Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 89 : PART 83 : เริ่มจากศูนย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Lisa talk...


ฉันเดินตามพี่จียงกับมิโนมา โดยมีคนที่ฉันไม่อยากจะคุยด้วยตอนนี้เดินตามมาอีกต่อนึง เขาเร่งฝีเท้าขึ้นมา จนตอนนี้เขาขึ้นมาเดินอยู่ข้างๆ ฉันจนได้ แต่ฉันก็เร่งฝีเท้าขึ้นเหมือนกัน แล้วคิดว่าเขายอมเหรอคะ ฉันเร่ง เขาก็เร่ง เราเร่งเดินแข่งกันมาตลอดทาง จนไม่ได้สนใจเลยว่าพี่จียงกับมิโนหยุดเดินกันตั้งแต่ตอนไหน


ตุ้บ!


ชนหลังพี่จียงเต็มๆ เลยค่ะฉัน 'ซวยล่ะ' พี่จียงค่อยๆ หันมาหน้าตาคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่ฉันว่าพี่แกต้องไม่พอใจแน่ๆ

"ขอโทษค่ะพี่" ฉันรีบโค้งขอโทษพี่แกทันที ฉันเห็นพี่จียงถอนหายใจและเอามือยีผมอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ส่วนมิโนก็ยืนนิ่งสังเกตอารมณ์พี่ตัวเอง ใครจะกล้าออกปากคุยกับพี่แกตอนนี้กันล่ะคะ

"วันนี้พวกแกเป็นไรกันฮะ ทำฉันปวดหัวทั้งวัน" โดนดุจนได้

"แก ยัยลิซ ไปดูคนเจ็บทางโน้นกับจองกุก"

"คะ" พี่จียงให้ฉันไปกับใครนะ ฉันหันไปมองหน้าบุคคลที่พี่จียงพูดถึง ยังมีหน้ามายิ้มให้ฉันอีก

"คือ...ฉันว่าฉันไปกับพี่ดีกว่าค่ะ แล้วให้เขาไปกับพี่มินโฮ" ฉันบอกพี่จียง ก็ฉันยังไม่อยากคุยกับเขานี่น่า แต่จากสีหน้าของพี่จียงแล้ว ทำหน้ายักษ์ขนาดนี้

"งั้น...ฉันไปกับเขาก็ได้ค่ะ" พี่จียงใจร้ายอะ ทำไมต้องทำหน้าดุใส่กันด้วยก็ไม่รู้

"ก็ดี ขอเลยนะยัยลิซนะ อย่ามาทำให้ฉันปวดหัวอีกคน ไปมินโฮ" แล้วพี่จียงก็เดินนำมิโนไป มิโนตบบ่าฉันหนึ่งครั้งก่อนจะบอก

"โชคดี" แล้วมิโนก็เดินตามจียงไป

"เช่นกันคะ" ฉันตะโกนไล่หลัง มิโนชูมือขึ้นมาบอกว่า 'โอเค' แล้วตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับเขา

"ขอเลยนะ ว่าอย่าทำให้ฉันปวดหัวอีก" ฉันหันไปใช้คำพูดของพี่จียงกับเขา เขาจึงพยักหน้าน้อยๆ ว่าเข้าใจ แล้วส่งยิ้มน้อยๆ กลับมาให้ฉัน 

"และก็ไม่ต้องยิ้ม ฉันไม่ชอบ" ฉันบอกเขาแล้วเดินออกมา เพื่อตรงไปหาโซนพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ 

"ไม่ยิ้ม แต่คุยด้วยได้มั๊ย" เขาว่าแล้วเดินตามมา

"ตอนนี้ฉันมีสติแล้ว เราก็น่าจะคุยกันได้ซักทีนะลิซ" จองกุกเดินพูดไม่หยุด แต่ฉันทำเป็นไม่สนใจ เขาจะพล่ามอะไรก็ให้เขาพล่ามไปเถอะค่ะ

"ฉันรู้แล้วว่ามันเป็นความผิดฉันเองที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้น่ะ ฉันขอโทษจริงๆ" ขอโทษเหรอ คำนี้มันสะกิดต่อมอารมณ์ของฉันยังไงก็ไม่รู้ ฉันจึงหยุดเดิน แล้วเขาก็หยุดตาม ฉันหันไปหาเขา จองกุกยิ้มให้ฉัน แต่ฉันทำหน้าตาย และเหมือนเขาจะเพิ่งคิดได้ว่าฉันสั่งไม่ให้เขายิ้ม เขาจึงค่อยๆ หุบยิ้มลง แล้วพูดว่า

"แสดงว่าคุยกันได้แล้วใช่เปล่า"


เพลี้ย!


"ลิซ" ฉันตบหน้าเขาเองแหละ ทำเอาจองกุกงงไปเลย 

"เจ็บมั๊ย" ฉันถาม

"ลิซ"


เพลี้ย!


ขออีกข้างเถอะค่ะ หมั่นไส้มานานแล้ว

"เจ็บมั๊ย" ฉันจะถามอีกครั้ง

"ลิซ ใจเย็นก่อนนะ" ตอนที่ไม่เห็นหน้าเขาฉันก็ใจเย็นอยู่หรอกนะ แต่พอเจอเขา คำพูดของเขามันก็วนกลับมาในหัวฉันอีกครั้ง

"หูหนวกหรือไง ฉันถามว่าเจ็บมั๊ย" 

"ลิซ ฟังฉันก่อนนะ" จองกุกพยายามจะเข้ามาหาตัวฉัน แต่ก่อนที่ฉันจะยอมให้เขาทำอย่างนั้น


ตุ้บ!


"โอ้ย! ลิซ ทำไมทำอย่างนี้ล่ะ" หมัดนี้ฉันตั้งใจใส่กลางท้องเลยแหละ จนจองกุกตัวงอตามแรงหมัด เห็นเขาเจ็บปวดบ้างแล้วฉันก็สะใจ จะว่าฉันใจร้ายล่ะสิ แต่เขาก็สมควรโดนไม่ใช่เหรอ

"เจ็บหรือเปล่า!" ฉันกระชากคอเสื้อเขาขึ้น จองกุกอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ 'ฮึๆ' ฉันหัวเราะอยู่ในใจ

"ถ้านายไม่ตอบ ฉันจะชกหน้านายจริงๆ ด้วย" แต่เขาคงจะงงกับสถานการณ์ที่ไม่ได้ตั้งตัวแบบนี้อยู่ ทีฉันเอาคืนล่ะ


พลั้ว!


ชกจริงเจ็บจริงไม่ต้องมีสแตนอิน มีแต่ลิซ่ากับจองกุกล้วนๆ ฉันว่าฉันชกเขาไปแรงมากเลยนะ ชกเองก็เจ็บเอง และจองกุกก็คงเจ็บกว่าฉันหลายเท่า

"ลิซ" เขาเอามือกุมหน้าตัวเอง แล้วมองมาที่ฉัน

"ทีนี้เจ็บได้ยัง" ฉันถามเขาหน้านิ่ง ฉันต้องไม่แสดงความรู้สึกผิดให้เขาเห็น

"..." แต่เขาก็ยังไม่ตอบอยู่ดี ฉันชักโมโหจริงจังแล้วนะ

"นายเจ็บได้หรือยังจองกุก!" ฉันเข้าไปคว้าคอเสื้อเขาอีกครั้ง แต่ไอ้น้ำตาบ้ามันจะมาคลอตอนนี้ทำไมก็ไม่รู้

"ลิซ" จองกุกมองหน้าฉันด้วยสายตาเป็นห่วง 

"ตอบมา!"

"เจ็บ! ฉันเจ็บ! แต่ฉันรู้ว่าเธอเจ็บกว่า" เขาว่าแล้วค่อยๆ จับมือของฉันที่กำคอเสื้อเขาเอาไว้ 

"ถ้าการที่ฉันเจ็บ แล้วเธอสบายใจขึ้น ฉันก็ยอมเจ็บ เธออยากทำอะไรฉันก็ทำเลย ถ้ามันแลกกับการที่เธอต้องเจ็บน้อยลง เพราะความงี่เง่าของฉัน ฉันยอมลิซ่า" เขาพูดสีหน้าจริงจัง เขาพูดของเขามันทำให้น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้มันไหลออกมา

"รู้มั๊ยจองกุก" ฉันปล่อยมือจากคอเสื้อเขา และดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา

"เจ็บกายน่ะ มันแค่แปบๆ แปบเดียวมันก็หาย แต่เจ็บตรงนี้" ฉันใช้มือทุบอกเขาสองสามทีแรงๆ

"ตรงนี้น่ะ...เจ็บที่ใจ ต่อให้หายมันก็ลืมไม่ลง" ฉันเกลียดน้ำตาตัวเอง ฉันพยายามจะทำตัวเข้มแข็ง แต่พออยู่ต่อหน้าเขาทีไรตัวฉันกลับอ่อนแอทุกที ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่มันบอกให้ฉันรู้ว่าเขามีอิทธิพลต่อตัวฉันมากแค่ไหน

"ลิซ่า" เขาขยับเข้ามาใกล้ แล้วคว้ามือข้างหนึ่งฉันไปกุมไว้ ฉันจ้องตาของเขา ที่บอกว่าเขาเข้าใจ

"ฉันขอโทษ" เขาบอกฉัน ฉันรู้ว่าเขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ฉันรับรู้มันได้จากแววตา น้ำเสียง และสัมผัสอบอุ่นนั้น

"มันอาจจะเป็นคำพูดโง่ๆ จากคนโง่ๆ อย่างฉัน แต่มันเป็นคำพูดเดียวที่ฉันอยากบอกกับเธอในตอนนี้ลิซ่า" เขาจ้องตาฉัน สายตาห่วงใยและห่วงหาแบบนี้ มันทำให้ฉันอยากจะเดินเข้าไปกอดเขาให้หายคิดถึงจริงๆ นะ แต่ฉันไม่ได้ง่ายแบบนั้นซะหน่อย

จองกุกขยับเข้ามาใกล้ฉันอีก และใช้มืออีกข้างจับหน้าฉันอย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาฉันออกแล้วบอกว่า

"ฉันขอโทษ ให้โอกาสฉันได้มั๊ย ลิซ่า" ฉันควรให้โอกาสเขาดีมั๊ยนะ แต่เขางี่เง่ากับฉันอยู่บ่อยๆ นะ แต่ฉันก็ยังดันชอบเขาอยู่ดี เฮ้อ! คิดยากจัง

"แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ได้" เขาเอ่ยขึ้น หลังจากที่เห็นฉันไม่ตอบเพราะมัวแต่คิดอยู่นาน

"ขอแค่โอกาสเดียว ฉันจะเป็นผู้ชายที่ดีและคู่ควรกับเธอให้ได้ นะลิซ่า ยกโทษให้ฉันเถอะ" เขาว่า แล้วมองหน้าฉันอย่างคาดหวัง 'ผู้ชายที่ดีและคู่ควร' นึกถึง คุณค่าที่คุณคู่ควร อะไรประมาณนี้เลย

"พูดต่อสิ" ฉันบอกเขา จองกุกทำหน้าประมาณว่า 'ฮะ ให้พูดต่อ' 

"นี่ฉันให้โอกาสแล้ว แต่ถ้านายไม่อยากได้ก็ตามใจ" ฉันว่าแล้วจะเดินออกไป แต่เขาก็รีบคว้าแขนฉันไว้

"พูดๆๆ พูดก็ได้" เขาว่าแล้วยิ้มแห้งๆ 'ยิ้มอีกล่ะ' ฉันจึงถลึงตาใส่ เขาจึงรีบหุบยิ้มและกลืนน้ำลายตัวเอง ก่อนจะพูดว่า

"ฉันรู้แล้วลิซ่า ว่าใครที่ฉันควรเชื่อ ใครที่หวังดีกับฉัน และรักฉันจริงโดยไม่ต้องมีเงื่อนไขใดๆ ฉันรู้แล้วว่าคนคนนั้นคือเธอ" เขาบอกฉันอย่างจริงใจ

"นายรู้ได้ยังไงว่าเป็นฉันจริง" ฉันทำเป็นถามเขาต่อ

"ก็...จีมินกับเจนนี่บอกมาน่ะ" หืม! ฉันโมโหได้มั๊ยเนี่ย! เขาสมควรแล้วล่ะที่โดนฉันชกไปก่อนหน้านี้ ต้องให้รู้จากคนอื่นหรือไง หงุดหงิดจริงๆ ตอนนี้ฉันเลยไม่ต้องรู้สึกผิดอีกแล้ว แต่กลับอยากชกท้องเขาอีกสักหมัดสองหมัด

"แต่ว่า..." ดูเหมือนเขายังมีอะไรจะพูดต่อ 'พูดมาดีๆ นะ ไม่งั้นนายโดนแน่' ฉันขู่เขาในใจ

"จริงๆ แล้ว ฉันรู้และเข้าใจอย่างถ่องแท้เลยว่า ฉันเสียเธอไปไม่ได้ลิซ่า ฉันเสียความฝันของเราไปไม่ได้ ฉันรู้และเข้าใจว่าเธอรู้สึกเจ็บมากแค่ไหน ก็ตอนที่ฉันเห็น..." เขาหยุดและมองหน้าฉันอย่างรู้สึกผิด

"ตอนที่ฉันเห็นเศษซากของความฝัน ความฝันของเรา ความฝันที่เธอเป็นคนสร้าง ตอนที่ฉันเห็นมันพังลงไปกับตา ฉันถึงรู้ว่ามันเจ็บ" เมื่อคืนเขาก็ไปที่นั่นเหมือนกันเหรอคะ 

"ลิซ่า ฉันขอโทษนะ" เขาบอกด้วยสีหน้าเศร้า ฉันไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยืนมองหน้าเขา ฉันก็แค่อยากฟังและอยากรู้จริงๆ ว่าเขาเชื่อฉันแล้ว ซึ่งตอนนี้ฉันก็ได้รู้แล้ว ฉันรู้ว่าเขาทำร้ายจิตใจฉัน แต่ก็รู้เหมือนกันว่าที่เขาทำแบบนั้นเพราะเข้าใจผิด 

จริงๆ เขาเป็นคนที่น่ารักนะคะ เพียงแต่จองกุก เขาเป็นพวกแพ้ไม่เป็นและเป็นคนเอาแต่ใจไปหน่อย จริงๆ ก็ไม่หน่อยหรอก พอรู้ว่าต้องเสียอะไรที่เป็นของตัวเองไปก็เลยสติขาดจนเผลอทำตัวแย่ๆ อย่างที่เห็น ถ้าถามว่าฉันโกรธเขามั๊ย โกรธสิค่ะ โมโหมากด้วย แต่เมื่อเขากล้าขอโทษ ฉันก็กล้าให้อภัย คนเราควรรู้จักให้โอกาสคนอื่นบ้างนะ แต่ฉันก็ยังเคืองๆ เขาอยู่แหละ และเหมือนเขาจะเริ่มรู้แล้วว่าฉันใจอ่อนก็เลยพูดประโยคนี้

"l'm so sorry but i love you" มันน่าให้อภัยดีมั๊ยเนี่ย!

"จริงใจเปล่านิ" ฉันถามหน้าเครียด

"จริงใจสิ จริงจังด้วย ให้สัญญาก็ได้" เขาว่าแล้วชูนิ้วก้อยขึ้น

"สัญญาว่า?" ฉันถามหน้านิ่ง

"ก็...จองกุกคนนี้ ขอสัญญาว่าจะรักและเชื่อใจลิซ่า จะปกป้องและดูแลลิซ่าอย่างดีที่สุด จะไม่ทำให้ลิซ่าต้องร้องไห้หรือเสียใจอีกต่อไป ฉันขอสัญญา" จะเชื่อเขาได้จริงๆ เหรอ

"เธอไม่จำเป็นต้องเชื่อฉันก็ได้" เขาพูดขึ้นมา ยังกะรู้ว่าฉันคิดอะไร

"แต่หลังจากนี้ ฉันจะพิสูจน์ให้เธอได้เห็นเองว่าสัญญาของฉัน ไม่ใช่เพียงแค่ลมปาก แต่มันคือสัญญาใจ ใจดวงเดิมกับคนคนเดิม ที่จะไม่มีวันเปลี่ยน" พูดดีก็พูดได้นิ่คะ ดีกว่าที่ฉันคิดอีก แต่น้ำเน่าไปหน่อยนะ

"งั้นฉันจะรอ รอวันที่นายจะพิสูจน์ให้ฉันเชื่อได้จริงๆ แต่ถ้านายพิสูจน์ไม่ได้..."

"ฉันจะยอมเป็นคนไปเอง จะไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีก" เขาพูดขัดขึ้น พูดในสิ่งที่ฉันไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว ขี้โกงชัดๆ

"ตลอดชีวิต" ฉันก็ว่าไปงั้นแหละคะ แค่อยากจะลองใจเขาดูก็แค่นั้น ก็ตลอดชีวิตมันนานจะตาย แค่วันเดียวที่ไม่ได้เจอเขา สำหรับฉันมันเหมือนนานเป็นปีเลย

"ตลอดชีวิต" เขาพูดตาม 

เคยได้ยินกันมั๊ยคะว่า 'การลงทุนมีความเสี่ยง' ถ้าเป็นธุรกิจ ความเสี่ยงของมันคือการเสียทรัพย์ แต่ถ้าเป็นความรัก ความเสี่ยงของมันคือการเสียใจ ฉันจะลองเสี่ยงอีกสักครั้งและครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามันรุ่ง ฉันจะถือว่าฉันเจอแจ็คพอต แต่ถ้าร่วง ฉันก็แค่เสียใจ เสียใจครั้งสุดท้ายกับคนอย่างเขา เพราะงั้นคำตอบของฉันสำหรับเขาคือ...

"ก็ได้"

"เยส! ลิซ่า..." จองกุกกำลังจะเข้ามากอดฉันด้วยความดีใจ แต่ถูกฉันใช้มีดกั้นไว้ซะก่อน เขาชะงักไปทันทีที่เห็นมีดแล้วทำหน้าจ๋อย

"ฉันให้โอกาสนายก็จริง แต่ฉันไม่ได้บอกว่าความสัมพันธ์เราจะยังเหมือนเดิม" ฉันบอกเขา จองกุกมองฉันอย่างงงๆ ว่าฉันหมายความว่ายังไง

"ความรักครั้งก่อนเราเริ่มมันจากร้อย แต่สำหรับครั้งนี้..." นี้แหละบทเรียนของนายจองกุก โทษฐานที่ไม่ไว้ใจฉัน

"ฉันจะเริ่มมันจากศูนย์"

"เริ่มจากศูนย์?" เขาคงจะสงสัยว่าเราจะเริ่มกันตั้งแต่ศูนย์ได้ยังไง ในเมื่อเรารู้จักกันดีอยู่แล้ว ฉันจะแสดงให้เขาเห็นเป็นตัวอย่างแล้วกัน

"สวัสดี" ฉันยกมือไหว้เขาแบบไทยๆ จองกุกรีบรับไหว้แทบไม่ทัน หน้าตาเขาเหลอหลามากเลยคะ คงงงกับชีวิตตัวเองอยู่สินะ

"ฉันลิซ่า นายชื่ออะไร" หน้าจองกุกเหมือนคนเพิ่งตื่นเลยค่ะ ฉันอยากหัวเราะดังๆ จริงๆ แต่ติดว่ายังต้องตีหน้าตายแกล้งเขาต่อไป

"ฉัน...ฉันเหรอ?" เขาชี้ตัวเอง

"อย่าลีลาได้เปล่า หรือว่านายไม่อยากรู้จักฉัน ก็ได้นะ งั้นฉันไป" ฉันว่าแล้วทำท่าจะเดินหนีไป

"เดี๋ยวๆๆๆ" เขารีบคว้าแขนฉันไว้ ฉันมองหน้าเขาแล้วถลึงตาใส่ จองกุกคงงงว่าฉันถลึงตาใส่ทำไม ฉันจึงมองมาที่มือของเขาที่จับแขนฉันอยู่ แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่เข้าใจ งั้นฉันจะอธิบายให้เขาฟังแล้วกั

"ตอนนี้..." ฉันว่าแล้วค่อยๆ แกะมือเขาออกจากแขนฉัน ฉันไม่เคยเห็นเขาทำหน้าเอ๋อเหรอขนาดนี้มาก่อนเลย 'ฮ่าๆๆ สะใจ'

"นายเป็นแค่คนแปลกหน้า เพราะนายยังไม่ได้บอกชื่อฉัน" 

"ฉันชื่อจองกุก!" เขารีบพูดออกมา

"เสียมารยาทจริงๆ เจอกันครั้งแรกไม่คิดจะทักทายกันเลยหรือไง" หน้าตาจองกุกบอกได้ประมาณว่า 'กูผิด?' 

'ฮึๆ ใช่แล้ว หลังจากนี้ นายนั้นแหละจะเป็นคนผิดเสมอ ส่วนฉันจะเป็นคนถูกเสมอ เด็กน้อยจองกุก นายรอโดนชำระบัญชีแค้นของฉันได้เลย ฮุๆๆ' แค่คิดก็สนุกแล้วค่ะ

"เอ่อ...อันยองฮาเซโย ฉันชื่อจองกุก ยินดีที่ได้รู้จักนะลิซ่า" ดีค่ะ เขาเริ่มตามฉันทันแล้ว

"ยินดีเช่นกัน" ฉันตอบรับ

"แล้วตอนนี้เราคบกันในสถานะไหนอยู่" จองกุกถามฉันอย่างอยากรู้ สถานะไหนน่ะเหรอ

"ก็..." จองกุกดูอยากรู้นะคะ 

"ก็..." แต่ฉันก็ลีลายังไม่บอกเขาเองแหละ ทำไมล่ะ แกล้งเขาสนุกจะตาย

"ก็..." เขาลุ้นตาม

"ก็คนรู้จัก"

"ฮะ! แค่คนรู้จัก" เขาว่า เหมือนอยากจะโวยวายต่อ

"หรือจะเป็นแค่คนแปลกหน้า" ฉันถาม

"คนรู้จักก็ได้!" เขารีบตอบ แล้วทำหน้าหงอย 'ฮ่าๆๆ จองกุกเอ๋ย'

"แล้วเมื่อไหร่เราถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมล่ะ" เขาใจร้อนจริงๆ นะ

"เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ" ฉันบอกเขาหน้านิ่งแล้วเดินออกมา แต่เมื่อกี้ฉันเห็นหน้าเขาแวบๆ นะ ถ้าจองกุกเป็นผู้หญิงเขาคงกรี๊ดแตกไปแล้วแน่ๆ แต่นี่เขาเป็นผู้ชายไงจึงทำได้แค่ทำหน้าประมาณว่า 'เอิ่ม' หมดคำจะพูดอะไรเทือกนั้น ฉันจึงเผลอยิ้มขำๆ ออกมาลับหลังเขา

"แล้วเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นมันนานแค่ไหนล่ะ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรือเร็วๆ นี้" เขาโวยวายเดินตามมา ทำตัวเป็นเด็กอีกแล้วค่ะ

"เธอก็รู้ว่าฉันรอไม่เก่งอะ มันทรมานนะแบบนี้" เขารู้ด้วยเหรอว่าการรอมันทรมาน

"นายจะไม่รอก็ได้นะ ก็แค่...บาย!" ฉันโบกมือและแสร้งส่งยิ้มไปให้

"โหยลิซ"

"ลิซ่า" ฉันเอ่ย

"ไม่สนิทอย่าเรียกชื่อฉันสั้นๆ" ฉันบอกเขา จองกุกทำหน้าเซงมากเลยค่ะ ก่อนที่เขาจะพูดประชดฉันว่า

"ไมไม่ให้เรียกลลิสา มโนบาลเลยล่ะ" นี่ท้าฉันเหรอ

"ก็ดีนะ" แต่ขอโทษด้วย เพราะฉันเอาจริงย่ะ

"โถลิซ"

"ฮึ" ฉันจ้องเขากลับ

"เฮ้อ!" เขาถอนหายใจแรงเลยคะ ฉันถึงกับต้องกลั้นขำเอาไว้ ก็ดูทำหน้าเหมือนหมาหงอยขนาดนี้

"คุณลลิสา มโนบาลครับ คุณก็รู้ว่ายังไงผมก็ต้องรออยู่ดี" เขาว่า

"รู้แล้วก็ไม่ต้องต่อรอง" ฉันบอกเขา เขาทำแก้มป่องหน้าบึ้งใส่ฉัน ก่อนจะถอนหายใจ แล้วหันมามองฉัน จะกินฉันหรือเปล่านิ มองจัง

"มองเพื่อ?" ฉันถามเขา

"ขอบใจนะ" เขาตอบ

"ขอบใจที่ให้โอกาสคนอย่างฉัน" แล้วเขาก็ยิ้มอบอุ่นมาให้ จนฉันเผลอยิ้มตอบ ฉันยิ้มตอบ! 'ไม่ๆๆๆๆ' เขาจะเห็นรอยยิ้มของฉันไม่ได้นะ ฉันจึงรีบเก็บอาการ แต่เหมือนจะสายเกินไปซะแล้ว

"นั่นแน่ะ" เขาเอ่ยขึ้น

"ยิ้มแบบนี้ แพ้ภัยจองกุกอ่ะดิ่" ฉันเกลียดความกะล่อนของเขาจริงๆ นะ แถมมาสะกิดแขนอีก

"เพื่อนเล่นเหรอ" ฉันถามเอาเรื่อง จองกุกจึงรีบเก็บไม้เก็บมือตัวเองไป

"อย่าลดสถานะใช่มั๊ย"

"ไม่ลด! ไม่เล่น! ไม่แซว! ไม่ซน! อีกแล้วครับ" เข้ารีบบอกฉันพร้อมยืนตัวตรงแบบทหาร

"ดี!...ถ้างั้นนายช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั๊ย" ฉันถามขอความช่วยเหลือจากเขา เขาทำตาแป๋วกระพริบตาปริบๆ

"ให้ฉันช่วย? ช่วยอะไรเหรอ" ฉันจะให้เขาช่วยอะไรนะเหรอ

"ช่วยไปห่ามคนเจ็บมาทางนี้ที" ฉันบอกเขา จองกุกเอามือชี้ตัวเองด้วยความสงสัย จริงๆ ก็มีอกาธอนัสที่เป็นแพทย์ทหารกับฝ่ายเปลค่อยช่วยอยู่นะ แต่เผื่อคนไม่พอไงค่ะ ไม่ได้จะแกล้งอะไรเลยเขาเลยนะ จริงๆ ฮ่าๆๆ

"จะไม่ห่วงฉันใช่มั๊ยเนี่ย" ดูเหมือนเขาจะงอนฉัน ได้ข่าวว่านายมาง้อฉันนะ

"คนเขาเจ็บอยู่ ยังไม่ห่วงกันเลยอะ" อ่อ...แผลที่ไหล่เขานั่นเอง 

"แผลแค่นี้ทำโอดครวญ" ฉันว่า 

"โห...มาลองโดนกัดบ้างมั๊ยล่ะ จะติดเชื้อแล้วกลายเป็นเหมือนพวกมันมั๊ยก็ไม่รู้" เขาว่าแล้วส่องดูแผลที่ไหล่ของตัวเองอย่างพินิจพิเคราะห์

"มันกัดเพื่อฆ่า ไม่ได้กัดเพื่อแพร่พันธุ์ ผีดูดเลือดไม่ใช่ซอมบี้ซักหน่อย ทำเป็นโวยวาย" ฉันบอกเขา แต่จองกุกดูเหมือนไม่ค่อยอยากเชื่อ ถึงเวลาของคุณครูลิซ่าแล้วล่ะคะ

"ผีดูดเลือดมีวิธีกัดอยู่ 3 แบบ" ฉันเริ่มคลาสการเรียนการสอนว่าด้วยเรื่องวิธีการกัดของพวกตัวเย็น

"2 แบบแรกฉันบอกไปแล้ว คือกัดเพื่อฆ่ากับกัดเพื่อแพร่พันธุ์ ส่วนแบบสุดท้ายคือกัดเพื่อดูดเลือด เพราะงั้นนายไม่ต้องกลัวไปหรอก" ฉันอธิบาย แต่ดูเขาตอบ

"เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้ว" อ้าว! นายจองกุก! แล้วทำหน้าแบลงค์เพื่อ?

"แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน" เขานี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ ปล่อยให้ฉันสาธยายอยู่ตั้งนาน

"ถ้าบอกแล้วจะรู้เหรอว่ามีคนเป็นห่วง" อยากฟันศอกกระแทกเข่าใส่เขาจริงๆ เลย 'คนเจ้าเล่ห์' แถมมายิ้มอย่างพอใจอีก

"เป็นห่วงแบบนี้ เป็นเพื่อนกันได้ยัง" เขาถามฉัน ฉันควรจะเลื่อนสถานะให้คนกวนโอ้ยแบบนี้ดีหรือเปล่านะ

"อยากจะเป็นเพื่อนฉันใช่มั๊ย" เขาพยักหน้าเมื่อฉันถามเสร็จ ฉันจึงยิ้มบางให้กับเขา แล้วบอกเขาว่า "ไปห่ามคนเจ็บมาที่นี่"

"โหยลิซ..." 

"ลลิสา มโนบาล" ฉันย้ำ จองกุกมองหน้าฉัน แล้วถอนหายใจเบาๆ

"ก็ได้...คุณลลิสา มโนบาล" แล้วเขาก็เดินออกไปอย่างเซงๆ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ห่วงเขานะ ไม่งั้นฉันไม่ทำแบบนี้หรอก

"พี่คะ" ฉันเรียกอกาธอนัสที่เป็นทีมแพทย์สนามที่กำลังจะออกไปหาคนเจ็บ

"ครับ" 

"คือ...ฝากดูแผลผู้ชายคนนั้นด้วยนะคะ" ฉันบอกทีมแพทย์ พวกเขาพยักหน้าแล้วบอกฉันว่า "ไม่ต้องเป็นห่วงครับ เดี๋ยวพวกผมช่วยดูให้เอง" 

แล้วพวกเขาก็วิ่งตามจองกุกไป ฉันเห็นจองกุกนั่งอยู่โน้นแน่ะคะ กำลังห้ามเลือดให้อกาธอนัสคนหนึ่งที่นอนเจ็บอยู่ ทีมแพทย์สนามเมื่อกี้ที่ฉันขอร้อง วิ่งเข้าไปหาเขาแล้ว พวกเขาห่ามอกาธอนัสคนนั้นกลับ และมีแพทย์ทหารคนหนึ่งที่กำลังช่วยดูแผลของเขาอยู่ ทีแรกจองกุกดูเหมือนจะปฏิเสธการรักษาด้วยแหละ แต่พวกเขาก็คุยอะไรกันก็ไม่รู้ แล้วจองกุกก็มองมาที่ฉัน เขายอมให้แพทย์สนามคนนั้นรักษาแล้วด้วย เมื่อกี้ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่านะ

"ขอบใจนะลลิสา มโนบาล!" เขาตะโกนมาบอก 'ขอบใจนะ? อ๊าย!' ฉันลืมบอกพวกเขาว่าไม่ต้องบอกจองกุกนี่เอง

'ยัยลิซ!'



.........จบ PART 83.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1051 KesineeChumsri (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 20:13
    อ๊ากก ฟินมากค่ะไรท์ เรื่องคอนรีดคนนี้ก็โซนหน้าคอมเหมือนกันค่ะ ตังค์ไม่มี 5555(ในเลข5มีน้ำตาซ่อนอยู่) ???
    #1,051
    0
  2. #1049 cws0207 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 11:25
    คอนคือดีมาก จิร้องไห้ตอนท้าย
    #1,049
    0
  3. #1048 21896 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 01:14
    พูดตรงๆจากใจจริงว่า .............โค ตะ ระ ชอบ เลยยยยยยยยยยย
    #1,048
    0
  4. #1047 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 21:52
    ต่อเลยค่ะๆ ไรท์ต้องอัพไม่เกิน 3 วันน้าาไม่งั้นเค้างอล 
    #1,047
    0
  5. #1046 ♡Roes_L.A. (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 21:44
    ต่อเลยค่ะๆ ไรท์ต้องอัพไม่เกิน 3 วันน้าาไม่งั้นเค้างอล 
    #1,046
    0
  6. #1045 opaoo9 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 21:37
    เราไปแค่หน้าคอนอ่ะไรท์แงงงงงง
    #1,045
    0