Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 95 : PART 89 : แม่ผู้กล้าหาญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jennie talk...


"พวกแกเตรียมของไปกันครบแล้วนะ" มิโนที่มาขลุกอยู่กับพวกเราได้ซักพักแล้วถามขึ้น

"ค๊า" โรเซ่ตอบ

"กำไล" มิโนถามเพื่อความมั่นใจ

"นี่คะ" ลิซ่าชูกำไลบนข้อมือให้ดู

"เสบียง" 

"ตุ้บๆ" โรเซ่ตบเป้เสียงดัง ก่อนจะบอกมิโนว่า "เสบียง เสื้อผ้า ข้าวของ เครื่องใช้ ยารักษาโรค ปัจจัยสี่ everything อยู่ในนี้หมดแล้วค่ะ พี่ไม่ต้องห่วง"

"โอเค แล้วนี่ยัยจีซูหายหัวไปไหน" มิโนถามหาจีซู ผู้ซึ่งหายตัวไปตั้งแต่มื้อเช้า ไปคุยอะไรกับชูก้าก็ไม่รู้ค่ะ ยังไม่กลับเลย

"คงร่ำลากันอยู่น่ะพี่" ลิซ่าบอกเซงๆ

"แล้วพวกแกไม่ไปลาพวกนั้นเหรอ" มิโนถามต่อ

"พวกเขาเป็นคนไปก็ต้องให้พวกเขามาลาสิคะ" ลิซ่าตอบกลับ 

"แล้วพวกนั้นมามั๊ยล่ะ" มิโนย้อนถาม

"ก็ไม่ไงพี่ ไม่งั้นยัยลลิสา มโนบาลคงไม่รมณ์เสียแบบนี้หรอก" โรเซ่แซะลิซ่า

"ใครรมณ์เสีย ไม่ลาก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ชิวๆ" ลิซ่าบอกโรเซ่

"เหรอ!" ทั้งโรเซ่ทั้งมิโนพูดพร้อมกัน ยัยลิซเลยทำเป็นแกล้งจัดของของต้วเองต่อไป

"แล้วแกล่ะเจนนี่" มิโนหันมาคุยกับฉัน ที่กำลังนั่งอ่านตำราพิชัยสงครามเล่นๆ อยู่

"จะไม่ไปหน่อยเหรอ" พี่เขาถามฉัน

"ไม่จำเป็นหรอกคะ" ถึงปากฉันจะตอบไปอย่างนั้น แต่ใจก็เผลอคิดถึงเขาอยู่ตลอด ฉันอยากจะรั้งเขาไว้อยู่เหมือนกัน แต่ก็อย่างที่พ่อบอก ถ้าพวกเขาเข้ามายุ่ง สงครามคงไม่ได้จบแค่พวกเรา แต่มันจะลามไปยังโลกด้วย 

"แกโอเคแน่นะ" มิโนถามฉันด้วยความเป็นห่วง

"ฉันโอเคหรือเปล่าไม่สำคัญหรอกค่ะ มันสำคัญที่พวกเขากลับบ้านอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว" ฉันตอบ

ถ้าให้ตอบตามจริงคือ ฉันไม่โอเคเลย ไม่เลยสักนิด ฉันอยากลาเขานะ แต่ก็กลัวว่าพอเจอจีมินแล้ว แทนที่จะลาแล้วฉันจะยื้อเขาไว้มากกว่า และอีกอย่าง ฉันกลัวเหลือเกินว่ามันจะเป็นการลาครั้งสุดท้าย ฉันทำใจเห็นเขาจากไปต่อหน้าต่อตาตัวเองไม่ได้จริงๆ สำหรับฉัน การจากลาทั้งที่ยังรัก มันทรมานมากนะ

"ถ้าโอเคก็ดี" มิโนมองฉันอย่างเข้าใจ

"พี่จีซู!" ลิซ่าร้องขึ้น 

จีซูเดินโบกไม้โบกมือยิ้มแฉ่งมาโน้นแล้วค่ะ พร้อมเป้สะพายหลังแบบพวกเรา แต่เห็นว่าไปลาไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมดูอารมณ์ดีอะไรเบอร์นั้น 

"ฮัลโหลเด็กๆ" ทักเราแปลกๆ อีก

"แกเมาเห็ดเหรอ" มิโนทักจีซู

"เมาเห็ดอะไรล่ะพี่ เมื่อเช้ากินแกงฟักทอง" เจ้แกจะรู้มั๊ยคะว่ามิโนประชด

"พร้อมกันแล้วใช่มั๊ย" พ่อฉันเดินนำพี่จียงเข้ามา ทุกคนในห้องจึงยืนขึ้นทักทาย

"ค่ะคุณลุง" พวกเมมเบอร์ตอบรับ

"เจนนี่" พ่อเดินเข้ามาหาฉัน ท่านมองหน้าฉันสักพัก ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวฉัน แล้วยิ้มน้อยๆ นัยย์ตาเอ็นดู

"เจ้าจงฟังให้ดีลูกรัก บทบาทของพ่อคือการปกป้องครอบครัว บทบาทของผู้นำคือการปกป้องประชาชน" พ่อพูดคำคมอะไรอีกล่ะคะ

"เมื่อเจ้ารู้ความจริง พ่อแค่หวังว่าเจ้าจะเข้าใจพ่อบ้าง" เมื่อกี้ฉันเห็นความรู้สึกเจ็บปวดในสายตาพ่อเหรอคะ มันแค่แวบๆ จริงๆ หรือว่าฉันจะตาฝาด

"พ่อรักครอบครัวของพ่อ พ่อรักประชาชนของพ่อ พ่อทิ้งใครไม่ได้จริงๆ นอกจากเขาจะเป็นคนเลือกที่จะเดินจากไปเอง" พ่อหมายถึงแม่หรือเปล่าคะ 'รักแต่ยอมให้จาก' จะยอมให้จากทำไมกัน 

"แต่พ่อก็หวังว่าจะต้องมีซักวันที่เขาจะเดินกลับมา พ่อว่าวันนั้นมันคงใกล้เข้ามาแล้ว" พ่อยิ้มกว้างก่อนจะอ้าแขนออกแล้วบอกฉันว่า

"มาให้พ่อกอดที" แต่ฉันยังเคืองพ่ออยู่หน่อยๆ ก็เลยได้แต่ยืนนิ่ง ทำให้พ่อต้องเป็นคนเดินเข้ามากอดเอง

"พ่อรักลูกนะ เจนนี่" พ่อบอกฉันก่อนจะคลายกอดออก แล้วหันไปหาคนอื่นที่เหลือก่อนจะพูดว่า

"ข้าจะให้อกาธอนัสไปกับพวกเจ้าด้วยสี่นาย และจะบอก Guruda ไว้ว่าพวกเจ้าจะใช้เส้นทางผ่าน War zone และอีกอย่าง" อีกอย่างอะไรกันคะ

"ข้าบอกไปแล้วว่าพวกเจ้ามีหน้าที่แค่ส่งสารเท่านั้น อย่าได้ทำเกินหน้าที่ เราต้องการพันธมิตร ไม่ใช่ศัตรู เข้าใจมั๊ย" 

"เข้าใจค่ะ" เมมเบอร์คนอื่นรับปาก ยกเว้นฉัน จนพ่อต้องหันมามองด้วยสายตาเชิงขอร้อง 

"ค่ะ" ฉันตอบ แต่ฉันก็ไม่รู้นะว่าจะทำตามที่รับปากได้หรือเปล่า

"ดีมาก" พ่อว่า ก่อนจะหันไปกระดิกนิ้วเรียกพี่จียง พี่จียงจึงเดินมาข้างหน้าเข้ามาหาพวกเรา พร้อมด้วยม้วนกระดาษม้วนหนึ่ง ฉันเดาว่านั้นเป็นสารที่ว่า

"สารนี่ พวกแกต้องส่งให้ถึงมือของเขา" ของเขาเหรอ เอ๊ะ...ของเขา หมายความว่า

"ผู้ชายเหรอค่ะ" จีซูถามขึ้น พี่จียงไม่ได้ตอบ แต่ฉันเห็นพ่อพยักหน้าแล้วบอกว่า 

"ลีนานจะพาพวกเจ้าไปหาเขา เพราะงั้นข้าถึงบอกว่าอย่าล้ำเส้นนางเด็ดขาด" 

ฉันชักสงสัยแล้วสินี่ว่าเขาที่ว่าคือใคร และเริ่มรู้สึกว่าสัญญาฉบับที่สองจะไม่ได้มีแค่ลีนานที่เกี่ยวข้อง เหมือนทุกอย่างค่อยๆ เผยออกมาแล้ว นี่ทำให้ฉันตื่นเต้นนะ

"แล้วเขาเป็นใครเหรอค่ะ" ลิซ่าถาม

"เมื่อเจ้าเจอ เจ้าจะรู้เอง" พ่อฉันตอบ ใครกันนะ ใครที่พ่อเอ่ยชื่อบอกเราไม่ได้

"เอาล่ะ รับไป" พี่จียงยื่นสารมาให้พวกฉัน สายตาของทุกคนจับจ้องที่สารนั่น ก่อนที่พวกเมมเบอร์จะหันมาทางฉัน เป็นสัญญาณให้รู้ว่า 'แกรับไปสิ' ฉันจึงยื่นมือไปรับ แต่ตอนที่จะดึงเอาสารกลับถูกพี่จียงยื้อไว้ก่อน

"อย่าพยายามเปิดสารนี้ เพราะมันเปล่าประโยชน์ คนที่จะเปิดมันได้มีเพียงคนเดียว คือเจ้าของชื่อท้ายสารเท่านั้น" นี่พี่จียงคิดว่าฉันอยากรู้ขนาดนั้นเชียว

"รู้แล้วล่ะน่า" ฉันตอบแล้วรีบดึงสารมา 

จริงๆ ก็อยากรู้แหละ แต่ก็อย่างที่พี่เขาว่า ถึงฉันเปิด ฉันก็อ่านสารนั้นไม่ได้อยู่ดี เพราะถ้าไม่ใช่เจ้าของสาร ตัวอักษรบนกระดาษก็จะสลับตำแหน่งจนอ่านไม่ออก หรือความหมายผิดเพี้ยนไป แต่สิ่งที่ฉันอยากรู้ยิ่งกว่าข้อความในสาร คือ เจ้าของชื่อท้ายสารมากกว่า

"อ่อ คุณลุงค่ะ" 

"ว่าไงจีซู" 

"คือพวกบังทันฝากมาบอกว่า พวกเขาขอกลับตอนดึกนะคะ" จีซูว่า

"กลับตอนดึกเหรอ ทำไมต้องตอนดึกล่ะ" พ่อฉันย้อนถาม นั่นสิคะ 'ทำไม?'

"อ่อ คือพวกรุ่นพี่บอกว่า ถ้าไปโผล่ตอนนี้อาจทำให้คนอื่นแตกตื่นเอาได้น่ะคะ เดี๋ยวเป็นข่าวใหญ่ไปอีก" จีซูว่า พ่อฉันทำท่าครุ่นคิด แล้วเอ่ยขึ้นว่า

"เอ๊ะ...แต่ข้าจะไปส่งที่หอนะ" ฉันเห็นนะว่าจีซูแอบลุ้นคำตอบ ก่อนที่พ่อจะพูดต่อว่า

"หรือว่ามีพวกแม่บ้านอยู่"

"ใช่เลยค่ะ!" เจ้แกจะรีบตอบอะไรขนาดนั้นคะ

"หอบังทันมีแม่บ้านด้วยเหรอคะ" โรเซ่ถามขึ้น ฉันเห็นจีซูรีบหันไปขยิบตาให้โรเซ่แวบๆ ก่อนจะหันไปบอกพวกพ่อกับพี่ฉันว่า

"เห็นว่าเพิ่งจ้างน่ะค่ะ ช่วงนี้งานเยอะ พวกพี่เขาไม่มีเวลาดูแลหอหรอกค่ะ ก็เลยต้องจ้าง" ถ้าฉันไม่เคยรู้จักบังทันมาก่อนหน้านี้ ฉันก็คงหลงเชื่อเหมือนพวกพ่อกับพี่แน่ๆ

"เอางั้นก็ได้ ข้าก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรอีก" จีซูยิ้มแห้งตอบรับคำตกลงของพ่อฉัน ฉันเดาว่าเจ้แกมีแผน เพียงแต่ไม่รู้ว่าแผนอะไร

"เอาล่ะ ทุกคนมาทางนี้" พ่อเรียกพวกฉันเข้าไปหา แล้วแบมือทั้งสองข้างออก พวกเราทุกคนจับมือกันเป็นวงกลม สงบนิ่งทำสมาธิ นี่เป็นเวลาสำคัญนะคะ

"ข้า ในฐานะผู้นำแห่งอกาธอน ขอให้พวกเจ้าทั้งสี่"

"ทุกคนค่ะคุณลุง" จีซูขัดขึ้น ทั้งสี่ก็ถูกแล้วเปล่าคะ หรือเจ้แกคิดเผื่อพวกอกาธอนัสที่ติดตามไปด้วย

"อ่อๆ ทุกคนก็ทุกคน งั้นเอาใหม่นะ" พ่อฉันก็ดันทำตามซะด้วย แต่จีซูดูมีความสุขเกินหน้าเกินตาคนอื่นนะคะ จะยิ้มอะไรนักหนาก็ไม่รู้

"ข้า ในฐานะผู้นำแห่งอกาธอน" พ่อฉันเริ่มบทใหม่อีกครั้ง

"ขอให้พวกเจ้าทุกคน จงเดินทางปลอดภัย ทำภารกิจให้สำเร็จ และกลับมาอย่างสมบูรณ์" พ่อพูดหนักแน่น บทต่อไปเป็นบทที่ฉันชอบมากที่สุดเลยค่ะ ทุกครั้งที่ได้ยินพ่อพูดบทนี้กับอกาธอนัส มันเหมือนปลุกพลังในตัวพวกเราเลย

"ขอพลังแห่งเรา พลังแห่งบรรพบุรุษ และพลังแห่งจันทรา จงสถิตอยู่กับพวกเจ้า ทั้งดิน น้ำ ลม ไฟ ขอให้ธาตุทั้งสี่จงเปิดทางแก่เจ้า ภัยใด ทั้งที่ปรากฎและไม่ปรากฎ จงเกรงกลัวต่อเจ้า และสุดท้ายจงเป็นในสิ่งที่เราเป็น..."

"อกาธอน" พวกเราพูดพร้อมกัน 

ฉันแอบกลัวนิดหน่อยเหมือนกันนะคะ ก็นี่เป็นภารกิจที่ใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยได้รับเลยนะ ถึงจะเป็นแค่การส่งสารก็เถอะ แต่พวกเราสี่คนไม่เคยมีใครออกนอกเขตชายแดนมาก่อนเลย แต่คงยกเว้นจีซู ฉันทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว ถึงทั้งพ่อและพี่จะบอกว่า 'พวกแกจะปลอดภัยถ้าไม่ล้ำเส้นพวกเขา' ฉันนี่แหละที่กลัวตัวเองว่าจะทำไม่ได้ 

"เอาล่ะ พวกเจ้าไปกันได้แล้วเดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน ข้าให้คนเตรียมเกวียนไว้ให้อยู่แล้ว" พ่อบอกแล้วเบี่ยงตัวหลบด้านข้างเพื่อเปิดทางให้เรา

"ถ้างั้นพวกหนูไปก่อนนะคะ" ฉันบอกพ่อและพี่ ก่อนจะโค้งให้ แต่ก่อนที่ฉันจะเดินออกไป

"เจนนี่" พ่อเรียกชื่อฉัน ฉันจึงหันกลับไปหา พ่อไม่ได้พูดอะไร ท่านแค่ยิ้ม ยิ้มอบอุ่นของความห่วงใย รอยยิ้มที่ฉันไม่เคยใส่ใจ เพราะคิดว่ามันคือความโกหก แต่ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกถึงมัน เพราะการจากลาเหรอ 'แม่รักลูก' ฉันจะไม่บอกพ่อเหมือนกับที่แม่บอกฉันหรอกนะ คำนี้ต่างหากที่ฉันจะบอกท่าน

"แล้วหนูจะกลับมา" ฉันจะกลับมาพร้อมกับความจริงให้ได้ ฉันสัญญา ฉันว่าก่อนจะรีบเดินนำคนอื่นออกไป




"พี่จีซู" โรเซ่หันมาถามจีซูที่นั่งอยู่อีกฝั่งข้างๆ ฉันบนเกวียน และเมื่อจีซูหันไปหา เธอจึงพูดต่อว่า

"เล่าเรื่องทาธารัสให้ฟังหน่อยสิ" 

"ทาธารัสเหรอ แน่ใจนะว่าอยากฟัง" 

"แน่ใจสิคะ!" 97line ประสานเสียงพร้อมกัน

"พวกแกเหมือนพวกเด็กประถมที่ชอบให้คุณครูเล่าเรื่องผีให้ฟังแทนการท่องสูตรคูณเลยนะ" ฉันว่า

"หรือพี่จะไม่ฟัง" ลิซ่าถามฉัน ทำยังกะฉันอยากรู้

"ถ้าเล่าก็ฟัง" ฉันว่า ฉันก็อยากรู้เหมือนกันนั่นแหละ

"หึย...ว่าแต่เขา" ลิซ่าเริ่ม "อิเหนาเป็นเอง" โรเซ่ต่อ สองคนนี้เข้าขากันดีจริงๆ

"พวกแกจะจิกฉัน หรือจะฟังพี่จีซู" ฉันว่า

"ฟังสิๆ" ยัยสองคนนี้

"เล่าเลยเจ้ ขอแบบขนหัวลุกเลยนะ" บางครั้งมันก็ไม่ใช่เรื่องผีมั๊ยยัยมักเน่

"คืองี้ ทาธารัสน่ะ ไม่ว่ากลางคืนหรือกลางวัน ความน่ากลัวไม่ได้ลดลงเลย" จีซูเริ่มเล่า

"ทำไมล่ะคะ" โรเซ่ขัดขึ้น

"นี่ยัยโรส ฉันเพิ่งเริ่มได้ประโยคเดียว แกจะขัดทำไมฮะ" โดนจีซูดุจนได้

"ก็ฉันอยากรู้อะ" โรเซ่ว่าแล้วตั้งท่ารอฟังอีกครั้

"ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่า อันตรายที่แฝงตัวอยู่รอบสารทิศ อันตรายตอนกลางวันคือสัตว์ป่าผู้หิวกระหาย เสียงหายใจฮึดฮัดที่พ่นควันขาวออกมา กรงเล็บแหลมคมเหมือนปลายกริช สัตว์ป่าในนั่นตัวใหญ่กว่าสัตว์ทั่วไปสองถึงสามเท่าเลยนะ" 

สองถึงสามเท่าเลยเหรอคะ งั้นถ้าเราเจอเสือมันก็ต้องตัวใหญ่เท่าแรดเลยน่ะสิ โดนตะปบครั้งเดี๋ยวคงกลับบ้านเก่าแน่ๆ

"แสดงว่าพี่เคยเห็นมาแล้วใช่เปล่า" ลิซ่าถามจีซู

"ก็แน่สิยะ ถ้าไม่เคยฉันจะเล่าให้พวกแกฟังได้เหรอ" จีซูตอบอย่างมั่นใจ

"แล้วพี่เห็นตัวอะไรเหรอ" โรเซ่ถามอย่างอยากรู้ จีซูกวาดตามองพวกเราทั้งสามคนก่อนจะยิ้มกว้าง แล้วพูดด้วยความภาคภูมิว่า

"กิ้งก่า"

"กิ้งก่า? กิ้งก่ายักษ์เหรอคะ" โรเซ่ถามจีซูอีกครั้ง จีซูยิ้มแล้วพยักหน้าอย่างภูมิอกภูมิใจ แต่ฉันว่ามันแปลกๆ นะ และอีกสองคนคงคิดเหมือนฉัน 'กิ้งก่ายักษ์?'

"อีกัวน่าเหรอพี่" ฉันเอ่ยขึ้น

"นี่ ก็บอกว่ากิ้งก่ายักษ์จะเป็นอีกัวน่าได้ไง" มีความแก้ตัว

"แล้วมันยักษ์แค่ไหนล่ะ" ฉันถามกลับ

"ก็ยักษ์พอๆ อีกัวน่านั่นแหละ" ฉันว่าเจ้แกต้องสับสนอะไรแน่ๆ เลยคะ

"กิ้งก่าที่ตัวยักษ์พอๆ กับอีกัวน่า...เอ่อ...แล้วทำไมมันไม่ใช่อีกัวน่าล่ะ" ลิซ่าถามอย่างงงงวย

"เอ้า! พวกแก ก็มันคือกิ้งก่ายักษ์ ไม่ใช่อีกัวน่าไง ก็เลยต้องเรียกว่ากิ้งก่าไงยะ ไม่เห็นมีอะไรน่างงเลย" 

แต่ที่ฉันเคยได้ยินเราเรียกกิ้งก่ายักษ์ว่าอีกัวน่ากันไม่ใช่เหรอคะ ก่อนที่จะปวดหัวกันไปมากกว่านี้ ฉันว่ารีบเปลี่ยนประเด็นดีกว่าคะ

"แล้วตอนกลางคืนล่ะค่ะ" ฉันเริ่มดึงเข้าเรื่อง

"ทาธารัสตอนกลางคืนเป็นยังไงบ้าง" ฉันถามจีซู

"ตอนกลางคืนมันคือหายนะเลยล่ะ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว" เจ้แกขนลุกจริงด้วยคะ

"หายนะยังไงเหรอพี่" ลิซ่าถาม

"พวกแกก็รู้ใช่มั๊ยว่าเขาทาธารัสน่ะเป็นส่วนที่หนาวเย็นที่สุดในอกาธา แกคิดดูนะ แค่ตอนเช้าก็ว่าหนาวแล้ว พอตกเย็นแค่นั้นแหละ หนาวจนไขกระดูกแข็งได้เลยนะ" จีซูว่า

"แต่ฉันว่าถ้าไขกระดูกแข็งขนาดนั้น พี่คงไม่รอดมาโม้ได้ขนาดนี้หรอก" ฉันกัดเจ้แกเบาๆ

"พวกแกนี่มันจริงๆ เลย จะขัดอะไรกันนักหนา มาเล่าเองเลยมั๊ยฮะ" จีซูเริ่มเคืองซะแล้วค่ะ

"เจ้อย่าเพิ่งงอน เจ้เป็นคนเดียวที่เคยไปที่นั่นน่ะ เพราะงั้นเล่าต่อเถอะ นะๆ" ลิซ่าอ้อนจีซู

"ถ้าขัดฉันอีก ฉันหยุดเล่าจริงด้วย" จีซูวางมาตรการขั้นเด็ดขาด

"ค๊า!" พวกฉันสามคนขานรับ ต้องเอาใจเจ้แกซักหน่อยค่ะ ยิ่งตอนนี้นางใช้พลังกับพวกเราได้ ยิ่งต้องเกรงใจเจ้แกนิดนึง จีซูจ้องพวกเราแต่ละคน ก่อนที่จะตัดสินใจเล่าต่อ

"ก็อย่างที่บอกว่าที่นั่นหนาวมาก โดยเฉพาะตอนเย็น เวลาที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว นอกจากความหนาวเหน็บ และสัตว์ป่าดุร้ายแล้ว ยังมีสิ่งมีชีวิตอยู่กลุ่มหนึ่งที่เรารู้จักกันดี ราชาแห่งรัติกาล นั่นก็คือ..." จีซูหันมาหาคำตอบจากเรา สงสัยอยากให้พวกฉันมีส่วนรวม และโรเซ่ก็เป็นคนแรกที่เล่นด้วย

"แบทแมน!"

"แชยอง!" คำตอบของโรเซ่คงทำให้เจ้แกประสาทเสียแน่ๆ ค่ะ ฮ่าๆๆ ก็เจ้แกปูทางมาซะดิบดี แต่ดันมาตกม้าตายตอนจบซะได้

"ทำไมอะ ไม่ถูกเหรอ" โรเซ่ถามพวกฉันหน้าตางงงวย 

"ทาธารัสมีแบทแมนที่ไหนกันเล่ายัยบ้า ฉันพูดถึงพวกตัวเย็นว้อย!" จีซูพูดกับโรเซ่ ใช่คำว่า ว้อย น่าจะเหลืออดขั้นสุด ยัยโรเซ่นี่ก็จริงๆ เลย โยงไปหาแบทแมนได้ยังไงก็ไม่รู้

"เอ้า! ก็พี่บอกราชารัติกาลอะ"

"นั่นมันอัศวินมั๊ยล่ะ!" 

"เอ่อ...ก็จริงแฮะ" ในที่สุดสองคนนี้ก็เข้าใจตรงกันซักที

"แล้วงี้พี่กับแม่อยู่กันไปได้ยังไงอะคะตั้งหนึ่งวันเต็มโดยไม่เป็นอะไร" ลิซ่าถามขึ้น

"ใครบอกว่าไม่เป็นอะไรล่ะ" จีซูเอ่ยขึ้น สีหน้าเหมือนกำลังคำนึงถึงเรื่องในอดีต ก่อนจะเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า

"แม่พี่อุ้มพี่ไปตลอดทางบนเขาทาธาลัส เราพยายามหาทางออกจากเขา แต่มองไปทางไหนเราก็เจอแต่ต้นไม้ใหญ่ และพื้นที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวสะอาดตา เราไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหน ไม่รู้ว่าอีกไกลแค่ไหน แต่แม่พี่ก็ไม่ลดความพยายาม แม่อุ้มพี่เดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง..." จู่ๆ จีซูก็นิ่งเงียบไป

"จนกระทั่งอะไรเหรอคะ" ฉันถาม แล้วจีซูจึงหันมายิ้มน้อยๆ ก่อนจะเล่าต่อว่า

"จนกระทั่งเราได้ยินเสียงสัตว์ร้าย ยิ่งเดินเข้าลึกไปเท่าไหร่ เสียงพวกนั้นยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงที่ได้ยินในทั่วทุกสารทิศ มันทำให้เราระแวงไปหมด ตอนนั้นพี่รู้สึกกลัวมากๆ จนต้องกอดแม่แน่นๆ พี่กลัวจนคิดว่าตัวเองได้ยินเสียงนั้นอยู่ตลอดเวลา พี่เหมือนคนประสาทหลอนเข้าไปทุกที่ พวกแกรู้ใช่มั๊ย ว่าเหตุการณ์แบบนั้น สำหรับเด็กสิบขวบมันเกินจะรับไหว" จีซูหันมาถามพวกฉัน พวกฉันจึงพยักหน้าให้อย่างเขาใจ ก่อนเธอจะเล่าต่อว่า

"แม่ก็คงจะรู้ว่าพี่คงจะไม่ไหวแล้ว จึงรีบพาพี่ไปหลบภัยอยู่ในโพรงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เราหลบกันที่นั่นไม่ออกไปไหน และเสียงของสัตว์ร้ายก็ไม่เคยสงบลงเลย มันยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อยามราตรีมาเยือน อากาศที่หนาวขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ตัวพี่เริ่มด้านชา และรู้สึกว่าร่างกายบางส่วนมันแข็งไปแล้ว พี่อยากได้ไฟอุ่นๆ แต่พวกเราก็ทำไม่ได้เพราะมันจะเป็นจุดสนใจเกินไป เพราะงั้นแม่พี่จึงทำได้แค่กอดพี่ และถูมือถูเท้าของพี่อยู่ตลอดเวลา พี่ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งหนาว ตอนนั้นพี่ได้แต่คิดว่า ทำไมฉันไม่ตายๆ ไปซะ...แล้วความคิดของพี่ก็เป็นจริง" จีซูหยุดเล่าอีกครั้ง แต่ที่พี่แกว่า

"ความคิดที่เป็นจริง? ที่ว่าพี่ควรตายน่ะเหรอ" ลิซ่าเอ่ยขึ้น

"ใช่...ความคิดที่เป็นจริง" จีซูตอบก่อนจะอธิบายความหมายของ 'ความคิดที่เป็นจริง' ให้พวกเราฟังต่อ

"เมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า ก็เป็นเวลาของผู้ล่า ผู้ล่ากลุ่มแรกมีเขี้ยวและกรงเล็บที่แหลมคม พวกมันดุร้ายเพราะสัญชาตญาณของสัตว์ป่า"

"ฝูงหมาป่าแห่งทาธารัส" ลิซ่าเอ่ยขึ้น จีซูจึงพยักหน้าว่า 'ใช่'

"พวกมันเจอพี่กับแม่ก่อนผู้ล่าอีกกลุ่ม พี่จำได้ ครั้งนั้น พวกมันมาทั้งหมดห้าตัว หมาป่าตัวใหญ่ยักษ์ ขนฟู่ นัยตาดุดัน มันจ้องแม่กับพี่เหมือนเหยื่ออันโอชะ แม่พี่บอกพี่ให้หลบอยู่ในโพลงไม้ ส่วนตัวเองก็คว้ากิ่งไม้ใหญ่แถวๆ นั้น ออกไปเผชิญหน้ากับหมาป่าทั้งห้าตัว" 

เห็นป้าซูลินหน้าหวานๆ ไม่นึกว่าแกจะห้าวหาญขนาดนี้นะคะ สงสัยวิญญาณคนเป็นแม่เข้าสิง 'แม่' เรื่องนี้ทำให้ฉันคิดถึงแม่ขึ้นมาจนได้

"พวกมันขู่คำรามใส่แม่พี่ แม่พี่ก็ร้องกู่ก้องขู่พวกมันกลับไป พวกมันจะเดินเข้ามา แม่พี่ก็ใช้กิ่งไม่กวัดแกว่งใส่หน้าพวกมัน แต่แม่พี่คนเดียวหรือจะกันพวกมันได้ พี่เห็นหมาป่าตัวหนึ่งอาศัยช่องว่างในตอนที่แม่พี่ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ มันกระโจนใส่แม่พี่ จนแม่พี่ล้มลงไปบนพื้นหิมะเย็นเฉียบ แต่ก่อนที่มันจะได้ฉีกร่างแม่พี่ และก่อนที่พรรคพวกของมันจะจัดการเราทั้งสอง ผู้ล่ากลุ่มที่สองก็ปรากฎตัว"

"พวกตัวเย็น!" โรเซ่เอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

"ใช่...เสือสองตัวมักอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ พวกตัวเย็นหกตัวที่มาใหม่พุ่งเข้าใส่หมาป่าทั้งห้าตัว พวกมันต่อสู้กันอย่างเมามันส์ แม่พี่จึงได้โอกาสวิ่งกลับมาหาพี่ แล้วรีบอุ้มพี่โดยอาศัยช่วงชลมุนหนีออกมา ตอนที่หนีออกมาพี่มองข้ามไหล่แม่พี่กลับไปดูสังเวียนเดือดนั้น พวกมันสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย หมาป่าใช้กรงเล็บตะปบพวกตัวเย็น พวกมันพยายามใช้เขี้ยวจะฉีกร่างพวกตัวเย็น แต่ด้วยความเร็วของพวกตัวเย็นจึงทำให้พวกมันหลบได้ แถมพละกำลังของพวกมันยังเป็นประโยชน์เพื่อใช้ในการหักกระดูกของพวกหมาป่า ระหว่างทางพี่ได้ยินทั้งเสียงร้องของหมาป่าและพวกตัวเย็นสลับกันไป แต่รู้มั๊ยว่าการวิ่งในตอนกลางคืนมันดียังไง" 

จีซูเอ่ยถามพวกฉัน แต่เพราะพวกฉันไม่รู้ก็เลยส่ายหน้าเป็นคำตอบ ฉันนึกออกแค่ความมืดกับความเงียบเท่านั้นแหละ แต่สองข้อนี้ดันเป็นข้อเสียน่ะสิ

"ก็เพราะแสงไง" 

"แสงเหรอคะ" ฉันถาม 

"ใช่ แสงไฟจากอกาธอน" ฉันก็นึกว่าแสงจันทร์ อีกแล้ว! ฉันโยงเข้าหาแม่อีกแล้ว 'ไม่เอาเจนนี่' ฉันบอกตัวเอง

"แสงไฟจากรั้วปราการทำให้พี่กับแม่รู้ว่า อกาธอนอยู่ห่างจากเราอีกไม่ไกล แม่จึงอุ้มพี่ออกวิ่งตรงไป แต่ว่า..."

"พวกตัวเย็น" ฉันเอ่ยขึ้น จีซูพยักหน้า

"พวกตัวเย็นฝูงใหม่โผล่มารายล้อมเราสองคนแม่ลูกไว้ แม่พี่ปล่อยพี่ลงบนพื้น ก่อนจะตั้งการ์ดเตรียมต่อสู้ ส่วนพี่ก็ได้แต่ยืนร้องไห้ตัวสั่นเกาะขาแม่เอาไว้ มีตัวนึงตัดสินใจเข้ามาจะพรากพี่ไปจากแม่ แต่แม่พี่ใช้แรงที่มีอยู่น้อยนิดถีบอกมัน แต่แรงนั้นไม่มากพอจะทำอะไรมันได้ แต่กลับทำให้พวกมันฉุนเฉียวกันกว่าเดิม มันกระชากแล้วโยนพี่ออกไปด้านข้างอย่างแรง จนผิวพี่โดนหิมะบาดจนถลอก และเป้าหมายหนึ่งเดียวของพวกมันในตอนนั้นก็คือแม่พี่" จีซูเงียบลง เธอกดตามองต่ำ พวกฉันสามคนเลยได้แต่จ้องหน้ากั

"คือ...ถ้าพี่ไม่สบายใจ ไม่ต้องเล่าต่อก็ได้นะ แค่นี้พวกฉันก็รู้จักทาธารัสขึ้นเยอะแล้วล่ะ" ฉันบอกจีซู แต่จีซูเชิดหน้าขึ้นก่อนจะหันมายิ้มให้พวกเรา และพูดด้วยความภูมิใจว่า

"ไม่ พี่จะเล่าต่อ พี่อยากให้พวกแกรู้ว่าแม่ของพี่กล้าหาญแค่ไหน" 

น่าอิจฉาจังค่ะ ฉันก็อยากเล่าเรื่องของแม่ฉันเหมือนกันนะ แต่ความทรงจำของเรามันช่างมีน้อยเหลือเกิน

"แม่พี่สู้กับพวกมันทั้งฝูง แต่แรงของผู้หญิงธรรมดาเพียงคนเดียวจะไปสู้แรงของพวกมันได้ยังไง จากที่แม่พี่เจ็บมาอยู่แล้ว ยังต้องเจ็บซ้ำสองอีก พวกมันซัดแม่พี่ซะนวม จนแม่พี่ต้องนอนไปกองกับพื้น พี่พยายามจะเข้าไป แต่แม่พี่ก็ร้องตะโกนบอกว่า 'อย่ามา' พี่จึงทำได้แค่ยืนหลบหลังต้นไม้แล้วก็ร้องตะโกนให้คนช่วย แต่ในป่าลึกแบบนั้น จะมีใครที่ไหนมาช่วยเราได้" สายตาพี่จีซูที่เล่า เริ่มทอดยาวออกไป เหมือนพี่แกกำลังระลึกถึงเหตุการณ์นั่นอยู่

"พวกมันเริ่มเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้แม่พี่ และเริ่มฝังเขี้ยวคมลงบนผิวของแม่ พี่กรีดร้องสุดเสียง ตะโกนกึกก้อง ในใจภาวนาอยู่ตลอดว่า 'ขอแค่ใครสักคน ใครก็ได้ ได้โปรดช่วยเราออกไปที' ตอนนั้นน่ะ พี่รู้สึกโมโหตัวเองมากที่ช่วยอะไรแม่ไม่ได้ โมโหความขี้ขลาดตาขาวของพี่ ที่ปล่อยให้แม่ต้องตกเป็นอาหารของพวกมัน พวกมันรุมดูดเลือดแม่พี่ไปแทบทุกส่วน" โห...ใจร้ายจังค่ะ จากตรงนี้ฉันมองเห็นสายตาหม่นๆ ของพี่จีซู

"พี่เห็นแม่หายใจรวยรินอยู่ต่อหน้าต่อตา ตัวของแม่พี่เริ่มซีดลง แต่สิ่งหนึ่งที่แม่พี่ไม่เคยเปลี่ยน คือ แววตา แววตาของแม่พี่ที่ไม่เคยหันจากพี่ไปไหน แววตามุ่งมั่นที่พร้อมจะปกป้องพี่เสมอ" 

จู่ๆ คำพูดของแม่ฉันก็ก้องขึ้นมาในหัว 'แม่ไม่ได้หายไปไหน แต่แม่จะอยู่เป็นส่วนหนึ่งของลูก เราจะอยู่ข้างๆ กัน ในใจของกันและกัน' 

"สุดท้ายพี่ก็ทนไม่ได้ พี่ตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปหาแม่ แม่พี่เอาแต่พูดว่า 'อย่าเข้ามาๆ' แต่พี่ทำตามที่แม่บอกไม่ได้จริงๆ เพราะยังไง ถ้าหลังจากที่แม่พี่ตาย พวกมันก็คงไม่ปล่อยพี่ไปอยู่ดี เพราะงั้นพี่จึงตัดสินใจว่า ถ้าพี่จะตาย พี่จะขอตายข้างแม่พี่ พี่จะไม่ทิ้งแม่ไปไหน เหมือนที่แม่ไม่เคยทิ้งพี่" 

ฉันเห็นน้ำตาของจีซูค่อยๆ ไหลออกมา เธอรีบเช็ดมันออกอย่างลวกๆ มันต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ ค่ะ ที่ต้องเห็นคนที่รักเป็นแบบนั้น ฉันเข้าใจเรื่องนี้ดี

"ฉันนี่ขี้แยเนาะ" เธอว่า

"ไม่หรอกค่ะพี่ พี่เข้มแข็งจะตาย" ลิซ่าว่า แล้วส่งกำลังใจให้จีซูผ่านทางสายตา จีซูยิ้มบางก่อนจะเล่าเรื่องของตัวเองต่อ

"พอพวกมันเห็นพี่เดินเข้าไปใกล้ ก็มีบางตัวเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายมาหาพี่แทน พวกมันค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาพี่ ส่วนพี่ก็เดินหน้าอย่างเดียวไม่มีถอย เพราะความหวังสุดท้ายของพี่คือการได้สัมผัสแม่ก่อนตายเท่านั้นเอง ทันทีที่พี่คุกเข่าลงข้างๆ แม่ ก็มีไอ้ตัวเย็นตัวหนึ่งเข้ามาจับไหล่พี่ทั้งสองไว้ มันแยกเขี้ยวเตรียมฝังรอยไว้ที่คอพี่ แต่ก่อนที่มันจะได้ทำอย่างนั้น ปีกคมกริบก็ปักเป็นแนวยาวไล่จากหัวลงไปถึงกลางหลังเต็มไปหมด"

"Guruda" โรเซ่ว่าอย่างรู้คำตอบ พวกเรารู้เรื่องนี้กันดีคะ แต่ก่อนหน้านี้จีซูไม่เคยเล่าลงละเอียดขนาดนี้มาก่อนเลย เพราะงั้นพวกฉันจึงทั้งแปลกใจและตกใจมาก เพราะไม่คิดมาก่อนว่าป้าซูลินกับจีซูจะเจอเหตุการณ์ร้ายแรงขนาดนี้

"Guruda ช่วยพี่กับแม่ไว้ได้ทันเวลาพอดี พวกมันถูก Guruda จัดการซะเรียบ ก่อนที่ Guruda จะแบกแม่พี่ขึ้นบ่าและอุ้มพี่เอาไว้ แล้วพาบินมาส่งที่บ้านใหญ่ ทำให้พี่ได้เจอกับแกไง" พี่จีซูหันมากุมมือฉัน

"แถมยังโชคร้ายไปเจอกับพวกแกสองคนอีก" จีซูหันไปพูดกับลิซ่าและโรเซ่ เปลี่ยนอารมณ์เร็วเกิ๊น

"โหยเจ้...พวกฉันว่าเป็นความโชคร้ายของพวกฉันมากกว่าที่ได้เจอเจ้ เนาะลิซเนาะ" โรเซ่เอ่ยขึ้น ความสงบเมื่อครู่คงลอยหายไปกับสายลมแล้วเรียบร้อย

"ใช่ๆ เป็นออนนี่เราแท้ๆ แต่สมองมักเน่สุดๆ" ลิซ่าเสริม ฉันว่ามันต้องเกิดสงครามน้ำลายแน่ๆ เลยคะ

"นี่พวกแกหรอกด่าฉันเหรอ" นั่นไงคะเริ่มแล้ว

"ไม่ได้หลอกด่านะ แต่ด่าตรงๆ เลยเจ้" 

"ยัยลิซ! ยัยมักเน่ปีศาจ แกด่าออนนี่ของแกได้ยังไง" จีซูโวยใส่ลิซ่า

"ก็ที่บ้านฉันสอนว่า โตไปไม่โกง พี่ด่ามาฉันด่ากลับ แฟร์ๆ เลยนะ" ดูลิซ่าตอบ 

"แปะมือหน่อยๆ ชอบๆ" แล้วดูยัยโรเซ่ก็อีกคน ฉันเห็นจีซูหลับตาแน่นเลยค่ะ คงกำลังข่มอารมณ์ตัวเองอยู่

"ใจเย็นค่ะใจเย็น พุทธโธ ธัมโม สังโข นะพี่" ฉันตบบ่าจีซูเบาๆ

"ฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก" จีซูหันไปคาดโทษกับทั้งสองคน แต่ดูพวกนางตอบ

"วางไว้ตรงนั้นแหละคะ" ฮ่าๆๆ ยัยพวกตัวแสบ

"พวกแกนี่มัน..."

"หยุด!" 

โชคดีจริงๆ ค่ะที่เสียงนี้ขัดขึ้นมา ทำให้สงครามน้ำลายต้องจบลงแค่เท่านั้น

"โอ๊ะ...ถึงชายแดนแล้วเหรอคะ" โรเซ่ถามขึ้นแล้วส่องดูรอบๆ พวกเราก็มัวคุยกันเพลินจนไม่ทันสังเกตไปเลย

ตอนนี้อกาธอนัสสองนายที่นั่งอยู่ท้ายเกวียนได้กระโดดลงไปจากเกวียน และวิ่งเข้าไปในกระโจมเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ข้างๆ ประตูกลของป้อมปราการ โดยมีอกาธอนัสอีกสองนายประจำอยู่ที่เบาะคนขับเกวียน 

"เปิดประตู!" เสียงจากในกระโจมตะโกนออกมา และประตูกลก็ค่อยๆ ยกขึ้น แล้วอกาธอนัสสองนายเมื่อครู่ที่เข้าไปในกระโจมก็รีบวิ่งออกมาขึ้นเกวียนและนั่งประจำตำแหน่งเดิม

"ไป!" อกาธอนัสที่เป็นผู้บังคับบังเหียนเอ่ยขึ้น แล้วเกวียนของพวกเราก็เคลื่อนตัวอีกครั้ง หลังป้อมปราการนี้ก็คือเขต War zone แล้วคะ

'รอพวกเราก่อนเถอะ...ทาธารัส'



.........จบ PART 89.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1593 Thack_patsarin (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 13:12

    แม่ซูลินกับจีซูออนนี่นี่โคตร cool เลยค่ะ นับถือในความรัก ความกล้าหาญและใจที่เด็ดเดี่ยวของสองแม่ลูกคู่นี้เลยค่ะ และโคตรนับถือในความกตัญญู รักแม่ ของจีซูออนนี่มากค่ะ ตัวเท่านั้นแต่ใจเด็ดมาก นับถือในความรักที่ยิ่งใหญ่ของแม่ลูกคู่นี้มากค่ะ 

    "ความรักที่บริสุทธิ์ ย่อมชนะอธรรมและความกลัวทั้งหลาย" ขอมอบคำนี้ให้กับแม่ซูลินและจีซูออนนี่เลยค่ะ


    #1,593
    0
  2. #1457 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:13
    อ่านเรื่องนี้แล้วยิ้มได้ตลอดเลยค่ะ รักเรื่องนี้มากกก><
    #1,457
    0
  3. #1108 -wa-ya- (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 19:22
    อ่านตอนนี้น้ำตาคลอเลยอะ สงสารแม่จีซูกับจีซูมากเลย แม่พี่จีซูใจเด็ดมากเลยอ่ะ พี่จีซูก็ใจเด็ดเหมือนกันตัวแค่นั้นแต่คิดแบบอยากอยู่กับแม่ อินมากเลยค่ะ ฮื่ออออออ
    #1,108
    0
  4. #1093 fresh-- (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 07:54
    ชอบค่ะ
    รอค่าา
    #1,093
    0
  5. #1092 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 22:34
    รอออออ มาเร็วๆค่าาาาา
    #1,092
    0
  6. #1091 Satani (จากตอนที่ 95)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 21:00
    สนุกมากกก(ก.ไก่ ล้านตัว) รอไรต์ตลอดเลยนะ 
    #1,091
    0