Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 88 : PART 82 : อย่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,418
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...


"ทำไรวะฮยอง ของกินเอามาทำเล่น เสียของหมด" แรปมอนว่าให้จินที่กำลังเอาแตงกวามาโปะตาตัวเอง

"อ้าว! ไอ้กุกมาแล้วเหรอ มานี่ๆ" จีมินเรียกผมให้ไปนั่งข้างๆ ทำไมวันนี้โต๊ะมันว่างจังครับ ที่ผมเห็นตอนนี้ฝั่งพวกผมมีแค่ จิน แรปมอน จีมิน แล้วก็ผม ส่วนฝั่งแบล็คพิ้งค์ มีแค่เจนนี่เหรอครับ

"คนที่เหลือล่ะฮยอง" ผมถามจีมินทันทีที่นั่งลง

"ทีมกากน่ะเหรอ เห็นว่านอนแอ้งแม้งอยู่ห้องพยาบาลโน้นแน่ะ พวกกูก็ว่าจะแวะไปด้วยซักหน่อยเหมือนกัน" ห้าคนนั้นเหรอครับ แต่...

"แล้วลิซ่าล่ะ" ผมหันไปถามเจนนี่

"อ้าว...ไม่ได้จะมาด้วยกันหรอกเหรอ" เธอหมายถึงว่า ผมกับลิซ่าจะมาด้วยกันเหรอครับ ผมก็เลยส่ายหน้าเป็นคำตอบไป

"กูนึกว่ามึงจะไปเคลียร์กันตั้งแต่เช้าแล้วซะอีก" จีมินถามผม

"เคลียร์ไรกันวะ" แรปมอนถามซ้ำ

"ไปแล้วฮยอง แต่เธอไม่ตอบผมอะ เรียกไปแล้วตั้งหลายรอบ เธอคงไม่อยากคุยกับผมแล้วแน่ๆ" ผมว่าอย่างเซงๆ โดนเกลียดเข้าให้แล้วล่ะผม

"แล้วนี่ยัยนั่นจะไม่มากินข้าวหรือไงนะ" เจนนี่ว่าอย่างหงุดหงิด

"อาหารมาแล้วค่ะ" สาวใช้ยกจานอาหารเข้ามาเสิร์ฟ อาหารก็ดูหน้ากินนะครับ แต่ผมกินไม่ลงอะ

"ทำไมจองกุกทำหน้าอย่างนั้นล่ะจ้ะ" ป้าซูลินแซวผม เธอเดินเข้ามาพร้อมกับจานผลไม้แล้ววางมันลงที่กลางโต๊ะ แล้วนั่งลงข้างเจนนี่

"คุณป้าค่ะ ฝากบอกสาวใช้ยกอาหารไปให้ยัยลิซที่ห้องด้วยนะคะ" เจนนี่หันไปบอกป้าซูลิน

"หนูลิซเหรอจ้ะ" แม่จีซูทำหน้านึกคิดอะไรสักครู่

"อ่อ...รายนั้นน่ะไม่ต้องหรอกจ้ะ" เธอว่า

"ทำไมล่ะครับ" ผมถาม จะให้เธอไม่กินข้าวไม่ได้นะครับ เดี๋ยวก็เป็นอะไรไปอีกหรอก

"อ้าว...ก็หนูลิซออกไปชายแดนตั้งแต่กลางดึกแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ชายแดน?" พวกผมเอ่ยขึ้นพร้อมกัน 'ไปทำไม' นี่เธอกำลังหลบหน้าผมเหรอ

"ไปทำไมคะ" เจนนี่ถามคำถามที่ผมอยากรู้

"เห็นว่าไปฝึกกับยายแคสเปียร์นะ เอ๋...ถามป้าแบบนี้ แสดงว่าหนูลิซไม่ได้บอกอะไรเลยเหรอ" เจนนี่หันมาทางผม สายตาประมาณว่า 'นายรู้หรือเปล่า' ผมส่ายหน้าตอบกลับไป ก็ผมไม่รู้จริงๆ นิ่ครับ ถ้าเธอบอกผมก็ดีสิ ผมคงไม่ต้องมานั่งอมทุกข์กับสิ่งที่ตัวเองก่อแบบนี้

"ไปไม่บอกไม่กล่าวกันเลยยัยนี่" เจนนี่ว่าแล้วเริ่มเขี่ยข้าวในจาน ในขนาดที่ผมได้แต่นั่งมองแก้วน้ำ ผมจ้องมันยังกะจะเห็นว่ามันระเหยไปยังไง

"กลิ่นหอมมาแต่ไกลเลยนะครับคุณป้า" รุ่นพี่จียงเดินเข้ามา แล้วมานั่งตรงหัวโต๊ะที่ประจำลุงลักซ์ เห็นว่าช่วงนี้ลุงแกไม่อยู่ครับ ไปสำรวจโลก น่าจะไปทำภารกิจแทนพวกผมล่ะมั้ง

"กำลังคุยเรื่องอะไรกันเหรอ แล้วทำไมแกทำหน้าบูดยัยเจน" จียงหันไปถามน้องสาวตัวเองทีกำลังอารมณ์บ่จอย

"ก็ยัยลิซสิพี่ ไปชายแดนไม่บอกใครเลย" เจนนี่หันไปฟ้องจียง

"ชายแดนเหรอ...ฮึ มันคิดอะไรของมัน" จียงว่าแล้วเริ่มตั้งกับข้าวใส่จานตัวเอง

"ก็นั่นน่ะสิคะ น่าหงุดหงิดจริงๆ" เจนนี่ยัดข้าวใส่ปากอย่างเซงๆ ผมก็เซงเหมือนกัน อุตส่าห์ว่าจะรอคุยกับเธอให้เข้าใจ แต่เธอดันหนีผมไปก่อน ก็ว่าแล้วว่าทำไมเมื่อคืนเธอถึงไม่ตอบผม

"อ่อ พี่คะ เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ ฉันได้ยินเสียง ตุ้ม! ยังกะระเบิดแน่ะ" เจนนี่ถามจียง ผมสังเกตว่ารุ่นพี่แกเคี้ยวข้าวช้าลง และเหมือนสอดส่ายตามองคนทั้งห้อง ก่อนจะกลับไปตักอาหารและกินตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะตอบเจนนี่ว่า

"พลุระเบิดน่ะ แต่ไม่มีอะไรมากหรอกพี่ให้คนไปเคลียร์แล้วเรียบร้อย" พลุระเบิดเหรอครับ สงสัยแถบ Safe zone จะมีงานฉลองอะไรแน่ๆ

"ว่าแต่ช่วงนี้พวกแกอย่าเที่ยวเดินไปไหนมาไหนคนเดียวนะ ได้ข่าวว่ามีโรคระบาด เพราะงั้นถ้าจะไปไหนก็ไปกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนแล้วกัน" โรคระบาด? แต่ไอ้ไปเดี่ยว ไปกลุ่ม มันเกี่ยวอะไรกับโรคระบาดครับ

"จีมิน" แรปมอนกระซิบ

"ลูกพี่มึงเมาเปล่าวะ" แรปมอนกระซิบถามจีมิน จีมินถึงกับหลุดขำ จนรุ่นพี่จียงหันมาถามเสียงเข้มว่า

"คุยไรกัน" 

"เปล่าครับเปล่า" จีมินว่าแล้วแอบตีขาแรปมอนก่อนจะกลับไปให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้ากันต่อ

"เห็นพี่ใหญ่หรือเปล่า" เสียงมิโนนิครับ

"กูอยู่นี่!" จียงชะโงกหน้าไปบอก แล้วมิโนก็รีบวิ่งเข้ามาหา

"ฮยอง!" เหงื่อออกเต็มหน้าเลยครับ

"ตื่นเต้นอะไรของมึง มีอะไร" จียงถาม แต่มิโนกวาดตามองพวกผม เหมือนที่รุ่นพี่จียงเคยทำก่อนหน้านี้เลยครับ น่าสงสันนะเนี่ย แล้วมิโนก็กระซิบอะไรกับรุ่นพี่จียงก็ไม่รู้ แต่สังเกตจากหน้าที่นิ่งขึ้นของรุ่นพี่แกแล้ว ท่าทางจะมีเรื่องนะครับ

"ฉันขอตัวแปบนึง" รุ่นพี่แกว่าแล้วเดินออกไปพร้อมมิโน

"มีอะไรหรือเปล่าวะ" จินฮยองเอ่ยขึ้น แต่สีหน้าทุกคนในที่นี้เหมือนจะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า 'กูก็ไม่รู้' รุ่นพี่จียงเดินหน้าเข้มเข้ามาแล้วครับ ไปไวมาเร็วจริงครับ

"ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับป้าซูลิน แต่ผมคงต้องขอตัวก่อน" แกว่าแล้วกำลังจะหันหลังเดินออกไป

"มีอะไรหรือเปล่าจ้ะ" ต้องขอบคุณป้าซูลินที่ถามแทนพวกผม

"อ่อ พอดีทหารที่ชายแดนทำปั่นป่วนอีกแล้วน่ะครับ เดี๋ยวผมคงต้องไปดูซักหน่อย ขอตัวนะครับ" จียงยิ้มน้อยๆ แล้วเดินออกไป

"แปลก" เจนนี่ว่าแล้วชะโงกหน้ามองตามจียง เธอทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ก่อนจะ...


วู้บ!


"เจนนี่!" ทุกคนบนโต๊ะเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างของเธอหายไปจากโต๊ะ

"เธอไปไหนอะฮยอง" ผมถามจีมิน

"กูจะไปรู้เหรอ กูก็นั่งอยู่กับมึง" จีมินตอบก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า "ไปไหนของเธอนะ" 

"พวกมึงว่ามันทะแม่งๆ เปล่าวะ กูว่านะ...อุ้ย!" จินฮยองพูดขึ้น แต่ก็ต้องสะดุดเมื่อหันไปเจอป้าซูลิน

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ป้าก็ว่ามันแปลกๆ เหมือนกัน" ป้าแกบอก จินฮยองถึงยิ้มออกแล้วพูดว่า "นั้นไง คุณป้าคิดเหมือนผมเลยครับ"

"ปกติที่ชายแดนก็มีแม่ทัพประจำการอยู่แล้วนะ ถ้าเรื่องมาถึงบ้านใหญ่แบบนี้ ป้าก็หวั่นใจว่าคงไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่" ป้าซูลินพูดแบบนี้ ผมก็ชักจะเป็นห่วงคนที่อยู่ที่โน้นซะแล้วสิ จะเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่านะ แล้วผมก็ได้คำตอบและยิ่งเป็นห่วงเธอคนนั้นเข้าไปใหญ่ เมื่อปรากฏร่างของบุคคลที่หายไปจากโต๊ะอาหารเมื่อครู่


ฟื้บ!


"เจนนี่!" เธอไปไม่ถึงห้านาทีเลยนะครับ แต่ว่า...

"เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไม..." จีมินกำลังจะถามตอบ แต่ถูกเจนนี่ยกมือปามไว้ซะก่อน เธอยืนหอบหายใจแรง มือข้างนึงจับเก้าอี้ไว้แน่น เหงื่อที่ไหลเต็มตัวทำให้พอจะรู้ว่าเธอใช้พลังงานไปมากแค่ไหน คงเพื่อแลกกับสิ่งที่เปื้อนมาตามตัวเธอ

"เลือดนิครับ" ผมเอ่ย

"เกิดอะไรขึ้นน่ะหลาน" ป้าซูลินเร่งเร้า

"ที่ชายแดนค่ะ" เจนนี่ว่าแล้วกลืนน้ำลายและหอบหายใจ

"ชายแดนเหรอ ที่ชายแดนเกิดอะไร" ผมลุกขึ้นถามเธออย่างกังวล

"พวกตัวเย็น" เธอว่า พวกตัวเย็นเหรอครับ ผมเคยอ่านเจอแวบๆ นะ

"มีพวกตัวเย็นเต็มไปหมดที่ชายแดน ตอนนี้ที่นั่นยังกะสงครามเลย" อะไรนะครับ

"แล้วลิซ่าล่ะ! เธออยู่ไหน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ผมโวยวายขึ้น 

"ฉัน...ฉัน..." เจนนี่ดูลังเลที่จะพูด นี่ยิ่งทำให้ผมกังวลนะ

"ฉันไม่เจอยัยลิซ" ผมเข่าอ่อนจนยืนไม่ไหวจนต้องรีบนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเอง 'ไม่เจอลิซ่างั้นเหรอ' ผมจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วนะ

"ยายแคสเปียร์ก็ด้วย ฉันไม่เจอทั้งสองคน ที่นั่นมันวุ่นวายมาก ฉันถึงรีบกลับมาที่นี่เพื่อบอกข่าวพวกนายก่อน" แถมบอกข่าวร้ายซะด้วย

"พาฉันไปได้มั๊ย" ผมบอกเจนนี่

"มึงจะไปแน่เหรอไอ้กุก เจนนี่ก็บอกไปแล้วว่าที่นั่นเหมือนสงครามเลยนะเว้ย อีกอย่างรุ่นพี่จียงก็ไปกันแล้ว พวกเขาคงจัดการได้" แรปมอนหันมาบอกผม

"แล้วถ้ามันไม่เป็นแบบนั้นล่ะฮยอง! ถ้าเกิดรุ่นพี่เขาจัดการไม่ได้! ถ้าเกิดลิซ่าเป็นอะไรไป! มันมีอะไรรับรองความปลอดภัยของเธอได้บ้าง ต้องรอให้ผมเสียเธอไปก่อนหรือไง!" แรปมอนหน้าเสียไปเลย ผมรู้สึกผิดนะครับที่โวยวายใส่ฮยองแกแบบนั้น

"ผมขอโทษ" ผมว่า

"เอ่อๆ...ไม่เป็นไร กูก็เหมือนกัน ขอโทษด้วยที่ไม่เข้าใจมึง" ยิ่งฮยองแกว่าแบบนี้ผมยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

"พาพวกเราไปได้มั๊ยเจนนี่" แรปมอนหันไปถามเจนนี่ ผมจึงหันไปหาฮยองแก แล้วส่งสายตาไปบอกว่า 'ขอบคุณนะฮยอง' ฮยองแกพยักน้อยๆ แล้วยิ้มบางให้ผม 

"พวกหลานจะไปกันจริงเหรอ" ป้าซูลินถามขึ้น

"จริงสิครับคุณป้า เพื่อความสบายใจของน้องชายผม" จินฮยองว่า ผมล่ะอยากกอดพวกฮยองแกจริงๆ ครับ

"ไปกันเลยเถอะ" จีมินเอ่ย

"ขอบคุณมากนะพวกฮยอง" ผมบอกทุกคน จีมินตบแขนผมเบาๆ ส่วนแรปมอนก็บอกผมว่า "เรื่องเล็กน้อยน่ะมึง" และจินฮยองก็เสริมต่อว่า "ไม่เป็นไร กูหล่อ" แล้วยิ้มใจดีมาให้ ผมยอมให้ฮยองแกวันนึงก็ได้

"ป่ะเจนนี่" จีมินบอกเจนนี่

"คุณป้าคะ" แล้วเจนนี่ก็หันไปเรียกป้าซูลิน

"จ้ะหลาน"

"ห้ามบอกคนที่เหลือนะคะ หนูไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง" ป้าซูลินพยักหน้ารับก่อนจะบอกพวกผมว่า "ดูแลตัวเองด้วยนะลูก ขอให้พระคุ้มครอง" เจนนี่เดินเข้ามาหาพวกผมสี่คน

"เตรียมใจให้พร้อมนะคะ" เธอบอก

"เพราะทันทีที่ถึง..." เพราะทันทีที่ถึงอะไรครับ ทำไมเจนนี่ต้องเว้นช่วงด้วย ยิ่งทำให้พวกผมอยากรู้นะเนี่ย

"เราจะไม่มีทางหันหลังกลับได้อีก" เธอว่าแล้วมองหน้าพวกผม พวกผมมองหน้ากัน ประมาณว่า 'เรารู้กันนะมึง' นี่แหละครับคำว่าทีม พวกเราห้าคนยื่นเป็นวงกลมหันหน้าเข้าหากัน 

"พร้อมนะคะ" เจนนี่ว่าแล้วยื่นมือมาข้างหน้า ตามด้วยจีมิน แรปมอน จิน และผมเป็นคนสุดท้าย 'รอฉันก่อนนะลิซ่า'


วู้บ!


ปกติเวลาที่เจนนี่จัมป์ มันจะรู้สึกเหมือนเราโดนกระชากอย่างแรงลงรูลึกสุดคาดถึงด้วยความเร็วเหนือแสงแล้วไปโผล่อีกด้านของรูนั้น ถ้าเคยดู Star trek คงคล้ายการวาร์ปนั่นแหละ มันจะรู้สึกว่าท้องมันโหว่งๆ ใจมันหวิวๆ พิกล แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปครับ เพราะในขณะที่พวกเราห้าคนกำลังจับมือกันเพื่อก้าวผ่านไปยังนิมิตของเจนนี่ ผมรู้สึกว่าในระหว่างทางมันเหมือนมีคลื่นแทรกตลอด ไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกเหมือนผมมั๊ย แต่ผมรู้สึกว่า ภาพของคนอื่นมันดูสั่นๆ ไหวๆ และรู้สึกเหมือนกับว่ามือที่เกาะกุมของพวกเราห้าคนกำลังจะ...


ฟื้บ!


"ฮ้าาาา!" พอผมมาถึงผมก็โดนรับน้องซะแล้ว

"เฮ้ย!"


อั๊ก!


เอาหลังลงเต็มๆ เลยครับ ไอ้ตัวเย็นโผล่มาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว มันกระโจนเข้าหาผมทันทีที่ผมมาถึงจนผมหงายหลังล้มลงไป และตอนนี้มันกำลังขึ้นคร่อมร่างของผมอยู่ 

"ฮ้าาาา!" มันพยายามจะกัดคอผม แต่ผมก็พยายามต้านมันไว้โดยใช้มือดันคอกับไหล่ของมัน

"ฮ้าาาา!" แรงมันเยอะมากครับ ผมพยายามผลักมันออก แต่มันก็ยิ่งรุกเข้าหา ขืนทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ผมคงหมดแรงแน่ คิดได้ดังนั้นผมจึงตัดสินรีบปล่อยมือทั้งสองข้างจากตัวมัน แล้วมากุมไว้ที่อกและ...


จ้วก!


"อื้อ!" เสียงไอ้ตัวเย็นร้องขึ้นหลังจากที่โดนดาบเล่มยาวแทงเข้ากลางอก ฝีมือผมเองแหละ มันล้มตัวลงทับร่างของผม ผมจึงรีบดันตัวมันออกไปข้างๆ เลือดของมันเปื้อนเสื้อผมเป็นจุดใหญ่เลย ผมรีบลุกขึ้นแล้วสอดส่ายสายตาหาอีกสี่คนที่มาด้วยกัน แต่ภาพรอบๆ ตัวผม 


'สงคราม' 


ควันโขมงที่ลอยปกคลุมไปหมดทั่วทุกบริเวณ ควันหนาที่หนาจนพระอาทิตย์แทบส่องผ่านแสงมาไม่ถึง ก่อให้เกิดความสลัวเหมือนช่วงเช้ามืด ความวุ่นวายที่เกิดจากการปะทะกันระหว่างอกาธอนกับพวกตัวเย็น 

เลือดของอกาธอนสาดกระเส็นในทุกครั้งที่พวกตัวเย็นกัด เขี้ยวแหลมคมที่คอยฉีกกล้ามเนื้อและเส้นเลือดล้วนเปื้อนไปด้วยเลือดแดงสด ส่วนเลือดของพวกตัวเย็นก็ไหลหนองอาบพื้นเช่นกัน ด้วยคมดาบที่ทั้งแทงทะลุร่างหรือบั่นคอให้ขาด ดาบที่ฟาดฟันลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า นี่คือสงครามจริงๆ ด้วย ผมเดาไม่ออกเลยว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ เพราะถึงแม้จำนวนของพวกตัวเย็นจะมีน้อยกว่า แต่ความไวและความแข็งแกร่งก็ดูเหมือนจะอยู่เหนืออกาธอน 

ผมมองหาจีมิน แรปมอน จินฮยอง และเจนนี่ แต่สี่คนนั้นไม่ได้อยู่แถวนี้ เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ ด้วย เราหลุดวงโคจรของเจนนี่ แล้วพวกฮยองแกจะเป็นยังไงกันบ้างนะ ผมมัวแต่กังวลกับคนอื่น จนเผลอลืมระวังตัวว่าจะมีตัวอะไรโผล่มาจากด้านหลัง

"ฮ้าาาา!" มันกระโจนใส่หลังผม ใช้ขาทั้งสองเกี่ยวเอวผมไว้ และพยายามจะใช้แขนข้างหนึ่งล็อคคอผมไว้ ส่วนอีกมือจับหัวผมไว้ ผมเดาว่ามันกำลังคิดจะหักคอผมแน่ๆ ผมดิ้นและพยายามจะสลัดมันให้หลุดแต่ก็ไม่เป็นผล

"อ่า!!" มันบิดคอผม แต่ผมก็พยายามจะต้านเอาไว้ ผมต้องตายแน่เลย

"ย่าห์ๆๆๆ" ผมเปลี่ยนกำไลเป็นมีดสั้น จ้วงแทงมัน ผมไม่รู้ล่ะครับว่าผมแทงโดนตรงไหนบ้าง ผมก็แค่อยากให้ตัวผมหลุดจากการเกาะกุมนี้ซักที

"อ่าห์!" ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทันทีที่มันฝังเขี้ยวคมเข้าไปที่ไหล่

"อ่าห์!!" และร้องอีกครั้งเมื่อมันกัดกระชากไหล่ของผม ผมยังไม่อยากตายนะ

"ย่าห์ๆๆ" ผมจ้วงแทงมันอีกครั้ง ผมรู้สึกเหมือนเนื้อที่ไหล่ผมมันกระตุก มันไม่ได้กัดไหล่ผมจนขาดหรอกใช่มั๊ย

"อ่าห์!!" มันหันมากัดไหลอีกข้าง ทำไมมันถึงตายยากตายเย็นแบบนี้นะ 'ใครก็ได้ช่วยฉันที'


ปั้ก!


ผมรู้สึกเหมือนขาที่เคยเกี่ยวเอวผมไว้กำลังไหลเลื่อนลงข้างล่าง มือที่ล็อคคอผมไว้ก็ค่อยๆ คลายออก


ตุ้บ!


เหมือนมันจะร่วงลงพื้นไปแล้วใช่มั๊ย ผมหันกับไปหาไอ้ตัวเย็น ผมเห็นร่างของมันนอนไร้ลมหายใจอยู่ที่พื้น ที่หัวมีมีดสั้นปักอยู่ 'มีดสั้น' ผมค่อยๆ มองไปยังที่มาของมีดนั้น ตอนที่เธอเห็นผม เธอดูแปลกใจและเอ่ยถามผมว่า "นายมาทำอะไรที่นี่" 

"ลิซ่า" ใช่ครับ เธอนั่นแหละ ผมเดินเข้าไปหาเธอ ทั้งตัวของลิซ่าเลอะไปหมดทั้งเศษดินเศษหญ้าและคราบเลือด 

"เลอะไปหมดเลย" ผมว่าแล้วจะเข้าไปปัดเศษฝุ่นจากตัวเธอ แต่เธอกลับก้าวถอยหลังไป ก่อนจะถามผมอีกครั้งด้วยสีหน้าสงสัยว่า "นายมาทำไม" 

ผมลดมือที่ข้างกลางอากาศนั้นลง แล้วตอบเธอไปว่า "ฉันมาหาเธอ" เธอมองหน้าผมแวบนึงก่อนจะแสร้งมองทางอื่น ผมกำลังจะจับมือเธอ แต่ทันทีที่ผมเคลื่อนตัว

"โอ้ย" ผมเผลออุทานออกมา เพราะความปวดที่เริ่มจะแผ่ซ่านไปทั่วไหล่ ผมชำเลืองมองไหล่ตัวเอง เลือดอาบเลยครับ จากรอยแผลที่ผมคิดว่ามันคงกัดเนื้อผมฉีกแน่ๆ ผมเห็นลิซ่ามองตาม เธอดูเหมือนจะเป็นห่วงนะแต่เลือกที่จะไม่พูดออกมา ผมจึงฝืนความเจ็บเอาไว้แล้วถามเธอว่า

"เธอ..."

"นายมากับใคร" ลิซ่ารีบตัดบทผม ผมแค่จะถามว่า 'เธอเป็นอะไรหรือเปล่า' เองนะ แต่เธอไม่อยากจะฟังมันด้วยซ้ำ

"อ่อ กับจินฮยอง แรปมอน จีมินแล้วก็เจนนี่น่ะ" ผมยิ้มน้อยๆ ส่งไปให้เธอ แต่ลิซ่าแค่ยืนหน้านิ่ง

"ลิซ่า ฉัน..."

"แล้วตอนนี้คนอื่นๆ ไปไหน" เธอตัดบทผมอีกแล้ว เธอจะไม่ยอมให้โอกาสผมได้พูดในสิ่งที่ผมอยากพูดเลยใช่ไหม เธอคงโกรธผมมากสินะ

"ฉันก็ไม่รู้ เราจัมป์มาด้วยกัน แต่ตอนนี้...ฉันก็ไม่รู้" นี่เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ผมก็สงสัย ผมหลุดจากวงโคจรได้ไงนะ แล้วคนอื่นๆ จะหลุดแบบผมหรือเปล่า ดูเหมือนลิซ่าจะสงสัยเหมือนกับผม เพราะเธอทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนที่เธอจะพูดกับผมว่า

"ที่นี่ไม่ใช่เวลาที่นายจะมาเที่ยวเล่นในตอนนี้ เพราะงั้นนายกลับไปดีกว่า" นี่เธอไล่ผมใช่มั๊ยครับ

"ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันมาหาเธอ ไม่ได้มาเที่ยวเล่นเอาสนุก" ลิซ่ามองหน้าผมนิ่ง 

"ฉันมาหาเธอ เพราะฉันเป็นห่วงเธอนะลิซ่า" ผมบอกเธออย่างจริงใจ แต่สายตาลิซ่าที่มองมา มันเหมือนเธอไม่อยากรับรู้อะไรจากผมเลย 

"นายห่วงตัวเองดีกว่า" เธอว่าหน้านิ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า "ฉันไม่ได้มีค่าพอให้นายเป็นห่วงหรอกนะ คนหลอกลวงอย่างฉัน ให้อยู่นอกสายตานายก็พอแล้ว" 

เธอมองตาผม สายตาคู่นั้นมันหม่นมัวไปหมด ผมเห็นความน้อยใจ ความตัดพ้อ ความเจ็บปวดที่อยู่ในตาเธอ คนที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ก็คือ ผมเอง เพราะผมคนเดียว

"ลิซ่า ฉัน..."


"อ้าก!" เสียงอกาธอนัสนายหนึ่งร้องขึ้นอยู่ใกล้ๆ เรา ลิซ่าจึงรีบวิ่งออกไปตามเสียงนั่น ผมจึงวิ่งตาม


ตุ้บ!


เธอกระโดดถีบไอ้ตัวเย็นออกจากอกาธอนัสคนนั้น จนมันเซถอยออกไป

"เป็นอะไรมั๊ย" เธอถามอกาธอนัส แต่ว่า...

"ลิซ่า!" ผมตะโกนบอก ไอ้ตัวเย็นมันวกกลับมาครับ แล้วกระโดดเกาะหลังเธอ ผมกำลังจะวิ่งเข้าไปช่วย 


ตุ้บ!


แต่ลิซ่ารีบหงายหลังทิ้งตัวลงไปกับพื้นอย่างแรงโดยมีไอ้ตัวเย็นเป็นเบาะรองรับ เธอกระแทกศอกใส่สี่ข้างของมันจนตัวงอ ก่อนจะรีบพลิกตัวแล้ว


จ้วก!


แทงเข้ากลางอกเลยครับ ตอนนี้ไอ้ตัวเย็นนอนแน่นิ่งไปแล้

"ขอบคุณมากนะครับ" อกาธอนัสที่เธอพึ่งช่วยชีวิตไว้พูดขึ้น 

"คุณโดนกัดนิคะ" เธอเดินเข้ามาหาเขา แล้วส่องดูแผลที่ว่า ก่อนจะเดินกับไปหาศพของไอ้ตัวเย็นแล้วฉีกเสื้อมันออกมา ก่อนจะกลับมาหาอกาธอนัสคนนั้น 

"ฉันจะพันห้ามเลือดไว้ก่อนนะคะ รออีกสักหน่อยเดี๋ยวกำลังเสริมคงจะมา" เธอว่าแล้วรีบพันแผลให้เขา 

ผมก็โดนกัดเหมือนกันนะครับ 'เฮ้อ โดนเกลียดซะแล้ว' และเมื่อเธอพันแผลให้เขาเสร็จ เธอก็หันมาทางผม เธอลุกขึ้นแล้วเดินเขามาหาผม ในมือเธอเสื้อผ้าที่ฉีกมาเกิน เธอหยุดอยู่ที่ตรงหน้าผม เธอไม่สบตาผม แต่กลับมองข้ามไหล่ผมแล้วพูดว่า

"ถ้าไม่อยากตายก็พันซะ" เธอโยนเศษผ้ามาให้ผม ผมรับมันไว้ แต่ว่าจะให้ผมพันยังล่ะครับ 

"ฉันทำไม่ได้" ผมบอกเธอ เธอหันมามองผมแวบนึง แวบเดียวจริงๆ ครับ แล้วแย่งเศษผ้าออกไปจากมือผม 

"โอ้ยๆ" ผมร้องออกมา เมื่อลิซ่าก็ปุ้บปั้บพันแผลที่ไหล่ของผม เธอไม่พูดไม่จา ไม่ชำเลือง ไม่หันมามองผม แม้แต่หางตาก็ไม่ครับ ผมคิดถึงรอยยิ้มของเธอนะ คิดถึงเสียงหัวเราะ คิดถึงลิซ่าคนเดิมของผม ลิซ่าคนที่ร่าเริง สดใส และใจดีกับทุกคน ผมคิดถึงเธอคนนั้น จนเผลอโน้มหน้าเข้าไปหาเธอ

"อย่า" ผมชะงักไปเมื่อเธอเอ่ย ลิซ่าหันมามองผม สายตาที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ เธอจ้องลึกเข้าไปในตาผม เหมือนเธอพยายามถ่ายทอดความรู้สึกของเธอให้กับผม ถ้าถามว่าผมรับรู้มั๊ย ผมรับรู้สิ ทำไมจะไม่รับรู้ และก็รู้ดีด้วยว่าผมทำร้ายเธอมากเกินไป มากเกินจะให้อภัย

"ลิซ่า" ผมเอ่ย แล้วจะเอือมมือขึ้นมาจับตัวเธอ แต่ว่า...

"อย่า" เธอว่า 

"อย่าทำเหมือนว่าทุกอย่างมันง่ายไปหมดสำหรับนาย" ทุกอย่างอาจจะง่ายไปหมดสำหรับผมก็จริง แต่มันไม่ใช่เรื่องนี้ครับ ไม่ใช่เรื่องของเรา

"ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นนะลิซ่า" พอผมเริ่มพูด เธอก็ทำเหมือนไม่สนใจกันอีกแล้ว

"ฉันจะรู้ได้ไงว่านายคิดหรือไม่คิด ฉันไม่ใช่นายนิ่" คำพูดนี้มัน

"จำได้มั๊ยว่านายเป็นคนบอกฉันเอง" เธอว่า ใช่ครับ ผมเคยพูดมันกับเธอ

"เพราะฉันไม่ใช่นาย เพราะงั้นฉันถึงไม่เข้าใจนายหรอก ก็เหมือนกับที่นายไม่ใช่ฉัน" เธอคงเจ็บมากสินะ

"ฉันเข้าใจนะลิซ่า" ผมบอกเธอ ลิซ่ามองผมด้วยความขุ่นเคือง

"เข้าใจ...นายเข้าใจว่าอะไร" เธอถาม

"ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้..."

"ไม่ได้หลอกนายเหรอ" เธอเอ่ยแล้วมองหน้าผมนิ่ง

"ลิซ"

"อยากจะขอโทษเหรอ" เธอถามผม ผมพยักหน้าเป็นคำตอบ

"งั้นก็พูดมา" เธอว่า แต่มันคงไม่ง่ายอย่างนั้นใช่มั๊ย ผมรู้สึกได้ว่าเธอคงไม่ให้อภัยผมง่ายๆ แบบนี้หรอก

"ลิซ่า ฉันขอโทษ ฉัน..." 

"โอเค ฉันรับฟังแล้ว นายไปได้" ฮะ! อะไรนะครับ คือผมยังไม่ได้พูด ยังไม่ได้อธิบายอะไรเลยนะ

"แต่ฉัน..."

"ถ้านายไม่ไป งั้นฉันไปเอง" เธอว่าแล้วเดินชนไหล่ผมออกไป

"ลิซ" ผมคว้าข้อมือเธอไว้ ลิซ่าไม่หันมา แต่เธอบอกผมว่า

"ไม่ใช่ตอนนี้จองกุก ไม่ใช่ตอนนี้" แล้วเธอก็ใช้มืออีกข้างปลดมือผมออก ก่อนจะออกวิ่งไปหาสมรภูมิตรงหน้า ทิ้งผมให้ยืนอยู่คนเดียว แต่ผมจะยืนอยู่ทำไมล่ะครับ ก็ตามเธอไปสิ

"ลิซ่า!" ผมวิ่งตะโกนไล่หลังไป

"ฮ้าาาา!" ไอ้ตัวเย็นตัวนึงกำลังวิ่งมาหาผ


ปั้ก!


ดีนะครับที่ผมเคยฝึกธนูมาก่อน

"ย่าห์!" ส่วนลิซ่า เธอวิ่งเข้าใส่ไอ้พวกตัวเย็นท่าเดียวเลยครับ

"ฮ้าาาา!" ทั้งสองกำลังจะเข้าปะทะกันแล้ว แต่ไอ้ตัวเย็นมันวิ่งเร็วมากเลยนะครับ เทียบกับพลังของมิโนได้เลย มันกำลังจะพุ่งใส่ลิซ่าตรงๆ แต่ลิซ่าเหมือนจะรู้ทันมันจึงแฉลบออกข้าง ก่อนที่จะหันตัวกลับแล้วฟาดดาบลงบนหลังไอ้ตัวเย็น

"อ่า!" มันร้องออกมา ก่อนจะรีบเอี้ยวตัวหันกลับไปหาเธอ

"ฮ้าาา!" มันขู่เธอเสียงดัง พร้อมสายตาเกี้ยวโกรธ ก่อนจะวิ่งกระโจนใส่เธอ


จ้วก!


มันฉลาดน้อยเหลือเกินครับ เพราะทันทีที่มันเข้าประชิดตัวลิซ่า เธอก็แทงเข้ากลางท้องมันเต็มๆ เหมือนวิ่งไปให้เธอแทงฟรีๆ เลย ลิซ่าบิดดาบก่อนที่จะดึงมันออกมา แต่มันสยองกว่าที่ผมคิดเพราะดันมีอวัยวะภายในเกี่ยวออกมาด้วย 

ลิซ่ามัวแต่สนใจไอ้ตัวเย็นตรงหน้าจนไม่ทันระวังภัยรอบข้างอีกแล้วครับ ผมเห็นไอ้ตัวเย็นอีกตัวกำลังวิ่งมาจากข้างหลังเธอ และอีกตัวจากด้านข้าง ผมว่ามันได้เวลาแล้วล่ะ เวลาของพระเอกอย่างผม ผมง้างธนูดอกแรกออก แล้วเล็งไปที่ตัวที่อยู่ในระยะใกล้ตัวเธอที่สุดแล้ว


ปั้ก!


เสร็จไปหนึ่ง เหลืออีกหนึ่ง ผมง้างธนูดอกที่สอง ไอ้ตัวนั้นมันวิ่งใกล้เข้าหาตัวเธอมาเรื่อย เหลืออีกไม่กี่ก้าวก็...


ฉับ!


ลิซ่าหันไปหาเสียงนั้นด้วยความตกใจ

"แกเป็นอะไรหรือเปล่ายัยลิซ"

"พี่มินโฮ!" ครับ มิโนนั่นแหละ โผล่มาขโมยซีนผมเห็นๆ หมดกันฉากพระเอกขี่ม้าขาวของผม เซง!

"โฮกกก!" มังกรจียงบินไปทั่วบริเวณเลยครับ สองคนนี้มาถึงแล้ว แสดงว่ากำลังเสริมก็มากันแล้วสินะ

"ไอ้กุก! ระวัง!" ระวังอะไรล่ะครับ ผมหันไปตามเสียงนั้น 'พวกฮยองนิ่' แต่...

"ฮ้าาาา!" 


ตุ้บ! 


ผมโดนกระโจนใส่หงายหลังล้มลงไปอีกแล้ว แต่ดีนะครับที่ผมมีธนูไว้กันตัวมัน


กิ๊ก!


มันพยายามจะงับคอผม แต่ผมเอาธนูกันไว้ซะก่อน ทำให้มันงับด้ามธนูไปเต็มๆ


กิ๊ก!


มันยื้อยุดฉุดกระชากธนูของผม แต่ผมก็ไม่ยอมหรอก ยื้อมาผมก็ยื้อกลับ ในจังหวะที่ผมยื้อกลับนั้น

"อ่า!" ไอ้ตัวเย็นรีบเอามือกุมตาตัวเองทันทีที่โดนผมจิ้มตาเข้าให้


พลั้ว!


ผมใช้คันธนูฟาดหัวมันจนมันเซล้มนอนกับพื้นตามแรงนั้น ผมรีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะง้างธนูออกแล้วชี้เป้าไปที่มัน แต่ก่อนที่ผมจะยิง


อั้ก!


'อะไรวะนี่!' ผมเซออกมาด้านข้างเพราะแรงผลัก จาก...

"มึงหลีกไป! พวกกูเอง"


ตุ้บๆๆ ตุ้บๆๆ ตุ้บๆๆ 


ไอ้ตัวเย็นโดนพวกฮยองผมยำบาทาใส่เป็นชุด สงสารผมก็สงสารนะ แต่ผมก็สงสารตัวเองด้วย ก็เมื่อกี้พวกฮยองแกผลักผมซะแรง จนเซมาข้างๆ ไหล่ผมยิ่งเจ็บๆ อยู่ 'ไอ้ฮยองพวกนี้'

"มึงทำน้องกู เพราะงั้นเอานี้ไปกินซะมึง" จินฮยองเอ่ยแล้วยกดาบในมือขึ้นเตรียมสังหารไอ้ตัวเย็นผู้โชคร้าย แล้วแรปมอน และจีมินก็ทำตาม แต่ก่อนที่พวกฮยองแกจะลงดาบนั้น

"เดี๋ยวก่อน!" เจนนี่รีบวิ่งเข้ามาห้าม

"เธอจะห้ามพวกฉันทำไมเนี่ย" จีมินถาม เจนนี่ไม่ได้ตอบ แต่เธอลงไปนั่งข้างๆ ไอ้ตัวเย็นที่สภาพล้อแล่


เพลี้ย!


จู่ๆ เจนนี่ก็ตบหน้ามันครับ แถมกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาอีก ทำเอาพวกผมงงไปเลย ไปเดือดมาจากไหนครับเนี่ย

"ใครส่งแกมา!" เธอโวยวายเสียงดังเลยครับ 

"เจนนี่" จีมินเรียกเธอ


เพลี้ย!


"ฉันถามว่าใครส่งแกมา! ยัยลีนานใช่มั๊ย!" ลีนานเหรอ ชื่อคุ้นๆ แฮะเหมือนผมเคยอ่านเจอนะ

"เจนนี่ ใจเย็นก่อน" จีมินบอกเธอ


พลั้ว!


อู้! สงสัยเย็นไม่อยู่แล้วล่ะครับ

"ฉันถามว่าใครส่งแกมา!"

"ยัยเจน!" มิโนรีบวิ่งเข้ามาดึงตัวน้องสาวตัวเองออกไป

"ปล่อยฉันนะพี่!" เธอดิ้นใหญ่เลยครับ นี่มันเรื่องอะไรกันนะ ผมเห็นลิซ่ากำลังเดินมาหาพวกผม ทีแรกก็เหมือนว่าจะหยุดยืนข้างผมแหละ แต่พอผมหันหน้าไปหาเธอ เธอก็เดินเลยผมไปยืนอยู่ใกล้ๆ สองพี่น้องแทน

"พี่มินโฮ! ปล่อย!" เจนนี่โวยวาย

"แกใจเย็นก่อนได้มั๊ยยัยเจน!" มิโนบอกเจนนี่

"ฉันใจเย็นแน่! แต่ต้องหลังจากฉันรู้ว่าเป็นฝีมือใครซะก่อน" เธอว่า

"มันไม่บอกหรอกค่ะ" ลิซ่าเอ่ยขึ้น

"ทำไม" เจนนี่ถามเสียงแข็ง เธอไปโมโหใครมาครับถึงได้เหวี่ยงใส่ทุกคนแบบนี้ ผมเห็นนะว่าลิซ่ามองมาที่ผมก่อนจะถอนหายใจน้อยๆ ก่อนจะหันไปบอกเจนนี่ว่า

"พวกมันถูกเปลี่ยน" 

"ถูกเปลี่ยน" ทุกคนเอ่ยขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน

"แกรู้ได้ยังไง" มิโนถามลิซ่า ตอนนี้พี่แกปล่อยเจนนี่เป็นอิสระแล้ว และเหมือนทุกคนก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมลิซ่าถึงรู้

"หนึ่ง...พวกตัวเย็นไม่เคยรุกใครก่อน" เธอว่า

"อะไรก็เปลี่ยนกันได้" เจนนี่ขัดขึ้น เธอมีปัญหาอะไรกับไอ้พวกนี้หรือเปล่าครับ ผมเห็นนะว่ามิโนมองน้องสาวตัวเองอย่างเป็นห่วง

"สอง...พวกมันพูดไม่ได้ค่ะ"

"พูดไม่ได้ พวกถูกเปลี่ยนก็มีทั้งพูดได้ทั้งพูดไม่ได้นั้นแหละ ดูอย่างไอ้โคลด์ โจทก์เก่ายัยโรเซ่สิ ยังปากดีเหมือนเดิม" เจนนี่จะแย้งทุกอย่างเลยใช่มั๊ยครับเนี่ย

"อาจเป็นพวกอนุบาลก็ได้นะ" มิโนว่า

"โลกสวยจังเลยนะพี่" เจนนี่โต้กลับ 

"แกนั้นแหละมองโลกในแง่ร้ายเกินไป" ดูเหมือนพี่น้องจะตีกันแล้วครับ  

"ในแง่ร้ายแล้วไงค่ะ อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้โดนหลอกเหมือนพวกพี่กับพ่อ" ไปกันใหญ่แล้วครับ สองคนนี้พูดเรื่องอะไรล่ะครับ พวกผมได้แต่มองหน้ากันอย่างงงๆ ผมคิดว่าจีมินก็คงไม่รู้เรื่องเหมือนกัน แต่ผมว่าลิซ่าน่าจะพอเข้าใจสองคนนี้ เธอถึงรีบขัดขึ้นมา

"ฉันพูดต่อได้ยังคะ" สองพี่น้องถึงรีบหันหน้าหนีจากกัน

"สาม...ฉันไม่รู้สึกถึงวิญญาณของพวกเขาค่ะ" 

"หมายความว่ายังไง" เจนนี่ถามต่อ พวกฮยองผมก็คงอยากรู้เหมือนกัน

"มีสิ่งที่ครอบงำพวกเขาอยู่ ฉันว่าพวกพี่ก็คงรู้นะ" ลิซ่าไม่ได้อธิบายอะไรมากกว่านี้ครับ แต่แน่นอนว่ามิโนกับเจนนี่คงเข้าใจว่ามันคือการถูกเปลี่ยนจริงๆ ผมก็รู้ แต่สำหรับอีกสามคน 'งงไปเถอะพวกฮยอง' 

"แสดงว่ายัยลีนานหันไปเข้าพวกอกาธัซสินะ" เจนนี่ว่า ผมนึกออกแล้วครับว่า ลีนานคือใคร เธอเป็นหัวหน้าพวกตัวเย็นนั่นเอง 

"เพ้อเจ้อน่ะเจนนี่" มิโนว่า

"อะไรที่ว่าเพ้อเจ้อค่ะ คนพวกนี้ก็คนของยัยนั้น ถ้ายัยนี่ไม่ยอม ไม่มีทางที่พวกอกาธัซจะเปลี่ยนพวกมันได้ง่ายๆ หรอก" ผมว่าเจนนี่ต้องมีปัญหาอะไรกับลีนานแน่ๆ เลยครับ ผมจับอาการได้จากน้ำเสียงและสีหน้าที่เกรี้ยวโกรธหน่อยๆ ของเธอ 

"ลีนานไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า" มิโนบอกเจนนี่

"เหรอค่ะ" เจนนี่พูดเยาะ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "เชิญพี่เชื่อไปคนเดียวเถอะ อ่อ! ยังมีพี่จียง กับพ่ออีกคน เชื่อไปให้หมดเลยนะ แล้วฉันจะค่อยดูความเชื่อของพวกพี่ที่มันกำลังจะพังลงไปเรื่อยๆ และเมื่อความเชื่อนั้นกลายเป็นความลวงเมื่อไหร่ ฉันจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลยค่อยดู" ร่ายยาวเลยครับ มิโนถึงกับนิ่งไปเลย ผมว่าพี่แกก็คงไม่รู้จะจัดการยังไงกับน้องสาวตัวเองเหมือนกัน

"ลามปามเจนนี่" รุ่นพี่จียงเดินเข้ามาจากทางด้านหลังของเจนนี่

"แกไม่รู้อะไรก็เงียบไป" หน้าเครียดเข้ามาเลยครับ

"ก็ใช่ไง ฉันไม่รู้ไงคะ ไม่รู้อะไรเลย ก็เลยต้องคาดการณ์เองแบบนี้ แล้วถ้าพี่รู้อะไรก็ช่วยตอบฉันให้หายโง่ได้มั๊ย ว่าทำไมถึงคิดว่าไม่ใช่ยัยลีนาน ทำไมถึงต้องอยากให้ฉันเชื่อยัยนั่นกันนัก แม่ก็ไม่ใช่" เจนนี่จะเดือดไปไหนครับนี่ ดูเหมือนเธอจะพูดจบแล้วใช่มั๊ยครับ แต่ยังครับยังมีต่อ 

"หรือว่าจะใช่" เจนนี่ว่าหน้าตาย

"กลับบ้าน!" พี่มังกรก็เดือดแล้วด้วย เจนนี่กำมือแน่นเลยครับ ผมว่าเธอคงโมโหจนอยากจะร้องไห้อยู่แน่ๆ

"ฮยองใจเย็นฮยอง น้องมันแค่สับสนน่ะ" มิโนเขาไปบอกจียง

"พี่ไล่ฉันเหรอ" เจนนี่ถาม ตาเริ่มแดงขึ้นแล้วด้วย

"เจน..." จีมินฮยองกำลังจะเดินเข้าไปหาเธอ

"ไม่ต้อง!" จีมินฮยองชะงักไปทันทีเลยครับ

"ฉันแค่ต้องการความชัดเจนก็แค่นั้น แต่พวกพี่ไม่เคยให้มันกับฉันเลย ต้องรอให้เสียฉันไปเหมือนแม่ใช่มั๊ย" น้ำตามาแล้วครับ

"ยัยเจน" มิโนเอ่ยอย่างเป็นห่วง นี้มันดราม่าเดย์หรือไงกันนะ ทั้งเรื่องของผมกับลิซ่า ทั้งเรื่องครอบครัวนี้อีก

"ฟังให้ดีๆ นะคะ ฟังและจำเอาไว้ ฉัน! เจนนี่คนนี้ จะไม่มีวันญาติดีกับยัยลีนาน ฉันจะเกลียดผู้หญิงคนนั้น!...เกลียด! ให้มากเท่ากับที่พวกพี่รักมัน...เกลียด! จนวันสุดท้ายของชีวิตเลย"

"ยัยเจน!" จียงตวาดเจนนี่ดังมากครับ เธอถึงกับสะดุ้งเลยอะ พวกผมถึงกับยืนนิ่งตัวแข็งกันไปด้วยเลย โดยเฉพาะจีมินฮยอง ผมว่าฮยองแกคงอยากพาเจนนี่หนีไปจากตรงนี้เต็มแก่แล้วแน่ๆ หน้าหงอยตามเจนนี่ไปแล้วฮยองผม

"กลับบ้าน" จียงว่า รุ่นพี่แกก็พยายามจะทำใจเย็นเหมือนกันนะครับ

"กลับไปสงบสติอารมณ์ของแก และสำนึกผิดต่อคำพูดของแกซะ" จียงบอกเจนนี่โดยที่ไม่มองหน้า ผมว่าจริงๆ แล้ว พี่แกน่าจะรู้สึกผิดกับน้องตัวเองนะครับถึงไม่กล้ามองหน้าเธอ แต่เจนนี่ยืนโมโหจนตัวสั่น น้ำตาหนองหน้าเลยครับ มือก็กำแน่นจนผมคิดว่าเล็บอาจจะจิกจนเลือดออกไปแล้ว


วู้บ!


"เจนนี่!" จีมินได้แต่คว้าอากาศตรงหน้า เจนนี่ไปแล้วครับ

"ฮยอง! พูดอย่างนั้นกับน้องมันได้ไงวะ" มิโนเริ่มโวยวายใส่จียง จียงเอาแต่ยืนนิ่งเหมือนกำลังพยายามจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง

"น้องมันยิ่งเหมือนแม่อยู่ด้วย ฮยองอะ ถ้ามันหนีออกจากบ้านทำไงนิ" มิโนเป็นกังวล

"ถ้ามันหนี มึงก็ตามดิ" จียงว่า มิโนเหมือนคนหมดคำจะพูดเลยครับ ก็หน้าพี่จียงแกไม่สบอารมณ์ขนาดนั้น

"พวกนายก็กลับได้แล้ว หมดเรื่องที่นี่แล้ว" รุ่นพี่หันมาบอกพวกผม

"ครับ" จีมินวิ่งออกไปคนแรกเลยครับ สงสัยจะรีบไปตามหาเจนนี่

"จีมิน!" แรปมอนเรียกตาม

"งั้นพวกผมกลับก่อนนะครับรุ่นพี่" แรปมอนว่าแล้วสะกิดจินฮยองกับผม ให้ตามจีมินไป แต่ว่า...

"ไอ้กุก! มึงไม่ไปเหรอ" ฮยองแกหันกลับมาถามผมเมื่อเห็นผมไม่ตามไป ผมจะไปได้ไงล่ะครับ ก็ลิซ่ายังอยู่ที่นี่อยู่เลย

"พี่คะ ฉันขออยู่ตรวจสอบที่นี่ด้วยนะคะ" ลิซ่าบอกจียง จียงพยักหน้าน้อยๆ เป็นคำตอบ 

"ผมขออยู่ด้วยนะครับ" ผมโพล้งขึ้น ลิซ่าหันมามองหน้าผม

"คือ...อย่างน้อยพวกผมก็ควรจะมีใครสักคนที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นนี้บ้าง" ผมอธิบาย ผมจะเป็นตัวแทนของพวกฮยองๆ สักวันก็แล้วกันครับ จริงๆ แล้ว ผมอยากถือโอกาสนี้มีเวลาอยู่กับเธอมากกว่า

"เอ่อ อยากทำอะไรก็ทำ" รุ่นพี่จียงตอบๆ ไป พี่แกคงกำลังเหนื่อยใจกับเรื่องน้องสาวของแกอยู่นั่นแหละ ลิซ่ามองหน้าผมแบบเฉยเมย ผมจึงยิ้มน้อยๆ ให้เธอ แต่พอเธอเห็นผมยิ้ม เธอก็รีบหันหน้าหนีแล้วเดินตามจียงกับมิโนไป 

"ไอ้กุก! มึงจะไปไม่ไป" จินฮยองตะโกนมาถามอีกครั้ง

"พวกฮยองกลับไปก่อนเลย ผมมีธุระต้องทำ"



.........จบ PART 82.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1044 opaoo9 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 21:31
    กุกลิซคู่นี้หายงอนกันเร็วๆเด้ออ มาต่อนะค้าไรท์ สู้ๆค่าาา
    #1,044
    0
  2. #1043 KesineeChumsri (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 12:56
    กุกลิซ ดีกันซะทีเถอะนะ ขอร้องงง
    #1,043
    0
  3. #1042 KaMini_lover (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 12:37
    รอค่ะไรท์ >_<
    #1,042
    0
  4. #1041 -wa-ya- (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 12:14
    ลุ้นเรื่องของเจนนี่มากอะไรยังไง อยากรู้ว่าเดือดอะๆรกันแบบนี้ ทีมนี้กลัวน้อยหน้าทีมกากมีทั้งรบทัเงดราม่างี้ คิดถึงพี่ก้าจีซูจังค่ะ ตอนหน้าโผล่แว้บๆมาก็ยังดี
    #1,041
    0
  5. #1039 allymary (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 10:55
    รอค่าาา
    #1,039
    0
  6. #1038 Bam4656 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 10:15
    กุกลิซๆๆ
    #1,038
    0
  7. #1037 Sari0704 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 09:10
    โอย กลิ่นเลือดและความดราม่า รอนะคะ
    #1,037
    0