Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 91 : PART 85 : เผยไต๋

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk...


ตุ้บ!


'โอ้ย!' ฉันรู้สึกเหมือนสติกำลังจะดับวูบเมื่อร่างของฉันตกกระแทกพื้นอย่างแรง ตาฉันเริ่มพล่า เรี่ยวแรงเริ่มหมด 

"โรเซ่!" เสียงจีซูดังแววเข้ามาในโสตประสาท แล้วนั้นอะไรคะ แท่งอะไรสีดำๆ ปลายแหลมที่กำลังพุ่งเข้าหาตัวฉัน ฉันไม่มีแรงขยับตัวอะ ฉันกำลังจะตายงั้นเหรอ ฉันกำลังนอนรอความตายสินะ คิดได้ดังนั้นฉันจึงค่อยๆ หลับตาลง เพื่อรอรับความตายที่กำลังโดนยื่นมาให้

"โรเซ่!!"


กิ๊ก!


ฉันตายแล้วใช่มั๊ย แต่ทำไมไม่ยักกะรู้สึกเจ็บเลย 

"ยัยโง่! ฟื้นเดี๋ยวนี้นะเว้ย!" เสียงนี้มัน ฉันพยายามจะลืมตาอีกครั้ง แต่ตาฉันมันหนักเหลือเกิน ตาฉันมองเห็นแค่ภาพในมุมแคบๆ ภาพที่ติดๆ ดับๆ เพราะแรงที่เริ่มหมด แต่ฉันก็พอจะเห็นว่าใครกำลังยืนค้ำร่างฉันอยู่ มือทั้งสองกำโล่แน่น เขากัดฟันต้านแรงดันนั้น 

"นาย..." ฉันกำลังจะเรียกชื่อเขา แต่...


จ้วก!


"ไม่!" เขาโดนขาแหลมนั้นแทงเข้าที่ท้อง 


ตุ้บ! 


โล่ที่ถืออยู่ในมือหลุดและตกลงบนพื้นข้างๆ ตัวฉัน ตัวของเขาค่อยๆ ทรุดลง

"โรเซ่" เขาเอ่ยชื่อฉัน 

"เธอปลอดภัยนะ" เขาพูดและยิ้มมาให้ฉัน มีเลือดไหลออกจากปากของเขาด้วย

"เธอปลอดภัยนะ" เขาพูดอีกครั้ง ก่อนจะ...


จ้วก!


"ไม่!" 


ฉันสะดุ้งตื่น แต่เอ๊ะ...'ฝ้าเพดาน' ฉันหันไปทางซ้าย 'พี่จีซู' และที่อีกฝั่ง 'ชูก้า เจโฮป' พวกเขาสามคนนอนอยู่บนเตียง กำลังหลับกันอยู่เลย  แถมใส่ชุดขาวแบบนี้ 'ห้องพยาบาลเหรอ' แต่ 'หมอนั้นล่ะ' ฉันจึงหันกลับมาที่ฝั่งขวา แต่ก็ต้องตกใจเพราะ เขาไม่ได้อยู่บนเตียงค่ะ แต่ว่าเขา

'มานอนทำอะไรตรงนี้' แต่เขาดันนอนอยู่ข้างเตียงฉันนี่แหละ เขานอนหนุนหัวกับแขนข้างหนึ่ง แล้วนอนหันหน้ามาทางด้านหัวเตียงของฉัน ทำให้ฉันมองเห็นใบหน้าอิดโรยของเขาชัดเจนเลย 

"ฮึ" จู่ๆ ฉันก็อยากหัวเราะโดยไม่มีเหตุผล คงเป็นเพราะขอบตาดำที่ดูเหมือนหมีแพนด้าของเขาล่ะมั้ง

"อื้อ~" เขากำลังจะตื่นเหรอคะ ถ้าเขาตื่นขึ้นมาจริงๆ ฉันควรจะทักเขาว่ายังไงดี 

'Hi! ไม่ดีๆ Hello! ไม่เอาๆ อรุณสวัสดิ์! แต่นี่มันเช้าหรือว่าบ่ายกันแน่' ฉันสับสนอะ หรือว่า 'ไง!' อันนี้ก็ก๋ากั๋นเกินไป 

"อื้อ~" อย่าเพิ่งตื่นนะเว้ย! ทำไงดีล่ะๆ ทำไมหัวฉันตื่ออย่างนี้นะ ไม่รู้ล่ะ 'คิดไม่ออกเว้ย! นอนแม่งเลย' ฉันแกล้งทำเป็นหลับต่อก่อนที่เขาจะตื่น

"อื้อ~" เสียงเขาดังอยู่ข้างๆ ฉันรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวบ้างอย่างเพราะการขยับของเตียง แล้วมันก็นิ่งไปสักครู่ค่ะ ก่อนที่...

'เอ๊ะ!' ฉันรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวอีกครั้ง เหมือนว่าผ้าห่มของฉันถูกเลื่อนขึ้นมาสูงอีกซักหน่อย ก่อนที่เขาจะตีแขนฉันค่อยๆ แล้วพูดว่า "นอนๆ" และทุกอย่างก็หยุดนิ่งอีกครั้ง เขาทำอะไรอะคะ 

'ทำไมนิ่งไป' ด้วยความอยากรู้ฉันจึงหรี่ตาข้างหนึ่งแล้วมองที่เขา 'ฮะ!' เขาฟุบหน้าหลับไปอีกครั้งแล้วคะ 'อะไรของนาย'

"อืม" ฉันรู้สึกคอแห้งอะ ฉันว่าฉันต้องการน้ำนะ ฉันจึงกวาดตามองรอบเตียงแล้วก็พบกับ 'น้ำ!' มีน้ำหนึ่งแก้ววางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงด้านขวาของฉันพอดีเลยคะ ฉันกำลังจะยกแขนขึ้นคะ แต่ 'โอ้ย!' ฉันเจ็บไหล่อะ ฮือๆ แต่น้ำอยู่ตรงนั้นเองนะ แค่เอื้อมก็ถึงแล้ว ฉันต้องไม่ยอมแพ้ให้กับความเจ็บเพียงแค่นี้สิ 

ฉันจึงตัดสินใจ ค่อยๆ งอแขนขึ้นก่อนคะ ก่อนจะเคลื่อนต้นแขนโดยให้ศอกชี้ไปด้านข้าง 'โอ้ยๆๆ' เพราะต้นแขนมันต่อกับไหล่ก็เลยพลอยเจ็บไปด้วย แล้วฉันก็ค่อยๆ เหยียดแขนที่งอไว้ให้ตรงอีกครั้ง ก่อนจะทนเจ็บอีกซักหน่อยโดยการยกแขนขึ้นเพื่อให้ถึงแก้วนั้น

'โอ้ยๆๆ อีกนิดโรเซ่' ฉันบอกตัวเอง 

'ขยับอีกแค่สามครั้ง หนึ่ง สอง สา...เฮือก!' ฉันกำลังจะคว้าแก้วนั้นไว้ได้อยู่แล้วค่ะ ถ้าไม่มือปริศนาลอยมาคว้าซะก่อน มือนั้นจับแก้วน้ำไว้นิ่ง 

'อย่าบอกนะ...' ฉันมองตามมือนั้น ไล่ไปตามแขน จนกระทั่งรู้ว่าใครเป็นเจ้าของของมัน 

'นายวี!' เขามองหน้าฉันนิ่ง แต่มันเหมือนมองแต่ไม่รู้สึกว่าโดนมองอะคะ เหมือนเขามองเหม่อมากกว่า ฉันมองเขาตาปริบๆ ก่อนจะค่อยๆ ดึงแขนกลับ 'โอ้ยๆๆ' ขยับแล้วก็เจ็บ 

'จะตื่นมาทำไมวะเนี่ย' แถมตื่นมาก็ไม่พูดไม่จาอีก แต่ที่ทำให้ฉันช็อคคือ แก้วน้ำที่ฉันคิดว่าเขาจะหยิบมาให้ฉันนั้น

"อึกๆๆ" อีตานี้เอาไปดื่มเองซะงั้น ฉันได้แต่กลืนน้ำลายตาม และพยายามจะยกมือคว้าแก้วนั้นมาจากเขา แต่เขาดันเอามันกลับไปวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม แถมวางไว้ไกลกว่าเดิมไปอีก 

"ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย" ฉันพูดค่อยๆ แต่ที่ทำให้ฉันอึ้งกิมกี่คือ...

"เฮ้อ!" เขาถอนหายใจหนึ่งครั้ง ก่อนจะฟุบหัวไปกับเตียงของฉัน

"เฮ้อ" แล้วก็เงียบไป แปลกนะคะว่ามั๊ย

"นายวี" ฉันเรียกเขาค่อยๆ

"..." แต่ไม่มีการตอบรับกลับมา

"นาย" ฉันเรียกอีกครั้ง

"..." เช่นเดียวกับก่อนหน้า เชื่อเขาเลย หมอนี้ละเมอ! 

'เฮ้อ! ตกใจหมด นึกว่าตื่นจริงๆ' ขนาดละเมอเขายังเล่นใหญ่เลยนะคะ แต่น้ำแก้วนั้นมันยังไม่หมดเลยอะ ยังเหลือพอให้ดื่มได้อึกสองอึก คอฉันแห้งจะตายอยู่แล้วนะ

'ไม่เป็นโรเซ่ เอาใหม่' เพราะงั้นฉันจึงเริ่มต้นใหม่เหมือนครั้งก่อน แต่เพราะครั้งนี้ นายวีดันวางมันไว้ซะไกล ฉันก็เลยต้องขยับตัวตามไปด้วย

'ฮึบๆ โอ้ย!' ฉันขยับตัวไปทางขวา และพยายามเลี่ยงไม่ให้ตัวเองไปชนนายวี แต่ซี่โครงฉันดันเจ็บ ไหล่กับซี่โครงฉันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ แต่ฉันจะไม่ลดความพยายามหรอกนะ

'ฮึบๆๆ' ฉันขยับตัวจนมาถึงริมเตียง ฉันยึดแขนไปสุดเอื้อมแล้ว แต่อีกแค่ปลายนิ้วเองค่ะ หรือฉันต้องขยับเลยขอบเตียงออกไปอีกนิด ฉันยังคงเอื้อมมือค้างไว้ ตาจับจองที่แก้วน้ำ แล้วก็ค่อยๆ ขยับตัวอีกครั้ง 'ฮึบๆๆ'

"อ๊าย!" ตัวฉันเกือบตกลงไป ถ้าไม่เป็นเพราะมือปริศนาที่คว้าไหล่ฉันไว้ได้ทัน แต่...

"โอ้ย!" ฉันเจ็บไหล่อะ เขาจึงรีบพลิกตัวฉันกลับมาที่เดิม แล้วยกแขนที่ก้างไว้มาวางไว้ที่ข้างลำตัวฉันอีกครั้ง พร้อมด้วยหน้าดุๆ มาค่ะทุกคน ฉันว่าฉันกำลังจะโดนพ่อดุแล้วล่

"ทำอะไรของเธอ" เห็นมั๊ยคะ บอกแล้ว หมอนี่ชอบทำตัวยังกะเป็นพ่อฉัน

"ต้องการอะไรทำไมไม่บอก" เขาดุต่อ

"ก็...นายหลับอะ" ฉันตอบ

"แล้วทำไมไม่เรียก" ทำไมต้องทำเสียงเข้มขนาดนี้ด้วยคะ ฉันเลยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนผิดเลย ฉันจึงทำได้แค่มองตาปริบๆ แล้วบอกเขาเสียงอ่อนว่า

"ก็ไม่อยากรบกวน" เขามองฉันหน้านิ่งเลยค่ะ ก่อนจะถอนหายใจน้อยๆ แล้วถามฉันว่า

"จะเอาอะไร" 

"น้ำ" ฉันตอบ เขามองฉันไม่วางตา รู้สึกแปลกๆ อะ เหมือนจะขนลุก หมอนี้ทำฉันขนลุกนะเนี่ย 

เขามองฉัน แล้วค่อยๆ ปรับเบาะเตียงขึ้น ก่อนจะใช้มือข้างซ้ายเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำมาโดยไม่มอง จนกระทั่งตอนที่เขากำลังจะยื่นมันให้กับฉัน

"เฮ้ย!" เขาตกใจอะไรอะ

"ทำไมเหลือน้ำแค่นี้" เอิ่ม! ยังมีหน้ามาถามอีก

"ไมไม่ถามว่าใครกิน" ฉันบอกเขา

"เอ้อ แล้วใครกิน เธอเหรอ" ยังมีหน้ามาโทษฉันอีก

"สภาพแบบนี้คิดว่าจะได้กินมั๊ยล่ะ" ฉันย้อน

"แต่ถ้าเป็นวิญญาณอูฐแถวนี้ก็ไม่แน่" ฉันพูดลอยๆ

"วิญญาณอูฐ! มีผีอูฐด้วยเหรอ เธอเห็นเหรอ ไหนๆ" โอ่ย...ประสาทจะกิน 

"น้ำน่ะจะให้กินมั๊ย" ฉันรีบตัดบท ก่อนหมอนี้จะออกทะเลไปมากกว่านี้ แต่นี่ฉันต้องทวงกินเองเลยใช่มั๊ยคะ

"อ่อ เอ่อๆ เอาไปดิ" เขายื่นน้ำมาให้ ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่..."เดี๋ยวๆๆ" 

"อะไร!" ก็จู่ๆ เขาก็ดึงแก้วน้ำกลับ 'น้ำของฉัน' หมอนี้จะฆ่าฉันโดยปล่อยให้ฉันอดน้ำตายใช่มั๊ย แผนสูงมาก!

"เอามือลง" ฮะ! เขาว่าอะไรนะ

"หูหนวกอีก เอามือลงเว้ย" มาวงมาเว้ยอีก

"อะไรของนาย" แต่ฉันก็บ้าจี้ทำตาม

"เอาลง แล้วไง" ฉันถาม

"อ้าปาก" 

"Why? อ้าปากเพื่อ" ฉันถามอย่างอยากรู้ แต่อย่างที่ฉันคิดเลยค่ะว่าเขามีแผน

"โอ้ยๆๆ ไอ้บ้า! ไอ้...อึกๆๆ แคกๆๆ" ฉันจะฟ้องท่านประธาน! หมอนี้ไม่ได้มีแผนปล่อยให้ฉันอดน้ำตายหรอกค่ะ แต่เขามีแผนเอาน้ำกรอกปากฉันจนตายมากกว่า

"แคกๆ" จนตอนนี้ฉันยังสำลักน้ำไม่หายเลยคะ

"เฮ้ยๆๆ เป็นไรเปล่านิ่" ยังมีหน้ามาถามกันอีก

"ไม่เป็นไรมั้ง นายทำบ้าอะไรของนายฮะ เปียกหมดเลย" ฉันใช้มือเช็ดปากเช็ดคอตัวเองแล้วมองเขาอย่างเอาเรื่อง ส่วนนายวีก็มองฉันตาปริบๆ เขาจะกวนประสาทฉันใช่มั๊ยคะ

"สงบกันสักวันจะได้มั๊ยวะ" เสียงชูก้าลอยมาจากฝั่งโน้น ฉันเห็นพี่แกนอนพลิกตัวแล้วใช้หมอนอุดหู

"ใช่คะพี่" ส่วนจีซูที่นอนอยู่เตียงข้างๆ นั้นเหมือนจะนอนละเมอมากกว่านะ

"ใช่แล้ว กูนอนสังเกตการณ์มานานแล้วเหมือนกัน หึๆๆ" เจโฮปตื่นตั้งแต่ตอนไหนคะ แถมยังยิ้มแปลกๆ มาให้เรา แถมหัวเราะแบบมีความหมายแฝงอีก ฉันหันไปมองเขาคาดโทษ

"แค้นนี้ต้องชำระ" ฉันบอกเขา แต่เขาเฉยเมยมากเลยอะ เหมือนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของฉันเลย

"ปัญญาอ่อน" อ๊าย! เขาด่าฉัน! ฉันกำลังจะยกมือชี้หน้านายวี

"นาย!..." แต่ว่ามีเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นมาก่อน

"วางมือลงเลย" ฉันหันไปตามเสียงนั่น

"ปู่หมอ" ปู่ไบรอคเดินมือไคว้หลังเข้ามา พร้อมกับพยาบาลผู้ช่วยสองคน

"ไหล่หลุด กระดูกร้าวยังไม่สำเนียดตัวเองอีก" ปู่หมอว่าใครไหล่หลุด กระดูกร้าวอะค่ะ

"เจ้านั่นแหละ"

"หนู!" ฉันเหรอ! ไม่จริงใช่มั๊ย

"เอ่อ" ปู่หมอตอบ จริงๆ เหรอ ฉันหันไปมองหน้านายวี 

"ทำไมนายไม่บอกฉัน" ฉันถามเขาเสียงกระซิบ

"ก็ไม่ได้ถามมั๊ย" จ้ะๆ ไอ้บ้าวี ตามใจพี่เลย

"ได้เวลากายภาพบำบัดแล้ว" ปู่หมอว่า

"ไปผู้ช่วย คนละข้าง" ฮะๆๆ ป้าๆ พยาบาลเดินมาหาฉันทำไม แถมยิ้มใจดีประสงค์ร้ายแบบนี้อีก (อันนี้ฉันคิดไปเอง) 

"เดี๋ยวก่อนๆ ทุกคนเดี๋ยว...โอ้ย!!!" แม่จ๋าช่วยลูกด้วย!



V talk...


"เดี๋ยวก่อนๆ ทุกคนเดี๋ยว...โอ้ย!!!" ยัยนี้ร้องลั่นห้องเลยครับ จนชูก้าฮยองงัวเงียตื่นขึ้นมาขยี้หัวตัวเองแรงๆ ส่วนจีซูกลายเป็นผีผ้าห่มไปแล้วครับ เธอลุกขึ้นนั่งเอาผ้าห่มคลุมตัว โผล่มาแค่หน้าแถมผมเผ้ายังปิดหน้าปิดตาไปหมด ส่วนเจโฮปฮยอง นอนหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวบนเตียง สงสัยจะขำที่ยัยโรเซ่ร้องเป็นไก่โดนเชือดอยู่นี่

"โอ้ยๆๆ งือๆ ป้าๆ เบาๆ เบาๆ โอ้ย!!" แสบแก้วหูมากครับ ผมขอตัวกลับเตียงที่ผมจากมาตั้งแต่เมื่อคืนก่อนนะ ไหนๆ หมอกับพยาบาลก็มาแล้ว ผมจึงปลีกตัวออกมาอย่างเงียบๆ

"โอ้ยๆๆ ไหล่จะหลุดอยู่แล้วค่ะ" ยัยนี้ยังโวยวายอย่างต่อเนื่อง

"ไหล่เจ้าก็หลุดอยู่แล้วแชยอง อยู่นิ่งๆ ให้พยาบาลเข้าจัดการ กระดูกจะได้เข้าที่เข้าทาง การทำกายภาพมันดีต่อตัวเจ้าเองนะ" ปู่ไบรอคว่า ที่แกเรียกว่ากายภาพ ผมว่ามันคล้ายกายกรรมมากกว่าครับ โรเซ่โดนบิดแขนบิดไหล่บิดตัวยังกะฤาษีดัดตน นี่เป็นเหตุผลว่าทำมันเธอถึงร้องโอดครวญแบบนั้น

"จีซู ปู่คงต้องพึ่งแรงหนูหน่อย ช่วยหุบปากยัยเด็กขี้โวยนี่ที" จีซูกระโดดลงจากเตียงพร้อมผ้าห่ม เธอยืนอยู่อยู่ข้างเตียงโรเซ่ แล้วยื่นมือออกมาก่อนจะจับที่ขาของโรเซ่ แล้พูดว่า

"สงบๆ หายใจเข้าพุทธ หายใจออกโธ พุทธ โธ พุทธ โธ สงบๆๆ" หลังจากนั้น โรเซ่ก็เงียบลง ป้าพยาบาลบิดแขนไปทางไหนก็ไม่ร้องซักแอะเลยครับ โดนจีซูสะกดจิตเข้าให้ 

"ขอบคุณสวรรค์" แล้วชูก้าฮยองก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ผมเดินกลับมาที่เตียงของผมที่อยู่ข้างๆ เตียงเจโฮป และทันทีที่ตูดผมแตะเตียง

"จีบเลย"

"ฮึ" เมื่อกี้ฮยองแกว่าอะไรนะครับ 'จีบเหรอ? จีบใคร อย่าบอกนะว่า...'

"ฮึ ฮึเพื่อ? มึงรู้กูหมายถึงอะไร อย่ามาตีหน้าซื่อ กูรู้มึงไม่ใส" อะไรกันครับ ผมออกจะใสซื่อบริสุทธิ์ ที่ผ่านมาไม่เคยคิดอะไรเลยเถิดกับใครเลยนะ จริงๆ

"จีบยัยนั้นน่ะนะ คนที่ไม่รู้จักบุญคุณคนแบบนั้น ผมไม่จีบให้เสียเวลาหรอก" ก็ผมทำบุญไม่ขึ้นกับยัยโรเซ่จริงๆ ทำที่ไรก็เข้าทำนอง ทำคุณบูชาโทษตลอด ยัยนี้ไม่เคยใส่ใจผมหรอก 

"แล้วเมื่อกี้ มึงทำยังกะเขาอยากจะกราบขอบคุณมึงมากแหละ เล่นกรอกน้ำใส่ปากน้องเขาขนาดนั้น กูบอกเลยถ้ากูเป็นน้องเขา กูถีบไปแล้ว" ผมก็อยากจะป้อนดีๆ อยู่หรอกนะ แต่...

"ถ้าไม่ทำแบบนั้น ยัยนั่นก็รู้ดิฮยอง" อุ๊! ผมเผลอพูดอะไรออกไป ผมมองหน้าเจโฮป ฮยองแกยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ผม อารมณ์แบบ 'กูรู้ กูเห็น กูสัมผัสได้' ผมล่ะอยากจะเอาหัวตัวเองโหม่งขอบเตียงให้รู้แล้วรู้รอด 

"กูถึงบอกไงว่าจีบเลย" เจโฮปเอ่ยขึ้นมา ก่อนจะพูดต่อว่า

"จริงๆ กูรู้ว่ามึงก็อยากทำอย่างนั้น แต่ที่ไม่ออกตัวแรง เพราะมึงกลัวใช่มั๊ยล่ะ" ฮยองแกเป็นผมหรือไงนะ รู้ดี๊รู้ดี รู้ดีกว่าตัวผมซะอีก แล้วตกลงว่าผมกลัวจริงๆ เหรอ แล้วผมกลัวอะไร

"มึงกลัวว่าจะถูกปฏิเสธใช่มั๊ย" คำถามนี้เล่นเอาใจผมกระตุกเลยนะครับ

"ไอ้ป๊อด" ถ้าฮยองแกไม่ป่วยนิ่ผมถีบตกเตียงไปแล้วนะ

"ป๊อดอะไรล่ะฮยอง ก็แค่..." ผมคิดหาเหตุผล

"ก็แค่?" ไอ้ฮยองคนนี้ก็เร่งจัง

"ก็แค่ตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้วนะฮยอง" ผมบอกออกไป

"เหรอ?" ฮยองคนนี้นี่มัน...

"จริงๆ มึงกลัวว่าจะไม่เหมือนเดิมมากกว่ากูว่า" รู้ดีไปอีก จริงๆ ที่ฮยองแกพูดมาก็ถูกเกือบหมดแหละครับ ก็ถ้าผมบอกแล้วยัยนั้นปฏิเสธ ผมจะกล้าสู้หน้าเธออีกได้ไง เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วมั้ง ไม่ต้องผูกมัดอะไรมากมาย

"แต่มึงจะจีบหรือไม่จีบ มันก็แล้วแต่มึง เพราะกูก็แค่แสดงความคิดเห็น แต่ถ้าเป็นกู..." ฮยองแกจะพูดอะไรน่ะครับ

"กูจีบนะ" ไอ้ฮยองนี่

"โอ้ย! มึงถีบกูทำไม" ช่างคนป่วยมันแล้วครับ

"นอนไปเลยฮยองน่ะ" ผมว่าแล้วนั่งเหยียดขาบนเตียง ส่วนเจโฮปฮยองก็นอนฮัมเพลงสบายใจเชิบ ผมจะแกล้งเป็นไม่สนใจฮยองแกก็แล้วกันนะครับ เขาว่า อย่าถือสาคนบ้า อย่าว่าคนเมา

"ใส่ชุดนี้ก็เป็นอันเสร็จ" ผมหันไปเห็นโรเซ่นั่งนิ่งให้ป้าพยาบาลสองคนช่วยกันสวมชุดเกราะกันกระสุน จริงๆ มันเป็นชุดบล็อคไหล่บล็อคตัวอะไรของปู่หมอแกไม่รู้ครับ เจโฮปฮยองแกก็ใส่เหมือนกัน

"ที่นี่ก็ฟังข้อห้ามสำหรับเจ้าแชยอง" โรเซ่นั่งหน้าเบื่อโลกรอฟังที่ปู่หมอจะบอกต่อ

"ห้ามดื้อ ห้ามซน ห้ามโชว์ ห้ามโม้ ห้ามโวย ห้ามกระทำการอันใดที่จะเป็นสาเหตุให้อารมณ์ขึ้นแล้วต้องใช้กำลัง ฉะนั้น...งดกิจกรรมทุกอย่าง แล้วอยู่นิ่งๆ เป็นพอ" โห ยากน่ะครับนั่นสำหรับยัยนั้

"ทุกอย่างเลยเหรอคะปู่" เพิ่งสั่งห้ามเรื่องโวยไปแหมบๆ

"ดูเจ้าหนุ่มคนนั้นเป็นแบบอย่าง" ปู่หมอชี้มาที่เจโฮปที่นอนฮัมเพลงนิ่งไม่ไหวติง เมื่อเจโฮปเห็นว่าพวกเขามองมา ฮยองแกก็ชูสองนิ้วไปให้

"แล้วถ้าหนูอยากไปเข้าห้องน้ำล่ะคะ" โรเซ่ถาม

"สมใจ" ปู่หมอเรียกใครครับ แล้วผมก็ได้คำตอบ เมื่อเห็นวิวแชร์ลอยมาจากมุมห้อง ใช่คำว่าลอยไม่ผิดหรอกครับ ก็มันลอยมาจริงๆ ไม่มีล้อด้วย ไม่มีคนคุมด้วย นึกว่าจะมีแต่ในหนังซะอีก

"ส่วนสมจิตรเป็นของเจ้าโฮซอก" ปู่หมอว่า

"ของผมเหรอครับ ผมเรียกได้มั๊ย" ฮยองแกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ปู่ไบรอคจึงพยักหน้าให้

"สมจิตร!" ฮยองแกก็เรียกซะดัง วิวแชร์สมจิตรลอยฟิ้วมาโน้นแล้วครับ แล้วมันก็มาหยุดที่ข้างเตียงเจโฮป เจโฮปยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น

"นึกว่าต้องนอนเป็นผักอยู่ที่นี่ซะแล้ว" เจโฮปว่า  

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกข้าขอตัวก่อนแล้วกัน และเจ้าแชยอง ห้ามก็คือห้าม ไม่อย่างนั้นข้าจะทำกายภาพเจ้าทุกชั่วโมง" ปู่หมอหันไปเตือนโรเซ่

"โหยปู่อะ นิ่งก็นิ่งค่ะ คิดว่าหนูนิ่งไม่ได้หรือไงกัน" คงไม่ใช่แค่ปู่หรอกครับที่คิดแบบนั้น ผมว่าทุกคนในห้องนี้ก็ด้วย

"ให้มันได้อย่างที่พูดแล้วกัน" ปู่หมอว่าแล้วเดินนำพยาบาลออกไป และทันทีที่ปู่หมอออกไปพ้นสายตา

"พี่จีซู" ใช่ที่ผมคิดเลบครับ ยัยนี้อยู่ไม่สุขจริงๆ

"อะไร" จีซูถาม

"ช่วยหน่อย" โรเซ่ว่า

"ช่วย? ช่วยอะไร" จีซูแสดงความสงสัย

"ก็ช่วยพยุงฉันลงจากเตียงไง" โรเซ่ตอบ

"นี่แกไม่ฟังที่ปู่หมอพูดเลยใช่มั๊ย" โดนจีซูเอ็ดเข้าให้

"ฟัง...ส่วนบนฉันเจ็บ แต่ส่วนล่างไม่เจ็บนิคะ อีกอยากฉันไม่ได้จะเดินเองซักหน่อย เพราะงั้นไม่กระทบกระเทือนหรอกน่า นะๆๆ" สาธยายซะยาว จีซูคงกำลังพิจารณาอยู่ว่าควรทำตามที่ยัยนี้ขอหรือเปล่า แต่ก่อนที่จีซูจะตัดสินใจ

"ฮัลโหล! พวกมึง!" จินฮยองเดินเข้ามพร้อมด้วยแรปมอน แต่ว่า...

"ฮยอง!" ผมตะโกนออกมาเมื่อเห็นสภาพฮยองทั้งสอง ทำให้ทุกคนหันไปมองที่ฮยองทั้งสองกันเป็นตาเดียว รวมถึงชูก้าฮยองที่งัวเงียตื่นขึ้นมาอีกครั้ง 

"อะไรกันอีกวะ" ดูเหมือนชูก้าฮยองจะยังสังเกตไม่เห็นสองคนนั้น แต่พอแกเปิดตาตี่ๆ ของแกออก

"เชี้ยแม่ง! ผีหลอก!" 

"ผีห่าอะไร พวกกูเอง" จินฮยองหันไปบอก

"เอ้า ไอ้จิน ไอ้ม่อน พวกมึงไปทำเชี้ยไรมานิ่ เลือดสาด แถมกลิ่นนี่แบบ..." ชูก้าฮยองใช้มือพัดจมูก

"เหม็นคาวสุดๆ พวกมึงไปตกบ่อเลือดมาหรือไง" ที่ชูก้าฮยองไม่ผิดเลยครับ กลิ่นหอมหวลจนชวนอ้วก ขนาดผมนั่งอยู่ไกลกว่าชูก้าฮยอง ผมยังได้กลิ่นเลย

"ไม่ใช่บ่อเลือดฮยอง แต่มันคือสงคราม"

"สงคราม!" เมื่อกี้แรปมอนพูดว่า 'สงคราม' ใช่มั๊ยครับ นี่ทำให้พวกผมถึงกับนั่งไม่ติดไปเลยนะ

"สงครามที่ว่ากับอกาธัซเหรอคะ" โรเซ่นั่งสมใจเข้าไปถามแรปมอนกับจินโดยมีจีซูเดินตามไปติด เจโฮปฮยองก็คงอยากมีส่วนร่วมด้วยก็เลยลงจากเตียงแล้วขึ้นนั่งสมจิตร ก่อนจะไปสมทบกับคนอื่นๆ ผมจึงเดินตามไปด้วย

"กับพวกตัวเย็น" แรปมอนว่า

"พวกตัวเย็น!" ดูเหมือนโรเซ่กับจีซูจะตกใจเป็นพิเศษกว่าใครเลยนะครับ

"พวกตัวเย็น พวกแวมไพร์จากเขาทาธารัสน่ะเหรอคะ" จีซูถาม จินกับแรปมอนพยักหน้า ผมเพิ่งรู้นะครับว่าที่นี้มีแวมไพร์ด้วย

"แปลกมาก" โรเซ่ยเอ่ย

"ลิซ่าว่าพวกมันถูกเปลี่ยน" จินบอกพวกผม

"ถูกเปลี่ยน...ฝีมือดับป์แน่ๆ" จีซูเอ่ยขึ้น ถ้าจำไม่ผิดไอ้ดับป์คือคนที่จับตัว ไม่ใช่ๆ จับวิญญาณของลิซ่าไปครั้งนั้นใช่มั๊ยครับ

"ที่แท้พี่น้องมันก็รวมหัวร่วมมือกำจัดเรานี่เอง" ยัยโรเซ่อินเกินเปล่าครับเนี่ย

"เดี๋ยวๆ ร่วมมือกำจัด ใครกับใครร่วมมือกัน ไม่ได้มีแค่ไอ้ดับป์อะไรนั่นหรอกเหรอ" แรปมอนถามขึ้นอย่างงงๆ

"ก็ที่พวกฉันต้องมานอนกันที่นี่ ก็ฝีมือไอ้ดูเธอร์น่ะสิพี่นัมจุน" โรเซ่ชี้แจง

"งั้นเสียงตุ้มเมื่อคืนก็ไม่ใช่เสียงพลุระเบิดน่ะสิ" แรปมอนถาม

"ใครบอกมึงว่าเสียงพลุระเบิด" ชูก้าถามจินกับแรปมอน

"ก็รุ่นพี่จียงไง" จินตอบ

"โดนต้มแล้วล่ะคะ" จีซูว่า

"อ้าว! งั้นเสียงตุ้มที่ว่ามันเสียงอะไร" จินฮยองสงสัย

"เสียงระเบิดตัวเองน่ะฮยอง" ผมบอก

"ระเบิดตัวเอง?" สองฮยองแกสงสัย

"แมงมุมยักษ์" เจโฮปเสริม

"แมงมุมยักษ์?" 

"กูว่าก่อนพวกมึงสองคนจะสงสัย และก่อนที่พวกกูจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง กูว่าพวกมึงไปอาบน้ำก่อนเถอะ โสโครกมาก" ชูก้าทำท่าทางรังเกียจ

"พวกกูอุตส่าห์เป็นห่วงรีบมาดู เหนื่อยก็เหนื่อย มึงพูดอย่างนี้..." จินฮยองเคลื่อนตัวเข้าไปหาชูก้าฮยอง

"มึงจะทำอะไรไอ้จิน มึงออกไปห่างๆ กูเลยนะ" ชูก้าเริ่มถอยห่างจินผู้ซึ่งดาหน้าเข้าไปหา

"ชูก้าเพื่อนรัก มาให้กูกอดซะดีๆ" แล้วจินฮยองก็พุ่งตัวเข้าประชิดชูก้าฮยองทันที ชูก้าพยายามต่อต้านครับ แต่จินฮยองผู้รักเพื่อนนักหนามีหรือจะยอมปล่อย 

"ไอ้จิน ไอ้เลว เอื้อ...กูจะอ้วก! มึงออกไปเลยไอ้บ้า" เพื่อนรักเพื่อนร้ายน่ะสิครับคู่นี้

"ฮ่าๆๆ หอมมั๊ยล่ะมึง" จินฮยองปล่อยตัวชูก้าฮยองแล้วหัวเราะพออกพอใจ นี่ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่จินฮยองทำนิ่ ผมว่ามีเจ็บตัวแน่ครับ

"หอมบ้านมึงดิ ไอ้ตัวเชื้อโรค" ชูก้าว่าแล้วใช่มือปัดๆ เสื้อตัวเอง

"แล้วคนอื่นๆ ล่ะคะพวกพี่ ยัยลิซ ยัยเจน จองกุก จีมิน ไปไหนกันหมดคะ" จีซูถาม นั่นดิครับ ทำไมเหลือฮยองแค่สองคน

"โอ้ย! สี่คนนั่นน่ะเหรอ ไปเคลียร์ปัญหาชีวิตตัวเองกันอยู่" จินบอกปัดๆ ไป

"เออนี่ ถามหน่อยได้มั๊ย เจนนี่น่ะ มีปัญหาอะไรกับพวกตัวเย็นหรือเปล่า" แรปมอนถาม ผมเห็นนะว่าจีซูกับโรเซ่หันไปมองหน้ากัน ก่อนที่จีซูจะยิ้มแล้วตอบฮยองสองคนว่า

"พวกพี่ไปอาบน้ำเถอะคะ พี่ด้วยพี่ชูก้า" ดูเหมือนเธอจะใช้พลังชักจูงสองฮยองนะครับ เพราะตอนนี้สองฮยองแกยิ้มแป้นแล้วตอบเธอว่า "จ้ะ" ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินออกไป ยกเว้นชูก้าฮยองที่มองจีซูหน้านิ่ง

"อะไรล่ะคะ" เธอถามชูก้า

"เธอใช้พลังกับเพื่อนฉันอยู่นะ" ฮยองแกปกป้องเพื่อนหรือว่าหึงอยู่ครับนี่ 

"ก็..." จีซูเหมือนกำลังคิดหาคำแก้ตัว

"พี่ก็ไปเลยคะ ไปๆ let go!"  เธอว่าแล้วเข้ามาดันตัวชูก้าฮยองจากด้านหลังให้ไปอาบน้ำ 

"นี่ ไม่ต้องดันแล้ว ฉันเดินเองได้น่า" ฮยองผมโดนดันไปถึงประตูห้องแล้วครับ

"go go go" จีซูพูดไปตลอดทางเลย ผมว่าฮยองแกแพ้ภัยจีซูจริงๆ ล่ะครับ ก็ดูเหมาะสมกันดีนะ ผู้ชายหน้ายักษ์กับผู้หญิงน่ารัก เหมือนหยิงกับหยางเลย ผมมัวแต่คิดเพลินไปจนไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวซะแล้ว ก็เจ้าของสมจิตรกับสมใจลอยหน้าลอยตากันไปโน้นแล้วครับ อะไรกันสองคนนี้ ไม่ชวนผมสักคำ

"เฮ้ย! จะไปไหนกัน รอผมด้วยสิ" ผมตะโกนไล่หลังแล้วออกเดินตามไป

"ไปกินข้าวโว้ย! มึงรีบตามมา!" เจโฮปตอบกลับ

"พี่ต้องขอบใจน้องมากๆ เลยนะที่ยื่นไข่ใบนั้นมาให้กับพี่ เอาจริงๆ เลยนะ พี่ว่าพี่ตายแน่ๆ ถ้าเกิดต้องไปสู้ต่อกับนางแมงมุมยักษ์นั่น" เสียงเจโฮปแว่วมาจากข้างหน้า

"เรื่องเล็กน้อยน่ะค่ะ แต่นางแมงมุมนั่นก็ไม่ได้ร้ายกาจอย่างที่คิดหรอกนะ ไม่งั้นคงไม่ซี้ม่องแท่งขนาดนั้น" ขี้คุยไปอีก

"นั่นน่ะสินะ ก็น้องโรเซ่คนสวยใจดี แถมน่ารักของพี่เจโฮปคนนี้ เจ๋งที่สุดเลย" ยกยอปอปั้นกันไปครับ

"ถั่วต้มแล้วครับ" โรเซ่ว่าแล้วชี้นิ้วทำท่าประกอบ แถมดันบ้ายอยิ้มจนปากฉีกแก้มยุ้ยอยู่แล้ว เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย แต่ผมว่าไอ้ฮยองก็พูดโอเว่อร์ 'ของพี่เจโฮปคนนี้' จะชื่นชมอะไรกันขนาดนั้น

"พี่ถามอะไรหน่อย" เจโฮปเอ่ยขึ้น

"ถามฉันเหรอคะ มีอะไรเหรอ" โรเซ่ชอบตื่นเต้นแบบนี้ทุกครั้งเลยครับเวลามีใครถามเธอหรืออยากขอให้เธอช่วย เธอจะรู้สึกดีเป็นพิเศษเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอได้รับความสนใจ 

"เธอน่ะ...มีแฟนยัง"

"ฉัน?" ฮยองแกถามอะไรของแกครับ ยัยนี้งงจนกระพริบตาปริบๆ สงสัยคงไม่ทันตั้งตัวกับคำถามนี้เหมือนผม

"เอ่อ...พี่ถามทำไมเหรอ" โรเซ่ถามเจโฮปกลับ อยากบอกนะครับว่า 'ถ้าเป็นกู กูจีบนะ' ตายห่า! 'ไม่ได้นะโว้ย! ฮยองจะจีบยัยนี้ไม่ได้นะ' แล้วผมก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปให้ทันคนทั้งสอง

"ก็..." ดูเหมือนเจโฮปกำลังจะตอบแล้วครับ 'อย่าเพิ่ง!'

"ก็..."

"ก็หิวเว้ยฮยอง! ใช่เปล่าฮยอง" ผมรีบเข้าไปแทรกกลางคนทั้งสอง แล้วหันไปถามเจโฮป เจโฮปฮยองมองหน้าผมอึ้งๆ ปนตกใจ ก็ผมเล่นพุ่งตัวเป็นจรวดเข้ามาซะขนาดนั้น

"หิว?" ฮยองแกมองหน้าผม แล้วดูเหมือนจะคิดอะไรบ้างอย่างออก

"อ่อ มึงหิว" แล้วเหมือนจะชำเลืองไปยังโรเซ่ ผมก็เลยต้องรีบบังตัวยัยโรเซ่ไว้ ฮยองแกทำห่าอะไรครับ 'เดี๋ยวยัยนี้ก็รู้หรอกเว้ย!' แล้วฮยองแกก็ยังมีหน้ายิ้มออกมา ก่อนจะพูดว่า

"หิวๆๆ มึงหิว กูก็หิวด้วยก็ได้ เนาะๆ" กวนตีนครับไอ้ฮยองคนนี้ 

"เป็นบ้าอะไรนิ่ ประสาท" เหมือนโรเซ่จะว่าให้ผมครับ แล้วสมใจก็พาเธอเคลื่อนออกไป

"เป็นบ้าอะไรนิ่ ประสาท" เจโฮปฮยอง! ยังมีหน้ามาล้อเรียนผมอีก แล้วก็เคลื่อนออกไปหน้าตาเฉย

'ประสาท' ผมนี่แหละประสาทจะแดกของจริง ผมเผยไต๋ขนาดนี้ได้ไงกันเนี่ย!

"หิวไม่ใช่เหรอ! ตามมาดิเว้ย!" เจโฮปตะโกนกลับมา

"เออ! กำลังไป" แล้วผมก็เดินตามขบวนวิวแชร์ไป

'จีบเลย' เจโฮปฮยองนี่ตัวหลอนเลยครับ

'เฮ้อ! จะจีบยังไงล่ะ!'



.........จบ PART 85.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1066 Chalita Chumuang (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 20:04
    'จีบเลย!!' เดี๋ยวพี่โฮปจีบแล้วจะเสียใจนะนายวี ชักช้านักจริงๆเป็นพี่โฮปก็ได้อยู่นะคะไรท์ 'มนต์รักรถเข็น' น่ารักดี ฮิฮิ

    ตอนนี้เป็นตอนที่อ่านแล้วหัวเราะไปด้วย อมยิ้มไปด้วยตั้งแต่ต้นจนจบจริงๆ แถมฟินอีกต่างหาก สนุกมากค่ะ ชอบมากๆ เมนคู่นี้อยู่แล้วด้วย
    ยังมาขำก๊ากตรงสมใจกับสมจิตรอีก
    // มาต่อไวๆนะคะไรท์ สนุกมากๆค่ะ อ่านตอนเก่าๆรอ ????
    #1,066
    1
    • #1066-1 S_mewon(จากตอนที่ 91)
      29 เมษายน 2560 / 16:07
      มนต์รักรถเข็น อันนี้น่าสนๆ
      #1066-1
  2. #1065 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 19:24
    รอลิซกุกอยู่น้าค้าาาาา
    #1,065
    0
  3. #1064 -wa-ya- (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:17
    จีบเลย ช่วยบิ้วด้วยอีกคน 555555 เหลืออยู่เดียวแล้วที่ยังไม่ลงเอยซะที ลั้นจนเหนื่อย แล้วตกลงพี่ก้าหึงจีซูหรือห่วงเพื่อนคะ 5555 ติดตามอ่านตอนต่อไปนะคะ  ปล.ทำไมพี่ก้าสะดีดสะดิ้งใส่จีซูจังคะ 555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 เมษายน 2560 / 18:03
    #1,064
    0
  4. #1063 MOJIISMYTUBETH (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 15:57
    ชอบวีเซ่ ต่อไวๆน้าา
    #1,063
    0
  5. #1062 KesineeChumsri (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 15:13
    สนุกมากกก วีจีบเลยย เขียร์อยู่ รอนะค้าา
    #1,062
    0
  6. #1061 MTCK (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 10:25
    มาต่อเร็วๆๆ จีบเลยๆเชียร์คู่นี้^^
    #1,061
    0
  7. #1060 allymary (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 10:24
    สนุกมากรอค่าา
    #1,060
    0