คาซึโอะกล่าวขอบคุณพลางก้มให้ผู้มีพระคุณทั้งสอง

 

"ไม่หรอก ไม่ต้องของคุณหรอก" คุราปิก้ากล่าวพลางเบี่ยงหน้าไปอีกทาง

 

"อะอืม...ก็นะ ดีแล้วล่ะที่นายรอดมาได้อะนะ" เลโอลีโอว่าพลางจับท้ายทอยตัวเองพลางพูดพร้อมกับเหล่มองอีกฝ่าย

 

โดนขอบคุณแบบนี้ก็รู้สึกดีไปอีกแบบเหะ!

 

"คร้าบ ถ้างั้นผมขอกลับไปทำงานก่อนนะครับ" คาซึโอะพูดพลางทำท่าก้มหัวให้อีกครั้งแล้วเดินจากไป เลโอลีโอที่พึ่งได้รับคำชมไปหมาดๆก็หัวเราะมีความสุขให้กับตนเองเล็กน้อย

 

คุราปิก้าที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นออกมาจากปากของเลโอลีโอ ก็เหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยพลางคิดไปยังคำพูดก่อนหน้าของอีกฝ่ายที่พูดออกมาอย่างแน่วแน่ว่า ทำเพื่อเงินและความสุขของตนแต่ท่าทางในตอนนี้มันช่างขัดคำพูดของเขาเป็นอย่างมาก ทั้งท่าทางดีใจและอาการทำอะไรไม่ถูกแบบนั้น...

 

เลโอลีโอ นายเป็นอย่างที่พูดมาแน่หรอ?

 

ฉันว่ามันไม่น่าใช่นะ...

 

คุราปิก้าคิดพลางยิ้มออกมาเล็กน้อย เลโอลีโอที่เห็นท่าทางอารมณ์ดีแปลกๆของอีกฝ่ายก็อดที่จะบ่นพึมพำออกมาไม่ได้

 

"อะไรของมัน" เลโอลีโอกล่าวพลางหันหน้าไปอีกทาง

 

"เมื่อกี้ฉันก็เสียมารยาทจริงๆล่ะนะ ขอโทษด้วยนะคุณเลโอลีโอ" คุราปิก้ากล่าวออกมาอย่างถ่อมตน เขาที่ได้มองเห็นอีกฝ่ายในมุมใหม่ๆ พอได้ลองลดทิฐิในใจของตนดู ก็พบว่าตนเป็นฝ่ายทำให้คนข้างๆหัวเสียก่อนจริงๆ

 

เมื่อทำผิดก็ต้องขอโทษล่ะนะ

 

"อะ...อะไรของเขา จู่ๆก็...เดาไม่ถูกจริงๆ เรียกเลโอลีโอก็พอแล้ว เลโอลีโอเฉยๆอะ" เลโอลีโอที่เห็นท่าทีเปลี่ยนไปของอีกฝ่ายอย่างกระทันหันก็ทำตัวไม่ถูก สุดท้ายก็เลือกที่จะกล่าวคำพูดแบบนั้นออกมาพลางหลบหน้าอีกฝ่ายอย่างทำตัวไม่ถูก

 

คุราปิก้าที่เข้าใจท่าทีของอีกฝ่ายก็ยิ้มพลางพยักหน้าอย่างเข้าใจและไม่ถือโทษโกรธใดๆ

 

"ฉันเองก็ผิดด้วย"

 

"?"

 

"ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้นี้ทั้งหมดเลยนะ ขอโทษที" เลโอลีโอกล่าวขอถอนคำพูดพลางขอโทษอีกฝ่าย แม้จะไม่ได้เป็นคำพูดที่นอบน้อมอะไร แต่ฝ่ายที่ได้รับก็สามารถเข้าใจได้ว่า คนที่พูดเขาพูดจากใจจริง

 

"ช่างเถอะ! ไม่เป็นไรหรอก!!" คุราปิก้ากล่าวออกมาอย่างไม่คิดติดใจอะไรอีก

 

ตามจริงเขาก็ไม่คิดอะไรแล้ว แต่พอได้ยินอีกฝ่ายขอโทษเขา เขาก็ยิ่งเปลี่ยนทัศนคติต่ออีกฝ่าย

 

คนๆนี้ ไม่ใช่คนเลวร้ายจริงๆด้วย

 

ทางฝั่งของยูกะและกอร์นที่ยืนฟังอยู่นานแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ทั้งสองสามารถเคลียร์กันได้ด้วยดี

 

เห้อ...พอเห็นเพื่อนร่วมทางเคลียร์กันได้ด้วยดีก็พลันทำให้ตัวเองรู้สึกดีด้วย

 

ดีจริงๆ แบบนี้มันดีจริงๆ

 

"ฮาฮ่าฮ่าๆ พวกนายเนี่ยนะ น่าสนใจไม่เบาเหมือนกันนี่!"เสียงขัดจังหวะอารมณ์ดีของทั้งสี่ดังขึ้นอย่างถูกใจ กัปตันเรือที่ยืนฟังอยู่นานเลือกที่จะกล่าวออกมาพลางตัดสินใจได้ว่า...

 

จะให้เจ้าพวกนี้ผ่านไปได้ยังไงล่ะ!!!

 

"ดีล่ะ! ฉันจะขอรับหน้าที่ไปส่งพวกนายทั้ง 4 คนที่ท่าเรือที่ใกล้กับสนามสอบที่สุดเลยก็แล้วกัน วะฮะฮ่าฮ่า!" พอเขาพูดจบก็เดินหันหลังกลับไปในตัวเรือเพื่อทำหน้าที่ของตนต่อ

 

"จริงเหรอฮะ!?" กอร์นที่ยืนฟังอยู่นานก็กล่าวออกมาอย่างดีใจพลางหันไปแท็กมือกับยูกะ ยูกะที่เห็นก็ตอบรับด้วยการเอามือไปแปะกับอีกฝ่าย

 

ฮิๆ ดีใจชะมัด!

 

"แล้ว...การสอบล่ะฮะ" กอร์นถามพลางมองอีกฝ่าย กัปตันเรือเมื่อได้ยินก็หันหลังกลับมามองพลางกล่าวคำตอบให้อีกฝ่ายในแบบของเขา

 

"ก็บอกแล้วไงว่ามันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉัน! พวกเธอ...สอบผ่านทั้ง 4 คนเลย!" พอกล่าวจบเขาก็เดินเข้าไปในตัวเรือทันที

 

ทั้งสี่คนเมื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มปริ เลโอลีโอยิ้มอย่างมีความสุข คุราปิก้ายิ้มน้อยๆแต่ในใจกำลังพองโต ส่วนยูกะและกอร์นต่างวิ่งเข้าหาพลางแตะมือแล้วชูขึ้นพร้อมตระโกนออกมาว่า

 

"ไชโย!!!/เย้ สำเร็จแล้ว!!"

 

"หึๆ 555+" ยูกะและกอร์นหัวเราะอย่างมีความสุข

 

ในที่สุดก็ผ่านซักที ดีใจชะมัด!

 

ยูกะคิดพร้อมยิ้มในใจอย่างมีความสุขแต่ก็คิดไปได้อีกว่า...

 

เดี๋ยวนะ...นี่มันยังไม่ถึงครึ่งทางเลยนี่!

 

โถ่! นี่แค่พึ่งเริ่มต้นนี่นา!

 

พอคิดได้ก็เริ่มรู้สึกหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็กลับมาฮึดสู้ได้อีกครั้ง

 

เอาน่า! ขนาดครั้งนี้ยังทำได้เลย

 

ครั้งต่อไปก็ต้องทำได้เช่นกัน!

 

"หู้! ไฟท์ติ้ง!!" ยูกะตระโกนออกมาเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้กับตนเอง คนอื่นที่เหลือเมื่อได้ยินก็พลันปรากฏรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

นั่นสินะ...อนาคตยังอีกยาวไกล

 

เอาล่ะ ไฟท์ติ้ง!!!

 

จนสุดท้ายคำพูดนั้นของยูกะที่เผลอพูดออกมา ก็กลางเป็นคำพูดให้กำลังใจของทุกคนที่ได้ยินและอยู่ในเหตุการณ์ ณ ตอนนั้นไปเสียแล้ว...

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่เคลียร์เรื่องต่างๆกันเสร็จแล้ว ทุกคนในเรือก็ต่างแยกย้ายกันไปพักและทำงานตามที่ๆตนอยู่ตั้งแต่แรก จะแตกต่างกันเล็กน้อยที่พวกเราทั้ง 4 คนมานั่งรวมกันแทน ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้ทำอะไรมาก คุราปิก้ายังคงนั่งอ่านหนังสือเช่นเดิม เลโอลีโอเปลี่ยนจากนอนเล่นกินแอปเปิ้ลมาอ่านนิตยสาร...

 

ลามกแทน!!?

 

ยูกะที่เห็นก็จ้องเลโอลีโออย่างเอือมๆพลางส่งกระแสจิตออกไปประมาณว่า 'ที่นี่มีเด็กอยู่นะ!' แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รับรู้เลยสักกะนิดกลับกันคนที่รู้สึกตัวดันเป็นข้างๆแทน

 

คุราปิก้าที่นอนอ่านหนังสือเล่นอยู่ก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่าง พอเขาลองหันไปมองก็พบกับยูกะที่กำลังนั่งจ้องเลโอลีโออย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ และเมื่อลองมองดูดีๆก็พบว่าเลโอลีโอกำลังอ่านหนังสือที่เด็กไม่ควรดู

 

เจ้าหมอนี่...ไม่ได้เรื่องจริงๆ

 

คุราปิก้าส่ายหน้าอย่างละอาใจ แต่พอจะบอกเจ้าตัวก็ดันเก็บไปเพราะมีอาหารที่กอร์นยกมาล่อตาล่อจะเสียก่อน

 

ไว้วันหลังค่อยบอกละกัน...

 

กอร์นที่พึ่งไปขอแบ่งของกินในเรือมาจากกัปตันก็งงกับกับสถานการณ์ตรงหน้าที่เหมือนMIไอมาคุจางๆลอยเบาๆอยู่

 

เกิดอะไรขึ้นหว่า?

 

"อาหารมาแล้วคร้าบบบ~" กอร์นพูดพร้อมกับแบ่งของกินให้กับทุกคน เสียงของกอร์นช่วยทำลายบรรยากาศมาคุที่เกิดขึ้นก่อนหน้าให้หายไปในทันที เมื่อทุกคนเห็นกอร์นยื่นของกินมาให้ก็ต่างรับไว้และรับประทานในทันที

 

ก็กองทัพต้องเดินด้วยท้องล่ะนะ

 

ทันทีที่ยูกะเห็นของกินตรงหน้าเธอก็ตัดสินใจเปิดห่อกระดาษออกในทันที ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นอาหารที่ดีเลิศอะไร มันเป็นแค่ขนมปังธรรมดาๆที่โรยด้วยน้ำตาล

 

แต่ทำไมกันนะ พอกินตอนนี้มันกลับอร่อยมากกว่าทุกที

 

ฮือๆ มีความสุขจัง~

 

"นี่กอร์น ยูกะนี่ชอบกินขนมปังขนาดนั้นเลยหรอ?" คุราปิก้ากระซิบถามพลางมองไปทางยูกะที่กำลังทำหน้าตาปลื้มปริ่ม

 

"นั่นสิ ฉันไม่เคยเห็นใครกินขนมปังอะไรได้อร่อยขนาดนั้นเลย" เลโอลีโอพูดพลางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

 

"ฮะๆ ไม่ใช่หรอก ยูกะแค่หิวเกินไปมากกว่าน่ะ" กอร์นพูดพลางมองไปทางยูกะที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย

 

ณ ตอนนี้ถึงจะให้กินของที่ไม่ชอบก็คงอร่อยละนะ

 

ทุกคนคิดพลางรับประทานอาหารในมือของตนเองต่อ และเมื่อกินเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันพักผ่อนตามอัธยาศัย หลังจากนั้นไม่นานเรือที่แล่นอยู่ก็ลงจอดที่ท่าที่ใกล้กับสนามสอบที่สุด

 

ท่าเรือดอลเล่

 

"ขอบคุณสำหรับการเดินทางครั้งนี้ค่ะ" ยูกะพูดพลางจับมืออีกฝ่ายเพื่อแสดงความขอบคุณ

 

"สนุกสุดๆไปเลยล่ะ!" กอร์นพูดพลางจับมืออีกฝ่ายเช่นกัน

 

"ฮาฮ่าฮ่า! เธอเองก็ทำให้ฉันสนุกสุดเหวี่ยงเหมือนกันล่ะน่า โอ้จริงสิ! เพื่อตอบแทนคำขอบคุณของพวกเธอฉันจะแนะนำอะไรให้สักอย่างก็แล้วกัน"

 

"แนะนำหรอ?/อะไรงั้นหรอคะ?"

 

"ดูนั่น! ยอดเขาลูกนั้นน่ะ มีต้นสนยักษ์อยู่เห็นใช่หรือป่าว" กัปตันเรือพูดพลางชี้ไปที่ภูเขา

 

"อื้ม! เห็นแล้วล่ะ" กอร์นพูดออกมาเมื่อมองเห็น

 

"เห...ดูท่าจะไกลน่าดูเลยนะ" ยูกะว่าพลางเขย่งขามองดู

 

เห้อ...เห็นแบบไกลลิบๆเลยเฮะ!

 

เห็นในอนิเมะนึกว่าไม่ไกลมากซะอีก แต่พอมามองจากสถานที่จริงแล้วถึงรู้ว่ามันโคตรไกล!

 

"เธอควรจะไปที่นั่นก่อนจะดีที่สุดมันเป็นทางลัดไปสนามสอบน่ะ" กัปตันพูดแนะนำออกมา

 

"เอ๋...เป็นทางลัดงั้นหรอ?" ยูกะพูดพลางมองต้นสนอีกครั้ง

 

นี่ขนาดเป็นทางลัดนะ ถ้าทางตรงจะไกลขนาดไหนกันนะ

 

"เข้าใจแล้ว! ต้นสนตรงนั้นสินะ!! ไว้ผมจะไปแน่นอน ขอบคุณมากฮะ!" กอร์นพูดขอบคุณอย่างกระตือรือล้น

 

"รักษาตัวด้วยนะ!" กัปตันพลางขยิบตาให้เล็กน้อย

 

"อื้อ! กัปตันด้วยรักษาตัวด้วยน้าาา~" กอร์นว่าพลางวิ่งออกตัวไปอย่างสนุกสนาน

 

"เช่นกันค่ะ! ไว้เจอกันใหม่นะคะ!" ยูกะพูดพร้อมกับโค้งให้หนึ่งทีก่อนที่จะวิ่งตามกอร์นไป

 

กัปตันที่มองหลังของเด็กทั้งสองที่วิ่งจากไปก็ขยับหมวกพลางคิดกับตนเองในใจ...

 

ไม่ต้องห่วงนะจิน ลูกชายนายโตขึ้นมาเป็นเด็กดีเลยล่ะ

 

กัปตันเรือที่มองเด็กทั้งสองจนแน่ใจว่ามองไม่เห็นแล้ว ก็ตัดสินใจกลับทำหน้าที่กัปตันของตนบนเรือต่อ

 

แต่ในตอนนั้น ก็ได้มีชายคนหนึ่งแอบฟังเรื่องทั้งหมดมาโดยตลอด

 

หึๆ ลาภปากล่ะงานนี้!

 

 

 

 

 

ไรต์ชวนคุย…

 

1 เดือนแล้วหรอที่ไม่ได้อัพ!(เกินแล้วเฟ้ย!!!) ไรต์ขอโทษกับนักอ่านที่ติดตามผลงานของไรต์ทุกคนเลย ไรต์บอกตามตรงว่ายังไม่สามารถจัดการกับตารางงานในชีวิตประจำวันได้อย่างคล่องตัว ด้วยความที่ไรต์พึ่งขึ้นม.ปลาย+กับการที่ยังไม่ค่อยเข้าใจบทเรียนในบางส่วน ทำให้ไรต์ต้องทุ่มเทกับเวลาส่วนนั้นไปก่อน แต่!!! ไรต์ก็ไม่คิดจะทิ้งนิยายของไรต์นะ! เพราะยังไงสิ่งนี้ก็คือสิ่งที่ไรต์ชอบเสมอมา อาจจะยังไม่เก่งแต่ไรต์ก็จะพยายามค่ะ!

ปล.การอัพนิยายอาจจะไม่สม่ำเสมอ แต่ไรต์ไม่ทิ้งมันอย่างแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #17 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:02
    ไม่เป็นไรๆ~ เราพอเข้าใจ เราพึ่งขึ้นม.ต้นยุ เข้าใจว่าบทเรียนมันยากขึ้นต้องปรับตัวเยอะ ไม่เป็นไรคะ ขอแค่ไรท์ไม่ทิ้งนิยายเราจะติดตามเสมอคะ!! //จะคอมเม้นเท่าที่ทำได้ละกันคะ!! //สู้ๆน่าท่านไรท์~ จะรอเสมอ~
    #17
    1
    • #17-1 saidaeng (@Saidaeng) (จากตอนที่ 7)
      12 มิถุนายน 2562 / 07:14

      ขอบคุณที่เข้าใจกันนะคะ จะพยายามอย่างสุดความสามารถค่ะ
      #17-1