Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 83 : PART 77 : ที่ปรึกษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Lisa talk...


"เฮ้อ!" ฉันนั่งถอนหายใจเพียงลำพังในบ้านหลังนี้มาตั้งนานแล้วค่ะ มันเป็นเพราะว่าฉันเหงาหรือเพราะว่าบ้านหลังนี้มันใหญ่เกินไปกันแน่ ใหญ่เกินกว่าที่จะอยู่คนเดียว

"นายจะไม่มาจริงๆ ใช่มั๊ยจองกุก" ฉันพูดคนเดียว ฉันมารอเขาเพราะอยากจะคุยกับเขาให้เข้าใจ อยากอธิบายเรื่องทุกอย่าง ฉันไม่อยากให้เราผิดใจกันแบบนี้ในตอนนี้ และสถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่ แต่เขาก็ยังไม่โผล่มาเลย ฉันควรทำยังไงดีนะ
เขาคงเกลียดฉันไปแล้วแน่ๆ

"ขอร้องล่ะจองกุก" ฉันพูดกับตัวเอง


"ลิซ่า" เสียงเขาใช่มั๊ยคะ


"จองกุก" ฉันรีบลุกขึ้นจากโซฟาและรีบวิ่งไปที่ประตูบ้าน ก่อนจะเปิดออก


"จองกุก!" 


และพบกับความว่างเปล่า

"จองกุก" ฉันเรียกชื่อเขาอีกครั้ง เผื่อว่าเขาอาจจะเล่นสนุกเหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา

"..."

"จองกุก"

"..." แต่ฉันกลับได้ความเงียบเป็นคำตอบ ฉันมองไปที่ประตูของห้องลับนี้ มันก็ไม่ได้เปิดด้วยซ้ำ ฉันคงคิดมากจนหูฝาดไป

"เฮ้อ!" ฉันถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากบ้าน อยู่ในบ้านมันหดหู่เกินไป พอเดินออกมาข้างนอก หัวฉันมันก็เริ่มคิดทบทวนเรื่องที่เขาพูดเอาไว้

'คำตอบที่ว่าใครเป็นที่รักของเธอกันแน่' ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะสงสัยฉันทำไม แต่คำตอบมันน่าจะอยู่กับคำถามต่อมามากกว่า

'กับไอ้ดัปป์น่ะ เธอรู้จักมันมานานแค่ไหนแล้ว' ฉันจึงพอจะเดาออก ฉันเชื่อว่าเขาต้องเห็นฉันกับดับป์ทำอะไรกันอยู่แน่ๆ และไม่น่าจะเป็นเรื่องดี แต่ที่ทำให้ฉันเจ็บใจคือ

'มันก็เหมือนกับที่ฉันเคยเชื่อความฝันของเราไงลิซ่า' แล้วที่ผ่านมามันคืออะไรคะ จุดเริ่มต้นของเรามันก็มาจากฝันโง่ๆ ของฉันไม่ใช่เหรอ เขาบอกว่าเคยเชื่อ แสดงว่าตอนนี้เขาไม่เชื่อมันแล้วใช่มั๊ย

"เพราะแบบนี้ วันนี้นายถึงไม่มาที่นี่สินะ จองกุก" ฉันบอกตัวเอง


พรึ่บ!


"เฮ้อ" ทำไมถึงเหนื่อยใจแบบนี้นะ


พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!


ฉันว่าฉันได้ยินเสียงอะไรนะ 'เอ๊ะ! เศษฝุ่นนี่มัน...' 

"บ้าน!!" ทันทีที่ฉันหันกลับไปหาบ้านของฉันกับจองกุก เข่าฉันมันอ่อนไปหมด จนต้องนั่งทรุดลงไปกับพื้นและน้ำตาห่าใหญ่ก็ไหลออกมาเป็นสาย ฉันควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย ตัวฉันสั่นไปหมด เพราะสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นฝุ่น แท้จริงแล้วมันคือขี้เถ้า ขี้เถ้าที่ลอยมาจากบ้านของเรา บ้านที่กำลังลุกเป็นไฟ แล้วกำลังมอดไหม้เป็นผงธุรี

"บ้าน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"บ้าน ฮือๆ จองกุก" คุณรู้เหตุผลของมันมั๊ยคะ ว่าทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้ มันเพราะว่าเขาไม่เชื่อมันแล้วค่ะ เขาออกปากเองว่าเขาไม่เชื่อฉัน ไม่เชื่อความฝันนี้ ความฝันที่ผูกพันเรามาตั้งแต่แรก เขาไม่เชื่อมันแล้วค่ะ เขาหมดศรัทธาในมันแล้ว ฉันควรทำยังไงดี

"จองกุก นายอย่าเป็นแบบนี้ได้มั๊ย ฮือ ฉันกลัวจริงๆ นะจองกุก ฮือๆ" ตอนนี้มันไม่ใช่แค่บ้านแล้วค่ะ ทั้งต้นไม้ ใบหญ้า พื้นดิน แม้แต่ท้องฟ้า ทุกอย่างรอบๆ ตัวฉันดูเหมือนภาพวาดที่กำลังถูกเผาไหม้ไปหมด พวกมันกำลังจะมลายหายไปพร้อมกับความเชื่อใจของเขาที่มีต่อฉัน

"ขอร้องล่ะ พอเถอะ" ฉันคร่ำครวญ แต่ดูเหมือนไม่มีอะไรจะดับไฟที่ลุกโชนนี้ได้ นี่ฉันต้องสูญเสียมันไปทุกอย่างเลยเหรอคะ 

"พอเถอะ! พอสักที!" 

ฉันลุกพรวดสะดุ้งตื่นบนเตียง เหงื่อก็ออกท่วมตัวไปหมด แต่ภาพที่เห็นเมื่อครู่ยังติดตาฉันอยู่เลย มันฝังลึกเข้าไปในสมอง ฉันพยายามจะสลัดมันทิ้งและคิดว่าเป็นเพียงแค่ฝันร้าย แต่ใจฉันมันบอกว่าทุกอย่างคือเรื่องจริงๆ 

'ความฝันของพวกแก มันจบแล้วลิซ่า ตื่นได้แล้ว' มีแต่เสียงพวกนี้ก้องอยู่ในหัวของฉัน

'ไม่มีฝัน ไม่มีฉัน ไม่มีนาย ไม่มีเรา' ฉันไม่อยากได้ยินมันค่ะ 'ตอนนี้แกตัวคนแล้วลิซ่า'

"พอแล้ว! พอได้มั๊ย! ฮือๆๆ" ฉันซุกหน้าลงกับเข่า แล้วร้องไห้ออกมา

"พอทีเถอะ ฮือๆๆ ได้โปรด ฮือๆๆ" คืนนี้ฉันจะนอนต่อไปได้ยังไงกันนะ

"ได้โปรด ฮือๆๆ" ฉันคิดถึงเขา คนที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้

"จองกุก"



Jungkook talk...


ตุ้บ!


ผมปิดหนังสือ 'เรื่องเล่าอกาธา' ลงอย่างเซงๆ ไม่ใช่เพราะมันน่าเบื่อหรอกนะ แต่เพราะผมอ่านไม่รู้เรื่องเพราะไม่มีสมาธิมากกว่า

"มึงอ่านไปแล้วจะได้อะไรวะ" จีมินที่นอนอยู่อีกเตียงถามผมมา

"มันก็ไม่เสียหายนิ่ฮยอง ถ้าเราจะรู้เรื่องราวของคนที่นี้บ้าง" ผมตอบหน้านิ่ง

"อ่อเหรอ" จีมินว่า แต่ดูเหมือนฮยองแกจะอยากถามอะไรผมนะ

"มีไรเปล่าฮยอง" ผมตัดสินใจถาม  และเหมือนว่าจีมินจะรอให้ผมพูดคำนี้อยู่ เพราะฮยองแกรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

"ยานั่นพามึงไปเจออะไร" นี่เตรียมคำถามมาจากบ้านเลยใช่มั๊ย 

"ฮยองอยากรู้ไปทำไม" ผมถาม

"ก็ไม่อะไร แต่เจนนี่บอกกูว่า ยาที่มึงกินน่ะเกิดจากความกลัวในใจ กูก็เลยอยากรู้ว่ามึงกลัวอะไร" ความกลัวในใจผมเหรอ ตอนนั้นผมกลัวอะไรนะ 

"ถ้ามึงมีอะไรไม่สบายใจ มึงคุยกับกูได้นะ" จีมินว่า โคตรจะมีหลายเรื่องเลยล่ะที่ผมไม่สบายใจ

"โดยเฉพาะเรื่องวันนี้" เจาะจงไปอีก

"ไมไม่บอกว่าเรื่องลิซ่าเลยล่ะฮยอง" ผมสวน

"อ้าว! กูพูดได้เหรอ งั้นก็เรื่องลิซ่าล่ะกัน" จีมินว่า 'บ้างครั้งกูก็ประชดมั๊ยฮยอง' ผมคิด แต่สงสัยมันจะออกทางสีหน้าด้วยมั้ง จนจีมินต้องพูดต่อ

"เอาจริงๆ กูไม่อยากเห็นพวกมึงทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้" ฮยองแกจะไปรู้อะไรครับ

"ความกลัวของผมคือเรื่องไม่เป็นเรื่องเหรอฮยอง" ผมเริ่มรู้สึกอึดอัดแล้วนะ มาโดนสอบในเวลาที่อารมณ์ผมอ่อนไหวแบบนี้ มันน่ารำคาญนะครับ

"กูไม่ได้บอกว่าความกลัวของมึงคือเรื่องไร้สาระ กูหมายถึงไอ้ภาพจำลองที่มึงเจอมากกว่า มันคือภาพจำลองจองกุก ไม่ใช่เรื่องจริง" ฮยองแกพูดอย่างกะแกเคยเจอกับตัว ผมรู้ครับว่ามันไม่ใช่ความจริง

"แต่สักวันมันอาจจะเป็นความจริงก็ได้นะฮยอง" ผมบอกจีมิน จีมินดูแปลกใจกับคำตอบของผม

"ทำไมมึงถึงคิดแบบนั้น" ฮยองแกถามผมกลับ

"ขนาดความฝันผม มันยังเป็นจริงได้เลยฮยอง" ผมบอก จีมินทำหน้านิ่งนึกคิด 

"กูว่า..." จีมินเกริ่น

"มึงใช้อารมณ์ มากกว่าตรงนี้นะ" ฮยองแกว่าใช้ชี้ไปที่อกข้างซ้ายของตัวเอง ตอนนี้ผมใช้อารมณ์มากเกินไปเหรอ

"กูจะบอกให้นะไอ้กุก เมื่อไหร่ที่มึงให้อารมณ์อยู่เหนือจิตใจ เมื่อนั้นมึงจะเหมือนกบในกะลา ที่ไม่รู้อะไรเลยนอกจากเรื่องของตัวเอง" จีมินบอกผม 'กบในกะลา' ตอนนี้ผมกำลังเป็นเหมือนกบในกะลาจริงๆ เหรอ

"กูขอถามมึงหน่อย มึงรักลิซ่าหรือเปล่า" ฮยองแกถามผมตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ

"ก็รักดิฮยอง" ผมตอบ

"แล้วรักมากแค่ไหน" ผมนึกว่าลิซ่ามาเอง ฮยองแกอยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ผมจะตอบให้ก็ได้

"ก็มากจน..." ผมหยุดและนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า ภาพจำลองนั่น

"จน?" จีมินรอคำตอบ

"จนไม่อยากเสียเธอไปน่ะฮยอง" ผมตอบ

"นี้คือความกลัวของมึงใช่มั๊ย" ความกลัวของผมเหรอ ความกลัวที่ต้องสูญเสียเธอไป ความกลัวว่าสักวันผมจะไม่มีเธอ ความกลัวว่าสักวันเธอจะหมดรักผม ความกลัวพวกนี้เหรอที่กำลังหลอกหลอนผมอยู่ ผมเห็นจีมินยิ้มอ่อนใจ เมื่อฮยองแกเห็นผมกำลังทบทวนความคิด

"ยานั่นมันไม่มีหัวใจนะเว้ย คนที่มีหัวใจน่ะ คือลิซ่า" จีมินบอกผม 'หัวใจ' คนที่มีหัวใจ 'ลิซ่า' ผมได้แต่คิด

"อย่าให้ความไม่ไว้ใจ ทำร้ายคนที่มึงรักเลยนะ เชื่อกู" ทำไมฮยองแกรู้ดีจังครับ เหมือนจีมินจะรู้ว่าผมคิดอะไร

"กูก็เคยเป็นแบบมึง มึงจะไม่รู้หรอกว่าตัวเองงี่เง่าแค่ไหน จนมารู้อีกทีว่าได้ทำร้ายเธอไปแล้ว" โห! ตอนแรกผมก็ไม่ค่อยอยากเชื่อฮยองแกหรอกนะ แต่จากคำพูดทั้งหมด ฮยองแกก็เจอมาเยอะนะครับเนี่ย

"กับเจนนี่เหรอครับ" ผมถาม จีมินจึงพยักหน้าแล้วยิ้ม ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเอาผ้าห่มคลุมโปรงและบอกผมว่า

"รีบง้อซะ ก่อนที่ความกลัวของมึงจะกลายเป็นจริง" ที่ฮยองแกพูดมาทุกอย่างก็มีเหตุผลครับ

'ถ้านายอยากจะเชื่อสิ่งที่นายเห็น สิ่งที่นายได้ยินและคิดว่ามันเป็นความจริง ก็เชิญนายเชื่อไปเถอะ แต่ฉันจะบอกให้รู้นะว่ามันไม่ใช่เลย มันไม่มีความจริงอยู่ในนั้นซักนิด' เสียงลิซ่าดังขึ้นมา มันเป็นเพราะผมเชื่อตัวเองมากเกินไปใช่มั๊ย

'และอีกอย่าง รู้มั๊ยว่านายกำลังกล่าวหาฉันอยู่ กล่าวหาในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ นายกำลังทำให้ฉันรู้สึกแย่กับตัวเองและรู้สึกแย่กับตัวนาย' นี่ผมกำลังทำร้ายเธออยู่ใช่มั๊ย ผมมันเป็นกบในกะลาอย่างที่จีมินพูดจริงๆ ด้วย ตอนนั้นเพราะอารมณ์ผมถึงไม่ได้ฟังคำพูดคำอธิบายของเธอเลย และเลือกฟังเฉพาะคำที่อยากฟัง ไม่สนใจความรู้สึกของลิซ่าด้วยซ้ำ ผมมันเห็นแก่ตัวที่สนใจแต่ตัวเอง จนลืมนึกถึงใจของเธอ

"ลิซ่า" ผมเอ่ยชื่อของเธอ

"ฮยอง! นอนน่ะเว้ย ปิดไฟล่ะนะ" ผมปิดไฟแล้วรีบทิ้งตัวลงนอน

"เอ่อ! กูรอมึงพูดคำนี้มานานแล้ว" จีมินว่า ก็นี่มันเกือบตีสามแล้วนิ่ครับ

'เธอจะรอฉันอยู่ไหมนะ' ผมคิด



"แค่ขอโทษ และบอกว่ามึงผิดไปแล้ว แค่นี้เองไอ้กุก มึงทำได้ๆ" ผมบอกตัวเองเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องลับ ลิซ่ารอผมอยู่ใช่ไหมครับ เธอบอกเองนิ่ว่าเมื่อไหร่ที่เรามีสติค่อยกลับมาคุยกัน ผมเชื่อว่าเธอต้องกำลังนั่งรอผมอยู่ในบ้านนั่น ผมเชื่ออย่างนั้น

"เอาล่ะ!" แล้วผมก็เปิดประตูเข้าไป แต่ภาพที่ผมเห็นตรงหน้า มันทำให้ขาผมก้าวไม่ออก ผมยืนตัวแข็งเป็นหินเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า 

"เกิดอะไรขึ้น" ผมเอ่ยออกมา ก็ภาพที่ผมเห็น ภาพของกลุ่มควันและฝุ่นขี้เถ้าที่ลอยคลุ้งเต็มไปหมด แทบมองไม่เห็นทางข้างหน้าด้วยซ้ำ

"ลิซ่า!" ผมเดินเข้าไปในกลุ่มควันนั่นและตะโกนชื่อของเธอ

"..."

"ลิซ่า!" 

"..." ผมใจไม่ดีแล้วนะ นอกจากควันกับขี้เถ้าในห้องนี้ก็ไม่มีอะไรเลย เหมือนมีแค่ความว่างเปล่า ทั้งต้นไม้ ใบหญ้า พื้นดิน พื้นฟ้า ทุกอย่างที่เคยมีมันหายไปไหนหมดครับ 

"แล้ว..." ผมออกวิ่งไปทันทีที่นึกอะไรขึ้นได้ ถึงแม้ว่าผมจะมองไม่เห็นทาง แต่ผมก็จำที่ตั้งของมันได้ดีครับ ผมวิ่งจนมาหยุดอยู่ที่จุดที่คิดว่าอยู่ด้านหน้าของสิ่งนั้น

"บ้าน" ผมเอ่ยขึ้นแล้วจู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา บ้านที่ผมเคยเห็น ตอนนี้มันกลายเป็นกองขี้เถ้าไปเรียบร้อย ไม่เหลืออะไรซักอย่างแม้แต่เสาซักต้นก็ไม่มี ผมค่อยๆ ย่อตัวคุกเข่านั่งลงกับพื้นที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า ผมใช้มือข้างหนึ่งกำฝุ่นขี้เถ้านั้นขึ้นมา

"บ้าน" ผมพูดด้วยเสียงสั่น มันเกิดอะไรขึ้นที่นี้กันแน่ครั

"ลิซ่า"



"ลิซ่า!" ผมลืมตาตื่นขึ้นมา เปิดไฟ แล้วรีบกระโดดลงจากเตียง 

"โอ่ย! ไอ้กุกมึงเปิดไฟอะไรอีกแล้ว กูจะนอน!" เสียงจีมินโวยวายขึ้น 

"ขอโทษฮยอง เดี๋ยวผมมานะ" ผมว่าแล้วรีบเดินออกไปจากห้อง


ปัง!


"มึงจะไปไหน!" เสียงจีมินลอดประตูมา ผมจะไปไหนน่ะเหรอ 

"ลิซ่า" ผมพูดค่อยๆ ใช่ครับ ผมต้องไปหาเธอ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ณ เวลานี้เลย เพราะผมร้อนใจไปหมด ผมอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"ลิซ่า"

"..." เคาะครั้งที่หนึ่งเงียบครับ


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"ลิซ่า ฉันเอง จองกุก เปิดประตูให้หน่อยสิ"

"..." นี่เธอหลับลึก หรือโกรธผมจนไม่อยากเห็นหน้าผมกันแน่นะ


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"ลิซ่า ฉันขอโทษ เปิดประตูให้ฉันเถอะนะ ฉันอยากคุยกับเธอจริงๆ ฉันขอโทษลิซ่า ฉันขอโทษ" ผมยื่นร้องเรียกเธออยู่หน้าห้อง คงไม่มีใครออกมาด่าผมหรอกใช่มั๊ยครับ


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"ลิซ่า ลิซ่า ลิซ่า"

"..." เฮ้อ! ผมควรทำยังไงดี เธอคงไม่อยากเจอผมอยู่แน่ๆ แต่ผมต้องรู้เรื่องบ้านของเราให้ได้ ผมต้องรู้ให้ได้ 

"ทำไงดีนะ" ผมใช้ความคิด

"จีมินฮยอง"



"ฮยองๆ" ผมเรียกจีมินอยู่ข้างเตียง 

"..." ผมเพิ่งออกไปเมื่อกี้แปบเดียว กลับมาฮยองแกหลับต่อเลยเหรอ 

"ฮยองๆ จีมินฮยอง" ผมเริ่มใช้มือเขย่าตัวจีมิน

"อื้อ~" ฮยองแกรู้สึกตัวแล้วครับ

"ฮยอง ตื่นสิเว้ย ตื่นๆๆ ผมมีเรื่องอยากให้ช่วย"

"อื้อ~" ตื่นยากตื่นเย็นจังวุ้ย

"ฮยอง! ตื่นโว้ย!" ผมตะโกนกรอกหู

"โอ้ย! กูได้ยินแล้วโว้ย มึงจะปลุกกูทำไมอีก กูเหนื่อย กูอยากพักผ่อน" จีมินโวยวายลุกขึ้นทั้งที่ตายังไม่เปิด

"ช่วยผมด้วยฮยอง ผมทนไม่ไหวแล้ว" ผมบอกจีมิน แต่ดูฮยองแกคิด

"มึงทนไม่ไหวก็ไปช่วยตัวเองสิวะ จะให้กูช่วยเพื่อ" ฮยองแกพูดอะไรของแกครับ

"หรือว่ามึงคิดอะไรกับกู" จีมินรีบลุกขึ้นนั่งแล้วรีบเอาผ้าห่มพันตัวเอง

"ไอ้กุก อย่าบอกนะว่ามึงเบี่ยงเบนทางเพศ" ไอ้ฮยองนี้ก็จินตนาการล้ำไปไกล

"อะไรของฮยองวะ ฮยองคิดอะไรนิ ผมไม่ได้ให้มาช่วยเรื่องอย่างว่า" ผมบอก

"อ้าวเหรอ" ผมส่ายหัวให้กับความขี้มโนของจีมิน

"แล้วตกลงเรื่องอะไร" จีมินถามผม

"เจนนี่" 

"ฮะ! ไอ้กุก นี่มึงคิดจะตีท้ายครัวกูเหรอ" จีมินโวยวายสลัดผ้าห่มออกจากตัว แล้วชี้หน้าผม เชื่อฮยองแกเลย!

"โอ่ย! ฮยอง! เรื่องลิซ่า แต่อยากให้เจนนี่ช่วย เข้าใจเปล่า" ผมว่าและปัดมือจีมินลง

"เอ้า! แล้วก็ไม่พูดแบบนี้ตั้งแต่แรก" ดูฮยองแกพูด ผมล่ะอยากถามจริง 'มึงเว้นช่องให้กูบอกมั๊ยล่ะครับไอ้ฮยอง'

"แล้วจะให้กูช่วยยังไง"



Jennie talk...


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"เจนนี่ เจนนี่ ฉันจีมินนะ" ได้ยินเสียงคุ้นๆ นะคะ นี่เขาตามมาหลอกหลอนแม้ตอนหลับเลยเหรอ


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"เจนนี่ หลับอยู่หรือเปล่า" ตอนนี้ฉันก็หลับอยู่ไงยะ

"ฮยองก็เคาะดังๆ เรียกให้มันดังขึ้นดิ" นี้เสียงจองกุกไม่ใช่เหรอคะ สองคนนี้มาทำอะไรในฝันฉันนะ


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


"เจนนี่! ออกมาคุยกันหน่อย! พวกฉันมีเรื่องจะถาม!" โวยวายอะไรเสียงดังจริง

"เรื่องอะไร" ฉันพึมพำ

"พวกท่านมาทำอะไรที่นี่ในยามวิกาลแบบนี้น่ะครับ เอ๊ะ! หน้าห้องคุณหนูด้วย พวกท่านประสงค์ร้าย คิดจะทำมิดีมิร้ายกับคุณหนูใช่มั๊ยครับ" นี่เสียงใครอะคะ เดี๋ยวๆๆ ทำไมฉันรู้สึกว่าเสียงมันไม่ได้ดังในหัวฉันแต่ดังมาจากที่อื่น

"เฮ้ยๆๆ พวกคุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ!" เสียงจีมินโวยวาย

"เราแค่อยากจะคุยกับเธอเองครับ" เขาเสริม

"เหตุผลฟังไม่ขึ้น พวกข้าต้องพาท่านสองคนไปศาล" ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพราะเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ จนน่ารำคาญ 'ฝันบ้าะไร เสียงดังชะมัด' ฉันคิดแล้วนอนบิดขี้เกียจเล่นบนเตียง

"เจนนี่! ช่วยเราด้วย!" หือ...เสียงดังมาจากข้างนอกไม่ใช่เหรอ จีมินมาจริงๆ เหรอคะ

"เจนนี่! ออกมานี้หน่อยสิ ฉันอยากถามเรื่องลิซ่า!" นี้ก็เสียงจองกุก ตกลงฉันไม่ได้ฝันหรอกเหรอ

"พวกคุณต้องไปศาลกับพวกเราครับ" แต่อันนี้ฉันไม่รู้ว่าเสียงใคร

"ไม่ไป! ไม่ไป! ไม่ไปโว้ย! พวกฉันไม่ได้ทำอะไรผิด เราแค่จะมาคุยกับเธอ ไม่ได้คิดทำอะไรอย่างที่นายคิดเลยนะ" จีมินยังคงโวยวายไม่เลิก เกิดอะไรขึ้นด้านนอกกันแน่ ด้วยความสงสัยฉันจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบเสื้อคลุมและสวมรองเท้าสลิปเปอร์เดินตรงไปที่ประตู

"ถ้าจะคุยจริงๆ ก็พรุ่งนี้ก็ได้ครับ แต่มายามวิกาลแบบนี้ เราคงต้องขอเชิญไปกับเรา"

"เฮ้ยๆๆ ไม่ไป อย่ามาจับๆ ก็บอกว่าไม่ได้มาทำอะไรไง" 

"ไม่ได้ครับ มันเป็นหน้าที่ของพวกเราที่ต้องดูแลความปลอดภัยของคุณหนู"

"ไม่มีอะไรหรอกอกาธอนัส" ฉันพูดขึ้นหลังจากที่เปิดประตูออกมาแล้วเห็นจีมินกับจองกุกกำลังพยายามต่อต้านการจับกุมของอกาธอนัสทั้งสี่คน

"คุณหนู"

"พวกเจ้าไปได้แล้ว" ฉันบอกเหล่าอกาธอนัส แต่พวกเขาดูจะเป็นห่วงฉันเกินไปก็เลยยังยืนเกๆ กังๆ อยู่กับที่

"เอ่อ..."

"ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก หรือถ้าทำจริงๆ" ประโยคหลังฉันหันไปมองหน้าจีมิน เขาจึงส่งสายตามาว่า 'อะไร' ก่อนที่ฉันจะ


ชึ้บ!


ปรากฏดาบในมือฉัน ฉันเห็นจีมินสะดุ้งหน่อยๆ ก็เลยเผลอยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปบอกอกาธอนัสว่า

"ฉันดูแลตัวเองได้ ไปเถอะ"

"ขอรับคุณหนู" พวกเขาจึงโค้งให้ แล้วเดินออกไป ฉันจึงเก็บดาบลง

"โห...โหดร้ายมาก" จีมินว่า

"ไม่ต้องพูดเลย ตกลงที่มาหาฉัน มีเรื่องอะไรกันแน่" ฉันถามเขา แต่เขาสะกิดให้จองกุกเป็นคนตอบ

"เรื่องลิซ่าน่ะ" จองกุกบอก

"เรื่องลิซ่า? ทำไมเหรอ เกิดอะไรขึ้นอีก หรือทะเลาะกันหนักกว่าเดิม" ฉันถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ได้ทะเลาะกันหนักกว่าเดิมหรอก แต่ว่า..."



"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ พอฉันออกจากฝันได้ก็ตั้งใจว่าจะไปหาลิซ่า แต่ลิซ่าคงไม่อยากเจอฉันล่ะมั้ง ก็เลยต้องมาหาเธอนิ่แหละ เผื่อเธอจะพอรู้อะไรบ้าง" พวกเขาทะเลาะกันหนักกว่าที่ฉันคิดนะคะนี่ สิ่งที่จองกุกเล่ามาทั้งหมด ฉันรู้คำตอบของมันแน่นอนค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าควรบอกมันกับเขาหรือเปล่า และดูเหมือนจีมินจะสังเกตเห็นถึงความอึดอัดใจนี้

"มีอะไรหรือเปล่าเจนนี่" 

"เปล่านิ" ฉันหันไปบอกเขา ก่อนจะหันไปพูดกับจองกุก

"ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั๊ย" จองกุกพยักหน้า ฉันจึงถามต่อ

"ก่อนที่นายจะเจอลิซ่า ความฝันของพวกนายสองคนไม่เคยชัดเจนถูกมั๊ย" จองกุกพยักหน้าอีกครั้ง ฉันจึงพูดต่อ

"แล้วทำไมความฝันพวกนั้นถึงชัดเจนขึ้นล่ะ" ฉันถามเขา จองกุกคิดและเหมือนจะลังเลที่จะพูดมันออกมา แต่สุดท้ายเขาก็ยอมบอก

"เพราะฉันรู้ว่าเป็นเธอ ฉันรู้ว่าเป็นลิซ่า" เขาว่า

"และนายเชื่อใจเธอ ใช่มั๊ย" ฉันถามและมองหน้าจองกุกอย่างอยากรู้

"ใช่ เพราะฉันเชื่อใจเธอ" เขาตอบ

"แล้วตอนนี้ล่ะ" ฉันเอ่ย

"ตอนนี้...ความเชื่อใจนั่น ยังเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่าจองกุก ความเชื่อใจที่นายมีให้กับลิซ่าน่ะ ตอนนี้...มันยังคงเดิมอยู่ไหม" จริงๆ ฉันไม่น่าถามเลย ในเมื่อสิ่งที่จองกุกเล่าก่อนหน้าก็บอกทุกอย่างแล้ว จองกุกเอาแต่นั่งนิ่งเหมือนคิดอะไรซักอย่าง

"นี่ๆ" จีมินสะกิดแขนฉัน

"ตกลงมันเป็นเพราะอะไร" เขาถาม

"รอก่อน" ฉันบอกเขาแล้วหันไปหาจองกุกที่นั่งทำหน้าเครียด

"มันเป็น..." ในที่สุดเข้าก็เริ่มพูดอะไรแล้วล่ะค่ะ

"มันเป็นเพราะฉันเอง ใช่มั๊ยเจนนี่" เขาถามฉัน แต่ฉันไม่อยากตอบเพื่อซ้ำเติมเขา ฉันควรทำอะไรเพื่อเรียกความเชื่อใจนั้นกลับคืนมาดีกว่า อยากน้อยให้ได้กลับมาบางส่วนก็ยังดี

"นายรู้มั๊ยจองกุก ยัยลิซน่ะ พร่ำเพ้อถึงความฝันนี้มาตั้งแต่อายุ 16 ทั้งๆ ที่แม้แต่หน้าของผู้ชายคนนั้นเธอไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ มีเพียงแค่เสียงและสัมผัส แต่เธอก็เชื่อมันสุดหัวใจ ว่าซักวันจะต้องเจอคนๆ นั้น" จองกุกได้แต่มองหน้าฉันและตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันพูด

"พอเธอรู้ว่าเป็นนาย ทีแรกเธออยากจะตัดใจด้วยซ้ำเพราะไม่อยากสร้างความวุ่นวายให้กับนาย แต่พอรู้ว่านายตกอยู่ในอันตราย ยัยนี้ก็ร้อนรนจะเป็นจะตาย จนพวกฉันสามคนต้องเสี่ยงเปิดเผยตัวเข้าไปช่วยนายแบบนั้น" ฉันนึกถึงเหตุการณ์บุกหอบังทันครั้งนั้นของฉันกับโรเซ่ ตอนนั้นเราสองคนไม่เต็มใจด้วยซ้ำแต่เพราะเจ้จีซูที่คอยออกคำสั่งแกมบังคับ และเพื่อความสบายใจของยัยลิซนี่แหละค่ะพวกฉันถึงยอม

"นายน่ะ เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วรู้ไหม จะมีใครซักกี่คนที่จะเชื่อในตัวเราทั้งๆ ที่เขาไม่เคยรู้จักเราด้วยซ้ำ คนๆ นั้นคือลิซ่านะ" จองกุกจองหน้าฉันนิ่ง ฉันคิดว่าเขาคงคิดอะไรในหัวเต็มไปหมดแน่ๆ

"ถ้าตอนนี้นายเจ็บ แล้วลิซ่าล่ะ เธอเป็นคนสร้างฝันนั้นนะ เธอจะรู้สึกยังไงเหรอ" พูดแล้วฉันก็เป็นห่วงน้องจังเลยค่ะ คงนอนร้องไห้อยู่แน่ๆ

"ผมขอโทษครับ" จองกุกบอกฉันด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

"นายอาจจะไม่รู้ แต่ลิซ่ารักนายมากนะ" ฉันบอกเขา

"ผมรู้แล้วครับ ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะครับ" จองกุกฝืนยิ้มน้อยๆ มาให้ฉัน ฉันจึงยิ้มตอบและบอกเขาว่า

"นายกลับไปนอนเถอะ ไว้ค่อยคุยกับเธอตอนเช้า"

"ครับ ผมขอตัวก่อนนะ" แล้วจองกุกก็เดินก้มหน้าก้มตาออกไป

"นี่ๆ" เกือบลืมเขาไปเลยค่ะ

"ว่าไง" ฉันถามจีมิน

"คิดว่าจะคืนดีกันเปล่า" เขาถาม

"ขึ้นอยู่กับยัยลิซแล้วล่ะ ฉันว่าตอนนี้จองกุกน่าจะเข้าใจยัยลิซมากขึ้น แต่ยัยลิซสิ โดนทำลายความฝันแบบนั้น จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ ฉันเป็นห่วงเธอจัง จีมิน" ฉันบอกเขา

"เธอทำดีที่สุดแล้วล่ะ แค่ช่วยไอ้กุกเข้าใจลิซ่าก็ดีมากแล้ว" จีมินกุมมือฉันเพื่อให้คลายความเป็นห่วง

"คนเป็นเนื้อคู่กัน ต่อให้ทะเลาะกันหนักแค่ไหน สุดท้ายก็กลับมารักกันได้เหมือนเดิม เหมือนเราไง" ฮึ! วกเข้าเรื่องตัวเองได้ไงนิ่

"มันใช่เวลามาพูดแบบนี้เปล่านี่" ฉันถาม

"เอ้า! ก็เธอทำหน้าเครียดอะ ฉันก็ไม่อยากเห็นเธอเครียด ยิ้มหน่อยสิ" เขาบอก แต่ฉันทำหน้าบึ้งใส่เขาแทน

"ยิ้มหน่อยนะ นะ นะ นะ ยิ้มแบบนี้ๆ" เขายิ้มตายี้เป็นแป๊ะยิ้มให้เป็นตัวอย่าง

"เร็วๆ" มาเร่งฉันอีก ฉันก็เลยยิ้มเลียนแบบเขากลับ

"พอใจยังค่ะคุณจีมิน" ฉันถามหลังยิ้มเสร็จ

"พอใจมากครับ" ยังมาหยิกแก้มฉันอีก ฉันก็เลยรีบปัดมือเขาออก แต่จีมินก็ยิ้มพอใจแล้วบอกฉันว่

"เดี๋ยวฉันไปส่งนะ" เขาพูดแค่นี้แต่ทำไมฉันรู้สึกดีจัง

"อือ" ฉันตอบ แล้วเขาก็ยื่นมือข้างนึงมาให้

"ขอมือหน่อยสิ" ฉันจึงยื่นมือข้างนึงไปให้เขา เขาจับมือฉันแน่น ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ฉันต้องยิ้มออก ประโยคที่ทำให้เรามีวันนี้

"ฉันเชื่อใจเธอนะ"



.........จบ PART 77.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1067 icce_e (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:25
    อ่านตอนนี้แล้วน้ำตาไหลเลย ร้องไห้หนักด้วย อ่านไปแล้วร้องไป ????????
    #1,067
    0
  2. #1000 Mind_kookga (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 01:38
    เจนนี่กับจีมิน มาให้รีดปรึกษาบ้างสิ 5555 รอค่า
    #1,000
    0
  3. #996 KanyathitSakda (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 23:27
    เจนมินฟินมาก
    #996
    0
  4. #994 KesineeChumsri (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 16:23
    รอค่าาา
    #994
    0
  5. #993 smilepanny (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 15:34
    โอ้ยยๆๆ ชอบคู่จีมิน-เจนนี่มากง่าา รอนะคะไรท์
    #993
    0
  6. #991 ploypou (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 14:28
    รอค่าาาา
    #991
    0
  7. #990 MOJIISMYTUBETH (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 06:56
    รอค้าาาา
    #990
    0
  8. #988 Sari0704 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 23:08
    เสียใจอ่ะ ความฝันพังทลายลงในพริบตา ลิซเจ็บมามากแล้วกับความงี่เง่าของกุก อยากให้กุกชดใช้(ซาดิสไปมั้ย) รอจร้าาาาา
    #988
    0
  9. #983 nuhava13 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 21:20
    น้ำตาตกเลย สนุกมากสู้ๆนะคะ
    #983
    0
  10. #982 Bam4656 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 21:10
    รอค่ะๆๆๆๆๆ รอออออออออออ รอออออออออออ@13/?5?=*/::;_#_5฿฿?$@?#@@
    #982
    0
  11. #981 opaoo9 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 21:08
    ไรท์ มาต่อนะค้าา รอคู่กัด5555
    #981
    0
  12. #980 allymary (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 21:04
    รอค่ะๆ
    #980
    0