พระเจ้าครับ ขอต่อยหน้าสักทีได้มั้ยครับ (Yaoi/BL)

ตอนที่ 3 : เข้าเมืองหาที่พักพิงแล้วเตรียมหารายได้!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 เม.ย. 62








          หลังจากที่พระเจ้าชิ่งหนีไปตัวผมก็นั่งทำใจอยู่นานแสนนานก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปทางที่ได้ยินเสียงน้ำไหล ก่อนอื่นก็ต้องหาหมู่บ้านไม่ก็เมืองก่อนล่ะนะ

          อย่างที่คิดผมเดินมาเจอแหล่งน้ำที่ถูกโอบล้อมไปด้วยต้นพืชสีเขียวละลานตากับน้ำแอ่งเล็กๆกระจัดกระจายรายล้อม เป็นน้ำตกที่มีน้ำสีใสไหลลงมากระทบพื้นหินเบื้องล่าง พื้นดินที่ผมเหยียบมันชุ่มน้ำจนเป็นโคลน จะว่าไปร่างที่พระเจ้าหน้าเด็กสร้างให้ผมนี่หน้าตาเป็นยังไงกันนะ

          ผมก้มลงมองเงาตัวเองไหนน้ำแล้วก็ชะงักไป ใบหน้าที่ปรากฎในผืนน้ำคือใบหน้าเรียวเล็ก นัยน์ตาสีประหลาดที่ผสมกลมกลืนกันระหว่างสีชมพูและสีฟ้ามันดูราวกับอัญมณีล้ำค่า ริมฝีปากสีพีชอ่อนรับเข้ากับผิวสีขาวเนียน

          "....."

          "พระเจ้า!!! ท่านจะให้ผมจบชีวิตเพระาถูกข่มขืนตายเหรอ!!" ไอ้หน้าแบบนี่เพิ่มโอกาสล่อคนหื่นเลยนะเฟร้ย! ทำไมไม่ทำให้ผมหน้าจืดๆเหมือนตัวประกอบล่ะถ้าแบบนั้นน่ะมีโอกาสรอดสูงกว่าเยอะเลย! ทำไมท่านถึงโหดร้ายกับผมแบบนี้- ฮือออ!!! ชาติก่อนผมไปปลิดชีวิตบิดาท่านมารึไง!!

          ระหว่างที่ผมนั่งคร่ำครวญอยู่นั่นเอง ผมก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองเป็นชายหรือหญิงกันแน่ตอนมาแรกแรกๆก็รู้สึกโหวงๆอยู่หว่างขานิดหน่อยด้วย อย่าบอกนะว่า!!

          หมับ!

          ผมใช้มือจับหน้าอกตัวเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะไม่มีอะไรนูนออกมาเลย แต่ผมก็อยากได้คำตอบจริงๆว่าทำไมรู้สึกโหวงๆที่หว่างขาแปลกๆ

          ผมค่อยๆใช้มือไปจับหว่างขาตัวเองอย่างหวั่นๆ ด้วยความหวังว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่ผมคิด พอผมจับเท่านั้นแหละ

          "ม...ไม่มี" ผมหน้าถอดสีทันที ทำไมน้องชายผมถึงได้หายไปล่ะ!!!

          "พระเจ้าท่านมันโหดร้าย!!!!!" ผมทรุดตัวลงไปนั่งจิตตกอย่างรุนแรง ในหัวมีแต่คำสบถด่าถึงพระเจ้าหน้าเด็กวนซ้ำไปมา

          ดูเหมือนพระเจ้าจะทนไม่ไหวจึงส่งข้อความเสียงมาหาผมอีกครั้ง

          'เจ้ามนุษย์เลิกโวยวายสบถด่าสาปแช่งเราเถอะ เราหูชาไปหมดแล้วนะ งือ...'

          "พระเจ้านี่ท่านส่งผมมาในร่างแบบนี้จะไม่ให้ผมโวยวายได้ไง!!"

          'หายห่วงเถอะน่า ยังไงเจ้าก็ไม่ถูกข่มขืนตายหรอกร่างกายนี้ทรทานจะตายไป'

          "นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ!!"

          'ไม่ต้องกังวลถึงจะไม่มีไอ้นั่นแต่เจ้าก็ไม่มีมดลูกเหมือนกัน สรุปง่ายๆก็อยุ่ในสภาพไร้เพศไง'

          ผมได้ยินพระเจ้าหน้าเด็กบอกแบบนั้นผมก็ใจเย็นลงนิดหน่อย

          "แล้วทำไมต้องส่งมาหน้าตาแบบนี้ด้วยนี่มันล่อพวกคนหื่นชัดๆ"

          'ถ้าสร้างไม่ให้ดูดีก็เสียศักดิ์ศรีพระเจ้าหมดสิ บู่ว'

          เหมือนผมกำลังเห็นพระเจ้าทำหน้ายู่อยู่เลย แต่อย่าคิดนะว่าผมจะให้อภัยท่านน่ะ!!

          'ก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไรนี่นาเเจ้าน่ะได้พรทักษะการต่อสู้จากเราไปแล้วนี่นา เราไปล่ะคราวหลังก็อย่าบ่นดังมากนะ เราจะไปนอนแล้ว ฮ้าว...งืมๆ'

          "เห้ย! เดี๋ยวสิท่าน!!"

          จู่ๆก็ตัดสาย(?)ไปแบบนี้มันน่าต่อยซะจริงเอาเถอะยังไงผมก็ใจเย็นลงนิดหน่อยแล้ว อย่าลืมเป้าหมายหลักของตัวเองสิผมตบหน้าเรียกสติตัวเอง ก่อนที่จะเดินไปตามแม่น้ำ ผมคิดว่าจะต้องมีหมู่บ้านไม่ก็เมืองสักแห่งแน่ๆ เพราะสมัยนี้ไม่น่าจะมีไฟฟ้าใช้ที่ที่ผู้คนอยู่อาศัยก็ต้องเป็นใกล้แหล่งน้ำอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ


          .
          .
          .

          ผ่านไปนานหลายชั่วโมงในการเดินเท้าผมก็เจอหมู่บ้านซะที! ไม่เชิงหมู่บ้านหรอกน่าจะเป็นเมืองมากกว่า เอ...จะว่าไปยังไม่มีเงินเลยนี่นาจะทำยังไงดีหว่า?

          จริงสิ! ผมมีพรข้อนั้นอยู่นี่นาลืมไปได้ยังไงไม่รู้หอกว่าใช้ยังไงแต่ก็ต้องลองดูก่อน ผมหลับตาลงในหัวนึกถึงหินอัญมีหลากสีที่เคยเห็นในทีวี ก่อนที่จะมีแสงสว่างจางๆที่มีขวาที่มีสัญลักษณ์ลายปีกกนกไทย ฉับพลันก็มีก้อนอัญมณีหลากสีขนาดเล็กใหญ่บ้างวางเรียงรายยู่ในถุงสีขาวหม่นๆ เหมือนที่ผมจินตนาการไว้เป๊ะ!

          ผมไม่รู้ว่าพวกเขาใช้เงินอะไรกันในยุคนี้ ก็เลยเอาอัญมณีที่ไม่ว่ายุคไหนๆก็ล้ำค่าไปแทน ผมเอาถุงอัญมณีเข้าไปเก็บไว้ในตัวก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวเมือง

          ระหว่างที่เดินเข้ามาผมรับรู้ได้เลยว่าตัวผมกำลังตกเป็นเป้าสายตาอยู่! ก็ดูการแต่งกายของผมกับพวกเขาสิแถมมาโทนสีขาวแล้วไม่ใส่รองเท้าแบบนี้อีก แล้วก็เส้นผมสีดำขลับที่ยาวเลยสะโพกจนมาถึงเข่ากำลังยาวสยายกับสายลมดุจพรีเซ็นเตอร์ขายแชมพูก็ไม่ปาน นี่ยังไม่นับรวมเรื่องหน้าตานะ!

          นี่ผมลืมรวบมัดผมนี่ได้ยังไงเนี่ย! แต่ว่ารวบมัดไปมันก็ยาวอยู่ดีนี่หว่าช่างมันก็แล้วกัน ผมเดินบนทางเท้าที่ปูด้วยหินด้วยเท้าเปล่า ทั้งๆที่เป็นช่วงที่แดดเปรี้ยงๆ แท้ๆแต่ผมกลับไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด

          "นี่ๆ พี่สาวท่านสนใจให้พวกข้าทำผมให้มั้ย?" ผมรู้สึกได้ถึงมือน้อยๆของใครบางคนมากระตุกแขนเสื้อของผม ผมจึงหันไปมองก็เห็นกลุ่มเด็กน้อยที่กำลังยิ้มตาหยี ผมที่กำลังมีปัญหากับเจ้าผมยาวๆนี่อยู่พอดีก็เลยเดินตามพวกเขามา

          "เชิญนั่งเลยๆ" ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กที่อยู่ในที่ร่มข้างทาง ก่อนที่พวกเด็กๆจะเริ่มถักเปียให้ผม พวกเขาดูสนุกกับการทำผมให้ผมมากอาจจะเพราะไม่เคยเจอคนที่ผมยาวขนาดนี้มาก่อนก้ได้ ผ่านไปไม่นานนักก็เสร็จเรียบร้อยเพราะถักเปีย เจ้าผมที่ยาวรุ่มร่ามก็เลยหดลงยาวเพียงสะโพกของผมเท่านั้น แถมยังมีบริการประดับดอกไม้ให้เส็จสรรพอีก จะเอาออกก็ไม่กล้าเกรงใจพวกเด็กที่ทำให้

          "ขอบใจพวกเจ้ามากๆนะ" ผมส่งยิ้มให้พวกเด็กๆเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบหินหลากสี(หรืออัญมณี)ให้พวกเขาไปคนละก้อน ดูพวกเด็กๆจะชอบใจมันมากเสียด้วย

          "พวกเจ้ารู้รึเปล่าว่าโรงแรมไปทางไหน?" ผมถามเด็กๆออกไป พวกเขายิ้มก่อนที่จะชี้นิ้วไปหาเด็กคนหนึ่งในกลุ่มพวกเขา 

          "โซเฟียจะพาไปเองนะ" เด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาลถักเปียคู่ยิ้มให้ผมก่อนที่จะจูงมือผมมาที่โรงแรม

          "พี่สาวรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะไปเรียกคุณแม่ให้" ผมนั่งรอตามที่บอกระหว่างนั้นก็มองสำรวจไปรอบๆที่นี่เป็นอาคารที่สร้างด้วยหินกับไม้ ข้างล่างเป็นบาร์ขนาดเล็กแต่ชั้นสองน่าจะเป็นห้องพัก

          เวลานี้คนเข้าร้านไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ สักพักเด้กผู้หญิงที่ชื่อโซเฟียก็เดินมาพร้อมกับหญิงสาววัยกลางคนที่คาดว่าน่าจะเป็นแม่ของเธอเดินเข้ามาหาผม

          "แม่หนูจะพักที่นี่ก็วันกันล่ะ?" เธอถามอย่างเป็นมิตร แต่ทำไมมีแต่คนเข้าใจผิดว่าผมเป็นผู้หญิงกัน! แต่ช่างเถอะก็ดูหน้าตาแล้วจะเข้าใจผิดก็ไม่แปลก

          "สักสามวันน่ะครับ" ผมตอบออกไป เจ้าของโรงแรมตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

          "นี่เจ้าเป็นผู้ชายหรอกรึ? หน้าหวานซะจนข้าคิดว่าเป็นผู้หญิงเสียอีก" 

          "สามวันก็ 15 เหรียญทองแดงจ้ะ" เธอยิ้มอย่างอบอุ่น

          "เอ่อข้ามีแต่เจ้านี่ พอจะชำระแทนเงินได้รึเปล่า?" ผมหยิบเจ้าเม็ดหินหลากสีออกมาให้เธอดู เจ้าของร้านทำหน้าตกใจก่อนจะส่ายหน้าไปมา

          "เจ้านี่มีมูลค่ามากเลยนะ แค่ก้อนเดียวก็ยังมากเกินไปสำหรับสามวันเลย" เธอตอบผม

          "แต่ข้ามีแค่เจ้านี่ติดตัว ท่านเอาไปเถอะ" ผมยื่นเจ้าเม็ดหินให้นสามก้อนแต่เธอรับไปเพียงแค่ก้อนเดียว

          "เช่นนั้นข้าขอรับไว้เพียงก้อนเดียว เจ้าจะอยู่กี่วันก็ได้ถ้าต้องการ"

          "แต่ว่า..." ไม่ทันทีผมจะพูดอะไรเธอก็ยิ้มให้

          "เจ้านี่มีมูลค่ามากแค่นี้คงไม่เดือดร้อนข้าหรอกทำใจให้สบายและไปพักเถอะ" ผมรับเอากุญแจห้องมาจากเธอก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังห้องพัก แล้วทิ้งตัวลงบนที่นอน

          "เอ...อยู่แบบนี้ไปก็น่าเบื่อหาอะไรทำดีกว่า" ผมลุกขึ้นมานั่งก่อนนึกถึงดอกไม้ประดิษฐ์ที่เคยทำขายอยู่ที่บ้านแล้วก็อยากจะทำแล้วเอามาลองขายดู ดูเหมือนที่นี่จะใช้แต่ดอกไม้เป็นๆเลยแฮะ ผมมองไปที่ดอกไม้ที่ประดับอยู่บนหัว 

          ผมหลับตาลงแล้วนึกถึงกระดาษหลากสี และอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในการทำดอกไม้ประดิษฐ์ ไม่นานนักผมก็เริ่มลงมือทำดอกไม้ประดิษฐ์ทันที

          "เสร็จสักที..." ผมมองดูผลงานตัวเองอย่างภูมิใจดูเหมือนเพราะมีทักษะด้านศิลปะมันเลยดูปราณีตขึ้นมาเยอะเลย ผมทำออกมาประดับในขวดแก้วใส ตะกร้าแล้วก็อ้อ! มีดอกซากุระกับไฮเดรนเยียด้วยนะ


A fehér tulipàn mentése nem a legjobb, ezért helyette ezt a kosàr vitàgot ... - #ezert #ezt #feher #helyette #kosar #legjobb #mentese #nem #tulipan #vitàgot

Pretty checked mugs of flowers. - #checked #flowers #mugs #pretty

Pink & White Floral Centerpieces: could be done white and red

สีหวานๆ...พาสเทล

สวย หวาน 🍃🌸🍃💕💕



          ผมมองออกไปนอกหน้าต่างนี่ผมทำเพลินจนมืดค่ำแล้วเหรอเนี่ย! ผมเอาพวกดอกไม้ที่ทำเสร็จแล้วไปเก็บให้เข้าที่ ก่อนที่จะดับตะเกียงแล้วเข้านอน หวังว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดีนะ

          .........
          ...
          .
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #6 โอ้มิสเตอร์~ (@Manato6456) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 19:18

    ดเห็นดอกไม้ละหิว????

    #6
    0
  2. #3 freezing-ice (@freezing-ice) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 12:16

    สนุกมากๆจ้าาาา
    #3
    0