Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 99 : PART 93 : นามที่สาบสูญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...


ฉันไม่ไว้ใจวังไอซีริชอะไรนี่เลย ก็ที่นี่มีพวกตัวเย็นเต็มไปหมดนิ่คะ แถมเหตุการณ์เมื่อชั่วโมงที่แล้ว ยังทำให้ฉันกลัวไม่หาย

'เฮือก!' 

ตกใจหมดเลยคะ ก็จู่ๆ พี่ชูก้าที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็มากุมมือฉันไว้

"ไม่เป็นไรนะ" ฉันทำให้พี่เขาเป็นห่วงอีกแล้วสินะ

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันบอก แต่ก็ยังสอดส่ายสายตามองไปทั่วห้อง ตอนนี้ฉัน พี่ชูก้า พี่จิน แรปมอน และเจโฮปมารอลีนานอยู่ที่ห้องรับแขกแล้ว 

"แจ่มเลย"

"สุดๆ อะฮยอง" พี่จินกับเจโฮปเป็นอะไรอะคะ 

"พรืด!" แรปมอนถึงกับน้ำพุ่งเลยเหรอคะ 

ฉันหันไปตามสายตาของทั้งสามคน แล้วก็เจอตัวการแล้วคะ ลีนานโจทก์ยัยเจนนี่เอง แต่...อื้อหือ! ถ้าจะเนื้อนมไข่ขนาดนี้ แบ่งมาทางนี้บ้างก็ได้นะ แถมเปิดไหล่ซะลึกเชียว คิดว่าผิวเนียนมากหรือไงคะ แต่ก็เนียนจริงๆ แหละ เสียแต่ซีดไปหน่อย มองๆ ดู นางเหมือนดอกกุหลาบกลางหิมะเลยค่ะ ก็ดูหัวแดงๆ กับชุดสีขาวนี้สิ เป็นใครก็ดูออกว่านี่เจ้าถิ่น 

"อึก" ฉันว่าฉันได้ยินเสียง...เสียงเหมือนคนกลืนน้ำลายมาจาก...ฉันว่าเสียงมันใกล้หูมากเลยนะคะ เหมือนมาจาก...

'หืม! ไอ้พี่ก้า!' อย่างนี้ต้องเจอ

"โอ้ย" ฉันหยิกแขนพี่เขาเองแหละค่ะ เล่นมองไม่เกรงใจกันเลย

"เจ็บนะจีซู" แค่นี้ทำเป็นเจ็บ ฉันจึงจ้องพี่เขาเขม็ง แล้วทำมือเป็นสัญญาณว่า 'มองพื้น!' แต่ไอ้พี่ก้ายังมามองหน้าต่อรองอีก 

"มองต่ำ...เดี๋ยวนี้เลย" ฉันออกคำสั่ง สีหน้าจริงจัง นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันสั่งพี่เขาจริงจังแบบนี้ 

"เออๆๆ" แล้วก็ได้ผลซะด้วย

"หนูเจนนี่ล่ะ" มาถึงก็ถามหาเจนนี่เลยนะคะ 

"เดี๋ยวก็คงตามมาค่ะ" ฉันตอบ

"งั้นรอให้มากันครบก่อนก็แล้วกัน" ลีนานนั่งลงที่หัวโต๊ะ

"ไอ้ม่อน สองคนนั้นมันมาด้วยกันได้ไงวะ" พี่จินเอ่ยขึ้น สองคนนั้น หมายถึง...



O[]O Oh My God! วี! โรเซ่! วี! โรเซ่! วี! โรเซ่! 



สองคนนี้เดินมาด้วยกัน แถมยัง...

"จับมือกันมาด้วยว่ะมึง" ค่ะ ตามที่เจโฮปว่าเลยค่ะ 'จับมือกันเหรอ? หือ...เป็นไปได้?'

"กูก็ไม่รู้" ไม่ใช่แค่แรปมอนหรอกค่ะที่ไม่รู้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มันยิ่งกว่าอเมซิ่งอีกนะ แถม...นั่นวีทำอะไรอะคะ เลื่อนเก้าอี้ให้โรเซ่ด้วยเหรอ 'หือๆๆ' บอกฉันทีว่าฉันไม่ได้ฝันไป

"ขอบใจ" โรเซ่ว่า แล้ววีก็นั่งลง...ข้างกันอีกเหรอ! พระเจ้า! ตายสิบหนจะได้เห็นภาพแบบนี้มั๊ยคะ

"เป็นสุภาพบุรุษจังนะมึง" พี่ชูก้าแซว แต่ดูคำตอบของวี

"ผมดูแลแฟนผมผิดตรงไหน"

"แฟน?" o_O พวกฉันอึ้ง! ทึ้ง! เสียว! กันไปแล้ว และยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่เมื่อ...

"ค่ะ แฟน" โรเซ่พูดเองเลยนะ นางพูดเองเลยนะ 

"มันไปเป็นแฟนกันตั้งแต่ตอนไหนวะ" จินกระซิบถามแรปมอนกับเจโฮป แต่เหมือนเจโฮปจะรู้คำตอบอยู่แล้

"อ่อ...ตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว ฮ่าๆๆ" ตอบเอง หัวเราะ รู้เรื่องอยู่คนเดียวเลยค่ะ

"ตกลงสองคนนี้เป็นคู่รักกันจริงเหรอ" ลีนานดูอยากรู้นะคะ

"ใช่ครับ สดๆ ร้อนๆ ผมนี่แหละเป็นพ่อสื่อ" เรื่องนี้มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่นอน ฉันฟันธง!

"เอาเป็นว่า ข้าจะจับตาดูพวกเจ้าสองคนอย่างใกล้ชิดเลยทีเดียว" แล้วทำไมลีนานต้องพูดแบบนี้กับคู่รักสายฟ้าแลบด้วยล่ะ งงอะ

"คุยเรื่องอะไรกันเหรอ" เจนนี่กับจีมินมาแล้วค่ะ มาพร้อมลิซ่ากับจองกุก

"อ่อ คุยเรื่องข้าวใหม่ปลามันกันอยู่นะ" พี่เจโฮปแกจะยิ้มอะไรอยู่คนเดียวอะคะ คนอื่นงงเป็นไก่ตาแตกกันอยู่แล้ว 

"ข้าวใหม่ปลามัน?" เหมือนสี่คนนั้นจะเข้าใจว่าเป็นฉันกับพี่ชูก้าจึงพร้อมใจกันหันมาหาเราสองคน แต่ฉันกับพี่ชูก้าก็พร้อมใจกันส่ายหน้า แล้วชี้ไปที่คู่รักสายฟ้าแลบ และพอสี่คนนั้นรู้...

เจนนี่นิ่งเป็นหินไปแล้วค่ะ จีมินทำตาโตเท่าไข่ห่าน ยัยลิซเอามือป้องปากแล้วทำตาโต ส่วนจองกุกกระพริบตาปริบๆ เหมือนไฟกระพริบเลยแหละ บอกแล้วคะว่าเรื่องนี้มัน ช็อคซีนีม่ามาก

"ฮึๆ น่าสนุกดีจัง" ลีนานเอ่ยขึ้น ก่อนจะปลุกเราขึ้นจากสถานการณ์อันมึนงงนี้

"เชิญนั่งก่อนเถอะ ข้าอยากคุยเรื่องของเราแล้ว" เธอว่า แล้วพวกเราทุกคนถึงได้สติ อีกสี่คนจึงรีบมานั่งที่

"เอาล่ะ คงมาครบกันแล้ว งั้นข้าเริ่มเลยนะ"

"เดี๋ยวก่อน!" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาขัดลีนาน เสียงที่มาพร้อมควันสีขาวแบบนี้

"ลืมข้าได้ไงกัน"

"คุณยาย!" 

"สวัสดีหลานๆ" ยายแคสเปียร์มาได้ไงคะ

"มาได้ไงคะเนี่ย" ฉันถาม

"เอ้า! ก็ยายนี่แหละคือคนที่นายท่านส่งมาก่อนล่วงหน้า" ไม่น่าล่ะถึงไม่เห็นหน้าแกหลายวันเลย

"ทีนี่หวังว่าข้าจะเริ่มได้เสียทีนะ" ลีนานว่า

"เชิญท่านเลย" ยายแคสเปียร์บอก

"แคสเปียร์บอกพ่อเจ้าฝากสารมาหาเรา" ลีนานเริ่มเข้าเรื่อง

"ไม่ใช่เรา เพียงแค่เขา ชายผู้ไร้นาม" เจนนี่ตอบ สงครามประสาทกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วใช่มั๊ยคะทุกคน

"จริงๆ เขามีนามนะ แต่นามของเขาสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อน" ลีน่าว่า 'นามที่สาบสูญเหรอ' ใครล่ะคะ

"ข้าขอสารนั่น" ลีนานว่า

"เจ้าก็รู้ว่าเจ้าอ่านมันไม่ได้" เจนนี่บอก

"ข้ารู้ แต่สารนั่น ผู้ที่จะมอบมันให้กับเขาไม่ใช่ท่านคุณหนู" เจนนี่จ้องลีนานนิ่งเลยคะ

"จะบอกว่าข้าไม่คู่ควรสินะ" เอาแล้วๆๆ เจนนี่เริ่มมีน้ำโหซะแล้ว

"ใช่" ลีนานก็ตอบชัดตอบตรงเกินไปนะคะ

"งั้นคนที่คู่ควรก็คงเป็นเจ้าล่ะสิ" เจนนี่ถามกลับ ฉันได้แต่ภาวนาในใจว่าอย่าให้ลีนานตอบว่าใช่เลย ฉันยังไม่อย่าเห็นความพินาศนะคะ

"ไม่" เฮ้อ! โล่งไปที

"แต่คนที่คู่ควรคือหนูคนนี้"

"ฮะ! หนู หนู หนู หนูเหรอคะ" ฉันเหรอ! พระเจ้า! ฉันอาจจะฟังผิดไป

ฉันหันไปมองเจนนี่ เจนนี่มองฉันสายตาเหมือนมีคำถามอยู่เต็มไปหมด เธอกำลังสงสัยฉันเหรอ แล้วยัยนี้จะเคืองฉันด้วยเปล่าคะเนี่ย ลีนานนะลีนาน โยนขี้มาให้ฉันซะแล้ว

"คือ...หนูว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ๆ เลยค่ะ ลูกลุงลักซ์คือเจนนี่ ไม่ใช่หนู เพราะงั้น คนที่เหมาะสมควรเป็นเธอ ไม่ใช่หนู" ฉันรีบแก้ตัวดีกว่าค่ะ ฉันยังไม่อยากแตกหักกับยัยเจนนะ

"เรื่องนั้นข้ารู้ แต่ยังไงเจ้าก็คือคนที่คู่ควรอยู่ดี" 

ฉันไม่ชอบบรรยกาศที่ทั้งห้องเงียบลงแบบนี้เลย ฉันหันกลับไปมองเจนนี่อีกครั้ง แล้วส่ายหน้าค่อยๆ เพื่อบอกเธอว่า 'ฉันไม่รู้เรื่อง' แต่เจนนี่หันหน้าหนีไปทางอื่นแล้วค่ะ เธอต้องเสียใจมากแน่ๆ

"แต่หนู..."

"โรนิน!" ฉันกำลังจะปฏิเสธคำพูดของลีนาน แต่จู่ๆ นางก็เรียกผู้ติดตามขัดขึ้นมา ชายที่ชื่อโรนินเดินเข้ามาหานางแล้วกระซิบอะไรบางอย่างกับนาง ก่อนจะถอยกลับไปที่เดิม

"วันนี้วังไอซีริชรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนักที่ได้ต้อนรับพวกท่าน ลูกหลานชาวอกาธอน และสามัญคนธรรมดา ข้าและสหายข้า" สหายนางเหรอคะ

"บุรุษไร้นามที่พวกท่านตามหา ยินดียิ่งที่จะกล่าวคำว่าต้อนรับ อีกครา"



ติ้ง!



เสียงนี้ดังขึ้นมาทันทีที่ลีนานพูดจบ



ติ้ง! 



เสียงนี่มัน...



ติ้ง!



เสียงเปียโนไม่ใช่เหรอคะ



ติ้ง! 



ทันทีโน๊ตตัวทีสี่ดังขึ้น จู่ๆ ในหัวฉันมันก็เกิดภาพบางอย่างขึ้นมาค่ะ

ภาพของแกรนด์เปียโนตัวใหญ่สีดำ ที่มีมือใหญ่ของชายคนหนึ่งกำลังบรรเลงมันอย่างชำนาญ และไม่ใกล้ไม่ไกล ข้างๆ กัน ปรากฏมือเล็กๆ ของเด็กหญิงตัวน้อย เจ้าของรอยยิ้มรูปหัวใจ เธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุข ความสุขจากการได้เล่นเปียโนข้างๆ ชายคนนั้น ชายคนนั้นยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู พวกเขาสองคนเข้าขากันเป็นอย่างดี ชายคนนั้นส่งยิ้มไปให้หญิงสาวอีกคนที่ยืนร้องเพลงอยู่หน้าเปียโน เสียงหวานใสของหญิงสาวถูกกลบด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงตัวน้อย แล้วชายหญิงทั้งสองก็หัวเราะให้กับความน่ารักของเธอ



ครืด!



ฉันลุกขึ้นแล้วผลักเก้าอีกไปด้านหลัง ก่อนจะหันหน้าไปหาเสียงนั้น ม่านสีทองที่เคยปิดไว้ก่อนหน้าตอนนี้ถูกเลื่อนออกแล้ว เผยให้เห็นเพียงบุคคลคนหนึ่งในชุดคลุมตัวโย่งที่สวมทับเสื้อขนสัตว์ เสื้อคลุมยาวปิดหน้าปิดตาเขาไปหมด มองเห็นแต่เคราและปลายผมหยักศกสีน้ำตาลดำที่โผล่พ้นเงาของเสื้อคลุมออกมา 

คนอื่นอาจจะสงสัยว่า บุคคลคนนี้คือใคร แต่ไม่ใช่กับฉันแน่ ทั้งทำนอง จังหวะ น้ำหนักที่ลง มือที่พลิ้วไหวไปตามเสียงเพลงนั้น ทุกๆ อย่างมันชี้ไปหาบุรุษหนึ่งเดียวที่ฉันเคยรู้จัก เจ้าของนามที่สาบสูญ 

จู่ๆ น้ำตาฉันก็ไหลออกมา น้ำตาจากความรู้สึกอัดอั้นที่อยู่ข้างในใจฉัน และเท้าฉันก็ก้าวไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ

"จีซู" เสียงชูก้าแว่วมา 

"ปล่อยนางไป" แม้แต่เสียงของลีนานก็เป็นเพียงแค่เสียงกระซิบ เสียงเดียวที่ฉันได้ยินอย่างชัดเจน คือ เสียงเปียโนที่กำลังบรรเลงอยู่นี้ ฉันเดินเข้าไปหาเสียงนั้น จริงๆ ไม่ใช่เสียงนั้นหรอกค่ะ แต่เป็นชายคนนั้น ฉันเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว แต่...



ติ้ง!



โน๊ตตัวสุดท้ายได้บรรเลงจบลง แล้วเท้าฉันก็หยุดอยู่ตรงนั้น ทำไมฉันถึงไม่เดินต่อไปนะ ฉันเอาแต่ถามตัวเอง อาจจะเป็นเพราะฉันกลัวว่ามันอาจจะไม่ใช่ในสิ่งทีหวัง แล้วฉันก็ต้องเจ็บปวดอีกครั้ง แต่ว่า...

ชายคนนั้นลุกขึ้นจากเก้าอี้ออกมาแล้ว และเขากำลังเดินตรงเข้ามาหาฉัน ฉันมองไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำ เห็นแค่หนวดและปลายผมที่โผล่พ้นฮู้ดออกมา เขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ถ้าเป็นเวลาปกติ ฉันคงก้มตัวส่องดูหน้าของเข้าไปแล้ว แต่ครั้งนี้ใจฉันมันบอกว่า 'รอก่อน' ฉันจึงได้แต่ยืนนิ่ง แล้วรอดูว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรต่อไป

เราหยุดยืนนิ่งต่อหน้ากันซักครู่ค่ะ จนกระทั่งเขาเริ่มขยับตัว และใช้มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้ผ้าคลุม ฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาจะทำอะไร จนกระทั่งสิ่งๆ นั้นโผล่พ้นผ้าคลุมออกมา แล้วเขาก็ยื่นมันให้ฉันโดยไม่พูดอะไร 

"กุหลาบสีเหลือง" ฉันเอ่ยเสียงสั่น และก่อนที่ฉันจะฝืนน้ำตาตัวเองไม่อยู่



หมับ!



ฉันโผเข้ากอดเขาทั้งน้ำตา กอดแน่นๆ กอดที่คิดว่านี้จะเป็นกอดสุดท้ายในชีวิต

"ฮือๆๆ"

"จีซู" เสียงพวกฉันดังมาจากด้านหลัง ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะฉันเสียใจนะ และไม่ได้กำลังเจ็บปวดอยู่ แต่มันคือ ความคิดถึงที่อัดอั้นมานานหลายปี

"หนูคิดถึง ฮือ...คิดถึง ฮือๆๆๆ คิดถึงมากเลย ฮือๆๆ" เขากอดฉันตอบ แล้วใช้มือลูบหัวและหลังฉันเพื่อปลอบประโลม

"หนูนึกว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ฮือๆ หนูคิดว่าพ่อตายไปแล้วซะอีก ฮือๆๆ"

"พ่อ!!" ใครจะตกใจก็ช่างคะ ขอแค่ตอนนี้ฉันได้กอดคนที่ฉันรักไว้นานๆ ก็พอ 

"พ่อกลับมาหาหนูกับแม่แล้ว ฮือๆๆ พ่อคะ" ฉันร้องไห้อย่างไม่อายใครเลยค่ะ ก็ฉันดีใจนี่นา

"จีซู" พ่อเอ่ยขึ้นแล้วจับที่ไหล่ทั้งสองข้างของฉัน ก่อนจะค่อยๆ ผลักตัวฉันออก เขาต้องเป็นพ่อฉันสิคะ ฉันมั่นใจ แต่ถ้าไม่ใช่...

"งอแงตั้งแต่เด็กจนโตจริงๆ เลย ลูกพ่อ" เย้! นึกว่าจะเงิบซะแล้ว พ่อว่าแล้วใช้มือเช็ดน้ำตาให้ฉัน แถมยังแซวฉันอีกว่า

"เป็นผู้หญิงร้องไห้ก็พอ น้ำมูกไม่ต้อง" 

"พ่ออะ ฮือๆ"

"โอ๋ๆๆ เอ้าสั่ง!" พ่อฉันเปิดเสื้อคลุมทำไมอะคะ

"อะไรคะพ่อ"

"งอแงแล้วยังซื่อบื้ออีกนะเจ้า มานี่" แล้วพ่อก็ดึงฉันเข้าไปหา ก่อนจะยกผ้าคลุมมาไว้ต่อหน้าฉัน แล้วบอกว่า

"สั่ง"

"คะ?"

"น้ำมูกเจ้าน่ะ" 

"ไม่เอาอะคะ เดี๋ยวเสื้อพ่อเปื้อน"

"สั่ง!" น้ำเสียงเชิงบังคับแบบนี้

"งั้นหนูไม่เกรงใจนะ ฟรืดดด!!" พ่อเป็นคนบอกเองนะ

"ค่อยโล่งขึ้นหน่อยค่ะ" ฉันว่าแล้วส่งยิ้มไปให้พ่อ แต่มันน่าหงุดหงิดไอ้ฮู้ดใหญ่ๆ นี่แหละค่ะ วันนี้ฉันจะมองเห็นหน้าพ่อมั๊ยเนี่ย

"ถ้าเจอหน้าแม่เจ้า พ่อคงต้องต่อว่าซักหน่อย และคงต้องส่งเจ้าไปเรียนว่าด้วยเรื่องการประพฤติตนให้สมเป็นหญิงด้วย" ฮะๆๆ อะไรนะคะ เรียนการประพฤติตนให้สมเป็นหญิงเหรอ

"หนูไม่สมเป็นหญิงยังไงคะ" ฉันถามซื่อๆ

"แล้วที่สั่งน้ำมูกฟรืดใหญ่เมื่อครู่ มันใช่สิ่งที่หญิงพึงกระทำมั๊ย" 

"ก็พ่อบอกให้สั่งนิ่คะ" ฉันแก้ตัว ก็พ่อบอกฉันจริงๆ นิ่

"การสั่งมันมีระดับของมัน" ฮะ! คือสั่งน้ำมูกก็มีระดับการสั่งงี้น่ะเหรอ คือ...ยังไงอะ ระดับลมที่ปล่อย ความดันลมอย่างงี้เหรอ ถ้าฉันต้องไปเรียนอะไรที่ลึกซึ้งขนาดนั้น ขอนั่งทำเล็บให้เจ้าลา Mored ยังจะดีซะกว่า

"พ่อคงใส่ผ้าคลุมผืนนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้วล่ะ" แหมพ่อฉัน แล้วบอกว่าไม่กลัวเปื้อน

"โรนิน"

"ขอรับ" มาเร็วจริงๆ เลยค่ะ

"ช่วยเอาผ้าคลุมนี้ไปซักทีนะ" ในที่สุดพ่อฉันก็ถอดหน้ากาก เอ้ย! ถอดผ้าคลุมออกซักที เผยให้เห็นหน้าตาอัน...

"โห...ยังเป็นหนุ่มเครางามอยู่เหมือนเดิมเลยนะคะ" ฉันแซวพ่อ ก็พ่อดูไม่เปลี่ยนเลยอะ แค่มีตีนกากับผมหงอกนิดหน่อย นอกนั้นก็แทบจะเหมือนเดิม

"ก็นี่มันเคราเสน่ห์" เพิ่มเติมคือความหลงตัวเองนี่แหละคะ 





Suga talk...


"โรนิน"

"ขอรับ" 

"ช่วยเอาผ้าคลุมนี้ไปซักทีนะ" ชายไร้นามที่อ้างว่าเป็นพ่อจีซูถอดผ้าคลุมออกแล้วครับ และเขา...'หน้าตาคุ้นๆ แฮะ'

"โห...ยังเป็นหนุ่มเครางามอยู่เหมือนเดิมเลยนะคะ" เอ๊ะ...ผมว่าผมเคยเจอเขาที่ไหนนะ รูปร่างแบบนี้ เครายาวแบบนี้ แถมดวงตาสีฟ้าคู่นี้

"ก็นี่มันเคราเสน่ห์" 

ดวงตาที่เหมือนรอยั้งใจคนอื่นอยู่ คุ้นๆ ใช่มั๊ยครับ เพราะเขาเหมือนมากเลย อย่าใช่คำว่าเหมือนดีกว่า เพราะเขาคือคนคนเดียวกันเลยแหละ 'พ่อค้ากล่องเพลง' เจ้าของร้านเครื่องประดับข้างทาง เขาคือพ่อของจีซูเองเหรอครับ

"โรมาน เชิญทางนี้เถอะ ข้าว่าเด็กๆ คงอยากรู้จักท่าน" ลีนานเอ่ยขึ้น หลังจากที่เห็นว่าพ่อลูกคุยกันพอหอมปากหอมคอแล้ว 

พ่อจีซูเดินโอบไหล่จีซูเข้ามาหาพวกเรา จีซูดูมีความสุขมากจริงๆ ครับ เทียบกับชั่วโมงที่แล้ว ตอนนี้เธอคงลืมความกลัวทุกๆ อย่างไปหมดแล้ว ผมดีใจที่เห็นเธอเป็นแบบนี้นะ ผมเห็นพ่อจีซูมองมาที่ผม ผมมั่นใจว่าเขาจำผมได้ เพราะเขายิ้มน้อยๆ มาให้ผม ผมจึงโค้งหัวทำความเคารพเพื่อเป็นการทักทาย ท่านจึงพยักน้อยๆ รับ แล้วทุกคนก็ทำความเคารพตามผม

"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ"

"สวัสดี" ท่านยิ้มใจดีส่งให้ทุกคน

"ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้ารู้จักเขาอย่างเป็นทางการ นี่คือโรมาน สหายข้า ชายไร้นามที่พวกเจ้าตามหา" ลีนานเอ่ย

"ส่วนเด็กพวกนี้ ข้าคงไม่ต้องแนะนำให้เจ้ารู้จักนะโรมาน" ลีนานหันไปบอกพ่อจีซู

"ใช่ ไม่จำเป็นหรอก ลักซ์บอกข้าหมดแล้ว" อดีตผู้นำแห่งอกาธัซกับผู้นำแห่งอกาธอนรู้จักกันเป็นการส่วนตัวอย่างนั้นเหรอ 

"คุณ...คือ โรมาน จริงๆ เหรอคะ" เจนนี่ถามอย่างสงสัย สายตาบ่งบอกให้รู้ว่าเธอกำลังสับสนอยู่ พ่อยังไม่ได้เอ่ยปากเลยครับก็โดนลูกสาวขโมยบทไปก่อนแล้ว

"ก็ใช่สิยะ นี่พ่อฉันเอง ฉันยืนยันได้" ดูเหมือนคำตอบของจีซูจะทำให้เจนนี่ใบ้กินซะแล้ว

"แต่...คุณลุงไม่ได้ตายไปแล้วเหรอคะ" ลิซ่าถามขึ้น

"แค่เกือบตายน่ะ" ท่านตอบ

"เกือบตาย? ฝีมือคาร์เมนเหรอคะ แล้วพ่อรอดมาได้ยังไง" จีซูถามขึ้น

"ใช่ ฝีมือคาร์เมน ส่วนเรื่องที่พ่อรอดมาได้นั้น เพราะลีนาน และพ่อเจ้า" พ่อจีซูหันไปบอกเจนนี่ เธอดูน่าสงสารนะครับ ดูเหมือนเด็กหลงทางเลยตอนนี้

"เล่าให้หนูฟังได้มั๊ยคะ" เจนนี่ถามเสียงค่อย

"ได้สิ ยินดีเสมอ" พ่อจีซูรับคำ ก่อนจะเริ่มว่า

"เรื่องมันเกิดเมื่อ 12 ปีก่อน หลังจากที่คาร์เมนกำจัดลูกกับภรรยาข้าทิ้งไป..." 

ผมจะขอเล่าคร่าวๆ โดยสรุปก็แล้วกันนะครับ คือ ลุงโอมานพอรู้จากคาร์เมนว่าป้าซูลินกับจีซูตายแล้ว แกก็ทุกข์ใจเป็นอย่างมาก แต่ด้วยความที่หน้าที่ผู้นำมันค้ำคออยู่จึงต้องดำรงชีวิตต่อไป แต่ในใจลุงแกก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าสักวันคาร์เมนคงไม่ปล่อยแกไว้แน่ เพราะมนตร์ดำที่คาร์เมนเคยใช้กับแกมันใช้ไม่ได้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่แกเจอกับป้าซูลิน หลังจากวันนั้น แกก็เล่นละครตบตาคาร์เมนมาตลอดว่ามนตร์ดำของนางยังไม่เสื่อม 

จนกระทั่งวันหนึ่ง คาร์เมนสั่งให้แกยกทัพไปบุกอกาธอน ลุงแกบอกว่าถ้าเป็นแต่ก่อนแกคงยอมทำให้ แต่ในตอนนั้นความ คิดของแกเป็นของแกเองแล้ว ไม่ได้อยู่ใต้อำนาจบังคับการของใคร แกเข้าใจดีว่า อกาธอนไม่ต้องการสงคราม ไม่ต้องการครอบครองอกาธัซ อกาธอนต้องการเพียงความสงบสุข แต่ตรงข้ามกับคาร์เมนผู้โหยหาสงคราม นางต้องการยึดทุกอย่าง ไม่ใช่แค่อกาธอน แต่รวมถึงทาธารัสด้วย พูดง่ายๆ คือนางต้องการครอบครองดาวอกาธาโดยยืมมือลุงแก 

ซึ่งพอแกปฏิเสธที่จะทำตามคาร์เมน นางถึงได้รู้ว่ามนตร์ได้เสื่อมไปแล้ว ทำให้ลุงโอมานแน่ใจอย่างแท้จริงว่า ตำแหน่งท่านผู้นำแห่งอกาธัซไม่มั่นคงอีกต่อไป จึงทำการติดต่อกับลุงลักซ์อย่างลับๆ โดยอาศัยทาธารัสเป็นจุดนัดพบ 

ลุงโอมานบอกว่า การเจรจากับอกาธอนนั้นง่ายแสนง่าย แต่กับทาธารัส ทั้งลุงโอมานและลุงลักซ์ต้องยอมจ่ายเลือดเป็นค่ามัดจำเพื่อซื้อใจลีนาน ลุงทั้งสองคนกล่อมลีนานอยู่นานมาก เพราะพวกตัวเย็นรักสันโดษไม่ชอบยุ่งกับใคร แต่ลุงแกบอกลีนานว่า คาร์เมนไม่ได้สนสังคมสันโดษของพวกตัวเย็น สิ่งที่นางสนคือความเป็นหนึ่งเดียวของนางกับลูกๆ 

ลุงโอมานยื่นข้อเสนอให้ลีนานโดยการเลือกเอาว่า "เจ้าจะใช้ชีวิตสันโดษอยู่ในนรก หรือชูคอเจิดจรัสอยู่เหนือทาธารัส" 

ก็แน่นอนว่าลีนานเลือกที่จะชูคอ หลังจากนั้นจึงเกิดข้อตกลงของผู้นำสามดินแดนขึ้น โดยหัวใจหลักของข้อตกลงคือ 'การไร้ซึ่งสงคราม' นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมลุงลักซ์แกถึงหลีกเลี่ยงสงครามมาตลอด

"ขอสารให้ข้าที" ลุงโอมานยื่นมือไปหาเจนนี่ เจนนี่ค่อยๆ ยื่นม้วนสารนั้นให้ลุงแก สีหน้าเจนนี่ดูไม่ดีเลยนะครับ เธอต้องช็อคอยู่แน่ๆ ผมไม่รู้ปัญหาของครอบครัวนี้ดีเท่าจีมินมันหรอกนะ แต่ดูจากอาการเจนนี่และสีหน้าเป็นห่วงของจีมินก็คงจะเรื่องใหญ่พอตัว

ลุงโอมานค่อยๆ คลี่สารออก แล้วใช้เวลาครู่หนึ่งในการอ่าน เดาอารมณ์แกไม่ได้เลยครับ เพราะแกนิ่งมาก 

"ข้าให้สิทธิ์เจ้า" แกส่งสารนั้นต่อให้กลับลีนาน ก่อนจะหันมายิ้มน้อยๆ ให้พวกผม สารนั้นว่ายังไงบ้างครับ ทำไมลุงแกไม่พูดอะไรเลย หรือต้องรอให้ลีนานอ่านจบก่อน

"อู้ว! น่าสนใจจริง" ลีนานเอ่ยออกมาเมื่ออ่านสารนั้นจบ ก่อนจะหันไปพูดกับลุงโอมานว่า

"คงได้เวลาของท่านแล้วสหาย"

"นางบีบให้มีวันนี้จนได้" ลุงโอมานว่า ก็จะหันมาพูดกับเรา

"เอาล่ะเด็กๆ พวกเจ้าคงอยากพักผ่อนกันแล้ว เชิญตามอัธยาศัย ส่วนทางนี้ขอให้ผู้ใหญ่ได้คุยกันกันสักพัก" 

"ไปกันค่ะคุณหนู" 

"แค่เด็กๆ แคสเปียร์ เจ้า...อยู่กับเรา" ลุงแกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่ายายแคสเปียร์กำลังจะชิ่งคนแรก

"ข้าแค่จะไปส่งคุณหนูน่ะท่าน" 

"ไม่ต้อง นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ ข้ามีเรื่องวานให้เจ้าช่วย" ลุงโอมานว่า ยายแคสเปียร์จึงนั่งลงที่เดิมอย่างเซงๆ ก็ยายแกไม่ชอบเรื่องเครียดชวนปวดหัวนิ่ครับ

"งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ" จีมินลุกขึ้นคนแรกเลยครับ

"ไปกันเถอะเจนนี่" แล้วพาเจนนี่ที่นั่งหน้าสลดออกไปด้วย แล้วคนอื่นจึงตามออกไป แต่คนขี้แยยังไม่ยอมลุกเลยครับ ผมเลยต้องอยู่ด้วย

"เจ้าก็ด้วยจีซู" พ่อเธอว่า

"แต่หนูโตแล้วนะคะพ่อ" ยังจะแย้งพ่อตัวเองอีก

"โตแต่ตัวนะสิเจ้า"

"พ่ออะ" เหมือนที่พ่อเธอบอกแหละ ก็เล่นนั่งงอนเหมือนเด็กๆ เลย

"เอาไว้เราดินเนอร์กันสองคน" แต่ลุงแกเป็นคนขี้เอาใจน่ะสิ

"จริงนะ" จีซูถาม พ่อเธอจึงพยักหน้า

"งั้นก็ได้คะ แต่ว่า..." จีซูมองไปที่ลีนาน แล้วบอกนางว่า

"ห้ามท่านยุ่งกับพ่อข้าโดยเด็ดขาด" ขี้หวงพ่อตัวเองซะด้วย ทำเอาลีนานหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆ ข้าไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของอยู่แล้ว ท่านไว้ใจได้" 

"ถ้าท่านปดล่ะก็ ข้าโป้งท่านจริงๆ ด้วย" นิสัยขี้โป้งนี่ก็แก้ไม่หายจริง

"โป้งๆๆ" ลีนานยังจะเล่นกับจีซูอีกนะ

"พวกเราไปก่อนนะครับ" รีบลากยัยบ๋องออกไปก่อนดีกว่าครับ ก่อนจะแพร่เชื้อติ๋งต๋องให้คนอื่น ผมสะกิดจีซู เธอถึงลุกขึ้นตาม แต่ก่อนที่พวกผมจะออกไป

"ยินดีที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง มินยุนกิ" ผมหันกลับไปหาเสียงนั้น แล้วบอกว่า

"ครับ คุณลุง"




.........จบ PART 93.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1130 Natthipron (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 09:29
    พ่อตา อิ้วๆ
    #1,130
    0
  2. #1128 -wa-ya- (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:29
    แม้จะผ่านการตกใจมาชิชูนี่มันชิชูจริงๆสินะ 555555 เจนนี่จะยังไงต่อไปนะ รออ่านลุ้นมากเลยค่ะ สองตอนมานี่พี่ก้าน่ารักจังคอยดูแลจีซูไม่ห่างเลย ชอบมากกกกก เป็นกำลังใจให้นะคะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #1,128
    0
  3. #1127 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:15
    รออออ ค่าาา
    #1,127
    0
  4. #1126 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:15
    รออออ ค่าาา
    #1,126
    0
  5. #1125 allymary (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:10
    สนุกก รอค่าาา
    #1,125
    0
  6. #1124 Njwwwwwwww (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:00
    สนุกค่าา 
    #1,124
    0