Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 93 : PART 87 : เจ็บก็ยอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

J-hope talk...


"เจนนี่"

"ฉันขอตัวนะ" เจนนี่เดินหนีไปแล้วครับ ส่วนจีมินก็ได้แต่มองตาม ผมว่าเจนนี่คงไม่กล้าสู้หน้าใครตอนนี้หรอก เพราะอะไรน่ะเหรอ กลับไปอ่านตอนที่แล้วไป ฮ่าๆ ล้อเล่น ก็เพราะน้องแกดันปล่อยดาร์คไซด์ออกมาซะขนาดนั้น เมื่อกี้ผมคิดว่าเจนนี่จะแทงยัยคาร์เมนอะไรนั่นซะแล้ว แต่ดันไปแทงกระจกแทน กระจกเป็นรูเลยอะ แถมร้าวไปทั้งบานด้วย

"อ้าว! เจนนี่! ไปเร็วโรเซ่" ลิซ่ารีบวิ่งตามเจนนี่ออกไป

"ยัยลิซ! รอฉันด้วย! ไม่สงสารคนป่วยบ้างหรือไงนี่" โรเซ่รีบบังคับสมใจตามลิซ่าออกไป คงไปปลอบใจเจนนี่กันล่ะมั้ง 

แต่ตอนนี้ผมว่าพวกผมคงลืมเรื่องด้านมืดเจนนี่ไปแล้วล่ะครับ เพราะดันมีเรื่องอื่นมาให้ปวดหัวมากกว่า ผมไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้พวกคนมีความรักนะสิ ตอนนี้ดูเหมือนมีคนใกล้ตายอยู่สองคนครับ คือ จีมินกับจองกุก ส่วนชูก้านิ่ ผมว่าน่าจะกำลังเคืองจีซูอยู่ เพราะแทนที่ฮยองแกจะทำหน้าเศร้าเหมือนไอ้สองตัวนั้น แต่แกกลับทำหน้าเหมือนมีใครมาเหยียบตีนมากกว่า และไอ้คนซื่อไม่แท้ ไอ้วี ไอ้นี่ตอนนี้เหมือนไบโพล่าเลยครั

"เห้ย...ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยก็ยังมีเวลาให้ได้ร่ำลาพวกเธอ เดี๋ยวยังไงก็ได้ไปเจอกันบนโลกอยู่ดีแหละ" ไอ้วีเอ่ยขึ้นเหมือนไม่คิดมาก

"เวลาไม่กี่วันเนี่ยนะ" จองกุกพูดขึ้นหน้าหงอย

"มึงแน่ใจได้ไงว่าเราจะได้เจอพวกเธออีก" จีมินถามหน้าเครียด ถ้ากรณีอกาธอนเป็นฝ่ายชนะ เราก็จะได้เจอกันอีกแน่ แต่ถ้าไม่...ผมคงไม่ต้องบอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"จริงด้วย...กูลืมคิดไปเลย" วีว่าหน้าเศร้าลง ผมบอกแล้วว่ามันเป็นไบโพล่า

"แล้วเอาไงกันดี" จินฮยองถามขึ้น นี่มันถึงเวลาของคนหล่ออย่างผมแล้วครับ

"อะแฮ่ม!" ผมนั่งกระแอ่มอยู่บนสมจิตร แล้วทุกสายตาก็จับจ้องมาที่ผมอย่างอยากรู้ 'ฮ่าๆๆ เวลาของโฮป!' 

"กูมีแผน" ผมยิ้มประหนึ่งได้ triple crown แต่ดูพวกมันทำกับผม

"ผมไม่เอาด้วยนะฮยอง" ไอ้วีคนแรกเลยครับ

"กูก็ขอบาย" ตามมาด้วยแรปมอน คือ 'กูยังไม่ได้บอกแผนกูเลยว้อย!' ไอ้พวกนี้นิ่

"กูอุตส่าห์เอาตัวเข้าแลกเพื่อยื้อเวลาให้นะ" ก็จริงมั๊ยล่ะ ถ้าผมไม่พูดให้ รับรองเราไม่ได้รับเงื่อนไขนี้หรอกนะ แล้วเหมือนพวกมันจะเพิ่งรู้ตัวว่าผมคือผู้มีพระคุณ

"แผนของฮยองคืออะไร" จีมินถามผมหน้าเครียด สายตาบ่งบอกให้รู้ว่า 'อย่าล้อเล่นนะฮยอง' มันทำผมขนลุกนะครับนี่ แต่แผนของผมครั้งนี้ รับรองผลชัวร์ 100 เปอร์เซ็น...ผมคิดว่านะ

"เข้ามาใกล้ๆ" ผมเรียกพวกเมมเบอร์เข้ามาใกล้ๆ ทีแรกพวกมันก็ไม่อยากเข้ามาครับ

"เอ่อน่า มาฟังกูก่อน ถ้าไม่ดีไม่โดน กูยอมโดนถีบเลย" 


พรึบ!


พอผมพูดว่ายอมโดนถีบนิ่ พวกมันเร็วกันเลยนะครับ บางครั้งผมก็สงสัย 'พวกมึงรักกูจังนะ ไอ้พวกเลว!'

"เอาดีๆ นะมึง" จินบอกผม

"เอ่อน่าฮยอง ครั้งนี้แผนชัวร์ไม่มั่วแน่นอน คืองี้..." แล้วผมก็เริ่มสาธยายแผนของผมให้พวกเมมเบอร์ฟัง



"กู"

"เอ่อ ฮยองนั่นแหละ" ผมพูดกับบุคคลที่เรียกตัวเองว่ากู

"ทำไมต้องกู" ชูก้าถามผม ฮยองแกจะอัดผมหรอเปล่าครับเนี่ย

"ก็คนอื่นมันไม่มีข้ออ้างไง ฮยองนั่นแหละเหมาะที่สุด" ผมบอกชูก้า แต่ฮยองแกมองหน้าแบบไม่เชื่อใจผ

"ใช่มั๊ยพวกมึง" ผมเลยต้องหันไปหาพรรคพวก ซึ่งครั้งนี้พวกมันให้ความร่วมมือดีแฮะ เพราะคนที่เหลือต่างพร้อมใจกันพยักหน้า จนชูก้าต้องกอดอกคบคิดก่อนจะถามพวกผมว่า

"กูต้องเล่นบทโหดมั๊ย"

"แล้วแต่สถานการณ์ฮยอง" วีว่า ชูก้าพยักหน้าค่อยๆ ฮยองแกเข้าใจแล้วเนาะว่าแกต้องทำอะไรบ้าง

"แล้วกูต้องพูดยังไง"

"ฮยอง!" พวกผมโวยใส่ชูก้า ก็นึกว่าเข้าใจแล้ว

"พูดยังไงก็ได้ฮยอง แต่ต้องให้เป็นไปตามแผน" ผมบอก แต่ชูก้าฮยอง...

"ก็พูดยังไงของมึงน่ะ มันยังไงล่ะ ถึงจะให้โยงมาเรื่องนี้ได้" ฮยองแกต้องให้พวกผมคิดบทให้เลยเหรอครับ

"เรื่องบทเดี๋ยวกูจัดการเอง" จินฮยองอาสา

"แล้วฮยองน่ะ" จองกุกเรียกผมก่อนจะพูดต่อว่า "ฮยองแน่ใจนะว่าจะทำได้" 

มันทำผมสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ อย่าว่าแต่มันเลย ผมเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน เพราะอะไรน่ะเหรอ




วันถัดมา

"ฮ้าว~" ผมนอนหาวต้อนรับเช้าวันใหม่ที่อากาศสดชื่นแจ่มใส ผมบิดขี้เกียจไปซ้ายทีขวาที ต้องบริหารร่างกายสักหน่อยครับ แต่...'เอ๊ะ' ผมว่ามีอะไรแปลกๆ กับตัวผมนะ

ผมลองบิดตัวอีกทีสองที แล้วก็พบว่า 'ตายห่า! นี่กูหายแล้วเหรอ' คือผมไม่รู้สึกเจ็บไม่รู้สึกปวดซี่โครงแล้วอะ ยาปู่หมอแกจะดีเกินไปแล้วนะ ผิดแผนของผมหมดเลย คือ ผมบอกพวกมันว่าผมจะพยายามหายช้าที่สุดเพื่อยื้อให้โรเซ่หายทันผมเพื่อแผนขั้นต่อไป แต่พอตื่นมาวันนี้ 

'กูโดนพวกมันยำแน่' แค่คิดก็สยองแล้วครับ 'กี่ตีนวะนั่น' แต่ไม่ได้ๆ ผมจะปล่อยให้ตัวผมหมดความน่าเชื่อถือไม่ได้ เสียชื่อเจโฮปหมด ผมคงต้อง...


ตุ้บ!


"ฮยอง!" ไอ้วีที่นอนอยู่เตียงข้างผมรีบลุกพรวดขั้นมาเมื่อเห็นผมกลิ้งตกเตียง

"ฮยองเป็นไรวะ" วีลงจากเตียงมานั่งข้างๆ ผมเพื่อถามอาการ ผมจึงรีบดึงตัวมันเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบบอกมันว่า 

"กูหายแล้ว" วีทำตาโตแล้วกระซิบกลับ

"เห้ย...จริงดิ ได้ไงฮยอง" มันว่า 

"กูก็เลยต้องทำแบบนี้ไง" ผมตอบ วีทำหน้าสงสัย ก่อนจะคิดอะไรออก แล้วก็ทำตาโตอีกครั้ง

"นี่นะแผนของฮยอง" มันกระซิบถามอย่างอยากรู้ ผมจึงพยักหน้าเป็นคำตอบ

"ฮยองแม่ง...เจ๋งว่ะ ทำร้ายตัวเองไปอีก" ผมล่ะอยากบอกมันว่า 'กูไม่ได้อยากจะทำ!' แต่ทำตัวเองดีกว่าให้พวกมันทำครับ ระดับความเจ็บปวดมันต่างกันเยอะ ก่อนหน้านี้ผมก็แค่อยากจะยื้ออาการตัวเองด้วยการแหกข้อห้ามทั้งหลายของปู่หมอ แต่เพราะอาการผมมันดีขึ้นมากจนน่าจะเกือบหายสนิทแล้ว ผมก็เลยต้องเปลี่ยนแผนมาใช้แผนนี่แทน

"สองคน" โรเซ่ที่น่าจะนั่งดูพวกผมสองคนซุบซิบกันมานานแล้วเอ่ยขึ้น พร้อมท่าทางจับผิดแล้วถามพวกผมว่

"ทำอะไรกันคะ" คำถามแรกพวกผมยังไม่ทันตอบก็มีคำถามที่สองตามมาเลยครับ

"แล้วทำไมพี่ต้องกลิ้งตกเตียงด้วย" อ้าว! เห็นเฉยเลย ผมว่าผมเนียนแล้วนะ อุตส่าห์ลงมือแบบเงียบๆ แต่คงเพราะโรเซ่ตื่นก่อนผมและกำลังมีความสุขกับการกินผลไม้จานใหญ่ตรงหน้า

"อ่อ...ละเมอน่ะ" ผมรีบตอบไป ทีแรกโรเซ่ก็ดูเหมือนจะไม่เชื่อ ทำเอาผมกับไอ้วีแอบหวั่นใจ แต่ในที่สุดเธอก็พูดออกมาว่า

"พวกพี่นิ่ เวลาละเมอชอบเล่นใหญ่กันทุกคนเลยเปล่าคะเนี่ย" เหมือนเธอจะพูดเป็นประโยคบอกเล่ามากกว่าประโยคคำถามนะ พวกผมเลยไม่ได้ตอบกลับไป แล้วโรเซ่ก็หันกลับไปกินผลไม้ของตัวเองต่อ

"ละเมอเล่นใหญ่อะไรวะฮยอง" ไอ้วีมันยังมีหน้ามาถามผมอีกครับ 'ก็มึงนั้นแหละ!' เมื่อวานผมเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างนะ ตั้งแต่โรเซ่เพิ่งตื่นใหม่ๆ เลย แล้วก็เห็นด้วยว่าไอ้วีทำโรเซ่ช็อคแค่ไหนตอนที่มันละเมอ ผมนิ่นอนหัวเราะอยู่คนเดียวจนท้องแข็งไปหมด

"เจ้าหนุ่มนี่!" ปู่ไบรอคตาลีตาเหลือกมาโน้นแล้วครับ ทันทีที่แกเห็นผมกำลังนอนอยู่ที่พื้น 'showtime!' ได้เวลาทำการแสดงล่ะครับ

"ปู่ๆ มาดูให้ผมที ผมว่ามันต้องกลับมาร้าวอีกแน่เลย" ผมทำเป็นร้องเรียกแกอย่างน่าสงสาร

"ไหนๆ ดูสิ" แล้วปู่หมอแกก็ใช้มือสแกนตัวผม ระหว่างที่แกสแกนผมก็หันไปมองไอ้วีครับ มันมองผมตอบสายตาบอกว่า 'ออสการ์เลยฮยอง' ฮ่าๆ เห็นฝีมือผมหรือยัง

"เมื่อวานข้าเช็คให้แล้ว กำลังจะหายดีอยู่แล้วแท้ๆ ไอ้หนุ่มนี่ เจ้าไม่อยากหายดีหรือไง นอนยังไงให้ตกเตียงได้ ที่บ้านไม่เคยมีเตียงหรือไงกันนะ" แกเอ็ดผมใหญ่เลยครับ

"ก็ผมนอนละเมอน่ะปู่"



"ที่นี่คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว" ปู่หมอบอกผมหลังจากที่ให้คนมาติดเหล็กกั้นเตียงเอาไว้

"ส่วนเจ้า" แกหันไปมองไอ้วีอย่างสงสัย

"เมื่อคืนข้าบอกให้กลับห้องได้แล้วนิ่" ผมลืมบอกไปว่า ว่าเมื่อคืนนี้ปู่แกบอกให้ชูก้า วี กับจีซูกลับไปนอนห้องตัวเองได้แล้ว เพราะอาการไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วง แต่ไอ้วีมันบอกผมว่ามันอยากอยู่เป็นเพื่อนผม แต่ผมว่ามันหวงก้างมากกว่า สงสัยกลัวผมคาบคนเตียงตรงข้ามไปกิน

"ผมเป็นห่วงฮยองผมน่ะครับ" แต่เมื่อคืนผมเห็นนะว่ามันแอบมองโรเซ่ตลอดจนเธอหลับ มันถึงบอกให้ผมนอนได้ คือ มันจะเฝ้าเขาแล้วยังลากผมไปเอี่ยวอีก ไม่สงสารผมเลย ผมล่ะเชื่อจริงๆ ว่ามันเป็นห่วงผม

"เอ่อๆ ถ้าไงก็ช่วยดูแลเจ้านี่ด้วยละ" ปู่แกเรียกผมเหมือนหมาเหมือนแมวเลยนะครับ 'เจ้านี่' เติมคำว่าหนุ่มแทรกกลางหน่อยก็ไม่ได้

"แล้วนี่ผมจะหายวันไหนครับ" ผมถาม

"โอ่ย พรุ่งนี้ก็หาย" ฮะ! นึกว่าจะตอบว่าสองสามวัน

"แล้วโรเซ่ล่ะปู่" ไอ้วีถาม

"แชยองน่ะเหรอ คงอีกสองสามวันแหละ ไม่ต้องห่วง นางไม่มาสร้างความวุ่นวายให้กับพวกเจ้าก่อนจะกลับหรอก ข้าคาดโทษนางไว้แล้ว" 

ไอ้วีมองผมแบบ 'เอาไงดีเรา' ผมว่าแค่ตกเตียงคงไม่พอ เพราะงั้นหลังจากที่ปู่หมอทำกายภาพบำบัดให้ผมกับโรเซ่เสร็จ ก็เป็นเวลาพักผ่อนของพวกผม และแผนเจ็บตัวแผนสองก็กำลังจะเริ่มขึ้น

"สมจิตร!" วิวแชร์คู่ใจผมลอยเข้ามาหาจากมุมห้อง

"ไอ้วี" ผมหันไปเรียกวี วีมองผมประมาณว่า 'เรียกไมฮยอง'

"มึงไปกับกู" ผมบอกมัน แต่ไอ้นี้ก็ทำหน้าตาสงสัยตลอด มันคงกำลังคิดว่าผมจะไปไหนอยู่แน่ๆ

"พากูไปเดินเล่นหน่อย" ผมว่าแล้วส่งซิกให้มัน มันถึงพอจะเข้าใจ

"อ่อ เคๆ" วีว่า ผมจึงลงจากเตียงแล้วนั่งประจำที่ แต่ขณะที่พวกผมกำลังจะเคลื่อนพล

"ไปด้วยค่ะ" ผมกับวีรีบมองหน้ากันทันทีเลยครับ 'มึงเลย' ผมโบ้ยให้ไอ้วี 

"ไม่จุ้นซักเรื่องได้เปล่า" วีหันไปบอกโรเซ่ พอมันเห็นว่าโรเซ่จะอ้าปากเถียง มันก็รีพูดต่อเลยครับ

"ปู่หมอคาดโทษเธอไว้อยู่ไม่ใช่เหรอ" โรเซ่ทำหน้าบึ้งกลับ 

"ไม่เห็นต้องอ้างปู่หมอเลย ไม่อย่าให้ไปด้วยก็บอก" เธอว่าและมองตำหนิไอ้วี ก่อนจะเชิดใส่พวกผมแล้วบอกว่า

"ไปคนเดียวก็ได้" โรเซ่พาสมใจลอยผ่านหน้าพวกผมไป

"นี่! จะไปไหนน่ะ!" วีร้องถามตามหลัง

"อย่าจุ้น!" โรเซ่ตะโกนกลับมาแล้วเลี้ยวหายออกจากห้องไป

"หึย" แต่ไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมน่ะสิ 

"ตามไปดิฮยอง" มันบอกผม

"ไหนมึงบอกไม่จุ้น" ผมถามวีกลับ

"ผมบอกยัยนั่นไม่ได้บอกเรา" แล้วมันก็รีบเดินตามโรเซ่ไป ผมจะอยู่ทำไม ก็ตามไปสิครับ

"เฮ้ย! รอกูด้วย"



ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เมื่อเรามีโรเซ่มาด้วย ผมคงต้องยืมตัวเธอมาเป็นส่วนหนึ่งในแผนการทำร้ายตัวเองแบบไม่ให้เธอรู้ตัวซักหน่อยแล้วกัน

"น้องโรเซ่" ผมเรียกชื่อโรเซ่ ผู้ที่ขี่สมใจอยู่ข้างๆ จริงๆ ก็ไม่ข้างหรอกครับ เพราะมันมีมารมาขวาง ไอ้วีน้องชายสุดเลิฟของผมนี่แหล

"คะ" โรเซ่ขานรับ

"น้องว่าสมจิตรกับสมใจใครเร็วกว่ากัน" ผมเริ่มชักจูงเธอเข้าสู่แผนการ โรเซ่ทำท่านึกคิด ส่วนไอ้วีมองผมประมาณ 'ฮยองจะทำอะไร' ผมจึงใบ้ด้วยปากว่า 'เดี๋ยวรู้ๆ'

"ไม่รู้สิคะ ฉันว่ามันก็พอๆ กันแหละ ยังไงก็วิวแชร์เหมือนกัน" โรเซ่ตอบซื่อๆ

"แต่พี่ว่าไอ้สมจิตรของพี่ ต้องเร็วกว่าน้องสมใจของน้องแน่นอน เพราะมันเป็นเพศชาย" จะจูงโรเซ่เข้าร่วมแผนการมันต้องทำแบบนี้แหละครับ ต้องท้าทายเข้าไว้

"ไม่จริงอะคะ จะเป็นชายเป็นหญิง ไม่เห็นเกี่ยวไร ยุคนี้มันยุคเท่าเทียมกัน ดีไม่ดีผู้หญิงอาจจะแกร่งกว่าก็ได้" เห็นมั๊ย ผมบอกแล้ว

"งั้นเรามาพิสูจน์กันมั๊ย" ผมเสนอ

"พิสูจน์?" โรเซ่สงสัย

"มาแข่งกัน"

"แข่ง...แข่งอะไร ยังไงคะ" โรเซ่ดูสนใจขึ้นมาทันทีเลยครับ ส่วนไอ้วีมันมองพวกผมสองคนแล้วส่ายหน้า มันคงคิดว่าพวกผมไร้สาระอยู่แน่ๆ 'ครับ...ไอ้คนมีสาระ...สาระแน'

"จากนี่ไปสุดทางเดินโน้น" ผมชี้นิ้วไปยังปลายทางเดิน จากจุดที่พวกผมอยู่น่าจะ 500 เมตรโดยประมาณ

"ใครถึงก่อนชนะ" ผมบอก 

"ชนะแล้วได้อะไรคะ ถ้าแข่งแบบเปล่าประโยชน์ ฉันไม่เอาด้วยนะ" โรเซ่ถาม ชนะแล้วได้อะไรน่ะเหรอ ฮึๆๆ

"ถ้าพี่ชนะ น้อง...ต้องมาเป็นแฟนพี่" โรเซ่ทำหน้าประมาณว่า 'จริงดิ' ส่วนไอ้วี มันมองผมหน้านิ่งเลยครับ 

"แต่ถ้าน้องชนะ พี่เจโฮปคนนี้จะยอมไปเป็นแฟนน้องเลย" โรเซ่คงกำลังคิดหนักว่าควรจะรับข้อเสนอนี้ดีมั๊ย ส่วนไอ้วีมันแอบสะกิดผมโดยไม่ให้โรเซ่เห็น แล้วใบ้ปากว่า 'อย่าเยอะๆ' ช่วยไม่ได้ครับ มันไม่ยอมจีบโรเซ่เอง ผมก็แค่อยากกระตุ้นน่ะ แต่ถ้าได้ก็เอา ฮ่าๆๆ ผมล้อเล่น แต่ก็คิดจริงจังบ้างบางเวลา

"พี่ล้อเล่น" ผมบอก แล้วสองคนนี้ก็หายใจโล่งอก คือ 'เป็นแฟนกับกูมันไม่ดีตรงไหน!' ผมออกจะรูปหล่อ คารมดี ครบสูตรจะตาย เนาะๆ

"แล้วถ้าน้องชนะ น้องอยากได้อะไร" ผมถามโรเซ่ โรเซ่ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วชี้ไปที่ไอ้วีแล้วบอกว่า

"ให้หมอนี่โดดทะเลสาบค่ะ" 

"เห้ยๆ เดี๋ยวๆ ฉันไปเกี่ยวอะไร" ไอ้วีรีบโวยวาย

"นายเป็นน้องพี่เขา ถึงไม่เป็นทางสายเลือด ก็เป็นทางสายสัมพันธ์ เพราะงั้นนายก็เกี่ยว ถูกต้องแล้ว" โรเซ่อธิบาย แค่ฟังก็รู้ว่าตั้งใจจะแกล้งไอ้วีเลยแหละ คิดว่าไอ้วีมันจะยอมเหรอครับ

"โหยนี่..." 

"ตกลง!" ผมรีบตัดบทไอ้วี 

"เฮ้ยฮยอง! จะบ้าเหรอ ผม..." ผมรีบกระตุกเสื้อมันไว้ แล้วพยักหน้างึกๆ เป็นสัญญาณว่า 'ตามใจน้องเขาๆ'

"แต่ฮยอง" มันจะขัดอีก ผมก็กระตุกอีก แล้วใบ้ปากว่า 'แผนๆๆๆ' มันถึงยอมหุบปากลงแบบไม่เต็มใจ

"เอาเป็นว่าพี่ตกลง ที่นี่ถึงตาข้อเสนอของพี่แล้ว" ผมมองหน้าโรเซ่ เธอดูอย่ารู้นะ แล้วผมก็หันไปยิ้มให้ไอ้วี ก่อนจะหันกลับไปบอกโรเซ่ว่า

"ถ้าพี่ชนะ" ข้อเสนอต่อไปนี้ผมคิดดีแล้วนะ และข้อเสนอที่ว่าก็คือ...

"น้อง...ต้องมาเป็นแฟนไอ้วี"

'ฮะ!' หน้าตาสองคนนี้มันฟ้อง โรเซ่คงกำลังคำนวณผลได้ผลเสียของการแข่งครั้งนี้อยู่แน่ๆ ส่วนไอ้วี มันหันมาหาผมแล้วกระซิบผมค่อยๆ ว่า

"ฮยอง...พูดไรวะ" ผมจึงกระซิบกลับว่า "กูทำเพื่อมึงเลยนะ" แล้วมันก็กระซิบกลับมาอีกว่า "ไม่ต้องเลย" ผมจึงยกมือปามมันเพราะชักรำคาญไอ้คนขี้ป๊อด ป๊อดเรื่องหญิง มันเสียเชื่อน้องชายของเจโฮปหมดครับ

"ว่าไงโรเซ่ กล้ามั๊ยเรา" โรเซ่มองหน้าผม แล้วชำเรืองมองไอ้วีแวบๆ แต่ไอ้คนขี้ป๊อดมันดันหันไปชมนกชมไม้อะไรของมันไม่รู้ เป็นใครก็ดูออกหมดแหละผมว่า แต่อาจยกเว้นโรเซ่ เพราะคงกัดกันจนชินจนไม่ทันสังเกต ก็เหมือนตอนนี้ที่เธอกำลังชั่งใจอยู่ สองคนนี้มันต้องโดนกระตุ้นนิดหน่อยครับ

"แสดงว่าไม่มั่นใจ" ผมเอ่ยขึ้น

"ไม่มั่นใจอะไรกันคะ ฉันนี่นะ" โรเซ่ตอบกลับ เข้าทางผมล่ะ

"ก็ถ้าน้องมั่นใจก็ตกลงไปเลย จะไปกลัวอะไร หรือว่ากลัวแพ้" พูดได้ยินคำว่าแพ้เท่านั้นแหละครับ

"ใครกลัวกันคะ เรื่องแค่นี้ ยังไงฉันก็ชนะอยู่แล้ว" น้ำเสียงดูมั่นใจนะ แต่สีหน้าดูกังวลแปลกๆ น้องแกกังวลว่าจะแพ้หรือกลัวจะเป็นแฟนไอ้วีกันแน่นะ ฮ่าๆๆ ส่วนไอ้วีพอโรเซ่ว่าอย่างนั้น มันรีบหันไปมองหน้าน้องแกแบบอึ้งๆ ก่อนจะหันมาหาผม ผมก็เลยยักคิ้วให้ แต่มันดันส่ายหัวให้ผม 'มึงอย่ามาขอบใจกูทีหลังแล้วกัน'

"เอาเป็นว่าตกลง" ผมยื่นมือขวาออกไป โรเซ่เหมือนจะคิดอะไรอยู่แปบๆ แต่สุดท้ายน้องแกก็ยื่นมือออกมาจับมือเช็คแฮนด์กับผมจนได้

"ตกลงก็ตกลงค่ะ" โรเซ่ว่า



"ผมจะนับถอยหลัง 3 2 1 นะ ดูสัญญาณมือเป็นหลัก เมื่อผมเอามือลงเมื่อไหร่ แสดงว่าการแข่งได้เริ่มขึ้นแล้ว" วีเริ่มอธิบายกฎ

"ห้ามใช้กำลังหรือประทุษร้ายผู้อื่น ห้ามโกงในทุกกรณี เข้าใจ?" มันหันมาถามพวกผมสองคน ผมกับโรเซ่จึงพยักหน้าตอบ และกลับไปจับจ้องกับปลายทางข้างหน้า

สำหรับโรเซ่ เป้าหมายของน้องแกน่าคงเป็นเส้นชัย แต่สำหรับผม เส้นชัยก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายนั้น แต่ผมมีเป้าหมายหลักอีกอย่าง เดี๋ยวก็รู้ครับว่าคืออะไร

"การแข่งขันจะเริ่มในอีก 3" ผมเริ่มจับสมจิตรไว้แน่

"2"

"สมจิตรเอาให้เต็มที่เลยนะลูกพ่อ" ผมกระซิบบอกสมจิตร มันคุยรู้เรื่องด้วยนะไอ้สมจิตรของผม เพราะมันส่ายตัวด้วยครับ ก่อนจะเอนตัวไปด้านหลัง เตรียมพุ่งตัวออกไป 

"1 ไป!"


ฟิ้ว!


ผมกับโรเซ่ออกตัวเกือบจะพร้อมกันครับ แต่สมจิตรของผมเทคนิคดีกว่าเลยขึ้นนำมาก่อน แต่ขึ้นนำได้แค่ร้อยเมตรก็โดนโรเซ่เบียดขึ้นมา เราผลัดกันขึ้นแซงไปมาจนกระทั่งเข้าสู่เมตรที่สองร้อย

"สมใจ! ทิ้งไม่ให้เห็นฝุ่นเลยลูก" โรเซ่ว่า แล้ว...


ฟิ้ว!


มันมีเทอร์โบด้วยเหรอครับ 'คิดว่าพี่จะยอมเหรอน้อง'

"สมจิตร! พลิ้วไหวเหนือสายน้ำ!"


ฟิ้ว!


ผมตามไปติดๆ แต่มันเข้าสู่เมตรที่สามร้อยแล้วนะ เหลืออีกแค่สองร้อยเมตรเอง แต่ผมรู้จุดอ่อนของสมจิตรกับสมใจน่ะสิ 'ฮิๆๆ' 

ผมเคยชมสมจิตรเล่นๆ ว่า 'สมจิตร นายหล่อว่ะ' เวลาที่ชมมันทุกครั้ง สมจิตรมันจะชอบหยุดนิ่งครับ แล้วเอนตัวไปด้านหน้าทีด้านหลังที เหมือนมันเขินอะครับ เพราะงั้นผมเดาว่าสมใจคงไม่ต่างกัน เพราะงั้นในระหว่างที่ผมเป็นฝ่ายตามโรเซ่มาติดๆ ผมคงต้องใช้โอกาสนี้

"วิ้ดวิ้ว~ สมใจ! สวยจังเลยน้องสาว" และมันก็เป็นอย่างที่ผมคิดครับ

"สมใจ! แกหยุดทำไมเนี่ย!" สมใจหยุดลงก่อนที่จะ "เห้ยๆๆ หยุดส่ายแล้ววิ่งไปข้างหน้าเดี๋ยวนี้" โรเซ่ร้องสั่งเมื่อเห็นสมใจส่ายตัวไปมา สมใจมีสเตปการเขินไม่เหมือนกับสมจิตรแฮะ แล้วตอนนี้ผมก็ขึ้นนำโรเซ่ได้สำเร็จ

"สมใจ!" โรเซ่ตะโกน และดูเหมือนสมใจจะเริ่มกลับเข้าสู่โหมดปกติ ผมหันกลับไปเห็นโรเซ่ตั้งท่าอีกครั้ง แต่มันสายไปแล้วน้องหนู

"สมจิตร เหยียบให้มิด!" ผมบอกสมจิตร แล้วมันก็ตามใจผมซะด้วย ผมเคยบอกแล้วใช่มั๊ยว่าเส้นชัยเป็นแค่หนึ้งในเป้าหมาย แต่เป้าหมายหลักของผมคือ...


เอี๊ยด!


ผมกระเด็นออกมาจากสมจิตร แล้ว...


อัก!


"ฮยอง!/พี่เจโฮป!"


โถ...ชีวิต ร่างของผมกระเด็นมาชนผนังที่สุดปลายทางเดินเต็มลักก่อนจะรูดลงมากองกับพื้น 

'ไอ้สมจิตร!' มันทรยศผมครับ 'ไอ้เวร!' เจ็บชิบหายเลยครับ 

ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะพุ่งชนผนังนี่โดยมีสมจิตรมาด้วย อย่างน้อยผมน่าจะมีมันไว้เกาะและเป็นตัวกันชนสักหน่อย แต่ไอ้สมจิตรมันดันฉลาดเบรกตัวกระทันหันก่อนที่จะพุ่งชนกำแพง มันน่ะแบก แต่ผมสิครับ แบกมันทันแกะไม่อยู่พุ่งหลาวมานี่ ถ้าครั้งนี้ผมไม่หายพร้อมโรเซ่ ผมก็ไม่รู้จะทำวิธีไหนแล้วนะ TT

"พี่เจโฮป" โรเซ่เข้ามาพร้อมสมใจ

"พี่โอเคมั๊ยอะ" เธอถามสีหน้าเป็นกังวล

"ไอ้ฮยอง" เสียงวีวิ่งเข้ามา

"ฮยอง! จะตายเปล่าวะ" ปากมันนี่นะ

"อย่าเพิ่งแช่ง ไปตามปู่หมอมาให้กูที"



"เอาล่ะ ทีนี้คงไม่เกิดเรื่องเกิดราวอีกนะ" 

ตอนนี้ผมโดนพาตัวกลับห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้ว และก็โดนล็อคตัวไว้เรียบร้อยแล้วด้วยเช่นกัน ใช้คำว่าล็อคถูกต้องแล้วครับ เพราะทั้งขา แขน และตัวของผมมีเบลคาดเต็มไปหมด คือ ผมก็ไม่ใช่ผู้ป่วยทางจิตมั๊ยบางที แถมจมูกยังโดนยัดด้วยสำลีอีกต่างหาก

"ทีหลังจะทำอะไรก็หัดดูสังขารตัวเองด้วย" โดนปู่หมอแกดุไปอีก

"ครับผม" ผมตอบ

"แล้วแบบนี้ผมจะหายวันไหนครับ" ผมถาม

"วันไหนน่ะเหรอ" ปู่หมอทำท่าครุ่นคิด

"ก็..." ผมก็พลอยลุ้นไปด้วย 'สองสามวันๆๆ' ผมภาวนาในใจ

"ก็คงวันนึง" 

"ฮะ! วันนึงเองเหรอปู่" นี่ผมโดนล็อคตัวแถมเลือดกำเดาไหลไม่หยุด ทั้งไม่รู้ว่าจมูกหักหรือเปล่าแบบนี้ หายได้ในวันเดียวเหรอครับ

"จริงๆ วันนึงก็หาย แต่ถ้าจะเอาให้หายดีก็สองสามวันแหละ เจ้าอยากได้แบบไหนล่ะ" ปู่แกไม่น่าถามเลยครับ

"สองสามวันดิปู่ มีใครไม่อยากหายดีบ้าง" ผมรีบบอกเดี๋ยวแกเปลี่ยนใจขึ้นมา ผมจะซวยเอา

"งั้นคงหายพร้อมแชยองมันล่ะ" นั่นแหละปู่ที่ผมต้องการ

"หวังว่าข้าจะไม่ได้ยินว่ามีใครตกโต๊ะ ตกเตียง ตกตู้ ตกสอบ สอบตกอะไรอีกนะ" ร้องให้จบเพลงเลยมั๊ยปู่

"ครับๆ ไม่มีแล้วแน่นอนครับ" เพราะภารกิจผมวันนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ปรบมือ! แล้วปู่แกก็เดินออกไป และทันทีที่ปู่แกเดินลับตาปุ้บ

"ฮยอง" ไอ้วีสะกิดเรียกผมแล้วยกนิ้วโป้งให้ มันก็ดีใจนะที่มันชมผม แต่ผมก็สงสารตัวเองที่ต้องมาเจ็บตัวซ้ำซ้อนแบบนี้

"พวกพี่นี่ทำตัวแปลกๆ นะคะ" โรเซ่ว่าก่อนนอนเล่นบทเตียงตัวเอง ผมกับไอ้วีหันมามองหน้ากัน

"แปลก?" พวกผมว่าแล้วพากัน...

"ฮ่าๆๆ"



.........จบ PART 87.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1591 Thack_patsarin (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 12:18

    สงสารโฮซอกฮยองอ่ะ ยอมให้ตัวเองเจ็บเพื่อยื้อเวลาให้ทุกคน โคตรนับถือเลยฮยอง โคตร cool วะ (ปรบมือให้ฮยองรัวๆ👏👏👏👏👏👏👏👏👏👏👏)

    #1,591
    0
  2. #1456 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:40
    นับถือพี่โฮปเลยค้าาา
    #1,456
    0
  3. #1082 Chalita Chumuang (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 07:23
    พี่โฮปหล่อมากเลยค่าาาา สมจิตรนี่จะฮาไปไหน ทิ้งกันได้ลงคอ หนูเจี๊ยบเหมือนจะแอบลืมข้อตกลงนะเนี่ย // มาต่อไวๆนะคะ รอค่า
    #1,082
    0
  4. #1081 Mind_kookga (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:30
    มีความทุ่มสุดตัว55555 รอค่ะ
    #1,081
    0
  5. #1080 Satani (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:15
    หนุกมากก😂
    #1,080
    0
  6. #1079 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 20:12
    รอค่าาาาาาาาา 
    #1,079
    0
  7. #1078 -wa-ya- (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 20:00
    โฮปทุ่มทุนสร้างอะทุกคนต้องขอบคุณโฮปนะ วีถ้าได้เป็นแฟนแชงต้องขอบคุณพี่เขาหนักๆนะ ตอนนี้คือเบาสมองก่อนเครียดใช่มะ 55555 แล้วตกลงพี่ก้าก็ยังไม่หายงอนจีซูถูกมะ จะต้องแยกกันแล้วนะจะไม่หายงอนเลยเหรอ จะมีง้องอนคู่ชูก้าจีซูให้อ่านมั้ยคะ รีบมาต่อนะคะ รออ่านอย่างใจจดจ่อเลย ^ ^
    #1,078
    0
  8. #1077 allymary (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 19:12
    ลงทุนเนอะพี่โฮปเรานี่นับถือเลย
    #1,077
    0