Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 84 : PART 78 : คิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...


ฟิ้ววว~


โรเซ่นั่งยิงธนูขึ้นฟ้าอยู่อย่างนี้หลายนาทีแล้วนะครับ ดูเหมือนเธอจะเหนื่อยแล้วด้วย แต่สองคนนั้นก็ยังมาไม่ถึงซักที 'ชักช้ากันจริง'

"นี่...พักก่อนก็ได้นะ" ผมบอกเธอ แต่ยัยคนดื้อด้านคนนี้เคยฟังผมซะที่ไหน

"ฉันทำได้หน่า" เธอว่าอย่างหัวเสีย 

"อวดเก่งอยู่ได้ ใกล้จะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวเองอีก" ผมเผลอพูดออกไป

"นี่นายวี นายเป็นอีแร้งหรือไงฮะ" อีแร้งคืออะไรครับ

"กินไปกี่ศพแล้วฮะ ปากถึงได้เน่าขนาดนี้" โห! อีแร้งแปลว่าปากเน่า คิดได้ไงวะนี่

"ถ้าว่างมากก็ไปปล่อยเจ้า Mored เลยไป" โรเซ่บอกผม ผมจึงหันไปหาบุรุษที่สามที่เธอพูดถึง ไอ้เจ้าลา Mored นั่นแหละครับ ที่ตอนนี่มันกำลังนอนดิ้นไปมาอยู่กับพื้นเพราะเท้าหน้าและเท้าหลัง รวมถึงปากต่างถูกพวกผมหมัดเอาไว้ เราเจอมันได้ยังไงนะเหรอ



เหตุการณ์ก่อนหน้า...


แปร๊น!


"อ๊าย!! ไปเร็วนาย!" โรเซ่รีบวิ่งหน้าตั้งออกมา

"วิ่ง! วิ่ง! วิ่งโว้ย!" เธอว่า เราสองคนจึงรีบวิ่งใส่เกียร์เต็มสูบ


แปร๊น!


เจ้าช้างน้อยก็ไม่ยอมปล่อยเราไปง่ายๆ จริงๆ ชาติก่อนเราสองคนเคยขโมยอ้อยของมันหรือไงนะ


แปร๊น!


"ทางนี้เธอ" ผมดึงโรเซ่เลี้ยวเข้าอีกซอย แล้วพากันยืนแนบตัวไว้กับกำแพง


แปร๊น! แปร๊น! แปร๊น!


ดูเหมือนมันจะไม่เห็นพวกผม ก็เลยวิ่งเลยเราสองคนไปแล้ว แต่ดูท่าช้าน้อยมันจะตกมันเพราะความโกรธ ก็เลยปล่อยพายุไปตลอดทาง ผมชะโงกหน้าออกไปดู

"มันไปแล้วเธอ" แต่ก็ต้องตกใจเมื่อหันกลับมาแล้วพบว่าโรเซ่นั่งหอบหายใจแรงพิงผนังกำแพงอยู่

"เธอยังไหวอยู่นะ" ผมนั่งย่อตัวลงถามข้างๆ

"อือ ขอพักแปบ" ดูท่าไม่น่าไหวเลยครับ คงเป็นเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้า แล้วผมก็ถือโอกาสนั่งพักไปด้วย ผมเห็นโรเซ่ค่อยๆ ปลดเสื้อเกาะออก และเอามือนวดที่ไหล่ คอ และท้ายทอยเป็นจังหวะ ผมได้แต่นั่งมองเธออีกแล้ว และทุกครั้งที่มองเธอแบบนี้ผมก็มักควบคุมตัวเองไม่ได้ เหมือนครั้งนี้

"นายจะทำอะไรน่ะ" เธอหันมาถามผมเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะเขี่ยผมของเธอไปไว้อีกข้าง 'เฮ้ยๆๆ ไอ้วี! มึงทำอะไรของมึง' ผมคิด ทำไงดีล่ะครับผม 

"เอ่อ..." ผมรีบลูบๆ คลำๆ ตัวเอง โรเซ่มองผมด้วยความสงสัย แล้วมือผมก็ไปสะดุดกับห่อกระดาษเล็กๆ ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง 'กูรอดล่ะ' ผมหยิบห่อนั่นออกมาและคลี่ออก มันคือห่อยานั่นเองครับ แล้วผมก็หยิบกระปุกยาเล็กๆ ที่เขียน 'ยานวดทันใจ' ออกมาแล้วชูขึ้นต่อหน้าโรเซ่ ก่อนจะบอกเธอว่า

"แค่จะนวดให้น่ะ" แต่เธอกับแย่งกระปุกนั่นไปจากผมแล้วบอกผมว่า

"ฉันทำเองได้" คนเขาอยากทำให้แล้วยังมาปฏิเสธอีก ชิ!

"อวดเก่ง" ผมเผลอพูดออกไป ทำให้โรเซ่ถึงกับมองแรงใส่

"อะไร ก็เธอไม่ได้มีตาหลังซักหน่อยแล้วจะรู้ได้ไงว่าต้องทาตรงไหน" ผมชี้แจง แต่ยัยนี้ก็ยังจะมาเถียงผมอีก

"แค่นวดๆ ไปเรื่อยๆ สุ่มๆ เดี๋ยวมันก็ถูกเองนั่นแหละ" 

"ไม่ได้โว้ย เอามานี้" ผมแย่งกระปุกนั้นคืนมา

"เปลือง!" ผมบอกเธอ

"งั้นฉันก็ไม่ทา" หักหาญน้ำใจกันเหลือเกิน

"เธอรังเกียจฉันขนาดนี้เลยเหรอ" ผมถามออกไป ก็มันอดไม่ได้นิ่ครับ ผมอุตส่าห์หวังดีแต่กลับถูกปฏิเสธกลับซ้ำๆ ผมยอมรับเลยว่าผมโคตรน้อยใจ โรเซ่สบตาผม ปกติสายตาเธอไม่เคยอ่านยากขนาดนี้นะ

"เธอไม่ชอบฉันขนาดนั้นเชียว" โรเซ่มองหน้าผมนิ่ง มานั่งเป็นยัยใบ้อีกแล้ว

"นี่..." ผมกำลังจะพูดต่อ แต่เธอกับแย่งกระปุกยาไปจากผมก่อนจะพูดว่า

"ประสาท" ด่ากันเฉยเลย แล้วเธอก็เปิดมันออก ก่อนจะยื่นกลับมาให้ผม 'อ้าวเฮ้ย! ไม่ใช่อย่างที่กูคิดแฮะ'

"อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าพูดมาก รำคาญ" เธอว่า ผมประหลาดใจนะนี่ 'กูฝันไปเปล่าวะ' เพราะผมมัวแต่ตื่นเต้นกับคำพูดของเธออยู่ก็เลยยังไม่ได้รับกระปุกยานั่นมาจากเธอ 

"แต่ถ้านายเปลี่ยนใจแล้วก็ไม่เป็นไร" เธอว่า 'เปลี่ยนใจไรวะ'

"เฮ้ยๆๆ เอามาๆ" ผมรีบแย่งกระปุกยามาจากเธอ โรเซ่มองหน้าผมอย่างสงสัย

"ไม่ต้องมอง ไม่ต้องสงสัย ฉันก็แค่หวังดีไม่ได้คิดอะไรเกินเลย" จริงๆ แล้ว 'กูคิดไปไกลกว่านั้นเยอะ' 

"ขอโทษนะ" ผมว่าแล้วใช้มือเขี่ยผมของเธอไปไว้อีกครั้ง ผมว่าโรเซ่สะดุ้งนิดหน่อยนะ ตอนที่นิ้วของผมไปโดนต้นคอของเธอ ส่วนผมก็สะดุ้งเหมือนกัน แต่สะดุ้งเพราะความตื่นเต้น ผมไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ แต่เหมือนมือไม้มันจะสั่นไปหมด 'กล้าๆ หน่อยเว้ย' ผมบอกตัวเอง ผมเขี่ยผมเธอออกไปหมดแล้วครับ แต่ว่า...

"คือ...เอ่อ...เสื้อเธอน่ะ" ผมจะเขินทำไมล่ะเนี่ย

"ทำไม" ดีนะครับที่เธอไม่ได้มองมาทางผม ไม่งั้นเธอคงเห็นว่าผมหน้าแดงไปแล้ว

"คือ...ช่วยเปิดมัน...เอ่อ...นิดนึง...ได้เปล่า"


เฮือก!


หันมาไม่บอกไม่กล่าวกันเลยครับ ผมก็เลยต้องรีบหันไปอีกทาง

"อย่าเพิ่งหันมานะ" เธอว่า ใครจะกล้าหันไปล่ะครับ แค่นี้ใจผมก็สั่นจะเป็นจะตายแล้

"หันมาได้" พอเธอพูดจบ ผมก็ค่อยๆ หันหน้ากลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ 'อย่าคิดลึก มึงอย่าคิดลึกไอ้วี' ผมบอกตัวเอง แต่พอผมมองที่ไหล่นั่นของเธอ ผมโคตรตกใจเลย เพราะไหล่ของเธอทั้งสองข้างมันแดงช้ำไปหมดเลยครับ นี่ทำผมอึ้งเลยนะเนี่ย

"มันช้ำมากมั๊ย" เธอถามผม

"ก็นิดหน่อยน่ะ" จริงๆ แล้วไม่ได้นิดเลยครับ

"ฉันจะทาให้แล้วนะ" ผมบอกเธอ เธอพยักหน้าเป็นคำตอบ พอคิดถึงเรื่องทายา ใจผมก็ตะเลิดไปดาวอังคารแล้วมั้ง ผมใช้มือแตะยาในกระปุก แล้วเตรียมจะทามันให้เธอ

'เริ่มจากตรงไหนดีวะ' ผมคิด 

เอาจากข้างที่อยู่ใกล้ผมก่อนแล้วกัน ผมจึงค่อยๆ เคลื่อนมือเข้าไปหาไหล่ขวาของเธอ แค่ทายาแค่นี้แต่ทำไมใจผมมันเต้นแรงได้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้ ผมแตะปลายนิ้วลงที่ไหล่ขวาของเธอ และค่อยๆ ทา ค่อยๆ นวดอย่างเบามือ แต่ว่า...งานดีงานละเอียดแม้แต่รอยช้ำยังปิดมันไม่อยู่เลยนะครับ 

'ไอ้วี! มึงคิดอะไรของมึง' ตายห่าครับ ถ้าเกิดยัยนี้รู้ว่าผมคิดอะไรแบบนี้คงสับผมเละแน่ๆ

'ไม่ได้เว้ย มึงจะคิดแบบนี้ไม่ได้' แต่ผิวเธอเนียนนุ่มมากเลยนะครับ นุ่มเหมือนผิวเด็กเลยอะ 


เปรี๊ยะ!


ผมตบหน้าเตือนสติตัวเอง แต่ผมคงลืมไปว่าเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย โรเซ่จึงหันมามองหน้าผมอีกครั้ง แล้วขมวดคิ้วหน่อยๆ

"นายเป็นอะไร เป็นบ้าหรือเปล่าจะตบหน้าตัวเองเพื่อ"

"ยุงไงยุง" ผมว่าแล้วแบมือเปล่าให้เธอดู 'ไหนยุงมึงไอ้วี!' ตอนนี้ผมเกลียดเสียงในหัวจริงๆ นะ

"แต่คงพลาดไปหน่อย" ผมยิ้มแห้งๆ ให้เธอ

"ตบซะแรง ตกใจหมดเลย" เธอว่าแล้วหันกลับไปนั่งท่าเดิม 'เกือบโดนจับได้แล้วมั๊ยล่ะมึง' ผมกำลังจะกลับไปทายาให้เธอต่อครับ แต่ว่า...

"เฮ้ยๆๆ หยุดๆๆ ใครก็ได้ช่วยกูที! ช่วยกูด้วย! หยุดนะว้อย! ไอ้ม้าแคระ! ไอ้ลาพยศ!" เสียงดังมาจากแถวๆ นี้นี่นา

"เจโฮปฮยอง" ผมเอ่ย

"หยุดให้โง่สิเจ้ามนุษย์" เอ๋...ไม่ใช่เสียงผมหรอกเหรอ แต่ผมอยู่นี่นะ แล้วนั่นเสียงใคร

"Mored" โรเซ่ว่า แล้วรีบดึงเสื้อเข้าที่ และใส่ชุดเกราะตามเดิมก่อนจะลุกขึ้นยืน

"Mored? หมายถึง เคโททอลอีกตัวเหรอ" ผมถามเธอ แล้วลุกขึ้นยืนตามเธอ

"ใช่ จากเสียงน่าจะกำลังมาทางนี้" เธอว่าและเดินออกจากซอยไปที่สี่แยกข้างหน้า

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วยเว้ย! ใครก็ได้!" เสียงมาจากฝั่งขวาครับ

"นายไปรอฝั่งโน้น" เธอบอกผมให้ไปยืนรอที่ซอยฝั่งตรงข้าม ผมก็เดินไปตามที่เธอบอก 'จะทำอะไรอีกนะ'

"เชือก!" เธอว่า แล้วกำไลก็กลายเป็นม้วนเชือกอยู่ในมือเธอ

"อ่ะ" เธอโยนปลายเชือกด้านนึงมาให้ผมแล้วบอกว่า

"ถ้ามันมา นายต้องกระตุกให้ตึง เข้าใจเปล่า" ผมจึงพยักหน้ารับคำ ตอนนี้แค่รอเจโฮปกับเจ้า Mored อะไรนั่นสินะครับ

"ช่วยด้วย! โอ้ยๆๆ ช่วยด้วย!" มาโน้นแล้วครับ ผมกับโรเซ่มองหน้ากัน แค่รอไม่กี่วิเท่านั้นครับ

"ช่วยกูด้วย! ใครก็ได้..." 1 2 3!


ตึ้ง!


เจ้าลาตัวน้อยที่ผมคิดว่ามันคือเจ้า Mored สะดุดล้มหัวทิ่มกระเด็นห่างออกไปจากเราไม่มาก

"กำราบ!" โรเซ่ขว้างกำไลในมือออกไปหา Mored กำไลนั้นเปลี่ยนสภาพเป็นเชือกเลี้ยวรัดขาของเจ้า Mored ไว้

"ปล่อยข้านะ" ไอ้ลานี่มันพูดได้เหรอครับเนี่ย แถมยังเลียนเสียงผมอีก

"ไปหมัดปากมันที" โรเซ่บอกผมแล้วเดินไปหาร่างของเจโฮปที่กำลังนอนหอบหายใจอยู่ที่พื้น ผมเดินไปหาเจ้าลาแล้วพยายามจะมัดปากมัน แต่ดูมันพูดกับผมครับ

"อย่าแตะต้องตัวข้านะ เจ้าคนหล่อน้อย" เป็นลาแล้วรู้ได้ไงครับว่าหล่อไม่หล่อ

"เอ่อ แล้วเสียงที่แกใช้ก็เสียงไอ้คนหล่อน้อยคนนี้นี่แหละ" ผมบอกมัน 

"อ่า เสียงเจ้าคนน่าเกลียด ข้าไม่น่าใช้เลย น่าจะเลียนเสียงนายท่านดีกว่า" ถ้าผมชกลาจะโดนด่าว่าใจหมาเปล่าครับ 

"เงียบไปเลยแก" ผมใช้ขาหนีบหัวมันไว้เพราะมันดื้อด้านดิ้นไปดิ้นมาตลอด ก่อนจะใช้เชือกมัดปากมันให้แน่น ให้มันไม่ต้องพูดมากกวนตีนผมอีก

"พี่ลุกได้มั๊ยคะ" เสียงโรเซ่คุยกับเจโฮป

"ไข่ๆๆๆ" ฮยองแกพึมพำ ไข่เหรอครับ 'นั่นไง' เมื่อกี้ผมก็ไม่ได้สังเกตว่ามีไข่ทองคำผูกติดอยู่ที่หูของมัน ผมหยิบไข่นั่นออกมาแล้วเดินไปสมทบกับทั้งสองคน

"ฮยองแกเป็นไงบ้างอะเธอ" ผมถามโรเซ่ที่กำลังเช็คสภาพเจโฮปอยู่

"ท่าทางจะโดนลากมาไกล" น่าจะเป็นแบบนั้นแหละครับ เพราะเศษดินเศษหญ้าติดเต็มตัวไปหมด

"น่าจะช้ำไปทั้งตัวด้วย คงโดนกระแทกมาระหว่างทาง" เธอบอกผม อาการสาหัสนะครับแบบนี้

"ได้ไข่กูมาเปล่า" ฮยองแกยังมีหน้ามาถามหาไข่อีกนะ 

"นี่ไงฮยอง" ผมชูไข่ให้แกดูต่อหน้า

"เยส! กูทำได้แล้ว ฮือๆ" อ้าว! จู่ๆ ฮยองแกก็ร้องไห้ซะงั้น โรเซ่กับผมได้แต่มองหน้ากัน

"ฮยอง! ร้องไห้ทำไมวะ" ผมถาม

"ก็กูดีใจ กูปริ่ม พวกมึงเอาแต่ว่า กูป๊อดๆ แต่วันนี้กูทำได้แล้วนะเว้ย" ท่าทางฮยองแกจะภูมิใจกับตัวเองมากจริงๆ ครับ

"เอ่อ ขอโทษด้วยฮยอง ที่เคยว่าแบบนั้น แล้วนี่ลุกได้เปล่า" ผมถามแล้วเข้าไปช่วยดึงตัวแกขึ้น แต่ว่า...

"โอ้ยๆๆ เดี๋ยวๆๆ ปล่อยกูก่อน กูเจ็บซี่โครง" ซี่โครงฮยองแกถึงขั้นหักเลยเหรอครับ ตอนนี้พวกผมจึงปล่อยให้เจโฮปฮยองนอนหงายรับลมเย็นอยู่กับพื้น

"นี่ค่ะพี่" โรเซ่ยื่นไข่ทองคำของเธอให้เจโฮ

"ให้ฉันเหรอ" เจโฮปดูแปลกใจ ผมก็ด้วย เธอจะทำอะไรของเธอนะ

"ค่ะ พี่ต้องใช้มัน" เธอว่า ผมได้แต่มองเธอ 'คนบ้าอะไรสวยแล้วยังใจดีอีก' ผมคิดอีกแล้ว!

"จะให้ฉันใช้มันจริงๆ เหรอ ตอนนี้เลยเหรอ" เจโฮปดูอึ้งๆ 

"แต่ถ้าพี่ไม่อยากใช้ก็ไม่เป็นไรนะ" โรเซ่ว่าแล้วกำลังจะชักมือกลับ

"ใช้ก็ได้!" เจโฮปรีบแย่งไข่จากมือเธอ ไวปานจรวด

"ไหนว่าเจ็บซี่โครงไงฮยอง" ผมถาม

"กูก็เจ็บจริงๆ แต่กูก็ไม่อยากตายไง" เจโฮปหันมาตอบผม ก่อนจะหันไปบอกโรเซ่ว่า

"ขอบใจนะ" แต่ผมจะภูมิใจแทนทำไมก็ไม่รู้ เจโฮปมองไข่ทองคำในมือ แล้วหันมามองผมกับโรเซ่ เหมือนแกจะลังเลว่าจะใช้ดีไม่ใช้ดี

"ใช้สิฮยอง" ผมบอก

"กูจะไม่โดนว่าเป็นคนทรยศใช่มั๊ยวะ" เรื่องนี้นี่เองที่ฮยองแกเป็นห่วง

"ไม่หรอกฮยอง ถ้าพวกนั้นถาม ผมจะบอกว่าฮยองนะเจ๋งที่สุด" เจโฮปมองหน้าผม

"ขอบใจพวกแกสองคนมากนะ ไอ้วี โรเซ่" ฮยองแกจะมาทำซึ้งอะไรล่ะครับเนี่ย

"พี่ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงทางนี่ เดี๋ยวพวกเราที่เหลือจัดการเอง" โรเซ่บอกเจโฮป เจโฮปพยักหน้าให้เธอ ก่อนจะหันมาหาผม

"กูไปแล้วนะไอ้วี" ฮยองแกว่า ผมจึงยิ้มและพยักหน้าให้

"ไข่ทองคำ! จงพาข้าออกไปจากที่แห่งนี้"


พลุ้ง!


สิ้นเสียงเจโฮปก็ปรากฏลำแสงสีทองขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนที่ร่างของเจโฮปจะค่อยๆ ลอยขึ้นสูงเหนือพื้น และค่อยๆ สูงขึ้นไปเรื่อยๆ เหมือนฮยองแกพูดอะไรไม่รู้ครับ เพราะพวกผมไม่ได้ยินเห็นแค่ปากขยับไปขยับมาแค่นั้น สงสัยลำแสงนี้จะกั้นพวกผมจากฮยอง และเมื่อร่างของฮยองแกลอยขึ้นสูงเกินผนังเขาวงกตปุ้บ


วับ!


หายไปแล้วครับ ทั้งคนทั้งลำแสง หายไปต่อหน้าต่อตาผมเลย

"ฮยองแกจะไปโผล่ที่ไหนอะ" ผมหันไปถามโรเซ่

"พี่จียงกับมิโนคงตั้งไว้ที่ห้องพยาบาลล่ะมั้ง" เธอว่าแล้วนั่งลงบนพื้น สภาพยัยนี้ก็ไม่ได้ต่างจากเจโฮปเลยนะครับ ผมเดินเข้าไปหาเธอ แล้วยื่นไข่ทองคำที่เพิ่งได้จากเจ้า Mored ส่งให้เธอ โรเซ่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับสายตาสงสัยว่า 'อะไร'

"เธอก็ควรไปด้วยนะ" ผมบอกเธอ เธอมองหน้าผมสักพัก ก่อนจะรับไข่ไปจากมือผมแล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋ากางเกง 

"ฉันจะเก็บไว้ให้แล้วกัน" เธอว่า ยัยนี้พูดไม่รู้เรื่องแฮะ

"นี่ยัยหูตึง ฉันบอกให้ใช้ไม่ได้บอกให้เก็บ" ผมว่า

"ก็เก็บไว้ใช้ทีหลังไง" เธอบอกแล้วนั่งเหยียดขาไปกับพื้

"ฉันหมายถึงให้เธอใช้ตอนนี้"

"แล้วให้ฉันทิ้งนายเหรอ" เธอหันมาสบตาผม ก่อนจะพูดต่อว่า

"บ้าหรือเปล่า" ทำไมกันนะ แค่ประโยคนี้ แต่ทำไมผมรู้สึกว่าใจมันพองโตขึ้นมาก็ไม่รู้ ผมอยากจะถามเธอจริงๆ นะว่า 'เป็นห่วงฉันเหรอ' แต่ผมได้ยินเสียงนี้ซะก่อน

"ไอ้โฮป! ไอ้โฮซอก!" เสียงชูก้าฮยองนิครับ

"ทางนี้ฮยอง!" ผมตะโกนกลับ

และนี้แหละครับคือเหตุการก่อนหน้านี้



สถานการณ์ปัจจุบัน...


ผมเดินไปหาเจ้า Mored มันดิ้นหนีทันทีที่เห็นผม ผมจึงพูดกับมันว่า

"ฉันจะมาแก้มัดให้" มันถึงสงบลง ผมจึงเริ่มแก้มัดจากปากมันก่อน แต่พอปากมันเป็นอิสระปุ้บ

"ข้าจะฟ้องนายท่าน" มันเปลี่ยนเสียงเป็นเสียงลุงลักซ์แล้วจริงๆ แฮะ

"ว่าพวกเจ้ารังแกสัตว์ที่ไม่มีทางสู้อย่างข้า ข้าจะบอกนายท่านให้ลงโทษพวกเจ้า ข้าจะ อื้อๆ อู้อี้ๆ" ผมรำคาญครับก็เลยจับมันมัดปากไว้เหมือนเดิม มันเริ่มจะดิ้นอีกแล้ว ผมจึงรีบแก้มัดทั้งขาหน้าและขาหลังให้มัน แต่ผมไม่น่าปล่อยมันเลยครับ


ตุ้บ!


จุกครับจุก

"ไอ้ลาปากมาก! กลับมานี้นะโว้ย!" มันวิ่งหายลับไปกับตาทันที หลังจากที่มันใช้ขาคู่หลังกระโดดดีดเข้าที่กล่องดวงใจผมเต็มๆ จนผมต้องนอนไปกองกับพื้น

"สมน้ำหน้า กับม้ากับลาก็ยังหาเรื่องไม่เว้นนะนายนิ" โรเซ่ว่า ผมเลยพยายามลุกขึ้นนั่งกับพื้น 'อุ้ย...เจ็บชิบหาย' 


ฟิ้ววว~


เธอยิงธนูลูกใหม่ออกไปอีกดอก

"นี่!" ผมเรียกเธอ เธอจึงหันมาหา

"ให้ฉันช่วยมั๊ย" ทันทีที่ผมบอกเธอ เธอก็หัวเราะใหญ่เลยครับ

"นี่ ฮึๆ ล้อกันเล่นเปล่าฮะ จำไม่ได้เหรอว่าฝีมือธนูของนายมันใสสะอาดมากกกก" ยัยนี้จะลากเสียงเพื่อ ก็ตอนนี่มันไม่จำเป็นต้องยิงเข้าเป้าไม่ใช่เหรอครับ ผมว่าผมลองดูดีกว่า แล้วผมก็เปลี่ยนกำไลเวทย์ของผมไปเป็นธนู

"จะลองจริงดิ่" เธอถาม ผมจึงยักคิ้วให้

"ยากนะนาย มันไม่ใช่ธนูพลาสติกน่ะ" สบประมาทกันเหลือเกิน

"เหอะน่า เธอน่ะ เงียบๆ ไปเลย" ผมหันไปเอ็ดเธอ โรเซ่จึงผายมือเป็นสัญญาณว่า 'เชิญตามสบาย' ผมจึงค่อยๆ ทาบลูกศรลงไปกับคันธนูแล้วเตรียมง้างมันออก แต่ว่า...


ปั๊ก!


"ฮึ!" ผมได้ยินนะ ขายขี้หน้าตามเคยครับผม ก็เพราะไอ้สายธนูที่ตึงเกิ๊นทำให้ผมต้องออกแรงดึงมากขึ้น แล้วพอดึงแรงเกินมันก็เลยวืดอย่างที่เห็น แถมวืดใส่หน้าตัวเองอีกต่างหาก ดีนะที่โดนแค่โหนกแก้มไม่ได้ทิ่มตา ไม่งั้นตาผมบอดแน่ๆ ครับ

"ก็บอกแล้วว่าไม่ง่ายอย่างที่คิด" ตอนนี้ผมล่ะอยากให้ยัยนี้กลับไปเป็นใบ้เหมือนเดิมจริงๆ ชักจะสบประมาทผมเกินไปแล้ว

"ดอกนี้ล่ะน่า" ผมชูลูกธนูให้เธอเห็น แต่ดูเธอทำ

"ดอกนี้เหรอ" โรเซ่ทาบลูกธนูบนคันศร แล้วจุ่มปลายลูกศรกับคบเพลิงที่วางอยู่บนพื้น ก่อนจะง้างมันออกอย่างสบายๆ แล้วก็


ฟิ้ว~


ลอยละลิ่วขึ้นเหนือหัวเราไปโน้น

"ว้าว~ ไกลจังเลย แปะๆๆ สุดยอดอะ นี่ขนาดเจ็บไหล่นะเนี่ย" ยัยคนขี้คุย ยัยคนขี้อวด ยัยคนขี้โม้ ทำอย่างนี้ดูถูกกันมากๆ ครับ แล้วคิดว่าผมจะยอมเหรอ

"ฉันก็ทำได้เหมือนกันแหละน่า" ผมว่า

"I don't buy it" จ้า! ยัยหมวยอินเตอร์ แต่ไอ้ 'I don't buy it?' 

"don't buy it? เธอไม่ซื้ออะไรเหรอ" ผมถามเธอ ผมเห็นโรเซ่เอามือเกาหัวนิดๆ ทำไมอะหรือสำเนียงผมไม่ดีเหรอ ก็ผมไม่ได้เกิดที่นิวซีแลนด์ และโตที่ออสเตรเลียเหมือนเธอนิครับ จะได้ speak english very very well แบบนั้น

"นายเข้าใจที่ฉันพูดเปล่าเนี่ย" เธอถามผมแล้วหัวเราะขำๆ ทำไมอะ ผมว่าผมแปลถูกแล้วนะ แล้วเธอก็บอกผมว่า

"I don't buy it แปลว่า ฉันไม่เชื่อนายหรอก แบร่!" อื้อหือ! มันจี๊ดๆ แถมยัยนี้ยังมาแลบลิ้นใส่ผมอีก เดี๋ยวเอามือปาดลิ้นซะเลย 

'ค่อยดูฉันเถอะ ยัยซอสเน่า ฉันจะทำให้เธอพูดไม่ออกเลย' ผมทาบลูกศรลงไปบนคันศร ยึดตัวตรง ก่อนจะค่อยๆ ง้างลูกศรออกช้าๆ อย่างตั้งใจ 

'ได้แล้วโว้ย!' ผมยิ้มนิ่มๆ ออกมาอย่างพอใจ ผมชำเลืองเห็นโรเซ่นั่งมองหน้านิ่ง 

'คิดไม่ถึงล่ะสิน้องหนู ฮ่าๆๆ' จากนั้นผมจึงยกคันศรขึ้นแล้วเล็งไปที่ท้องฟ้าเบื้องหน้า ผมหันไปยิ้มแหย่เธอนิดนึงก่อนจะ

"ไอ้วี!" ผมเอี้ยวตัวไปตามเสียงนั้นแล้วก็...


ฟิ้ว~


"อ๊าย!"


ปั๊ก!


o_O แม่เจ้า! คุณพระคุณเจ้า พระเยซูคริสต์ พระถังซำจัง

"มึงจะฆ่าพวกกูหรือไงเนี่ย!"



Rosé talk...


"มึงจะฆ่าพวกกูหรือไงเนี่ย!" ชูก้าลดโล่ลง เผยให้เห็นจีซูที่เดินมาด้วยกัน

"พี่จีซู!" ฉันรีบเก็บธนูแล้ววิ่งเข้าไปกอดจีซูทันที

"ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอพวกพี่อีกครั้ง" ฉันบอกทั้งสองคน

"พวกแกได้ไข่มาแล้วกี่ฟอง" จีซูถาม

"แค่หนึ่งฟองเองค่ะ แล้วพวกพี่ล่ะ" ฉันถามกลับ

"สอง" ชูก้าตอบ แสดงว่าเหลืออีกหนึ่งสินะ ฉันว่าบทสนทนานี่เหมือนขาดอะไรไปนะคะ เหมือนขาดคนหนึ่งคน ฉันหันไปหาหมอนั้น เขากลัวพี่ชูก้าด่าถึงขนาดย้ายก้นไปอีกฝั่งเลยเหรอคะ คิดว่าจะหนีพี่เขาพ้นหรือไงกัน เกือบฆ่าพวกพี่เขาขนาดนั้น

"มึงมานี่เลยไอ้วี" ชูก้าเรียก นายวีหันมามองชูก้าแบบกล้าๆ กลัวและค่อยๆ เดินเข้ามาหาเราสามคน 

"มึง..."

"ขอโทษครับฮยอง! จีซูด้วย" ชูก้าไม่ทันจะพูดเขาก็รีบขอโทษขอโพยก่อนเลย

"ก็ผมตกใจอะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ แค่อยากจะช่วยเอง" นายวีอธิบาย

"ช่วยสงเคราะห์พวกกูขึ้นสวรรค์น่ะสิมึง ดีนะที่กูยกโล่ขึ้นทัน" ชูก้าว่า

"ไม่ใช่อย่างนั้นฮยอง ช่วยยัยนี้ต่างหาก" ฮะ! ช่วยฉันเหรอ ช่วยฉันทำไมกัน 

"ช่วยโรเซ่ ช่วยอะไร ทำไม หรือโรเซ่เป็นอะไร แกเป็นอะไร" พี่จีซูหันมาถามฉัน นั่นสิ ฉันเป็นอะไร ทำไมเขาต้องช่วย กูงงเด้ๆ ฉันจึงส่ายหน้าตอบด้วยความงงๆ

"ทำไมเธอไม่ให้จีซูดูที่ไหล่ล่ะ" ไหล่ฉันเหรอ ก็เขาบอกเองว่ามันไม่เป็นอะไรมากไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ค่อยรู้สึกปวดแล้วด้วย

"ไหล่แก? ไหนดูสิ" พี่จีซูหมุนตัวฉัน ก่อนจะลดเสื้อด้านหลังแล้วส่องดู

"โรเซ่!" จีซูร้องขึ้นด้วยความตกใจ

"แกปล่อยให้เป็นขนาดนี้ได้ไงเนี่ย ทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเอง ดูซิๆ ช้ำไปหมดแล้ว ตายๆๆ ท่าจะเจ็บน่าดูเลย" จีซูโวยวายใหญ่ พี่เขาโอเว่อร์ไปเปล่าคะ ก็นายวีบอกว่าช้ำนิดเดียวเอง

"นิดเดียวเองพี่" ฉันบอก

"นิดเดียวอะไร ดูนี้" พี่เขาพกกระจกมาด้วยเหรอคะ แต่ว่า...

"เฮ้ย! ตายห่า ไอ้บ้าวี! ไหนบอกว่านิดเดียวไงฮะ!" ฉันหันไปโวยวายใส่อีตาคนขี้จุ้

"ก็ฉันไม่อยากให้เธอกังวลนี่น่า" เขาบอก จะโกรธก็โกรธไม่ลงเพราะสายตาเป็นห่วงของเขา

"แล้วนี่ไม่เจ็บเลยเหรอ" ชูก้าถาม

"สงสัยจะเจ็บแล้วชินไปเองน่ะคะ" ฉันยิ้มแห้งๆ ตอบกลับ แต่สายตาพวกพี่เขาดูเป็นห๊วงเป็นห่วง

"ฉันทายาแล้วเรียบร้อยคะ เพราะงั้นไปต่อได้สบายบรื๋อ" ฉันหันไปบอกทุกคน

"สองคนนี้ก็มาแล้ว เธอจะไปก็ได้นะ" นายวีว่า เขาพูดอะไรของเขาอีกแล้ว

"นั่นสิแก ไปก่อนพวกพี่ก็ได้นะ ไหนๆ ก็เหลือแค่ฟองเดียวเอง" จีซูเสริม

"เห็นมั๊ย" นายวีว่า ฉันมองหน้าเขา หมอนี้เคยรู้อะไรมั๊ยเนี่ย!

"ไม่ไป! บอกว่าไม่ไปก็ไม่ไปไง ใครจะไปก็ไปค่ะ แต่ฉันไม่ไป เข้าใจเปล่า" ไอ้ประโยค เข้าใจเปล่า ฉันหันไปถามนายวีโดยเฉพาะเลยแหละค่ะ ก่อนจะเดินนำคนอื่นที่ยื่นงงๆ ออกมา หมอนี้ควรจะฟังฉันบ้างนะคะ ก็ฉันเคยบอกเขาไปแล้วตั้งรอบนึงว่าจะขอออกไปพร้อมกับคนที่เหลือ แต่เขายังไม่ฟัง ไล่แต่จะให้ฉันออกไปเร็วๆ กลัวฉันเป็นตัวถ่วงหรือไงกัน แล้วฉันจะโมโหทำไมเนี่ย ต้องเป็นเพราะพิษบาดแผลแน่ๆ

"น้องเธอเป็นอะไรน่ะ" ชูก้าถามจีซู

"ไม่รู้สิคะ สงสัยวันแดงเดือด" ยัยพี่!

"ฉันได้ยินนะ!" ฉันตะโกนกลับไป

"Sorry" พี่จีซูว่า

"แล้วเดินกันให้มันเร็วๆ หน่อยได้มั๊ยคะ ฉันอยากออกไปจากที่นี่เต็มแก่แล้ว" ฉันว่าแล้วหยุดรอพวกเขา พวกเขาจึงรีบเดินตามมาจนมาถึงฉัน แถมมาสร้างความรำคาญต่อให้ฉันอี

"ก็ถึงบอกว่าให้ไปก่อนไง" นายวีว่า ทำไมเขาถึงทำให้ฉันหงุดหงิดได้ขนาดนี้นะ

"เอ่อ ถึงเวลาก็จะไปล่ะน่า ฉันแค่อยากจะแน่ใจอะไรก่อน" เอ๊ะ? ฉันพูดอะไรออกไป นี่ฉันโมโหจนพูดไม่คิด แถมเอาคำพูดของเขามาใช้อีก ทำไมฉันถึงขาดสติได้ขนาดนี้นะ 

"แน่ใจ? อ่อ...แน่ใจว่าฉันโอเคมั๊ยน่ะเหรอ" นายวีพูดหน้าตาเฉย 

"กล้าพูดนะยะ" ฉันหันไปบอกเขา

"ฉันแค่อยากจะแน่ใจว่าไอ้เคโททอลที่เหลืออีกตัวจะใช่ Firon หรือเปล่า" 

"Firon? Firon คืออะไร" นายวีทำหน้าสงสัย พี่ชูก้าก็ด้วย

"ก็..." จีซูกำลังจะอ้าปากพูดแต่ว่า...


ชึ้บ! ชึ้บ! ชึ้บ!


"ได้ยินเสียงอะไรมั๊ยคะ" จีซูว่า


ชึ้บ! ชึ้บ! ชึ้บ! 


"คงไม่ใช่เสียงเจ้า Firon อะไรนั่นใช่เปล่า" นายวีว่า ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน


ชึ้บ! ชึ้บ! ชึ้บ!


เสียงมันใกล้เข้ามาแล้วสิ และดูเหมือนจะอยู่ด้านหลังของพวกเราแล้วด้วย

"จีซู" ชูก้าเรียกเสียงค่อย

"คะ" จีซูกระซิบกลับ

"ขอกระจกที" ชูก้าว่า

"กระจกเหรอคะ" จีซูยื่นกระจกให้ชูก้าอย่างงงๆ ฉันเห็นชูก้าเอากระจกไปส่องๆ ซ้ายทีขวาที ก่อนจะหยุดนิ่งท่าทางคิดหนัก แล้วส่งกระจกมาให้พวกเรา แล้วบอกว่า...

"เจ้าตัวนี้หรือเปล่าคือ Firon" จีซูรีบคว้ากระจกมาส่องผ่านตัวไปทางด้านหลัง ฉันกับนายวีก็อยากรู้ด้วย ก็เลยกลายเป็นว่าคนสามคนกำลังช่วยกันส่องหาเจ้าของเสียงประหลาดจากภาพสะท้อนในกระจก และเมื่อตำแหน่งได้ โฟกัสเป๊ะ พวกเราถึงกับอึ้งไปเลย

"โรเซ่" จีซูเรียกชื่อฉันทั้งที่ตายังจ้องในกระจก

"แกเห็นเหมือนที่พี่เห็นเปล่า" ฉันกลืนน้ำลายและพยักหน้าเป็นคำตอบ

"ตกลงว่าไอ้ตัวนี้ใช่ Firon หรือเปล่า" นายวีถาม

"Firon เหรอ" ฉันเอ่ยก่อนจะพูดต่อ

"เป็นมันก็ดีสิ"



.........จบ PART 78.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1014 -wa-ya- (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:31
    ตอนนี่วีแบบแสดงออกม้ากมาก ชอบอะ มีความอยากช่วยแชง แล้วไหมล่ะวีเกือบฆ่าเพื่อนร่วมทางละมั้ย 5555 ตอนแรกแอบเคืองโฮปที่ไปก่อน มันเป็นแบบนี้นี่เองเพราะบาดเจ็บ โอเคเข้าใจ
    #1,014
    0
  2. #1008 Walkingchopstick (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 17:54
    นั่งพับเพียบเป็นกุลสตรีไทยหน้าโทรศัพท์เพื่อรอไรท์กันเลยทีเดียว สู้ๆนะคะ จะรอๆ เราอยากอ่านทุกๆวันเลย~~~~~
    #1,008
    0
  3. #1007 opaoo9 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 17:50
    ฟินคู่วีเซ่ มาต่อนะคะไรท์ สนุ๊กสนุก555 สู้ๆค่าาาา
    #1,007
    0
  4. #1006 allymary (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:55
    อยากอ่านต่อแล้ววว
    #1,006
    0
  5. #1005 MTCK (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:12
    สนุกมากกก อยากอ่านต่อแล้วว
    #1,005
    0
  6. #1004 Lizkookkkkk (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 09:59
    อยากให้คู่วีกับโรเซ่ไม่ตีกันสักวัน55555มาต่อนะค้าาาา
    #1,004
    0