Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 78 : PART 72 : เหนือแสง vs เคลื่อนกาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk...


"เข้าคู่ได้" มิโนว่า ในขณะที่ฉันยืนอยู่ข้างหน้ากับพี่แก มือทั้งสองข้างของฉันถือดาบไม้รอคุณพี่แกอยู่นี่ ส่วนคนอื่นก็เริ่มจับคู่กันแล้ว จีซูคู่เจนนี่ นายวีกับจีมิน ชูก้ากับจิน และแรปมอนกับเจโฮป

"ทุกคนมีดาบไม้ในมือกันแล้วนะ" แต่ละคนชูดาบขึ้นมากวัดแกว่งให้เห็น

"โอเค! ดีมาก ต่อไป...แชยอง!" มิโนเรียกและหันมาหาฉัน ฉันจึงโยนดาบไม้ด้ามหนึ่งไปให้ พี่แกรับไปสวยๆ แล้วเราก็ยืนประจัญหน้ากัน ทำไมฉันได้คู่พี่แกน่ะเหรอ มันเป็นความซวยตั้งแต่ตอนที่เข้ามาวายจีตอนแรกๆ แล้วค่ะ เพราะไอ้พลังเร็วเหนือแสงของพี่แกนั่นแหละที่ไม่มีใครไวพอจะสู้ได้ พอฉันเข้ามาด้วยพลังเคลื่อนกาลของฉันก็เลยได้เป็นคู่ซ้อมให้พี่แกมาตั้งแต่นั้น แต่ซ้อมทีไรพี่แกก็ได้เปรียบทุกที เพราะอะไรนะเหรอ เดี๋ยวก็รู้คะ แต่เพราะงี้ฉันก็เลยดูสนิทกับพี่แกเป็นพิเศษ แต่ไม่มีอะไรอย่างที่คิดหรอกนะ นี่บอกไว้ก่อน เดี๋ยวคิดกันไปไกล

"ทดสอบกันง่ายๆ สบายๆ เอาสนุก ใครชิงธงจากอีกฝ่ายมาได้ก่อนคนนั้นชนะ เดี๋ยวพวกฉันจะทำให้ดูเป็นตัวอย่าง อย่าลืมดึงท่าที่เราสอนเมื่อเช้านี้มาใช้ด้วย อีกอย่าง...อย่างที่บอกไปแล้ว เรามีรางวัลพิเศษให้สำหรับผู้แพ้ ฮ่าๆๆ" ไม่ว่ารางวัลนั้นจะเป็นอะไร แต่มันไม่ดีแน่ๆ คะ และฉันก็ไม่อยากได้ด้วย T_T แต่จากสถิติ...ฮือๆ ฉันแพ้มาตลอดอะ แล้วไอ้พี่คนนี้นางก็ไม่เคยอ่อนให้เลยซักครั้ง

"และหวังว่าแกจะไม่แพ้ฉันอีกนะ" ข่มกันตั้งแต่เริ่มเลยทีเดียว

"ฉันพนันว่าแพ้คะ!" ดูจีซูพูดซิคะ 

"ฉันด้วยคะ" เจนนี่ก็อีกคน ฉันได้แต่อ้าปากค้างเพราะกำลังใจอันดีจากเมเเบอร์ พวกนางรักฉันใช่มั๊ย 

"แต่ผมว่าชนะครับ" พ่อพระมาโปรด อัศวินของฉัน นัมจุนโอปป้า! แรปมอนส่งกำปั้นเป็นกำลังใจมาให้ฉัน ถึงแม้สีหน้าพี่เขาดูจะไม่มั่นใจก็เหอะ แต่อย่างน้อยก็มีคนเชียร์ฉันตั้ง 1 คนเชียวนะ แต่จาก 8 คนไง อยากจะร้องไห้ ทำไมไม่มีใครเชื่อฝีมือฉันเลย!

"แต่ผมว่าน่าจะแพ้นะฮยอง" ฉันได้ยินนะยะนายวี ถึงแม้เขาจะแค่หันไปกระซิบกับแรปมอนก็เถอะ ไม่เป็นกำลังใจให้ยังมีหน้ามาสบประมาทกันอีก เชอะ!

"ก็ไม่แน่หรอกพี่ อยากหลงดีใจไป" ฉันบอกมิโน ครั้งนี้ฉันต้องไม่แพ้! เอาให้เงิบแดกกันไปหมดนี้เลย ทั้งฉันและมิโนต่างผูกธงไว้ที่เข็มขัดเพื่อเตรียมตัวสำหรับการทดสอบ 

"ทำความเคารพ" มิโนว่า เราจึงโค้งให้กันหนึ่งครั้ง

"ไม่โกรธกันนะน้อง" พี่แกก็พูดแบบนี้ทุกครั้งที่ฝึกกันเลยค่ะ

"ไม่โกรธอยู่แล้ว" ฉันก็บอกแบบนี้ทุกครั้งเหมือนกัน แต่ไม่เคยทำได้เลย 


ฟืด!


มิโนลองเกว่งดาบ


ฟืด! ฟืด!


ป้าบ!


"โอ้ย! เล่นกันทีเผลอนี่หว่า" มิโนโวยวาย 

"ไม่โกรธกันนะพี่" ฉันว่าเลียนแบบ ก็ฉันรำคาญนิ่คะ มัวรำกระบี่กระบอง เก๊กหล่ออยู่ได้ เสียเวลามากกกก! ก็เลยป้าบเข้าท้องซักดอกเล่นๆ

"เอ่อ ไม่โกรธอยู่แล้ว" มิโนยิ้มกวนๆ ตอบมา ของจริงมันกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ


ฟิ้ว! 


มิโนใช้พลังเร็วเหนือแสงวิ่งเข้ามาหาฉัน


ฟิ้ว!


ฉันใช้พลังเร่งเวลาตัวเองให้เร็วขึ้นเหมือนกัน สำหรับคนอื่นอาจจะเห็นเป็นแค่ภาพแว๊บๆ ไปมา แต่สำหรับเราสองคนมันก็เหมือนเหตุการณ์ปกติทั่วไปนั่นแหละค่ะ


ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก! 


เสียงดาบไม้ปะทะกัน 


ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก


พี่แกจะรัวดาบอะไรขนาดนี้ 'จะรับไม่ทันแล้วนะเว้ย' 


กึก! 


ฉันหยุดเวลาและรีบหลบตัวไปอยู่ด้านหลังมิโนอย่างเร็วเพราะเดี๋ยวเวลามันจะกลับมาเดินแล้วค่ะ 


โป๊ก!


"โอ้ย!" พลังของมิโนหยุดลงหลังจากที่โดนฉันฟาดดาบลงบนหัว 'ฮุๆๆ' ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้พี่แกยังทำอะไรฉันไม่ได้ เหมือนเป็นสัญญาณอันดีว่าจะชนะ แสดงว่าฝีมือฉันดีขึ้นนะเนี่ย 


V talk...

"เอ่อ ไม่โกรธอยู่แล้ว" มิโนดูเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจครับ จากสายตาและรอยยิ้มแบบนั้นแล้ว ผมว่าเขาเจ้าชู้ และพยายามจะหว่านเสนห์อยู่แน่ๆ ผมไม่ได้คิดไปเองนะ แต่ลูกผู้ชายมันดูกันออก เซ้นท์ผมมันบอกยังงั้น


ฟิ้ว! ฟิ้ว!


อะไรแว๊บๆ ล่ะครับนั่น 


ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก! 


ผมเห็นภาพร่างของคนสองคนเหมือนกำลังฟาดฟันกันอยู่ มันเหมือนกำลังดูหนัง speedX5 เห็นจะได้ 'เร็วไปเปล่าวะ'

"ฮ่าๆๆ" ในขณะที่จีซูกับเจนนี่ดูจะสนุกสนานกับภาพที่เห็น


ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก! 


"ใครเป็นใครวะนั่น" แรปมอนว่า


โป๊ก!


เสียงอะไรครับ 'ใครโดนตีวะ'

"โอ้ย!" ในที่สุดผมก็ได้คำตอบ เมื่อภาพทุกอย่างกลับมาอยู่ในความเร็วปกติ คนที่เหมือนจะโดนดาบฟาดหัวคือมิโนนั่นเอง 'โล่งไปที' ผมเห็นมิโนค่อยๆ ใช้มือลูบหัวตัวเอง ในขณะที่โรเซ่ยืนเตรียมตัวรอรับการโจมตีอีกครั้ง เธอดูตั้งใจกับการสู้ครั้งนี้นะ สงสัยคงกลัวแพ้ตามเคย

ฟิ้วววว...ฟืด...ฟืบ...ดูเหมือนความเร็วของมิโนจะช้าลงนะครับ ช้าจนตอนนี้พวกผมเห็นเหมือนการเคลื่อนไหวแบบปกติ คงเป็นเพราะพลังของโรเซ่ มิโนกำลังวิ่งเข้าหาโรเซ่ ส่วนโรเซ่ก็เหมือนกำลังยืนรอการปะทะอยู่ 

"แชยอง!" เสียงมิโนร้อง


ปั๊ก! ปั๊ก! ปั๊ก! 


โรเซ่ตั้งรับได้ดีครับ แต่แรงดาบนั้นคงแรงน่าดูเพราะเธอต้านรับจนถอยหลังไปตั้งไกล


ปั๊ก!!


ครั้งนี้แรงจนเธอต้องคุกเข่าข้างหนึ่งลงจากพื้น มิโนกดดาบลงไม่ยอมอ่อนข้อให้ส่วนโรเซ่ก็พยายามต้านทานแรงนั้นเอาไว้ ดูจากลักษณะแล้วผมว่าเธอคงต้านไว้ได้อีกไม่นาน จากอาการแขนสั่นและกัดฟันสู้แบบนั้น

"กบ!"

"เฮ้ย!!!" มิโนรีบถอยหลังกรู่ออกไปเพราะความกลัว

"ไหนวะกบ! กบมันอยู่ไหน!" แล้วก็โวยวายอย่างที่เห็น ส่วนยัยคนต้นเรื่องเหรอครับ

"ฮ่าๆๆ ผู้ชายอะไรกลัวกบ" หัวเราะชอบอกชอบใจอยู่นี่ไง

"แชยอง! มากไปแล้วนะเว้ย" ท่าทางกำลังจะมีเรื่องจริงๆ แล้วล่ะ 

"ไหนว่าไม่โกรธกันไงคะ" แล้วยัยคนปากดีก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย

"แกตีฉัน ฉันไม่โกรธ แต่แกล้อเรื่องกบ ฉันยอมไม่ได้!" มิโนชี้ดาบไปที่โรเซ่ แล้วคิดว่ายัยนี้จะยืนอยู่เฉยๆ เหรอครับ มิโนชี้มา โรเซ่ก็ชี้กลับ ยอมกันซะที่ไหน

"เอาแล้วๆ งานนี้ต้องมีคนระเบิดตัวเองตายแน่ๆ" จีซูว่า

"ระเบิดตัวเองไม่เท่าไหร่คะ แต่ไอ้ลามมาระเบิดใส่คนอื่นนี่ซิ" เจนนี่เสริม คงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกมั้งครับ สองคนนี้ก็พูดเว่อร์ไป ดูจากสถานการณ์ก็เหมือนหมากับแมวกัดกันธรรมดา


ฟึ้บ!


ตุ้บ!


"โอ้ย" 

"เห้ย!" ผมเผลออุทานออกมา เมื่อเห็นร่างของโรเซ่เซถลาไปข้างหน้าหลังจากที่โดนมิโนด้ามดาบทุบกลางหลัง

"มึงเป็นไรของมึง" จีมินที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมถามขึ้น

"กูลุ้นไง" ผมตอบมันไป แต่ตายังจ้องการทดสอบของสองคนนี้ไม่กระพริบ 'เจ็บมั๊ยวะนั่น'


Rosé talk...

ฉันใช้มือจับหลังบริเวณที่โดนทุบเมื่อครู่ 'เอาจริงแล้วซินะ' ฉันคิด


ฟิ้ว!


พี่เขากำลังวิ่งเข้ามาหาฉันอีกแล้วคะ แต่ฉันไม่ยอมเจ็บตัวคนเดียวหรอกนะ


กึก!


พลังฉันใช้อะไรมากกับมิโนไม่ค่อยได้คะ ถ้าฉันหยุดเวลาก็หยุดได้ไม่กี่วิเพราะพลังพี่แกมันไวจนเวลามันหมุนเร็วไปด้วย ส่วนถ้าฉันเร่งเวลา แน่นอนว่าฉันจะเร็วเท่าพี่เขาและทุกคนก็จะเห็นเป็นภาพ speedX5 เหมือนก่อนหน้า แต่ถ้าฉันทำเวลาให้เดินช้าลง ความเร็วของพี่เขาก็จะลดลงเท่าปกติ แต่การใช้พลังกับมิโน ฉันจำเป็นต้องใช้พลังมากกว่าปกติถ้าต้องการให้พี่เขาหยุดหรือเคลื่อนที่ช้ากว่าเดิม ในขณะที่พี่เขาแค่ใช้ตามปกติที่เคยใช้ เพราะงั้นฉันถึงเสียเปรียบไง ทั้งต้องใช้พลัง ทั้งต้องสู้ แถมเป็นแรงผู้ชายอีกที่ต้องสู้ด้วย เพราะงี้ไงฉันถึงแพ้ตลอด แต่วันนี้มันต้องเป็นวันของฉัน 'ฉันต้องไม่แพ้!' เพราะฉะนั้นก่อนที่เวลาจะเคลื่อนอีกครั้ง


ฟิ้ว!


ฉันรีบเร่งสปีดตัวเองเข้าไปหามิโน 'ดูสิว่าจะเร็วได้อีกมั๊ย' และเมื่อเวลาเดิน


ป๊อก!


"โอ้ย! เฮ้ยๆๆ" ร่างของมิโนลอยม้วนตัวหนึ่งรอบกลางอากาศ หลังจากที่ถูกฉันฟาดดาบเข้าที่หน้าแข้งสุดแรง ก่อนที่จะ...


ตุ้บ!


"หลังหักมั๊ยคะนั่น" เจนนี่ตะโกนมาถาม ขณะที่มิโนนอนงอตัวใช้มือถูหน้าแข้งอยู่บนพื้น ฉันรีบวิ่งเพื่อจะเข้าไปแย่งธงจากตัวมิโน แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะก้มลงไปหยิบธงอยู่นั้น


พลั่ก!


"โอ้ย!" ฉันล้มหน้าจูบดินเพราะโดนมิโนถีบหน้าแข้งเข้าให้ กรรมติดจรวดของจริง รู้สึกถึงรสชาติเค็มๆ และกลิ่นคาวแปลกๆ 'คงไม่ใช่...' ฉันใช้มือแตะที่มุมปากด้านขวา 'OMG!' เล่นกันถึงขั้นเลือดตกยางออกเลยใช่มั๊ย 'ได้! เจอโรเซ่แน่!' ฉันรู้สึกเหมือนมิโนกำลังจะแก้ธงออกจากเข็มขัดฉัน คิดว่าฉันจะยอมให้จบง่ายๆ เหรอ

"อ้าก! ไอ้แชยอง! ปล่อยนะโว้ย!"

"ไม่ปล่อย! ร้องให้ตายยังไงฉันก็ไม่ปล่อย! พี่ทำฉันปากแตก เพราะงั้นแขนหักซักข้างคงไม่เป็นไรหรอก" ทายสิคะว่าฉันทำอะไรพี่แก หึๆๆ ก็จังหวะที่พี่แกพยายามจะแก้ธงฉันนั้น ฉันรีบพลิกตัวอย่างไวก่อนจะใช้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวแขนข้างนั้นของพี่แกไว้แล้วบิดมันจนพี่แกร้องคร่ำครวญแบบนี้

"แกจะปล่อยไม่ปล่อย โอ้ยๆๆ ปล่อยนะเว้ย!"

"ปล่อยให้โง่สิพี่" ฉันว่า

"ไม่ปล่อยใช่มั๊ย แล้วอย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน" จริงๆ ฉันควรปล่อยพี่แกตั้งแต่ตอนนั้นนะ ไม่งั้นฉันคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้


ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!


"โอ้ย! โอ้ย! โอ้ย! ไอ้พี่บ้า ทำอะไรของแกเนี่ย!" ไอ้พี่คนนี้แกใจร้ายจริงๆ คะ ฉันเป็นผู้หญิงนะ ทำไมใช้กำลังกับฉันแบบนี้ 

มิโนใช้ดาบตีขาฉันอยู่หลายครั้งจนฉันทนไม่ไหวจึงปล่อยแขนข้างนั้นหลุดไป ก่อนที่พี่เขาจะรีบลุกขึ้น แล้ว...


ฟึ้บ! ฟึ้บ! ฟึ้บ! ฟึ้บ!


เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากคะ แค่เสี้ยววินาทีจริงๆ คนอื่นคงไม่เห็นอะไร และไม่รู้ด้วยว่าฉันเจออะไรบ้าง พวกเขาคงเห็นแค่ตอนเมื่อครู่ที่ฉันถูกตีแล้วมาโผล่อีกทีที่นี่ แต่ฉันรู้ค่ะ T_T ก็ฉันเป็นฝ่ายถูกกระทำนิ่คะ มันเริ่มจากหลังจากที่ฉันโดนตีจนสาสมแล้ว มิโนก็มัดแขนฉันไขว่หลังแถมยังมัดขาฉันอีกก่อนจะขโมยธงฉันไป แล้วแบกฉันไว้บนบ่าก่อนจะพาฉันมาที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ แล้วพี่เขาก็จัดการโหยหัวฉันไว้กับต้นไม้นี้ 

"ไอ้พี่มินโฮ!" และนี้เป็นเพียงภาพเดียวหลังจากนั้นที่ทุกคนในที่นี่ได้เห็น 'น่าอายชะมัด!'

"ฮ่าๆๆ" ฉันกลายเป็นตัวตลกของทุกคนไปแล้วอะ ฮือๆ ฉันฟ้องใครไม่ได้ซะด้วย

"แล้วผู้ชนะก็คือซงมินโฮ" ฉันเกลียดพี่แก! แล้วพี่แกก็เดินไปหาคนอื่นแล้วทิ้งฉันไว้เฉยเลย

"ถ้าฉันลงไปได้พี่ตายแน่! ฉันจะฆ่าพี่! ไอ้พี่มินโฮ! ฉันจะเอากบไปเทให้เต็มห้องพี่เลยคอยดู!" ฉันร้องโวยวาย

"แกพูดว่าไงนะ กบเหรอ? กบใช่มั๊ย"


ฉึ้บ!


"อ๊าย!" ร่างฉันทั้งร่างร่วงลงมาจากต้นไม้เพราะเชือกที่ห้อยอยู่ดันขาดเพราะมีดสั้นที่ลอยละหลิ่วตัดมันขาดของมิโน


กึก!


ฉันรีบหยุดเวลาก่อนที่หัวจะทิ่มลงดิน 'ไอ้พี่บ้ากะจะฆ่ากันจริงๆ เลยหรือไง แค่พูดเรื่องกบเท่านี้เองนะ' ฉันคิด ก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวกลางอากาศให้พร้อมสำหรับการกระแทกพื้น

'โอเค เวลาจงเดิน!'


ตุ้บ! 


"โอ้ย! บ้าเอ้ย!" เมื่อกี้ว่าจัดท่าดีแล้วนะ กะจะเอาเท้าลงสวยๆ แต่เพราะมันโดนมัดนี่แหละคะ ก็เลยทรงตัวไม่หยุด แล้วก็ตกมาหน้าจูบดินอีกเป็นครั้งที่สอง 'เจ็บนะเว้ย' แล้วไอ้เชือกที่มัดมือมัดเท้าก็มัดแน่นเหลือเกิน 'จะแก้ออกยังไงได้วะเนี่ย!'


V talk...

ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!

"โอ้ย! โอ้ย! โอ้ย! ไอ้พี่บ้า ทำอะไรของแกเนี่ย!" ทำไมเขาโหดร้ายกับผู้หญิงแบบนี้ครับ แถมดูเหมือนปากเธอจะแตกนิดหน่อยด้วยใช่มั๊ยนั่น


ฟึ้บ! ฟึ้บ! ฟึ้บ! ฟึ้บ!


เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะนั่น 

"อ้าว! หายกันไปไหนวะ" ผมว่า และทุกคนในนี้ก็เหมือนจะงงกันหมดจนกระทั่ง...

"ไอ้พี่มินโฮ!" ยัยนั้นไปทำอะไรบนต้นไม้โน้นล่ะครับ โหยหัวต่องแต่งอยู่นั่น 

"ฮ่าๆๆ" ไอ้คนพวกนี้ก็ขำอะไรหนักหนา โดนแกล้งแบบนั้นมันน่าขำตรงไหนครับ ไม่ตลกเลยนะ 

"แล้วผู้ชนะก็คือซงมินโฮ" ผมเกลียดเขาอะ มันใช่เรื่องที่จะมาอวดคนอื่นมั๊ยครับ ชนะผู้หญิงเนี่ยนะ คงภูมิใจตายล่ะ โมโหครับโมโห ผมทนเห็นคนที่ไม่มีทางสู้โดนรังแกแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ นี่มันมากเกินไปแล้ว และมิโนกำลังเดินกลับมาหาพวกผมแล้วด้วย เขาจะปล่อยยัยนั้นไว้งั้นเลยเหรอ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ

"ถ้าฉันลงไปได้พี่ตายแน่! ฉันจะฆ่าพี่! ไอ้พี่มินโฮ! ฉันจะเอากบไปเทให้เต็มห้องพี่เลยคอยดู!" โรเซ่ร้องโวยวาย

"แกพูดว่าไงนะ กบเหรอ? กบใช่มั๊ย" มิโนหันกลับไปทางต้นไม้นั่น ก่อนจะปามีดสั้นออกไป


ฉึ้บ!


"อ๊าย!" ร่างของโรเซ่ร่วงลงมาจากต้นไม้ทันทีที่เชือกขาด


ตุ้บ! 


เธอตกลงมาร่างกระแทกพื้น ดูตกลงมาค่อยกว่าที่คิดครับ แต่ก็คงจะแรงพอตัว และดูเหมือนเธอจะเจ็บด้วยแหละ ผมทนเห็นไม่ได้แล้ว

"ไอ้วี!" เสียงจีมินดังมาจากด้านหลัง ผมวิ่งสวนมิโนไป แต่ก่อนผมจะวิ่งผ่านเขา ผมขอส่งสายตาคาดโทษเขาไว้ก่อนแล้วกัน และเหมือนเขาจะไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับมันเลย

ผมวิ่งตรงไปที่ต้นไม้นั้น ผมเห็นโรเซ่นอนดิ้นไปมากับพื้นเพราะแก้มัดไม่ออก ดูจากหน้าตาเธอหน้าจะหงุดหงิดเอาการณ์

"เธอเป็นไรเปล่า" ผมพูดเมื่อวิ่งไปถึง เธอมองเหวี่ยงมา

"ไม่เป็นไรมั้ง! ตกลงมาจากที่สูงขนาดนี้ ก็เจ็บนะดิถามได้!" เธอว่าก่อนจะพยายามงอตัวและเหมือนจะพยายามแก้เชือกที่มัดขาไว้ด้วยปากอย่างทุลักทุเล

"มาๆ ฉันช่วย" ผมอาสา

"ไม่ต้อง!" โดนเหวี่ยงอีกแล้วครับ ทำคุณบุญชาโทษแท้ๆ แล้วเธอก็ยังจะพยายามอีก ผมจึงรีบนั่งลงข้างๆ เธอแล้วดึงขาเธอมาวางไว้ที่ตัก

"นี่! นายจะทำอะไร" จะเหวี่ยงอะไรนักหนา

"เงียบ!" ผมดุกลับบ้าง แต่เหมือนเธอกำลังจะอ้าปากเถียงผมอีกแล้ว

"เงียบ!" ผมจ้องเธอเขม็ง

"อยู่นิ่งๆ แล้วอย่าดื้อกับฉัน" ผมออกคำสั่ง โรเซ่ทำหน้าบึ้งก่อนจะก้มหน้าเงียบไป

"ก็พูดรู้เรื่องนิ" ผมว่าก่อนจะค่อยๆ แก้มัดที่ขาของเธอออก ไอ้พี่มิโนมันก็มัดแน่นจริงๆ แฮะ

"เอามือมา" ผมบอกหลังจากที่แก้มัดที่ขาเสร็จแล้ว โรเซ่ถึงหมุนตัวหันหลังมาให้ผม มันแปลกนิดนึงที่เธอเงียบไม่พูดไม่จา แต่ก็ดีครับจะได้ทำอะไรง่ายขึ้น

"อ่ะ เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ" ผมว่าแล้วจับมือเธอก่อนจะยืนขึ้น แต่เธอกลับสะบัดมือผมออก แถมไม่ยอมลุกด้วยครับ

"นายกลับไปก่อนเถอะ" พูดเสียงอ่อนด้วยครับ ท่าทางจะอาการไม่ค่อยดี

"ทำไม มีอะไร" ผมย่อตัวนั่งลงข้างๆ เธออีกครั้ง โรเซ่ไม่ยอมเงยหน้าด้วยซ้ำ เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจนผมไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกยังไงอยู่

"ฉันอยากอยู่คนเดียว" อารมณ์ไหนของเธอล่ะเนี่ย ผมชักเป็นห่วงแล้วนะ 

"แต่ฉันว่า"

"ฉันอยากอยู่คนเดียว...จริงๆ นะ" ตอนที่เธอพูดคำว่า จริงๆ นะ แล้วเงยหน้าขึ้นมาหาผม ผมแอบตกใจนิดหน่อยเพราะสายตาหม่นปนน้อยใจแบบนั้น ผมว่าต้องมีอะไรกวนใจเธออยู่แน่ๆ พอเห็นสายตาแบบนั้นผมก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี จะปลอบใจก็กะไรอยู่

"นายไปเถอะ" ทำไมผมถึงรู้สึกกังวลใจไปด้วยล่ะเนี่ย

"อือ อย่าคิดอะไรแพลงๆ ล่ะ" ผมว่าก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้ากลุ่ม ผมลองหันกลับไปดูเธออีกครั้ง ตอนนี้เธอลุกขึ้นแล้วและกำลังใช้มือปัดเศษใบไม้ใบหญ้าออกจากเสื้อผ้า ก่อนที่จะเปลี่ยนกำไลเวทย์มาเป็นธนู เดาได้เลยว่าเธอคงหงุดหงิดไม่ก็เจ็บใจอยู่แน่ๆ

"โรเซ่เป็นไงบ้าง" จีซูถามผมทันทีที่ผมเดินไปถึง

"คงทั้งเจ็บตัวและก็เจ็บใจล่ะมั้ง" ประโยคเจ็บใจนี่ผมตั้งใจมองแขวะไปที่มิโน แต่ผมกับได้รอยยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างกลับมา

"ไม่ต้องเป็นห่วงมันไป ยัยเด็กนั่นก็เป็นแบบนี้ประจำแหละ แพ้แล้วพาล ปล่อยๆ มันไว้แบบนั้นแหละ เดี๋ยวก็หาย" ถึงมิโนจะบอกว่าเป็นประจำก็เถอะ แต่ก็ยังน่าห่วงอยู่ดี และเพราะไอ้ความเป็นห่วงนี่แหละถึงทำให้ผมแพ้จีมินราบคาบในการฝึกของผม


"ปรบมือๆ เก่งมากไอ้ลูกศิษย์ ไม่เสียเรื่องที่ฉันอุตส่าห์ฝึกให้" มิโนเดินปรบมืออย่างภาคภูมิใจเข้ามาหาจีมิน ผมว่าก็ชมกันออกนอกหน้าไปนะบางที 

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" ไอ้จีมินมันก็ยิ้มหน้าบานจนน่าหมั่นไส้ ตั้งแต่มันออกตัวว่าจีบน้องสองเขา มันก็ดูสนิทกับครอบครัวเขาไปเลย โดยเฉพาะกับลูกชายคนรองของบ้าน ไอ้พี่มินโฮที่ผมไม่ค่อยชอบหน้านี่แหละ เห็นว่าสนิทถึงขั้นช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นอย่างดี เผลอๆ อาจจะสนิทกว่าเจนนี่ไปแล้วมั้ง

"ทีมคนแพ้ช่วยก้าวออกมาข้างหน้าด้วย" ผมก้าวออกไป และสมาชิกทีมคนกากก็ค่อยๆ ก้าวออกมาทีละคน ผมจะแนะนำสมาชิกทีมผมให้รู้จัก คนแรกก็ผมเอง ตามมาด้วยชูก้ากับเจโฮปฮยอง และจีซู อ่อ! จริงๆ แล้วก็มียัยสิงห์ธนูที่อยู่ทางโน้นอีกคน

"ยินดีด้วยที่พวกนายเป็นผู้โชคดีที่ได้รับการฝึกภาคพิเศษในคืนนี้" ฝึกทั้งวันแล้วยังมีภาคพิเศษอีก แถมมันจะพิเศษยังไงก็ยังไม่รู้เลย แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

"หลังเที่ยงคืนเจอกันทึ่สวนวงกต"

"สวนวงกต? ไปทำไมที่สวนวงกตคะ" จีซูถามด้วยความสงสัย 

"เกมตามล่าไข่ทองคำ" 

"ตามล่าไข่ทองคำ?" พวกผมทวนคำ

"เกมจะเริ่มทันทีที่พวกนายคนใดคนหนึ่งก้าวเท้าเข้าเขตสวนวงกต ไข่ทองคำมีทั้งหมด 5 ฟองครบตามจำนวนทั้ง 5 คน ใครหาเจอก่อนคนนั้นก็ออกได้" 

"หาเจอแล้ว แล้วจะออกมาได้ไงครับ นั่นมันเขาวงกตเลยนะ ผมว่าปัญหามันไม่ใช่การหาไข่หรอก แต่เป็นการหาทางออกมากกว่า" เจโฮปถาม อันนี้ผมเห็นด้วยกับพี่แก มีไข่แต่ออกไม่ได้ก็จบเห่เหมือนกับคนไม่มีนั่นแหละ

"ก็ทำแบบนี้ไง" มิโนยิ้มแล้วล่วงอะไรสักอย่างมาจากกางเกง แล้วเขาก็ชูแขนขึ้นฟ้า

"ไข่ทองคำ! จงพาข้าออกไปจากที่แห่งนี้" ฮะ! ประโยคคำพูดแบบนี้ มันคืออะไร! ผมหัวเราะได้มั๊ยเนี่ย

"แค่พูดเท่านี้แหละ" มิโนว่า ผมสังเกตหน้าสมาชิกทีมคนกากของผม แต่ละคนทำหน้าแบบ 'กูต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ' อันนี้หน้าชูก้าฮยอง ส่วนเจโฮปผมว่าแกคงคิดประมาณ 'กูต้องเป็นคนแรกที่เจอไข่' ไม่ก็ 'ทองคำแท้เปล่าวะ' ส่วนจีซูได้แต่ยืนส่ายหน้าไปมา ผมว่ามันกิ๊กก๊อกยังไงก็ไม่รู้ เหมือนตอนเด็กๆ ที่เราชอบเล่นสมบทบาทกัน คล้ายๆ 'ปล่อยพลังเคลื่อนเต่า!' หรือไม่ก็ 'ซุปเปอร์แมน แปล่งร่าง!" อะไรประมาณนี้

"แล้วคนที่ไม่เจอไข่ล่ะครับ" ผมถาม

"ก็หาทางออกเองไง" เดินเขาวงกตตอนกลางคืนเนี่ยนะ คงเจออยู่หรอกมั้งทางออก ผมว่าเราคงได้นอนกันในเขาวงกตแน่ครับคืนนี้

"อ่อ! ลืมบอก" อะไรของแกอีกล่ะ

"อุปกรณ์ป้องกันตัวอะไร ถ้าขนไปได้ก็เอาไปด้วยล่ะ" ทำไมต้องเอาของพวกนี้ไปด้วยล่ะ

"แนะนำว่าพวกนายควรหาหมวกกับชุดเกราะไปด้วยก็ดี เอาล่ะ! วันนี้พอแค่นี้ ขอให้โชคดี"


ฟิ้ว!


มิโนหายไปแล้วครับ

"ทำไมต้องใช้ชุดเกราะด้วยล่ะ" ชูก้าหันไปถามจีซู

"ฉันว่าต้องมีอะไรมากกว่าการหาไข่ทองคำแน่นอนคะ เพราะงั้นเพื่อความปลอดภัยฉันว่าเราทั้งห้าคนควรไปด้วยกัน ส่วนเรื่องชุดเกราะเดี๋ยวฉันจัดการเอง" จีซูว่า

"ฉันว่าพวกพี่ควรไปพักผ่อนเก็บแรงไว้คืนนี้นะคะ" เจนนี่เสนอ

"ฉันเห็นด้วย" เจโฮปว่า แล้วทุกคนก็กำลังจะไป แต่ผมว่าพวกเขาลืมอะไรไปนะ

"เจนนี่ จีซู" ผมเรียกทั้งสองคน

"คะ" พวกเธอหันมาหาผม

"มีอะไรเหรอ" เจนนี่ถาม

"แล้ว...แล้วยัยนั่นน่ะ จะทิ้งไว้นี้เหรอ" ผมกระดิกหัวไปทางโรเซ่ที่กำลังเมามันส์กับการยิงธนูอยู่

"ปล่อยยัยนี้ไว้คนเดียวน่ะถูกแล้ว ขืนไปกวนใจตอนนี้คงถูกเหวี่ยงออกมาแน่" จีซูว่า มันก็จริงของเธอ เพราะผมก็เพิ่งถูกเหวี่ยงมาเหมือนกัน แต่เธอยังไม่ได้ทำแผลเลยนะ 

"มึงไม่ต้องห่วงไป" แรปมอนว่า

"แชยองมันสตรองกว่าที่มึงเห็น" รู้จักกันดีเหลือเกินนะครับ

"ไปกันเถอะครับพวกมึง กูเหนื่อยแล้ว แขนขากูหมดเรี่ยวแรงไปหมด" จินเอ่ยขึ้น

"ไปๆ ไปเว้ย" ชูก้าว่าแล้วเดินออกไปคนแรก

"มึงก็ไปได้แล้วครับ" จีมินเข้ามาลากคอผมออกไป ผมจึงหันกลับไปดูเธอเป็นครั้งสุดท้าย

'เธออยู่คนเดียวได้จริงๆ ใช่มั๊ย โรเซ่'



.........จบ PART 72.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1537 gimgii (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 17:57
    กลับมาอ่านหมั่นใส้จีมินวุ้ย! 5555555
    #1,537
    1
    • #1537-1 S_mewon(จากตอนที่ 78)
      28 กรกฎาคม 2561 / 18:28
      หมั่นไส้คนดีของไรท์ทำม้ายยย
      #1537-1
  2. #999 -wa-ya- (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:46
    สงสารโรเซ่อะ มิมิใจร้าย วีก็แสดงออกนะเนี่ยว่าเป็นห่วงมากกก จีมินนี่กลายเป็นน้องรักของพี่ชายเจนกันไปเลยทีเดียว
    #999
    0
  3. #881 pummarin2544 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:51
    รอน้าาาา
    มิโนใจร้ายยย ทำกับแชงแบบนี่ได้ยังไง เดวแม่ก้เอากบไปปล่อยให้เต็มห้องซะเลยนิ
    วีเปนห่วงแชงงี่ด้วยอ่าาาา ประลองครั้งหน้าแชงจะไม่เปนไรช่ะ จะไม่เจบตัวแบบนี้แล้วช่ะ รอนะคะไรท์ มาต่อไวๆนร้าาาาา
    #881
    0
  4. #879 Lizkookkkkk (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:22
    รีบมาต่อนะค้าาา
    #879
    0
  5. #878 KesineeChumsri (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 11:50
    รอค่าา สงสารวีโรส มิโนนี่น่าเอากบไปปล่อยในห้องจริงๆ
    #878
    0
  6. #877 MTCK (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 11:10
    อยากต่อแล้วว
    #877
    0
  7. #876 allymary (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 10:39
    สงสารโรเซ่ แอบสงสารวีด้วย มาต่อเร็วๆน้าา
    #876
    0
  8. #875 MOJIISMYTUBETH (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 10:03
    ต่อน้า
    #875
    0
  9. #874 zizanotnottee (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 01:50
    ไรท์มาต่อไวๆนะคะ สนุกมากกอินมากกกก แชยองสู้ๆพี่มิทำร้ายน้องไม่ดีเลยเดี๋ยวจับกบไปให้กินเลย
    #874
    0
  10. #873 iamfaifaii (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 00:32
    เค้าเริ่มอ่อนให้กันนิดนึงละนะ
    #873
    0