Fic Hunter x Hunter : ผู้กล้าเกิดใหม่

ตอนที่ 2 : บทที่1 การตื่นขึ้นในรอบหลายปีของผู้กล้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

  

        บทที่1 การตื่นขึ้นมาในรอบหลายปีของผู้กล้า


 

          เฮ้อ...เอาจริงดิ!

 

          เด็กสาวพึมพำกับตนเองพลางมองไปนอกหน้าต่าง นี่ก็ผ่านไปได้สามวันแล้วที่เธอตกจากต้นไม้จนระลึกชาติได้ ในชาติก่อนเธอจำได้ว่าเคยเป็นผู้กล้าคนสำคัญของอาณาจักร เข้มแข็งถึงขนาดปราบกองทัพปีศาจที่มีมากกว่าแสนตนได้ในพริบตาเดียว

 

          อย่างฉันเนี่ยนะ? ไม่อยากจะเชื่อ!

 

          ในตอนแรกที่นึกได้อาการของเธอดูแย่มาก สติไม่อยู่กับตัว แถมดูเป๋อๆพูดข้าบ้างฉันบ้าง

 

          แต่พอลองได้พักนึกอะไรดู ก็ทำให้อาการทุเลาลง ความทรงจำที่ตอนแรกถูกยัดมาจนเจ็บพอลองเปิดรับก็เบาลง สิ่งต่างๆในชาติก่อนเริ่มกลับมา...

 

          กลับมาจนเธอนึกสับสนว่าควรทำยังไงต่อ

 

          ในชาติก่อนกับในชาตินี้ตัวเธอมีนิสัยที่แตกต่างกันมาก แต่ที่เหมือนกันก็คงจะเป็นการชอบเรื่องผจญภัยล่ะนะ ณ ตอนนี้ก็พยายามปรับให้เข้ากันอยู่ แต่เพราะความทรงจำในชาติก่อนของเธอมีอายุมากกว่าตัวเธอในตอนนี้ เลยทำให้มีนิสัยส่วนนั้นมากกว่า...

 

          ให้ตายสิ...แถมยังเป็นนิสัยที่ไม่ดีจนเธอไม่อยากจะรับเลย แต่พอเผลอทีไรก็ทำแบบนั้นทุกที...

 

          เอ๊ะ? หรือว่าฉันเป็นอยู่แล้ว?

 

          "ยูกะ!! ตื่นรึยัง?" เสียงของเด็กชายร่าเริงดังออกมาจากนอกหน้าต่าง ยูกะหรือก็คือเธอเลือกที่จะมองลงไปด้านล่าง ห้องของเธออยู่ชั้นสองเพราะฉะนั้นเขาต้องอยู่ชั้นหนึ่ง

 

          เอ๊ะ! ไม่มี!!

 

          "อยู่นี่ๆ" เสียงของเด็กชายดังขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ก็อยู่นอกหน้าต่างเช่นเดิม...

 

          เพิ่มเติมคือบนต้นไม้ -_-||

 

          "ขึ้นไปทำอะไรบนนั้นน่ะกอร์น เดี๋ยวก็ตกลงมาแบบฉันหรอก" ยูกะพูดออกมาพลางมองคนที่อยู่บนต้นไม้อย่างเอือมๆ อ้อ...ลืมบอกไปว่าฉันได้มาเกิดในเรื่อง ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์ล่ะ ไม่น่าเชื่อ... แถมยังอยู่ที่เกาะปลาวาฬ แล้วได้เป็นเพื่อนกับตัวละครหลักอย่างกอร์นอีก!!!

 

          ยูกะคิดในใจพลางเลือบมองไปทางกอร์นอีกครั้ง...

 

          ซึ่งกำลังนั่งเล่นเขย่ากิ่งไม้อยู่!!?

 

          สาธุ ขอให้กิ่งไม้หัก!

 

          "โถ่...ไม่เอาน่า ฉันแข็งแรงออกจะตายไป ปีนต้นไม้แค่นี้ไม่ตายหรอก เนอะๆ" กอร์นพูดพลางชันขาที่กิ่งไม้เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองตก

 

จ้าๆ เธอไม่ตายแต่ฉันเกือบตายเพราะตกจากต้นไม้นะยะอย่าลืม!

 

"ยูกะ" กอร์นพูดพลางจ้องมองเธอ

 

"หืม?" 


"ไปเล่นกัน!"

 

"ยังจะไปอีกเรอะ!!!" ไม่เข็ดเลยสิเนี่ย!

 

"น่าๆ ตอนนี้น้าริกุไม่อยู่ รับรองไม่มีใครรู้!"

 

ถามจริง...ว่านี่คือกอร์นจากเรื่องฮันเตอร์xฮันเตอร์ผู้ใสซื่อ? กอร์นไม่ได้ใสซื่อหรอก แต่แค่อยู่ท่ามกลางผู้คนที่เจ้าเล่ห์เกินไปพลันทำให้เขาดูใสซื่อ

 

 โอเค...ต่อไปนี้จะจำไว้

 

"ยูกะ...ไปเหอะ!" กอร์เรียกอีกครั้ง

 

เห้อเอาจริงดิ!!

 

ยูกะทำหน้าไม่อยากไปแต่พอมองไปที่กอร์นที่ส่งสายตาอ้อดอ้อนมาให้...

 

เออ! ไปก็ได้วะ!!

 

ยูกะตัดสินใจปีนหน้าต่างลงไปข้างล่าง ตามมาด้วยกอร์นที่กระโดดลงมาเลย ทั้งสองตัดสินใจไปที่ป่าเพื่อไปตกปลา แล้วเมื่อตกปลาเสร็จหลังจากนั้นก็ไปกระโดดน้ำตกแล้วว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน พอเล่นจนพอใจก็ตัดสินใจพักที่ริมแม่น้ำใกล้น้ำตก

 

เสียงสายน้ำไหลรินกระทบก้อนหินและกรวดทราย แสงแดดที่ส่องลงมาอ่อนๆที่ไม่ได้ทำให้ร้อนแต่กลับอบอุ่น ไอน้ำเย็นๆในบรรยากาศที่ตกลงมากระทบที่ผิวหนัง

 

นี่สินะ...การมีชีวิต...

 

ยูกะนั่งเล่นพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่การกระทำเหล่านั้นยังคงอยู่ในสายตาของเด็กชายข้างกายอยู่ตลอดเวลา

 

จ้อง~

 

"ยูกะ"

 

"ว่า?"

 

"ฉันว่าเธอเงียบผิดปกตินะ"

 

"ยังไงอะ?"

 

"ก็ธรรมดาเธอต้องวิ่งเล่นไปเรื่อยๆจนกว่าจะเย็น แล้วก็พูดไม่หยุดด้วย เธอบอกว่าถ้าไม่ทำจะนอนไม่หลับน่ะ!" กอร์นพูดพลางนึกไปถึงตอนนั้น

 

"งะ...งั้นหรอ" ยูกะเหงื่อตกเล็กน้อย นิสัยเมื่อก่อนฉันเป็นแบบนั้นจริงดิ หึย...น่าอายเป็นบ้า

 

"เอ...หรือเพราะชื่อกันนะ?" กอร์นพูดขึ้นมาอีกครั้ง

 

"ชื่องั้นหรอ?" ชื่อมันทำไมหว่า?

 

"ก็ยูกะแปลว่าสุภาพเรียบร้อย ยูกะเป็นคนบอกฉันเองนะว่าคุณน้าริกุเป็นคนตั้งให้เพราะอยากให้ยูกะเรียบร้อย ว้า...สงสัยคงเริ่มออกฤทธิ์แล้วแฮะ!" กอร์นพูดพลางทำหน้านึกเสียดายที่จะไม่มีเพื่อนเล่นแล้ว

 

" ... "

 

เดี๋ยวๆ ฉันที่กระโดดน้ำตก ว่ายน้ำทวนกระแสแล้วไปป่วนแผงขายปลาเนี่ยนะเรียบร้อย?

 

เหอะ! ถ้าแบบฉันเรียกเรียบร้อยคนทั้งโลกคงนิ่งยิ่งกว่าหิน!!

 

ยูกะทำหน้าเอือมจนกอร์นหัวเราะแห้งออกมา ทั้งสองยังคงนั่งเล่นพักผ่อนหย่อนใจไปอีกสักพัก และเมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ยูกะก็ตัดสินใจลุกยืนขึ้นพลางเลือบไปมองทางกอร์นที่นอนอยู่ กอร์นที่หูดีอยู่แล้วจึงลืมตาตื่นขึ้นมามอง

 

"กลับแล้วหรอ?"

 

"อืม...ถ้ามากกว่านี้จะมืดเอา"

 

"อ่า..." กอร์นพูดพลางหันไปมองพระอาทิตย์อีกครั้ง ยูกะที่เห็นเพื่อนของตนไม่ยอมลุกจึงตัดสินใจนั่งลงต่อ แล้วมองพระอาทิตย์ที่คล้อยลงมา

 

"นี่ยูกะ"

 

"หืม?"

 

"คือว่า..." กอร์นอ้ำอึ้ง

 

"จะพูดอะไรก็พูดมาสิ" ยูกะพูดออกมาอย่างไม่ใคร่จะใส่ใจ กอร์นที่ปกติพูดตรงแต่ครั้งนี้มาแบบอ้ำอึ้ง จะต้องพูดเรื่องที่ไม่ธรรมดา ลองตั้งใจฟังหน่อยละกัน!

 

"ยูกะรู้ใช่มั้ยว่าฉันอยากจะไปเป็นฮันเตอร์" กอร์นเกริ่นนำออกมาเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายรู้

 

เห้อ...ถ้าเกิดไม่รู้ฉันคงไม่ได้เป็นเพื่อนกับกอร์นหรอก

 

"รู้สิ กอร์นน่ะอยากเป็นฮันเตอร์เหมือนพ่อใช่มั้ยล่ะ"

 

"อืม..."

 

"แล้วมันทำไมหรอ?"

 

"น้ามิโตะสร้างข้อตกลงไว้กับฉันว่าถ้าตกเจ้าบึงได้ถึงจะให้ไปสอบล่ะ" กอร์นพูดพลางก้มหน้า

 

เอาไงดีล่ะ... ฉันที่รู้เนื้อเรื่องอยู่แล้วยังจะปล่อยให้กอร์นไปอีกหรอ?

 

ยูกะคิดพลางเหลือบมองกอร์น ในสายตาของเขานั้นมีทั้งความกล้า ความใสสื่อ และมีสิ่งที่ฉันในตอนนี้ไม่มี...

 

ความซื่อตรง

 

เขายังคงซื่อตรงกับตนเองเสมอ

 

ฉันที่เคยเป็นผู้กล้ามาก่อนย่อมมีความซื่อตรงทั้งต่อผู้อื่นและต่อตนเองเป็นธรรมดา...

 

แต่ความซื่อตรงที่ฉันเคยมี เมื่อผ่านไปในระยะเวลาหนึ่ง เมื่อพบกับเหตุการเหล่านั้นเข้า...

 

มันก็เริ่มเหือดหายไป

 

กอร์นเหมือนกับฉันในสมัยก่อน สมัยที่ฉันยังคงทำอะไรอย่างตรงไปตรงมา สมัยที่คิดอะไรก็พูดออกไปโดยไม่ต้องใส่ใจอะไรให้มาก ดวงตาที่ซื่อตรงและกล้าหาญ

 

อยากจะ...รักษาไว้...

 

"กอร์น...อยากไปขนาดนั้นเลยเหรอ?"

 

"มากถึมากที่สุดเลยล่ะ!!" กอร์นพูดออกมาพร้อมยิ้มอย่างมีความสุข

 

ให้ตายสิ...อะไรก็ไปขวางไม่ได้แล้วสินะ!

"ถ้าแบบนั้นฉันก็เชื่อเช่นกันว่ากอร์นจะทำได้"


"เอ๊ะ! ยูกะเชื่อหรอว่าฉันทำได้ เชื่อจริงๆหรอ?"


"ใช่...ฉันเชื่อว่ากอร์นจะต้องทำได้ ความซื่อตรงที่ต้องการฟันฝ่าอุปสรรค ความพยายามที่จะทำและความเชื่อมั่นที่ต้องการจะไปถึง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นคุณสมบัติของผู้ประสบความสำเร็จ พรสวรรค์น่ะมีก็ดีแต่พรแสวงมีดียิ่งกว่า กอร์นที่มีครบทุกอย่างย่อมต้องผ่านไปได้ ฉันเชื่อแบบนั้น"


"ยูกะ..."


"จงเชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้ ความเชื่อมั่นในตอนนี้จะผลักดันให้เราไปข้างหน้า จงเชื่อแล้วลงมือทำ ฉันจะเป็นกำลังใจและคอยสนับสนุนกอร์นเอง!"


จงเชื่อมั่น...

แล้วอย่าเป็นแบบฉันล่ะ...

ฟึบ

"เอ๊ะ!" เสียงร้องตกใจของยูกะเมื่อถูกกอร์นกอดแบบไม่รู้ตัว


"ขอบคุณนะยูกะ"


"อืม..."


กอร์นกอดยูกะสักพักและดันตัวออก แต่สีหน้าของกอร์นเป็นสีหน้าแห่งความลังเล...

ลังเลอะไร?


"เป็นอะไรหรอ?" ยูกะถามกอร์นออกไป


"ฉันกลัวน่ะ..."


"กลัว?" กอร์นกลัวอะไร?


"ฉันกลัวว่า..."


"..."


"กลัวว่ายูกะจะไม่มีเพื่อนเล่นน่ะ!!!"

 

"..."(-_-||)


กา...กา...กา...


"ห๊าาาาา!!!" ยูกะร้องพลางมองกอร์นอย่างเอาเรื่อง คิดว่าฉันอายุเท่าไหร่กัน! ฉันไม่เด็กๆแล้วนะ!!!


หึย...ถึงตอนนี้ฉันจะเด็กก็เถอะ!!!

"กะ...ก็ยูกะไม่ค่อยมีเพื่อนนี่นา ยูกะก็รู้ว่าบนเกาะนี้รุ่นเดียวกับเราก็มีแค่ฉันกับยูกะ ถ้าไม่มีฉันแล้วใครจะเล่น ใครจะคุย ใครจะมานั่งฟังยูกะกันเล่า!"


...(-_-)...


ปึ๊ด!

"อย่ามาห่วงไปเข้าเรื่องน่า!!!" ยูกะโวยวายหน้าแดงออกมา โอ๊ย~น่าอายเป็นบ้า นี่เมื่อก่อนฉันเป็นขนาดนี้เลยหรือไงกัน!


"เอ๊ะ!!" กอร์นร้องหน้าเหวอ พลางมองยูกะที่หน้าแดงพลางทำแก้มป่อง กอร์นที่คิดว่ายูกะคงจะโกรธเลยรีบเข้าไปง้อโดยการบีบนวดไหล่และพูดออกมา


"กะ ก็ฉันเป็นห่วงนี่"


เป็นห่วงงั้นหรอ?


ดูพูดจาและการกระทำเข้าสิ! รู้จักง้อกับเขาด้วย!

เชอะ! ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ!!

ยูกะถอนหายใจพลางหมุนกลับมา กอร์นที่นึกว่ายังโกรธอยู่เลยพยายามหาสิ่งที่จะทำให้คลายโกรธ

ให้ตายสิ...แค่เห็นท่าทางของกอร์นเป็นแบบนี้ก็ใจอ่อนซะทุกที

"กอร์น"


"คะ ครับ!!" กอร์นตอบรับพลางยืดตัวตรง


เกร็งไปแล้ว...

"ฉันไม่ได้โกรธนาย"


"อะ อ่าว..."


"ฉันก็แค่หงุดหงิดที่กอร์นทำเหมือนฉันเป็นเด็กนี่นา"


"ก็ยังเป็นเด็กอยู่นี่?"


ยังจะมากวนอีก!!

"ก็ใช่ แต่ตอนนี้ฉันโตแล้ว ฉันโตพอที่จะรู้ว่าอะไรควรไม่ควร"


"จะโตได้ยังไงในเมื่อยูกะอายุเท่าฉัน แล้วฉันก็ยังถูกคุณมิโตะเรียกว่ายังเป็นเด็ก ถ้ายูกะโตแล้วทำไมฉันยังเด็ก แล้วถ้าฉันเป็นเด็กทำไมยูกะถึงโตกว่า แล้วทำไม..."


"..."


ตอนนี้ยูกะกำลังสงบสติและอารมณ์ของตนเองอย่างถึงที่สุด...

ใจเย็นยูกะ...

กอร์นไม่ได้ตั้งใจกวนเขาแค่ใสซื่อ...

จำไว้...เขาแค่ใสซื่อ...

ยูกะพยาสะกดจิตตัวเองอยู่สักพัก เมื่อใจเย็นลงก็พบว่ากอร์นยังคงถามไม่หยุด

ให้ตายเถอะ...

"เห้อ...เอาเป็นว่าไม่ต้องห่วงฉัน หรอกฉันดูแลตัวเองได้"


"อย่างนั้นหรอ แน่ใจนะ" กอร์นถามอย่างเป็นห่วง


"อืม แล้วอีกอย่างฉันก็จะไปอยู่แล้วด้วย"

   

"ไป? ไปไหน!! ไปกับใคร!! คนเดียวหรอ? หรือว่า..."


"ใจเย็นๆ ฉันจะไปไหนได้ล่ะฉันก็ไปกับกอร์นสิ!"


"เอ๋!!!" กอร์นร้องเสียงหลงออกมา


มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยหรอ?


"ทะ...ทำไมถึงไปกับฉันล่ะ?"


"โถ่...เป็นคนบอกเองแท้ๆว่าฉันมีกอร์นเป็นเพื่อนแค่คนเดียว แล้วกอร์นยังคิดจะทิ้งฉันให้อยู่บนเกาะคนเดียวจริงๆน่ะเหรอ?"
 

"อะ…เออ..."

"แล้วอีกอย่างฉันก็อย่างรู้เหมือนกันว่าฮันเตอร์อะไรนั่นมันดียังไง"


"อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง! แต่ว่ามันอาจจะอันตรายนะ"กอร์นพูดออกมาอย่างเป็นห่วง


"เหอะ! พูดอย่างกับตัวเองไปแล้วไม่อันตรายงั้นแหละ" ยูกะพูดออกมากระทบกอร์นจนเจ้าตัวยิ้มแหยและปฏิเสธไม่ได้


"กอร์นก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง คิดว่าคนอย่างฉันจะทนทิ้งเพื่อนให้เผชิญกับอันตรายในขณะที่ตนเองอยู่ในที่ปลอดภัยเนี่ยนะ ไม่มีทางซะหรอก! กอร์นเจออะไรฉันเจอด้วย กอร์นไปไหนฉันไปด้วย ฉันจะไม่ทิ้งกอร์นเด็ดขาด!" ยูกะพูดออกมาอย่างแข็งขัน กอร์นดีใจจนน้ำตาซึม


"ยูกะ...ขอบคุณนะ ฉันก็สัญญาว่าจะไม่มีทางทิ้งยูกะเช่นกัน ไม่มีทาง!!" กอร์นพูดพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกมา ยูกะที่เห็นก็เกี่ยวก้อยกับกอร์นพร้อมพูดออกมาพร้อมกันว่า


"เกี่ยวก้อยสัญญา ใครโกหกจะต้องกลืนเข็มพันเล็ม/เกี่ยวก้อยสัญญา ใครโกหกจะต้องกลืนเข็มพันเล็ม"


"จำไว้ให้ดีล่ะกอร์น"


"แน่นอนยูกะก็ด้วยล่ะ!"


ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเป็นสุข

อยากให้ช่วงเวลาแบบนี้อยู่ไปนานๆจัง...

ยูกะและกอร์นเลิกเกี่ยวก้อยกัน ในขณะที่กำลังจะเดินกลับกอร์นก็เลือกที่จะถามคำถามหนึ่งออกมา

"นี่! แล้วยูกะจะไปได้จริงหรอ ฉันจำได้ว่าพ่อของยูกะหวงยูกะอย่างกับอะไรดี"


"เอ๊ะ!!?"


...


"ลืมเลยอะ!"


"ยูกะ!!!"

 

 

 

 

ไรต์ชวนคุย…

แฮ่ มาอีกตอนแล้วจ้า!!! ยูกะของไรต์เป็นเพื่อนกับกอร์นล่ะแถมกำลังจะไปสอบฮันเตอร์อีกด้วย!!! เฮ้อ…แต่การไปสอบฮันเตอร์ของเธอดันมีอุปสรรคซะอย่างงั้น แล้วแบบนี้จะได้ไปกับกอร์นมั้ยเนี่ย!

ถ้าอยากรู้ก็ติดตามชมตอนต่อไปเลยจ้า!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #8 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 11:37
    น้องงงง น้องจะลืมเรื่องพ่อไม่ด้าย
    เรื่องนี้เรื่องใหญ่!//55
    #8
    1
    • #8-1 saidaeng (@Saidaeng) (จากตอนที่ 2)
      12 เมษายน 2562 / 11:53
      น้องบอกว่าขอลืมแป๊บนึงละกัน(โดนตบ#)
      #8-1
  2. #5 KumaSari (@KumaSari) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 21:50
    แล้วยูกะจะโดนทดสอบให้ตกเจ้าบึงกับกอร์นรึเปล่าเนี่ย
    #5
    1
    • #5-1 saidaeng (@Saidaeng) (จากตอนที่ 2)
      6 เมษายน 2562 / 23:22
      เอ~ เหมือนกันมั้ยน้า~
      #5-1
  3. วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:16
    ยูกะต้องได้ไปอยู่แล้วชิมิ
    #3
    1
    • #3-1 saidaeng (@Saidaeng) (จากตอนที่ 2)
      5 เมษายน 2562 / 20:24
      เอ...ใช่ป่าวนาาา~
      #3-1