(Fic One Piece) เกิดใหม่เป็นโบอา แฮนค็อก

ตอนที่ 1 : เกิดใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    14 ก.ย. 63

ตอนนี้เหมือนนิมิตบางอย่างมีชายแก่อายุราว 70-80 ปีหนวดและผมหงอกจนเป็นสีขาวโพลนยินคู่กับเด็กผู้หญิงตัวอ้วนจ้ำม้ำ หน้ำหนักคาดว่าร้อยกิโลกรัมเธอสวมแว่นตาหนาเตอะ  

“นี่พระเจ้าจะให้ฉันไปเกิดที่ไหนละ” เด็กผู้หญิงตัวอ้วนคนนั้นพูดขึ้น

“ไหนๆเจ้าก็ชอบวันพีซ รักวันพีซ ติดวันพีซ ณ ตอนนี่จักรพรรดินีโจรสลัดโบอา แฮนค็อกล้มป่วยจนเสียชีวิตไป 2 วันก่อนเพราะฉะนั้นข้าจะส่งเจ้าไปเกิดในตัวของแฮนค็อก” ชายแก่พูดขึ้น

“ห้ะ ฉันจะเกิดเป็นแฮนค็อกหรอ ในที่สุดฝันก็เป็นจริงเย่ๆๆๆๆๆๆๆ” เด็กผู้หญิงตัวอ้วนได้ทำท่าดีใจตื่นเต้น

“เห้อ พูดมากจริงๆ เอาเป็นว่าข้าจะส่งเจ้าไปเกิดละกัน” ชายแก่คนนั้นได้ร่ายมนต์ทำให้หลุมดำปริศนาโผล่ขึ้นมาและวาร์ปตัวของสาวตัวอ้วนคนนั้นไป

ณ อเมซอนลิลลี่ อาณาจักรที่มีแต่ผู้หญิง ผู้หญิงทุกคนในอาณาจักรล้วนแล้วแต่เป็นนักรบที่แข็งแกร่งมีฮาคิทุกคนและข้างในปราสาทนั้นมีหญิงสาวคนนึงนั้นก็คือโบอา แฮนค็อกนอนหลับตา ซึ่งเธอหลับมายาวนานถึง 2 วัน

“ท่าเฮบิฮิเมะฟื้นเถอะค่ะ” สาวใช้คนนนึงเขย่าตัวของแฮนค็อก

“เห้อ ถ้านางไม่ฟื้นละก็เรื่องใหญ่แน่” ยายแก่คนนึงได้พูดขึ้น

“ไม่ท่านพี่ต้องฟื้น ท่านพี่ๆๆๆยายเนียวทำอะไรซักอย่างสิ” ผู้หญิงที่ท่าทางคล้ายงูลักษณะอย่างผมสีเขียวยาวและตัวเธอก็ค่อนข้างตัวใหญ่

ทันใดนั้นโบอา แฮนค็อกก็ลุกขึ้นมาราวกับปาฏิหารย์

“เฮอะๆๆ นี่ฉันเกิดใหม่แล้วสินะในที่สุด” ฉันทำท่าดีใจอย่างบอกไม่ถูกแต่คนรอบข้างงงเหมือนยังอยู่ในอาการช็อก

“ท่านพี่ ฟื้นแล้วววววว” ทุกคนที่อยู่ที่นั้นได้เข้ามารุมกอดฉัน

“ถ้าจำไม่ผิดทั้งสองคนคือน้องสาวของแฮนค็อกชื่อโบอา ธันเดอร์โซเนีย, โบอา แมรี่โกลด์  ส่วนยายแก่ชื่อ ยายเนียว”

“ไหนเฮบิฮเมะก็ฟื้นแล้วอ้าวกินเข้าสิโจ๊กนี่นะ” ยาวเนียวยื่นโจ๊กถ้วยนึงมาให้ฉันกิน

“ว้าวๆ ไม่ได้กินโจ๊กแบบนี่มานานแล้วละ” พูดเสร็จฉันก็กินโจ๊กด้วยความเอร็ดอร่อย

“ทำไมท่านพี่แปลกไปล่ะ ดูร่าเริงเป็นเด็กขึ้นเยอะ” ธันเดอร์โซเนียถามฉันเพราะความสงสัย

“นั้นสิ ปกติท่านพี่ไม่ใช่คนแบบนี้” แมรี่โกลด์เสริมคำพูดไปอีก

“เอ๋ ฉันเป็นแบบนี่อยู่แล้วนะพวกเธอฉันอยากจะร่าเริงเพื่อที่จะไม่ป่วย” ฉันตอบกลับน้องสาวทั้งสอง

“อย่างงี้นี้เอง” น้องสาวทั้งสาวพูดพร้อมกัน

“ทำไมฉันถึงแถเก่งแบบนี่นะว่าแต่จะแถรอดไปอีกเมื่อไรละถ้ามีใครรู้ตัวตนของเราจบแน่”

“เฮ้อ นางเฮบิฮิเมะเดินออกไปพบประชาชนข้างนอกหน่อยไหมล่ะ” ยายเนียวพูดขึ้น

“ห่ะ ไปสิข้าอยากพบหน้าประชาชนทุกคน” ฉันได้พูดตอบกลับไป

ณ ด้านนอกปราสาทตอนนี่ ชาวเมืองก็กำลังแตกตื่นจากการที่ฉันกำลังจะไปเยี่ยมชมเมือง ทันใดนั้นเหมื่อฉันออกมาข้างนอก

“ว้ายยยยย ท่านเฮบิฮิเมะ” ทุกคนตอนนี่แววตาประกายเป็นหัวใจ แต่ตอนนั้นดันมีแมวมาอยู่ข้างหน้าฉัน

“ว้ายน้องแมว น่ารักจัง” ฉันอุ้มแมวมากอดเล่น

“เอ๋ ท่านพี่ทำไม่ท่านแปลกเช่นนี้” แมรี่โกลด์ได้ตกใจกับสิ่งที่เห็นข้างหน้ามาก

“จะว่าไปแฮนค็อกมีพลังผลปีศาจนี่นาลองใช้ดูดีกว่า”

“เมโระ เมโระ เมโร่” เมื่อฉันพูดออกไปชาวเมืองทุกคนก็แข็งเป็นหิน

“เอ๋ นางเฮบิฮิเมะทำอะไรลงไปไปสาปคนทั้งเมืองได้ยังไง” ยายเนียวพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางช็อก

“อ่าว” ฉันลืมไปนี่มันชาวบ้านของอาณาจักรฉันไม่ใช่ศัตรู

“อะไรท่านพี่ ทำไมท่านพี่ทำไมแบบนี่” ธันเดอร์โซเนียถามฉัน

“ฉันลืมไปว่านี่ไม่ใช่ศัตรู” ฉันได้ตอบกลับไป

“โถ่ท่านพี่ทำไมท่านพี่เป็นแบบนี้เนี่ย” แมรี่โกลด์พูดขึ้น

“ก็ฉันลืมอ่ะ ช่วยไม่ได้ให้ทำไง” ฉันทำหน้าโกรธพร้อมท้าวเอวขณะพูด

“งั้นก็ทำให้คนกลับเป็นเหมือนเดิมสินางเฮบิฮิเมะ” ยายเนียวได้พูด

ฉันจึงเดินไปเป่าหูและนั้นทำให้ชาวเมืองทุกคนกลายเป็นปกติราวกะเวทมนตร์

“เอ๋ มะกี้เกิดอะไรขึ้นทำไมฉันถึงเหมือนความทรงจำหายไปส่วนนึงเลย” ชาวเมืองส่วนใหญ่อยู่ในความงง

“เฮ้อออ แค่เริ่มก็สาปคนทั้งเมืองแล้ว”

ตอนแรกมาแล้ววว ฝากดกำลังใจ คอมเม้น และติดตามนิยายด้วยนะคะ ถ้ามีอะไรไม่ดีจะนำข้อติไปปรับปรุงนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น