Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 94 : PART 88 : จนมุม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Sugar talk...


ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง นี้เป็นวันสุดท้ายที่พวกผมต้องอยู่ที่นี่ เพราะเจโฮปกับโรเซ่หายดีเป็นปกติแล้ว ตอนนี้พวกผมเจ็ดคนมารวมกันอยู่ห้องผมกับจิน เพราะเรามีภารกิจที่ต้องทำครับ 

จริงๆ ใช้คำว่าเราคงไม่ถูก เพราะมันเป็นภารกิจของผมคนเดียวมากกว่า ก็ไอ้โฮปมันดันโยนขี้มาให้ผมเป็นคนรับผิดชอบซะงั้น ตั้งแต่สามวันที่แล้วเราก็แทบไม่ได้คุยกับพวกแบล็คพิ้งค์เลยครับ คนแรกที่แทบไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยคือเจนนี่ เห็นว่าไปมัวฝึกการต่อสู้อยู่ ขนาดจีมินยังไม่ยอมให้เจอเลยนะ ส่วนลิซ่าเจอบ้างเป็นบางครั้งครับ เพราะส่วนใหญ่ลิซ่าจะชอบตามเจนนี่ไปด้วย เพราะงั้นจีมินกับจองกุกก็เลยหงอยเหงาเป็นพิเศษ ส่วนจีซูกับโรเซ่น่าจะเจอบ่อยสุดล่ะ 

กับจีซู เธออยากคุยกับผมนะ แต่ผมดันโดนไอ้พวกนี้สั่งห้าม เพราะพวกมันให้เหตุผลว่า ถ้าผมคุยหรือใจอ่อนกับจีซู ผมก็จะไม่มีข้ออ้างในการทำตามแผน แล้วผมก็จะทำแผนของไอ้โฮปที่เสียสละตัวเองยอมเจ็บนั้นล้ม ส่วนโรเซ่ต้องถามไอ้วีกับเจโฮปครับเพราะผมเห็นสามคนนี้อยู่ด้วยกันตลอด

"ไอ้ก้ามึงจำบทที่กูบอกได้ยัง" จินเอ่ยปากถามผม จริงๆ มันไม่ควรจะเรียกว่าบทนะ ผมว่ามันเป็นไกล์มากกว่า บทเชี้ยไรมีแต่หัวข้อ สุดท้ายผมก็ต้องเป็นคนคิดเองอยู่ดี

"แผนนี้ขึ้นอยู่กับฮยองเลยนะ" เจโฮปมันจะกดดันผมทำไมครับ

"ห้ามใจอ่อน" ไอ้วีก็อีกคน

"ห้ามอ่อนข้อ" ไอ้กุกก็เอากับเขาด้วย

"ห้ามหลุดนะฮยอง" ยังมีไอ้จีมินอีก ดีนะครับที่แรปมอน มันไม่เป็นไปกับพวกนี้ด้วย

"ห้ามยิ้มด้วยฮยอง วันนี้ฮยองต้องเป็นพ่อเสือยิ้มยาก" เอิ่ม...ผมขอโถนคำพูดเมื่อกี้ ตกลงมันเป็นกันทุกคนเลยว้อย!

"ผมอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเพื่อฮยองเลยนะ เพราะงั้นถ้าฮยองทำแผนพังล่ะก็..." ผมหันไปมองไอ้โฮปหน้านิ่ง 'ล่ะก็...' มาดูว่ามันจะพูดอะไรไซโคผมอีก 

"ล่ะก็...พังไงฮยอง พังๆๆ" นึกว่ามันจะพูดว่า 'ฮยองโดนดีแน่' อะไรเทือกนี้ ไม่งั้นมันแหละครับที่ต้องโดนดี

"ท่องไว้เลยนะฮยอง ห้ามใจอ่อน ห้ามอ่อนข้อ ห้ามยิ้ม ห้ามหลุด ผมยังต้องง้อลิซ่าต่อนะ เพราะงั้นฮยอง จงสู้!" จองกุกกระตุ้นผม

"สู้เว้ยฮยอง!" ไอ้วีเสริม

"สู้ๆ ฮยอง" จีมินพูดเสียงเรียบ 'กูว่ามึงนั่นแหละควรสู้' ถ้าหน้ามันจะหมดอาลัยตายอยากขนาดนี้

"เอ่อๆ กูรู้แหละน่าว่ากูต้องทำอะไร" ผมบอกเพื่อความสบายใจของพวกมัน

"รู้แน่นะมึง" ไอ้จินนี่ก็สบประมาทผมเหลือเกิน

"เอ่อ! กูรู้จักจีซูดีกว่าพวกมึงแล้วกัน" พอเห็นผมพูดแบบนี้ จินก็พยักหน้างึกงักแล้วเบ้ปาก 

'กวนตีน' ผมคิด ผมรู้จักจีซูดีกว่าพวกมันก็จริงนะ แต่เวลาเธอยิ้มทีไร ผมก็มีหลุดเหมือนกันนะ งานนี้มันหินจริงๆ แต่ผมคงต้องสวมบทไอ้เสือยิ้มยากแบบที่แรปมอนบอก 'เอาวะ! ลองสักตั้ง'

"กูจะไปแล้วนะ" ผมบอกพวกมันแล้วลุกขึ้นยืน

"เดี๋ยวฮยองเดี๋ยว" เจโฮปปรี่เข้ามาหาผมแล้วจัดเสื้อผ้าจัดทรงผมให้ผม พอมันหายดีมันก็แอคทีพทันทีเลยนะไอ้นี่

"ขอบใจ" ผมว่าหลังจากมันจัดอะไรให้ผมเสร็จแล้ว ผมต้องไปจริงๆ แล้วใช่มั๊ยเนี่ย

"ฮู้~" ผมผ่อนลมหายใจออกมาดังๆ

"กูทำได้" ผมเอ่ย

"ฮยองทำได้" พวกมันเสริม

"กูทำได้!"

"ฮยองทำได้!"

"กูทำได้!!"

"ฮยองทำได้!!"

"ไปโว้ย!!!" แล้วผมก็เดินจากพวกมันออกมาเพื่อมุ่งหน้าไปหาจีซู

"เจอกันห้องหนังสือนะฮยอง!" เสียงเจโฮปตะโกนมาไล่หลัง

'โอเค...มึงทำได้ไอ้ก้า'



Jisoo talk...


"พวกบังทันไม่มากินข้าวกันเหรอ" โรเซ่ถามขึ้นขณะที่เคี้ยวข้าวในปาก

"นั่นดิ วันสุดท้ายแล้วแท้ๆ ยังไม่โผล่หน้ามากันอีก ใจดำชะมัด" ลิซ่าเสริม

"พี่ชูก้าว่าไงพี่จีซู" โรเซ่หันมาถามฉัน พี่เขาจะว่าไงล่ะคะ

"ไม่รู้ ไม่ได้หอบปิ่นโตตามหลัง" ฉันว่าอย่างหัวเสีย ก็ตั้งแต่วันที่ยัยคาร์เมนปรากฏตัว พี่เขาก็ไม่คุยกับฉันอีกเลย โกรธไรฉันก็ไม่รู้ แล้วเวลาเจอหน้ากัน พอฉันจะเข้าไปทักก็เดินหนีกันซะงั้น ทำไมพี่เขาต้องหลบหน้าฉันด้วยนะ ฉันทำอะไรผิดอีกอะ โดนดุโดนด่าเหมือนตอนนั้นยังดีกว่าตอนนี้เลยคะ

"แต่สองสามวันมานี้ พวกพี่เขาก็ทำตัวแปลกๆ กันนะคะ" โรเซ่ว่า ไม่ใช่แปลกธรรมดาคะ ฉันว่าโคตรแปลกเลย รู้ว่าตัวเองจะกลับแล้วแท้ๆ ยังไม่ยอมคุยกันอีก ถ้าไม่ได้เจอกันหลังจากนี้จะทำยังไงล่ะคะ ไหนบอกว่าอยากจะขอเวลาลาคนที่นี่กันไง พูดไม่จริงนี่น่า

"ให้พวกเขาไปโดยไม่ต้องลาแหละดีแล้ว" เจนนี่ที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้

"เราจะได้ทำภารกิจของเราโดยไม่ต้องกังวลอะไร" ยัยนี่ก็เป็นอีกคนที่แปลกไปกับเขาด้วย จะว่าแปลกก็คงไม่เชิง เพราะฉันเข้าใจปัญหาของเจนนี่ดี ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงรู้สึกไม่ต่างจากเธอ แค่นึกภาพตัวเองระเบิดพลังใส่คนอื่นยังขนลุกเลยอะ มันต้องเหมือนฉากระเบิดสมองในเรื่อง Kingsman แน่ๆ เลยค่ะ แต่พูดถึงเรื่องภารกิจ พวกเราก็ต้องออกเดินทางกันวันนี้เหมือนกันนิ่คะ 

'เขาธาทารัส' 

แค่คิดถึงชื่อนี้ ใจฉันก็หนาวสั่นแล้วอะ ฉันยังจำความรู้สึกตอนที่ฉันกับแม่โดนเอาไปปล่อยทิ้งให้แข็งตายอยู่ที่นั่นได้ดี เราสองคนแม่รู้ใส่แค่ชุดกระโปรงบางๆ กับเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิดจากการทรมาน ตอนนั้นแม่กอดฉันไว้แน่น พยายามถ่ายความอบอุ่นมาให้ฉัน แต่ทั้งปลายมือปลายเท้าของฉันมันเย็นเฉียบจนด้านชาไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกอะไรได้อีก เสียงนกฮูกที่ร้องแผ่วมาตามลมเย็น ลมเย็นยะเยือกที่เย็นจนบาดผิวได้ แถมยังเจอเข้ากับพวกสัตว์ร้ายและพวกตัวเย็นอีก แต่ถือเป็นความโชคดีของแม่กับฉันมากที่เจ้า Guruda บินผ่านมาพอดี พวกเราจึงรอดมาถึงทุกวันนี้ และเพราะฉันมัวแต่คิดเรื่องเก่าๆ ฉันถึงไม่รู้ว่าโรเซ่กำลังเรียกฉันอยู่

"พี่จีซูๆ" 

"ฮะๆๆ" ฉันเงยหน้าจากจานข้าวไปหาโรเซ่ ฉันเห็นโรเซ่กับลิซ่าชี้ไปด้านหลัง

"โน้นๆๆ" อะไรของพวกนาง แล้วพอฉันหันไปตามที่พวกนางชี้ ฉันก็พบเข้ากับ...

"พี่ชูก้า" ตายอยากจริงๆ เลย เพิ่งเผลอคิดถึงไปเมื่อกี้เอง พี่ชูก้าเดินหน้านิ่งเข้ามาหาพวกฉัน 'เก๊กไปอีก'

"มาทำไมคะ" เก๊กมาก็เก๊กกลับค่ะ ไม่โกง

"มีเรื่องจะคุยด้วย" พี่เขาว่า 

"เรื่องอะไรคะ" ฉันถามต่อ แล้วพี่เขาก็ชำเลืองมองเมมเบอร์คนอื่น ก่อนจะหันกลับมามองฉันแล้วบอก

"คุยสองคนได้มั๊ย" ถามหน้านิ่งแบบนี้ใครจะอยากไปด้วยล่ะ

"ก็ได้ค่ะ" ฉันไง ฮ่าๆๆ เพราะตอนนี่พี่เขางอนฉันอยู่เฉยๆ หรอกนะ

"งั้นตามมา" แล้วพี่เขาก็เดินออกไป ไม่รอฉันเลย ทำอย่างนี้คิดว่าฉันจะตามไปเหรอ

"พี่ชูก้า เดี่ยวสิ" ก็ต้องตามไปสิคะ



"พี่ชูก้า" ฉันเดินเรียกพี่เขามาตลอดทางเลยนะ แต่พี่เขาก็ไม่สนใจอะ ไม่รอด้วย ไม่ลดฝีเท้าลงเลย อะไรจะงอนหนักขนาดนั้น แล้วที่แย่ที่สุดคือ ฉันไม่รู้ว่าพี่เขางอนเรื่องอะไ

"พี่ชูก้า"

"..." โฮะ! ผู้ชายคนนี้

"ชู...ก้า ชู...ก้า ชูชูก้า ชะชะชูชูก้า ชูชูก้า ชะชะชูชูก้า ชูก้า ชูก้า ชูก้าชูก้าชูก้า ชูก้า ชู..."

"จีซู" พี่ชูกาชูก้าแกหันมาทำหน้าดุใส่ฉันแหน่ค่ะ

"อะไรล่ะคะ" ฉันถามตาแป๋ว

"เลิกล้อเลียนฉันสักทีได้มั๊ย" พี่เขาว่าหน้าเครียด ทำไมวันนี้อารมณ์ขึ้นง่ายจัง

"ไม่ได้ล้อเลียนซักหน่อย เค้าก็แค่ร้องเพลงอะ" งานนี้ต้องเอาความแบ้วเข้าสู้ค่

"ชื่อฉัน ฉันไม่ชอบให้ใครเอามาร้องเล่นแบบนี้ แม้แต่กับเธอก็เถอะ" ดุจริงๆ เลย ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่าคะนี่

"ขอโทษ" ฉันว่า ไอ้พี่คนนี้ทำฉันรู้สึกผิดจนได้

"เข้าไป"

"คะ" เข้าไปไหนคะ 

"เข้า...ไป" พี่เขาเน้นคำ แล้วเปิดประตูบานนั้นออก ฉันเงยหน้ามองป้ายที่อยู่เหนือประตู 'ห้องหนังสือ' พาฉันมาทำอะไรที่นี่กันนะ

"เชิญ" พี่เขาว่าอีกครั้ง เมื่อเห็นฉันไม่ยอมเดินเข้าไปสักที ฉันมองหน้าพี่ชูก้า พี่เขามองหน้าฉันตอบ สายตาปนบังคับส่งมาบอกว่า 'เข้าไปสิ' เล่นบทโหดอีกแล้ว ฉันก็เลยต้องยอมเดินเข้ามาอย่างงงๆ และพอเข้ามาแล้วก็ไม่เห็นมีใครเลยคะ 


ปัง!


แก๊กๆ


เอ๊ะ! นั่นพี่เขาล็อคห้องด้วยเหรอ 

'ตายแล้วๆๆ นี่พี่ชูก้า! โอ้! ไม่นะ! มันเร็วเกินไป ไม่! ไม่! ไม่! ไม่!!'

"จีซู!" พี่ชูก้าเข้ามาสะกิดตัวฉัน

"เป็นอะไร" พี่เขาถามสายตาสงสัย ก่อนจะมองสำรวจ 'อ๊าย!'

"เปล่านิ" ฉันรีบถอยหลังออกมา พี่เขาไม่ได้คิดจะทำอะไรฉันใช่มั๊ยคะ

"ตกลงพี่มีอะไรคะ" ฉันรีบวกกลับเข้าเรื่อง

"เธอนั่นแหละมีเรื่องอะไร" 

เอ้า! ฉันเหรอ ฉันมีเรื่องอะไรกับพี่เขางั้นเหรอ 'อะไรวะ'

"พี่งงอะไรกับชีวิตหรือเปล่าคะ" ฉันถาม

"ฮึ" ฉันว่าฉันได้ยินเสียงเหมือนเสียงหัวเราะแว่วๆ นะ เหรอว่าฉันจะกลัวพี่เขาจนหูฝาด แล้วพี่เขายังมองฉันหน้านิ่งอีก มีหน้าเดียวหรือไงกัน

"คือ...พี่เรียกฉันมาคุยใช่มั๊ยคะ แล้วคือ...เอ่อ...ฉัน...ต้องเป็นคนมีเรื่องคุยกับพี่เหรอ" ฉันถามพี่ชูก้าที่ตอนนี้กำลังทำหน้างงๆ มึน สลับกับกำลังคิดอะไรของพี่เขาอยู่ นี่คือคนที่งงกับชีวิตตัวเองของจริงเลย พี่เขายังสบายดีอยู่ใช่มั๊ย

"พี่ชูก้าคะ" 

"..." ฉันเรียกแต่พี่เขากลับเงียบ คิดอะไรอยู่เนี่ย

"พี่คะ!"

"เอ่อ! ถูกแล้ว!" พี่เขาโพล้งขึ้นมา 'ถูก? ถูกอะไร'

"ที่ฉันถามว่า เธอนั่นแหละมีเรื่องอะไร ฉันถามถูกแล้ว" พี่เขาว่าตัวเองถามถูกเหรอคะ

"แล้วฉันมีเรื่องอะไรล่ะคะ" ที่ฉันต้องถามพี่เขา ก็เพราะฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองมีเรื่องอะไร พี่ชูก้าทำฉันงงกับชีวิตไปอีกคนแล้วนะ วันนี้เราสองคนจะคุยรู้เรื่องเปล่านี่!

"กุหลาบสีเหลือง" กุหลาบสีเหลืองเหรอคะ

"อ่อ...ที่พี่งอนฉันเพราะเรื่องนี้เองเหรอ" ในที่สุดฉันก็รู้สาเหตุ ก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่พี่เขาเงียบวันนั้นฉันก็นึกว่าเข้าใจที่ฉันพูด ที่ไหนได้คืองอน แถมงอนฉันกับบุคคลปริศนาเนี่ยนะ 

"พี่นี่หึงพร่ำเพรื่อมาก" ฉันเอ่ย แต่...

"ฮึๆๆ" ฉันหูฝาดรอบที่สองเหรอคะ ฉันกำลังจะกวาดตามองสำรวจรอบห้องอีกครั้ง เพราะเซนส์ฉันมันบอกว่า ในห้องนี้มีสิ่งลี้ลับซ่อนอยู่ 

"เธอนั้นแหละหว่านสเน่ห์ไปทั่ว" เอ๊ะโอ๋! 'บ้า!' ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินพี่เขาพูดแบบนี้ ฮุๆ

"จะชมฉันว่าสวยก็บอก" ฉันยิ้มหวานส่งไปให้ แต่ผลตอบรับที่ได้ทำเอาฉันอารมณ์เสีย 

"ถ้าซวยก็ว่าไปอย่าง" แถมตอบหน้าตายอีก ชิ!

"พี่ชูก้า" ฉันเข้าไปจับหน้าพี่เขา แล้วเชิดขึ้น เอียงหน้าซ้ายขวา หยิกแก้ม ถ่างตา ง้างปาก เพื่อหาสิ่งผิดปกติในตัวพี่เขาอย่างรวดเร็ว

"พี่ไม่สบายเปล่าคะ" ฉันถาม

"มันใช่เวลามาเล่นมั๊ยฮะ" แล้วพี่เขาก็ปัดมือฉันออก ทั้งน้ำเสียงทั้งตาย 'จะดุไปไหน'

"เล่นอะไรเล่า ก็พี่ทำตัวแปลกๆ อะ" เมื่อกี้ฉันตาฝาดหรือคิดไปเองว่าเห็นพี่เข้าดูตื่นๆ กับประโยคเมื่อกี้นิดหน่อย ก่อนจะรีบดึงสีหน้าเดิมกลับมา ก็แปลกอย่างที่ฉันว่ามั๊ยล่ะคะ

"ไอ้กุหลาบเหลืองสำคัญกับเธอยังไง" จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาเฉยเลย

"ก็ไม่รู้ค่ะ" ฉันตอบ แล้วพี่เขาก็มองหน้าฉันประมาณว่า 'ทำไมถึงไม่รู้'

"ก็..." ทำไมน่ะ พี่ชูก้ายังคงรอคำตอบจากฉัน มันตอบยากนะ เพราะ...

"ไม่รู้สิคะ ถ้าจะบอกว่าสำคัญมันก็พูดได้ไม่เต็มปากอะ แต่ถ้าบอกว่าไม่สำคัญมันก็ไม่ใช่" จริงๆ ฉันก็พยายามหาคำตอบของเจ้าของดอกกุหลาบนั่นเหมือนกัน 

"แล้วฉันกับไอ้นั่นเธอจะเลือกใคร" คำถามนี้ยังต้องคิดอีกเหรอ

"ก็ต้องเลือกพี่สิ" 

"ฮู้~" เสียงนี้มาอีกแล้วคะ

"แต่ฉันไม่เชื่อ" เมื่อกี้ฉันกำลังจะสอดส่ายสายตาหาเสียงปริศนานั้นอีกครั้ง แต่พี่ชูก้าก็ชอบดึงความสนใจของฉันอยู่เรื่อยเลย แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เชื่อฉันอีก

"ทำไมล่ะคะ ฉันพูดจริงๆ นะ" 

"คำพูดมันก็แค่ลมปาก แต่การกระทำจะพิสูจน์ให้เห็น" พี่คนนี้เชื่อคนยากจริงๆ เลย

"แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะคะพี่ถึงจะเชื่อ" 

ให้โดดหอคอยพิสูจน์รักแบบที่พี่เขาเคยทำ ฉันไม่เอาด้วยนะ และไม่ควรเลียนแบบด้วย นั่นเป็นวิธีสิ้นคิดมากๆ ค่ะ เพราะครั้งนั้นพี่เขามีโรเซ่กับวีคอยช่วยถึงยังมีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้ ถ้าลองไม่มีสองคนนี้นะ ฉันก็ไม่อยากคิดถึงสภาพพี่เขาเลย ดีไม่ดีจะพลอยทำให้คนอื่นเป็นทุกข์ตามไปด้วย สร้างปัญหาสังคมไปอีก 

"เธอต้องช่วยฉัน" ชูก้าบอก ให้ฉันช่วยเหรอคะ ช่วยเรื่องอะไรกันนะ

"จีซู" พี่เขาขยับเข้ามาใกล้ฉันอีก แถมยังใช้มือข้างขวาจับแขนฉันไว้อีก พี่เขาจะทำไรอะคะ

"จีซู" จากหนึ่งมือก็เป็นสองมือแล้ว พี่เขาจับแขนฉันทั้งสองข้างเลยค่ะ สายตาก็อ่านยากๆ นี่ทำให้ฉันเริ่มไม่ไว้ใจจนเผลอก้าวถอยหลังออกมา

"จีซู เธอต้องช่วยฉันนะ" แต่พี่เขาก็ยังก้าวเข้ามาอีก ฉันถอย พี่เขาก้าว ฉันถอย พี่เขาก้าว รู้สึกใจไม่ดีเลยค่ะ

"ช่วยๆๆ ให้ช่วยอะไรล่ะคะ" ฉันถามติดอ่าง พี่เขาไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งหรอกใช่มั๊ย ฉันก็ไม่ได้คิดไปไกลนะ แต่ในสถานการณ์ที่ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองคน แถมไอ้พี่ชูก้าแกยังล็อคห้องมิดชิดและพูดอะไรแปลกๆ แบบนี้ ถ้าไม่ให้ฉันคิดอะไรเลยก็แปลกไปล่ะ

"จีซู" ทำไมต้องขยับเข้ามาเรื่อยๆ ด้วย 

'ไอ้พี่บ้า! ฉันคิดนะยะ!' ฉันได้แต่กรีดร้องในใจ และในที่สุดพี่ชูก้าก็ต้อนฉันจนมุมจนได้ เพราะตอนนี้ฉันถอยหลังจนชนเข้ากับโต๊ะอ่านหนังสือ ฉันว่าจะเบี่ยงตัวออกด้านข้างค่ะ แต่ว่าพี่เขาดันใช้แขนยันโต๊ะไว้ทั้งสองข้าง เลยกลายเป็นว่าฉันโดนล็อคตัวเอาไว้ 

"พี่ๆๆ พี่จะทำอะไรอะ" ไอ้พี่บ้านี่จะมาหื่นตอนกลับแบบนี้ไม่ได้นะ!

"จีซู"

'อ๊าย!' จะไม่ให้ฉันกรี๊ดในใจได้ไงคะ ก็พี่เขาดันใช้แขนขวาเกี่ยวตัวฉันเข้าไปใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว จะรุกอะไรเบอร์นี้ แถมกำลังจะโน้มหน้าเข้ามาอีก

"จีซูช่วยพี่หน่อยนะ" อ๊ายๆๆ เรียกแทนตัวว่าพี่อีก! 

'ไอ้พี่ก้า! อย่านะ! ไม่นะ! อ๊าย!' ฉันรีบหลับตาลงเมื่อเห็นว่าพี่เขากำลังโน้มหน้ามาใกล้ พี่เขาจะจูบฉันเหรอ! ฉันพยายามเบี่ยงตัวไปด้านหลัง แต่ฉันรู้สึกว่าพี่ชูก้าก็โน้มตัวตาม ไอ้พี่ก้าทำฉันสติหลุดนะนี่

"จีซู" พี่เขากระซิบเบาๆ ที่ข้างหูฉัน 

ขนลุกแล้วๆๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าไอ้พี่ก้าจะกล้าทำแบบนี้ ทำไมฉันรู้สึกร้อนแบบนี้ แถมอาการวิงเวียนคล้ายจะเป็นลมนี้อีก 

'ไอ้พี่ก้า! อย่านะ! อ๊ายยยย!'



Suga talk...


ถ้าให้ผมเดา จีซูต้องคิดว่าผมจะทำอะไรเธอแน่ๆ เลยครับ ก็เล่นหลับตาซะมิด เม้มปากแน่น แถมหน้าแดงๆ นี่อีก 

'ยัยบ๋องเอ้ย' 

แล้วยังจะเบี่ยงตัวหนีผมอีก  เพราะงั้นผมจึงโน้มตัวเข้าไปหาเธอ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอ

"จีซู" ผมว่าผมคงต้องบอกจุดประสงค์ของผมได้แล้วล่ะ ก่อนที่เธอจะคิดไปไกลกว่านี้ เธอยิ่งเป็นคนเพี้ยนๆ อยู่ด้วย

"จีซู เรื่องที่ฉันจะให้เธอช่วยน่ะ" ผมยังคงกระซิบที่ข้างหูเธอต่อไป เธอไม่ยอมลืมตาเลยนะ ฮ่าๆๆ งั้นก็บอกไปทั้งอย่างนี้แหละ

"เธอช่วย..." 



"คะ?" เธอเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบลืมตามองผมตาปริบๆ หลังจากที่ผมบอกจุดประสงค์ไปแล้ว และปล่อยเธอเป็นอิสระ

"แล้วพวกมันก็อยู่นี่แล้วด้วย" 

"ฮะ!" จีซูอุทานขึ้นตาโต

"พวกมึงออกมาได้แล้ว!" ผมตะโกนไปบอกพวกเมมเบอร์ที่ซ่อนอยู่ให้ออกมา และเมื่อจีซูเห็นพวกมัน

"นี่ เป็นอะไร" ผมถามเธอขำๆ เมื่อเห็นว่าจู่ๆ เธอก็ดึงตัวผมไปบังตัวเองจากพวกเมมเบอร์ของผมที่ยืนอยู่ด้านหลังผมจากตรงที่ซ่อน

"ก็พี่นั่นแหละ" เธอพูดค่อยๆ ให้ได้ยินแค่สองคน

"ฉันพูดหรือทำอะไรไปบ้างก็ไม่รู้ น่าอายชะมัด งือๆ เพราะพี่คนเดียวเลย" เธองอแงใส่ผม จนผมอดยิ้มให้ไม่ได้

"น่ารักออก" ผมบอกเธอ

"น่ารักกะผีดิ่ ฮือ~" เธอตอบกลับ จนผมต้องหัวเราะออกมา

"ทำฉันขายหน้า ยังมีหน้ามาหัวเราะกันอีก หยุดเลยนะ" จะให้หยุดได้ไงล่ะครับ แม้แต่ตอนดุเธอก็ยังน่ารักเลยอะ ตลกดีออกผมว่า

"หยุดเลย ถ้าไม่หยุดฉันงอนจริงด้วย" เธอว่าแล้วทำหน้าบึ้งใส่ผม แต่คำว่า งอน ของจีซูทำให้ผมต้องรีบสงบลง เพราะเวลาต้องง้อเธอ มันไม่ปกติสักครั้งเลยครับ ไม่ให้เธองอนน่าจะดีกว่า

"แล้วหายงอนฉันยังคะ" เธอถาม ผมก็เลยพยักหน้าให้ เธอถึงยิ้มออกมาได้ ผมหายตั้งแต่เธอบอกว่าเลือกผมแล้วล่ะ ผมชอบที่เธอเป็นแบบนี้นะ ตรงๆ จริงใจ เปิดเผย ดูไม่ค่อยมีพิษมีภัยกับใคร ผิดแต่ติ๋งต๋องไปหน่อย

"ตกลงจะยอมช่วยพวกพี่อยู่ใช่มั๊ย" เจโฮปกำลังจะเดินเข้ามาถามครับ แต่จีซู

"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละค่ะ" จีซูว่า ท่าทางจะอายจริงจังนะครับ เพราะผมลองขยับซ้าย จีซูก็ขยับตาม แถมยังมองหน้าผมเอาเรื่องอีก ผมก็เลยได้แต่ยิ้มขำๆ เพราะท่าทางตลกๆ ของเธอ

"เดี๋ยวฉันจัดการให้" เธอบอก

"เยส!" พวกเมมเบอร์พากันดีใจ

"ขอบใจมากยัยหนู" 

"ไม่เป็นไรค่ะ รอกันที่นี่นะ เดี๋ยวฉันมา" เธอว่า

ทีแรกผมก็นึกว่าเธอจะเดินออกไปคนเดียวครับ แต่เพราะไอ้อาการอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีของเธอ จีซูจึงค่อยๆ เดินถอยหลัง มือทั้งสองข้างก็ดึงเสื้อด้านหน้าผมเอาไว้ ผมเลยพลอยโดนลากไปด้วย นี่ผมกำลังเป็นโล่ยักษ์บังสายตาไอ้พวกมารผจญอยู่ใช่มั๊ย ฮ่าๆๆ

"พวกมึงหันไปทางอื่นก่อนเด็กกูอาย" ผมบอกพวกเมมเบอร์ขำๆ แต่ยิ่งพูดแบบนี้คนตรงหน้ายิ่งอายใหญ่เลยครับ

"พี่ชูก้า เลิกล้อเดี๋ยวนี้นะ" เธอว่าแล้วทำหน้าบึ้งแบบเด็กๆ

"เลิกล้อก็ได้ค่ะ" ผมบอกเธอ ก่อนจะหมุนตัวเธอให้หันไปทางประตู แล้วจับไหล่ดันเธอเดินไปข้างหน้าด้วย พอผมเปิดประตูห้องออก จีซูก็หันกลับมาหาผมแล้วบอกว่า

"ฉันจะโป้งพี่ไว้ก่อน" เธอยกนิ้วโป้งใส่ผม

"รู้แล้วน่า รีบไปเหอะ เดี๋ยวมีคนสงสัย" ผมบอกเธอ เพราะเผื่อมีใครมาเห็น แผนพวกผมคงได้พังจริงๆ

"ค๊าาา เดี๋ยวมานะ" แล้วจีซูก็รีบวิ่งออกไป และทันทีที่ผมปิดประตูลงอีกครั้

"สำเร็จ!!" พวกมันดีใจยิ่งกว่าถูกหวยกันอีกครับ

"ฮยอง! ไม่เบานะครับ" ดูไอ้วีมันแซวผม

"แต่กูเห็นนะว่ามึงหลุด" จินเอ่ยขึ้น

"มึงเป็นกู มึงก็ต้องหลุดเหมือนกันแหละ" ผมตอกกลับ

"หลุดไม่พอยังตะมุงตะมิงอีกนะฮยอง" ถ้าไอ้มักเน่มันจะแซวผมขนาดนี้

"ก็ปกติของกู" ผมว่า แต่ดูพวกมัน

"เหรอ!" พร้อมใจกันเหลือเกินไอ้พวกนี้ 

"พวกพี่!" จีซูมาแล้วครับ ไปเร็วมาเร็วจริงๆ เธอมาพร้อมกับสิ่งที่พวกผมต้องการ เธอกอดมันแนบอก ก่อนจะหัวเราะ "ฮึๆ" แบบคนมีแผนร้าย ผมชักหวั่นใจแล้วสิ 

"แท๊แด๊!"



.........จบ PART 88.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1592 Thack_patsarin (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 12:33

    จีซูออนนี่น่ารักอ่ะ ขนาดโดนแกล้งยังน่ารักขนาดนี้เลย จีซูออนนี่ค่ะ หนูขอเถอะ อย่าน่ารักมากๆแบบนี้ได้ไหมคะ?? ใจหนูบางหมดแล้วววว

    #1,592
    0
  2. #1090 pcht_mo (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 20:04
    รอน้าา
    #1,090
    0
  3. #1089 KesineeChumsri (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 15:34
    รอค่าาาา
    #1,089
    0
  4. #1088 Lizkookkkkk (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 09:52
    โอ้ยน่ารักกก5555รีบมาต่อนะค้าาาา
    #1,088
    0
  5. #1087 nuhava13 (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 22:26
    ทำกันเป็นขบวนการ ฮ่าาๆๆ
    #1,087
    0
  6. #1086 -wa-ya- (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 21:36
    ทำไมแกล้งจีซูกันงี้ 5555 จีซูน่ารั๊กน่ารักอะ ก็จีซูกับชูก้านี่นะ จะดีกันก็ต้องฮางี้หวานๆซึ้งๆนี่น่าจะไม่ชิน 5555 แล้วพวกนี้ให้น้องไปทำอะไรอ่า อยากรู้แล้วค่ะ แล้วบังทันจะได้กลับโลกมั้ยเนี่ยวางแผนอะไรกันไว้อยากรู้มากเลย มาต่อเร็วๆนะคะ ติดฟิคเรื่องนี้มาก ตอนไรท์ยังไม่มาอัพก็อ่านใหม่วนไปรอ ? ? เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,086
    0
  7. #1085 allymary (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:00
    สนุกรอค่าา
    #1,085
    0
  8. #1084 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:49
    รอค่าาาาาาาาาาาาาาาา
    #1,084
    0
  9. #1083 fresh-- (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:23
    สนุกมากค่ะไรท์
    รอค่ามาเร็วๆนะค่ะ
    #1,083
    0