Fic Hunter x Hunter : ผู้กล้าเกิดใหม่

ตอนที่ 4 : บทที่3 การหนีออกจากบ้านครั้งแรกของยูกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    18 เม.ย. 62


ตอนที่ 3 การหนีออกจากบ้านครั้งแรกของยูกะ 

 

หลังจากนั้นไม่นานแม่ของเธอนำอาหารเอามาไว้ในห้อง ส่วนพ่อของเธอก็พูกพล่ำเพล้ออะไรสักอย่างก็จะจากไป ส่วนเธอ...

 

ก็กินอาหารอยู่น่ะสิ!!

 

ยูกะตัดสินใจที่จะที่จะกินอาหารให้ตนเองอยู่รอดก่อน ส่วนน้ำเธอจิบเล็กน้อยแล้วตัดสินใจเก็บส่วนที่ไว้ในการเดินทาง

 

ใช่! เธอวางแผนที่จะหนีออกจากที่นี่

 

หลังจากที่นึกเรื่องดาบได้ ก็พลันทำให้คิดว่าพลังจะใช้ได้อยู่รึเปล่า แน่นอนว่าเมื่อลองนั่งสมาธิเดินพลังดูก็พบว่ายังใช้ได้ แต่เพราะว่าเป็นร่างใหม่ถึงจะมีพลังแต่ก็ต้องทำการฝึก

 

พลังที่เธอพูด ถ้าหมายถึงในโลกนี้ก็คือเน็นนั่นเอง แต่เธอไม่จำเป็นต้องทำการเปิดพลังแบบกอร์นหรือคิรัวน์ เพราะเธอทำเคยทำมาก่อน ถึงครั้งแรกจะยากจนต้องนั่งทำนับเดือน แต่ครั้งนี้กลับเคยชินจนทำได้เพียงไม่กี่นาทีซะอย่างนั้น

 

เธอไม่ค่อยแน่ใจในพลังของตัวเองเท่าไหร่นักว่าเป็นพลังของสายไหน ถึงตราจะอยู่แต่ดาบและพลังอาจจะไม่อยู่ก็ได้ แน่นอนว่าเธอไม่คิดที่จะเสี่ยงใช้พลังโดยไม่รู้สายเป็นแน่

 

เกิดเป็นพลังคล้ายของกอร์นขึ้นมาจะทำยังไงเล่า...

 

ฉันยังไม่อยากมาซ่อมบ้านหลังจากสอบฮันเตอร์จบหรอกนะ!

 

นับตั้งแต่เธอมาเกิดใหม่ เธอไม่เคยเปิดใช้พลังเลยสักครั้ง ไม่แน่ใจนักว่าเพราะเธอไม่รู้ว่าพลังของเธอที่โดนจอมมารทำให้เปลี่ยนแปลงไปเป็นยังไงจนไม่กล้าใช้ หรือเป็นเพราะว่าเธอกลัวกันแน่...

 

กลัว...ใจของตัวเอง...





หลังจากที่ยูกะทานข้าวหมด เธอก็จัดการนำน้ำที่เหลือใส่ในกระติกน้ำ ทั้งเสื้อผ้าแล้วของใช้ต่างๆเธอได้เตรียมไว้ครบนานแล้ว โชคดีที่แม่ของเธอไม่มาเห็นจนโยนทิ้ง ไม่อย่างงั้นเธอคงต้องไปตัวเปล่าเป็นแน่

 

เธอคำนวนเวลาคร่าวๆไว้แล้ว คาดว่าภายในวันนี้กอร์นน่าจะตกเจ้าบึงได้ เมื่อถึงช่วงที่คนในบ้านออกไปดูเจ้าบึงที่กอร์นตกได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นแหละ...

 

เวลาหนีของเธอ!!!

 

และแล้วหลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนในตลาดใกล้บ้านก็เริ่มส่งเสียงดัง ทุกคนต่างพูดคุยกันเรื่องข่าวใหม่ที่ตนพึ่งรู้มาสดๆร้อนๆ

 

เรื่องที่กอร์นตกเจ้าบึงได้!

 

"เฮ้! เจ้ากอร์นมันตกเจ้าบึงได้ล่ะ!!!"

 

"เอาจริงดิ ไม่มีใครเคยตกได้มา20ปีแล้วนะ"

 

"ฮูย...ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย"

 

"ตอนนั้นรู้สึกว่าพ่อของกอร์นก็เป็นคนตกได้ด้วยล่ะนะ ลูกไม้นี่มันหล่นไม่ไกลต้นจริงด้วย"

 

เสียงเอะอะโวะวายเริ่มดังขึ้นอีกครั้งเมื่อกอร์นกำลังจะขึ้นเรือไปเพื่อสอบเป็นฮันเตอร์ ทางฝั่งของพ่อของเอก็ยังคงปักหลักเฝ้าเธอไม่ห่าง แล้วเมื่อยิ่งรับรู้ว่ากอร์นสอบได้ คุณพ่อที่หวงเธอเป็นปกติอยู่แล้ว ครั้งนี้ถึงกลับลางานมาเพื่อเฝ้าเธอโดยเฉพาะ

 

หึย...เมื่อไหร่จะไปเนี่ย!

 

"ไทกะ ไปดูเจ้าบึ้งที่กอร์นตกมาเถอะ นานแล้วนะที่ไม่ได้เห็นน่ะ" ริกุชวนไทกะออกไปดูปลาที่กอร์นตกได้

 

ดีมากค่ะ คุณแม่!

 

"ไม่เอา ฉันต้องเฝ้าลูก"ไทกะสู้สุดใจ

 

"เจ้าบึงเชียวนะ จะไม่ไปดูจริงๆน่ะเหรอ?" ริกุยังคงเชิญชวนให้ไทกะไป

 

"..."

 

"เห้อ...อย่างน้อยก็ไปส่งกอร์นหน่อยเถอะ อย่างน้อยก็คงไม่กลับมาสักพักหรืออาจจะตลอดชีวิตเลยก็ได้นะ"ริกุพูดอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับความหวงลูกสาวเกินเหตุของคุณพ่อคนนี้

 

ลูกเอ้ย...แม่ช่วยได้เท่านี้ล่ะนะ

 

ทางฝั่งของไทกะเขายังคงลังเลอยู่ แต่เมื่อไปที่ประห้องของยูกะก็พบกับเงียบ ประตูหรือหน้าต่างก็ยังไม่พังคาดว่าคงจะปลงได้หรือไม่หลับอยู่ สุดท้ายยูกะก็ตัดสินใจลุกขึ้นยืนเพื่อเดินออกจากบ้าน

 

"ที่ฉันลุกเพราะเห็นแก่ความที่มันเป็นเพื่อนเล่นให้กับยูกะมาตั้งแต่เด็กละนะ"ไทกะยังคงพูดอย่างไว้ตัว

 

"จ้าๆ" ริกุก็ตอบรับอย่างเช่นเคย

 

แม่จัดการทางนี้ให้แล้วนะ ที่เหลือก็พยายามเข้าล่ะ...

 

ยูกะ...





ยูกะที่เห็นพ่อและแม่ของเธอออกไปแล้ว เธอก็ตัดสินใจใช้ทักษะเร็น หรือก็คือการปลดปล่อยออร่าออกมาจากร่างกายมากปกติ สำหรับในตอนนี้ เพียงเท่านี้ก็คงจะสามารถพังหน้าต่างที่ถูกตอกด้วยตะปูและไม้ได้ล่ะนะ

 

เธอก้าวถอยหลังออกห่างหน้าต่างจนใกล้ขอบประตู ขาซ้ายของเธอก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อเตรียมตัวสำหรับการวิ่ง

 

วิ่งชนสิ่งกีดขวางยังไงล่ะ

 

ยูกะวิ่งไปที่หน้าต่าง แล้วทันใดนั้นเธอก็กระโดดถีบขาคู่ไปที่หน้าต่าง ความเร็วจากการวิ่งบวกออร่าที่ออกมาจากร่างกาย ทำให้หน้าต่างบานนั้นพังลงอย่างง่ายดาย

 

ยูกะกระโดดออกมาแล้วลงพื้นอย่างสวยงาม เธอตัดสินใจวิ่งไปที่เรือทันที แต่ก่อนที่จะไปขึ้นเรือนั้น เธอก็หมุนตัวไปทางหน้าบ้านเสียก่อน...

 

ทางที่ไอหลามอยู่...

 

เมื่อมาถึงก็พบกับไอหลามที่นอนพังพาบอยู่ หูของมันกระดิกเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ ครั้งนี้กลับแตกต่างจากเมื่อก่อน เหมือนมันรับรู้ได้ว่าเจ้านายของมันจะไปในที่ๆไกลแสนไกล

 

ไกลจนมันไม่สามารถตามไปด้วยได้

 

ไอหลามเข้ามาออเซาะที่ข้างขายูกะ ยูกะนั่งลงชันเข่าข้างนึง พลางพูดกับมันเล็กน้อย

 

"ไอหลาม อย่างน้อยก่อนฉันไปแกก็ยังลุกขึ้นมาลาฉันล่ะนะ ตอนฉันไม่อยู่ก็อย่าดื้ออย่าสนจนพ่อแม่ปวดหัวละ ฉันคงต้องไปนานหน่อย แต่ฉันจะกลับมาหาแกแน่นอน อย่าพึ่งรีบตายไปก่อนล่ะ ยังไงก็ฝากทางนี้ด้วยนะ!" เมื่อยูกะฝากฝังทุกอย่างเสร็จ ไอหลามก็ครางหงิงอย่างเหงาหงอย ยูกะก็หัวเราะเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นด้านนี้ของมัน ยูกะลุกขึ้นเพื่อเตรียมจะไป แต่สุดท้ายก็กลับไปนั่งแบบเดิม พร้อมกับพูดคำส่งท้ายที่แท้จริง

 

"ฉันจะกลับมา ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ"

 

"หลาม..."





ยูกะที่ไปลาไอหลามเรียบร้อยก็ตัดสินใจวิ่งไปทางเรือ ในระหว่างทางก็ดันเจอเรื่องไม่คาดฝันขึ้น...

 

"ยูกะ!!!"

 

"เฮ้ย! พ่อ!!"

 

มาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ!

 

ไหนบอกว่าไปดูเจ้าบึงไง!!!

 

ทางที่เธอมานั้นเป็นทางลัดที่เดินผ่านป่า ซึ่งคนปกติก็ไม่คิดจะใช้ถ้าไม่รีบจริงๆ

 

พ่อต้องรีบไปเฝ้าฉันเบอร์ไหนถึงใช้ทางนี้กัน=

 

"พ่อของลูกเขาพึ่งกลับมาหลังจากลากอร์นน่ะ ตอนนี้กอร์นยังอยู่นะ รีบไปสิ! ตอนนี้ยังทัน!"

 

"ริกุ!!!"

 

"ขอบคุณค่ะแม่!"

 

ไทกะร้องโวยวายเมื่อแม่ของลูกพูดดั่งอยากให้ลูกไป ส่วนคนเป็นลูกเมื่อขอบคุณเสร็จก็รีบชิ่งหนีไปในทันที

 

ไม่ยอมให้ไปได้หรอก!!

 

ไทกะทำท่าจะวิ่งตามไปแต่แล้วไอหลามก็มาขวางตรงหน้า พอจะไปทางอื่นริกุก็เข้ามาขวางไว้เช่นกัน

 

นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!!!?

 

ยูกะที่เมื่อวิ่งมาถึงเรือ ก็สอดส่ายสายตาหาใครบางคน แต่กลับไม่พบ...

 

หรือว่าจะไปแล้ว...

 

"ยูกะ!!!"เสียงเรียกชื่อของเธอดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่คุณพ่อแต่กลับเป็นกอร์นที่วิ่งเข้ามาหา

 

"กอร์น!"

 

"มาช้าจัง นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว"

 

"เฮ้อ...มาได้ก็ดีแล้วนะ ไม่ต้องมาบ่นเลย"ยูกะพูดบ่นต่ออีกเล็กน้อย แล้วไม่นานทั้งสองก็ตัดสินใจขึ้นเรือ เท้าของเธอกำลังจะก้าวขึ้นบันได แต่แล้วก็ถูกเสียงของคุณพ่อมาขัดอีกครั้ง

 

"ยูกะ!!!" ไทกะในสภาพสะบักสะบอมพร้อมเสื้อผ้าที่ฉีกขาดตระโกนออกมา

 

คุณพ่อคะ...

 

คุณพ่อไปฟัดกับหมาที่ไหนมาคะเนี่ย!!?

 

ยูกะอึ้งในสภาพของคุณพ่อของเธอ ไทกะรีบเดินเข้ามาจะคว้าแขนของลูกสาว แต่กอร์นก็คว้าแล้วนำมาหลบด้านหลังได้ก่อน ยูกะเห็นดังนั้นก็ตัดสินสินใจห้ามกอร์นพร้อมบอกว่าเธอจะจัดการเอง กอร์นเข้าใจและถอยห่างให้พ่อลูกได้คุยกัน

 

"ยูกะกลับบ้านเถอะลูก" ไทกะพูดเสียงอ่อนลง

 

"คุณพ่อคะ หนูขอโทษนะคะหนูกลับไปไม่ได้จริงๆ"ยูกะปฏิเสธอย่างจริงจัง

 

"ยูกะ..."

 

"คุณพ่อคะ...หนูรู้ว่าคุณพ่อเป็นห่วงและหวังดีกับหนู แต่หนูตัดสินแล้วค่ะว่าหนูจะต้องไป การไปในครั้งไม่ได้เกิดจากความคิดชั่ววูบ แต่เป็นการคิดไปไกลถึงในอนาคต หนูจะต้องไปเพื่อทำตัวเองเก่งขึ้น หนูจะต้องไปเพื่อปกป้องคนสำคัญ การไปในครั้งนี้หนูไม่ได้ทำเพียงเพื่อตนเองเท่านั้น หนูยังอยากทำเพื่อคนอื่นด้วย หนูอยากใช้พลังของหนูทำให้พ่อแม่สบาย ทำให้คนที่หนูรักปลอดภัยและใช้เพื่อให้ตนเอง..."

 

"เข้มแข็งขึ้น"

 

"..."

 

ไทกะไม่พูดอะไร เขายังคงมองลูกสาวของตนที่ดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน ลูกสาวที่เมื่อก่อนมักไม่คิดอะไรเอาแต่เล่นสนุกไปวันๆ แต่บัดนี้กลับคิดเรื่องอนาคตตัวเองรวมไปถึงของคนอื่น ลูกสาวของเขาเปลี่ยนไปขนาดนี้...ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?

 

เขายอมรับว่าช่วงหลังๆลูกสาวของตนเปลี่ยนไปมาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะมากจนถึงขนาดนี้ แต่เมื่อมองไปที่ยูกะในสายตาของเธอที่มักไม่ค่อยมั่นใจเรื่องอะไร แต่ในครั้งนี้มันกลับมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า...

 

แล้วแบบนี้พ่อจะไปขัดความตั้งใจอันแน่วแน่ของลูกได้ยังไง...

 

"คุณพ่อคะ..."

 

"เห้อ...พ่อเข้าใจแล้ว..."สุดท้ายไทกะก็จำใจต้องพูดออกมา การต้องจากลูกไปไกลบ้านถือว่ายากแล้ว แต่การที่ลูกไปไกลจากตนโดยที่ตนไม่สามารถสอดส่องสายตาไปถึงได้มันกลับยากยิ่งกว่า...

 

แต่เพื่อลูก...ฉันทำได้...

 

ยูกะยิ้มดีใจอย่างสุดซึ้ง เธอโผตัวเข้ากอดพ่อเป็นการร่ำลา ริกุก็เข้ามากอดเธอด้วยเช่นกัน ส่วนไอหลามก็มายืนส่งเธอเป็นครั้งสุดท้าย

 

"ดูแลตัวเองด้วยนะลูก"

 

"ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัยและขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะจ้ะ"

 

"ขอบคุณค่ะ รักษาเนื้อรักษาตัวกันด้วยนะคะ"


"มาตะไอมาโช่*"





หลังจากที่ร่ำลากันเรียนร้อยแล้ว ยูกะก็รีบวิ่งมาที่เรือโดยทันที กอร์นยังคงรออยู่ที่เดิม เมื่อเห็นยูกะวิ่งกลับมาก็ดีใจจนถึงกับวิ่งมาหาเอง

 

"กอร์น ไปกันเถอะ!"

 

"อื้ม!"

 

"ไปสอบฮันเตอร์กัน!!!"





ไรต์ชวนคุย…


แฮ่! มาเสริฟอีกตอนละจ้า! เคลียร์ทางนี้เสร็จแล้วแล้วครั้งต่อไปจะเคลียร์อะไรนะ?


โอ๊ะๆ น้องยูกะใช้พลังเป็นอยู่แล้วล่ะ ลูกไรต์ทั้งทีก็ต้องเทพสิครับ! แต่ๆ ถึงแม้น้องจะเทพยังไงไรต์ก็ไม่ยอมให้น้องสบายอยู่คนเดียวหรอก เดี๋ยวได้รู้กัน!

 

สำหรับตอนนี้ก็ขอจบลงแต่เพียงเท่านี้ สวัสดีค่ะ!


* มาตะไอมาโช่ = แล้วเจอกันอีกนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #11 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 22:50
    เส้นทางอันเเสนสดใส(รึป่าว?)กำลังรอเราอยู่!!
    #11
    1
    • #11-1 saidaeng (@Saidaeng) (จากตอนที่ 4)
      19 เมษายน 2562 / 01:27
      555+ ไสยๆ(?)อะเนอะ!
      (´ ▽`)♡
      #11-1
  2. วันที่ 18 เมษายน 2562 / 21:38
    โอเย้! เส้นทางแห่งฝันกำลังรอเราอยู่(หรือนรกหว่า)
    #10
    1
    • #10-1 saidaeng (@Saidaeng) (จากตอนที่ 4)
      18 เมษายน 2562 / 22:22
      อันนี้ไรท์ก็ไม่รู้เหมือนกันน้า~
      #10-1