พระเจ้าครับ ขอต่อยหน้าสักทีได้มั้ยครับ (Yaoi/BL)

ตอนที่ 4 : คงไม่ใช่หรอกม้างง!! คนชื่ออาเธอร์มีเยอะออกถมไป!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 เม.ย. 62








          เช้าวันต่อมาที่แสนสดใสมาเยือนแต่ผมกลับไม่สดใสตามมันเนี่ยสิ....


          ผมมองดูสภาพตัวเองในกระจก เส้นผมสีดำยาวที่ยาวสยายลงมาเป็นลอนตามรอยถักเปียที่เพิ่งแกะไปเมื่อครู่ทำผมกุมขมับ


         เมื่อคืนผมนอนทั้งๆที่ยังไม่ได้แกะเปียออกไปด้วยซ้ำ!!!


          แล้วผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือเส้นผมที่บิดเป็นลอนโดยที่ไม่ต้องง้อที่ดัดผมเลยสักนิด!


          "เอายังไงดีล่ะที่นี้.." ผมใช้มือสางไปตามเส้นผมสีดำยาวไปมาอย่างใช้ความคิดไม่นานก็นึกออก


          "จริงสิลืมไปได้ยังไงล่ะนั่น!"


          ผมเดินมานั่งที่หน้ากระจกตั้งโต๊ะบานขนาดกลาง แล้วนึกถึงช่วงเวลาที่เคยทำผมให้น้องสาวก่อนไปโรงเรียน ถึงทำผมเองมันจะยุ่งยากและใช้เวลานานหน่อยก็เถอะ


          แถมทรงที่ผมทำได้มันมีแต่ทรงสำหรับเด็กผู้หญิงน่ะสิ!!


          แต่ว่ามาอยู่ในร่างไร้เพศแบบนี้จะสนอะไรอีกเล่า! ศักดิ์ศรีเล็กจ้อย(?)พรรค์นั้นน่ะ โยนทิ้งไปซะ!!


          ตอนนี้แค่คิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไงไม่ให้เดือดร้อนตัวเองก็พอ!


         "....."


         แค่เห็นแล้วก็อยากจะร้องไห้ นี่ผมทำมันลงไปแล้วสินะ...


          ถึงน้องสาวที่น่ารักของพี่ พี่ชายคนนี้ได้กระทำในสิ่งที่น้องต้องการแล้วนะ..ไอ้เรื่องที่น้องบ่นๆว่าอยากได้พี่สาวน่ะ


          ตอนนี้พี่ชายคนดีของน้องเป็นให้แล้วนะ


         ด้วยรักและคิดถึงจาก : พี่ชาย


          เดี๋ยวๆมันใช่เวลามานั่งเขียนจดหมายเรอะ!!


          แปะ!


          ผมตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติ ยิ่งอยู่ไปนานๆแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองจะเสียสติไปแล้วยังไงยังงั้นแฮะ


          ผมกลับมามองสภาพตัวเองในกระจกที่ม้วนเจ้าผมยาวๆของ ตัวเองไปไว้ด้านหลังถักเปียรอบๆนิดหน่อยแล้วรวบมัดด้วยริบบิ้น ปล่อยเจ้าผมตรงด้านข้างไว้




          จะว่าไปแล้ว...ทรงนี้มันก็สบายดีนะ -∆-


          หลังจากนั้นก็เปลี่ยนชุด ในหัวของผมมันนึกออกแต่ชุดของทางโบถส์นี่สิ!! ช่างเถอะใส่ไปก่อนละกัน ชุดของผมมันเหมือนกับของบาทหลวงเพียงแต่เปลี่ยนจากสีผ้าคลุมดำเป็นแดงแทน



(ประมาณนี้นะ)


          

           หลังจากนั้นก็ลงมากินอาหารเช้าด้านล่าง อ้อ! คนที่เป็นเจ้าของโรงแรมนี้หรือแม่ของโซเฟียเธอชื่อเซฟิล่าล่ะ แถมยังเป็นจัดเตรียมอาหารเช้าในแขกที่เข้าพักที่นี่ทุกคนด้วยวันนี้เป็นสตูเนื้อกับขนมปัง รู้สึกว่าขนมปังในยุคนี้แข็งมากอ่ะแต่ก็ต้องกินล่ะนะ


           หลังจากกินเสร็จผมก็ถามคุณเซฟิล่าว่ามีที่ไหนรับซื้อเจ้าหินหลากสีบ้าง เธอบอกว่ามีโรงรับจำนำกับร้านตีดาบแต่ไปร้านตีดาบน่าจะดีกว่าเพราะให้ราคาสูง และตอนนี้ขาดแคลนอัญมณีที่จะเอามาประดับฝักหรือด้ามจับดาบของพวกขุนนาง


           ผมก็เลยให้ตะกร้าดอกไม้สีม่วงให้เธอตอนแรกคุณเซฟิล่าก็ปฏิเสธเสียงแข็งแต่พอผมคะยั้นคะยอเข้าเธอก็รับไปแต่โดยดี อา...รู้สึกว่าร้านตีดาบน่าจะอยู่ใกล้ตลาดนะ


           ย่านการค้าของที่นี่ดูมีชีวิตชีวามาก ผู้คนต่างเดินกันขวักไขว่เพื่อเลือกซื้อสิ่งที่ตนต้องการยิ่งตอนเช้าๆคนส่วนใหญ่จะเป็นพวกคุณแม่บ้านที่มาเดินกันเยอะหน่อย ดอกไม้ประดิษฐ์ของผมขายดีมาก แค่แปปเดียวก็ขายหมดเลยต้องมาต่อที่ร้านตีดาบเพื่อเอาเจ้าหินหลากสีนี่ไปขาย


           หลังจากทำธุระทุกอย่างเสร็จก็ปาไปเกือบมืด ผู้คนสัญจรเริ่มน้อยลงเพราะต่างก็พากันกลับบ้านช่องกันหมดแล้ว เรียกได้ว่าทางเดินหินที่ผมเดินอยู่มันโคตรเปลี่ยวเลย!


           "สังหรณ์ใจแปลกๆแฮะ" ผมเอาฮู้ดของผ้าคลุมขึ้นมาใส่ เดินไปเรื่อยๆแล้วก็เริ่มมีความผิดปกติเกิดขึ้น ผมเริ่มเห็นเงาตะคุ่มๆเดินตามผมมา สอง...ไม่สิหกคน?


           ไม่คิดมากสิ เขาแค่อาจจะแค่มีทางกลับทางเดียวกันล่ะมั้ง!! เดี๋ยวพอเลี้ยวเข้าซอยหน้าก็เลิกตามเองแหละ


           คิดแล้วก็อยากร้องไห้พวกมันยังเดินตามผมมาไม่เลิกอีก!!!!


           แล้วผมดันเลี้ยวซอยผิด ดันมาเลี้ยวเข้าซอยตันซะงั้น! เรือหายแล้ว...


           "หึหึๆ หนีไม่พ้นหรอกนะจ๊ะน้องสาว" สาวโพ่ง(?)สิ!!!


           เจ้าคนหน้าเหี้ยมพูดด้วยเสียงหื่นๆ แค่ฟังผมก็รู้แล้วว่ามันตามผมมาทำไม!


           "ยอมมากับพวกพี่ซะดีๆเถอะน้องถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ไอ้นี่ก็อีกตัว เห้ย! เก็บอาการหน่อยสิวะพวกเอ็ง!! น้ำลายไหลหมดแล้วเนี่ยย หยี๋!!! หยะแหยงโว้ยย!!!


           พ่อแก้ว แม่แก้ว ช่วยลูกช้างด้วยย ลูกช้างกำลังจะโดนฉุดด(?)!!!


           "นี่พวกแกน่ะ! คิดจะทำอะไรกับผู้หญิงไร้ทางสู้กัน!!!"


           ระหว่างที่กำลังภาวนาอยู่นั้นก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งกระโจนเข้ามาบังผมไว้ เขามีเส้นผมสีทองสว่าง ผมมองเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างที่กำลังบังตัวผมอยู่เท่านั้น เลยมองไม่เห็นอะไรมาก


           "เห้ย! ไอ้หนูนี่เรื่องของพวกข้า อย่ามาแส่ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" 


           "ใครกันแน่ที่จะเจ็บตัวกันแน่ ไอ้โล้น.." คนที่เข้ามาช่วยผมพูดโต้กลับด้วยน้ำเสียงยียวนสุดโต่ง หน้าตาตอนนี้ของเขากำลังยิ้มทะเล้นอยู่แน่ๆ ว่าแต่เจ้าหนุ่มนี่ด่าเจ็บเหมือนกันนะเนี่ย


           "หนอย!!! ไอ้เด็กปากดีนี่! พวกเราจัดการ!!!!" พูดจบเจ้าโล้นซ่า(?)แอนด์เดอะแก๊งก็เข้ามารุมพวกเรา ในระหว่างที่คนผมทองมัววุ่นกับเจ้าพวกที่เหลือ ก็มีเจ้าคิ้วดก กับเจ้าปากปลาบู่ (เรียกซะหมดความน่าเกรงขาม -_-'//ไรท์) ที่ตรงมาหาผมหวังจะฉุดผมไป


           แต่จู่ๆก็เหมือนมีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว แล้วจากนั้นร่างกายของผมก็ขยับไปเอง! เข่าของผมถูกยกขึ้นมากระทุ้งแบบเน้นๆแรงๆที่หน้าท้องของเจ้าคิ้วดกจนมันทรุดลงไป ก่อนที่จะสบัดขาเตะซ้ำที่หน้าแบบสวยๆ(?) จากนั้นก็เตะผ่าหมากเจ้าปากปลาบู่ไปหนึ่งที อื้อหือขอไม่มองสภาพมันละกัน


           "เป็นอะไรรึเปล่า?!" ดูเหมือนฝั่งโน้นก็จัดการเสร็จเหมือนกัน เขามีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นสภาพสองคนที่นอนสลบเหมือดแทบเท้าผม


           "เอ่อ...ไม่เป็นไร และก็ขอบคุณมากที่เข้ามาช่วย" ผมก้มขอบคุณเขาหนึ่งทีตามมารยาท


           "ไม่เป็นไรหรอก แต่ว่านะเป็นหญิงเป็นนางก็ไม่ควรมาเดินในที่เปลี่ยวๆคนเดียวแบบนี้นะ มันอันตราย" เขาเตือนผม และครั้งนี้ผมก็ได้เห็นหน้าเขาชัดๆ


           สลัด!!! หล่อโฮก!! ในโลกเก่าผมหน้าตาแบบนี้มันดาราวงบอยแบนด์เกาหลีชัดๆ!!


           "โอ๊ะ! ลืมแนะนำตัวไปเลยข้าชื่ออาเธอร์นะแล้วเจ้าล่ะ" เป็นคนที่เฟรนด์ลี่จริงๆ


           "เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เจ้าบอกว่าชื่ออะไรนะ?"


           "หือ...ก็ข้าชื่ออาเธอร์ไง" 


           "....."


           ไม่หรอกม้างง!! คงไม่ใช่หรอกม้างง!! คนชื่ออาเธอร์มีเยอะออกถมไป!!


           ใช่ๆ คงไม่ใช่หรอก!!!


           ........

           ...

           .

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #9 ริลัค คุม๊า (@sunanta1047) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 20:20
    เอ้อออคงไม่ใช่หร๊อก!! คิดมากอะคนเรา
    #9
    0
  2. วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:50

    โอ้ยย 5555 นว้องงงง
    #8
    0