Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 77 : PART 71 : เรื่องสยองสองบรรทัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jimin talk...


"ออกอาวุธ!" รุ่นพี่จียงออกคำสั่งกับพวกเมมเบอร์คนอื่น

"จีมิน"

"ครับ" ผมรับคำพี่แก

"ไปเช็คซิ" ผมเดินไปหาพวกเมมเบอร์ที่เหลือที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ ทำไมผมไม่ได้เข้าแถวกับพวกนี้น่ะเหรอ ก็เพราะผมเป็นมือซ้ายของพี่จียงไง อันนี้พี่แกไม่ได้กล่าวแต่ผมกล่าวเอง ใช้คำว่ามือซ้ายมันก็ดีกว่าลูกน้องหรือคนใช้ส่วนตัวเยอะล่ะครับ ผมเดินเริ่มไปจากจิน ชูก้า แล้วมาที่เจโฮป 

"ฮยอง แค่จับดาบทำไมต้องมือสั่น" ไอ้ฮยองคนขี้กลัว นี้ขนาดยังไม่ได้ไปฆ่าใครเลยนะครับ

"แล้วไม่ต้องจับแน่นขนาดนั้นฮยอง"


แกร๊ง!


ตายห่า! พอบอกไม่ให้จับแน่นฮยองแกก็ปล่อยดาบเลยซะงั้น

"นายน่ะ!" นั่นไงครับลูกพี่ผม

"ออกมานี้" จียงเรียกเจโฮปออกไปหา เจโฮปหน้าซีดขึ้นมาทันที ก่อนจะค่อยๆ เดินไปหารุ่นพี่

"นายเห็นต้นไม้โน่นมั๊ย" จียงบอกเจโฮปและชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่ห่างจากเราประมาณ 500 เมตร

"วิ่งไป แล้วกลับมาตรงนี้"


จึ้ก!


รุ่นพี่จียงปักดาบของแกลงไปที่พื้

"10 รอบ"

"10 รอบ?" เจโฮปยังงงๆ กับการลงโทษของรุ่นพี่แกอยู่

"20 รอบ!"

"ครับ?" ทำไมฮยองแกซื่อบื้อแบบนี้นะ

"30 รอบ!"

"ครับผม! 30 รอบครับพี่!" กว่าจะเข้าใจปาไป 30 รอบแล้ว ตายแน่ๆ ฮยองผม 

"แล้ว..." ดูเหมือนบทลงโทษของแกยังไม่จบเพียงเท่านี้

"เอาดาบนี่ ฟันต้นไม้นั้นให้ล้ม" โอ้แม่เจ้า! ต้นไม้นะครับไม่ใช่ต้นกล้า แล้วดูขนาดมันซะก่อน 5 คนโอบเลยนะ ถ้าดาบเป็นเลื่อยหรือขวานก็ว่าไปอย่าง

"อ่อ!" ยังมีอะไรอีกงั้นเหรอ

"พวกนายมาสายกันกี่นาทีนะ" ผมคิดว่าพี่แกลืมเรื่องนี้ไปแล้วซะอีก

"กี่นาที!"

"5 นาทีครับ" ไอ้วีเป็นคนตอบ

"อะไรนะ!"

"5 นาทีครับ!" มันตอบเสียงดังกว่าเดิมอีก

"บังทันมีแค่นายคนเดียวหรือไง" จียงเดินเข้าไปพูดต่อหน้าวี ก่อนจะหันไปมองหน้าคนที่เหลือ

"กี่นาที!" พี่แกตะโกนถามอีกรอบ

"5 นาทีครับ!" คราวนี้พวกผมทั้งหมดตอบเป็นเสียงเดียวกันเลย เพราะถ้ามังกรพ่นไฟมันคงไม่ดีแน่ครับ

"ดี! ทีนี้ก็วิ่งไปกลับ 5 รอบ ปฏิบัติ!"

"ครับ!" สมาชิกแต่ละคนเริ่มออกวิ่งไปแล้ว เหลือผมเป็นคนสุดท้าย ผมกำลังจะออกวิ่ง แต่ว่า...

"จีมิน" รุ่นพี่แกเรียกผมไว้ก่อน

"นายมานี่" ผมเดินเข้าไปหาแก

"รุ่นพี่มีอะไรเหรอครับ"

"ตั้งการ์ดขึ้น" แกว่า

"ครับ? แล้วเรื่องวิ่ง..." ผมกำลังจะพูดต่อ แต่พี่แกก็ขัดขึ้นมาก่อน

"ฉันเป็นคนออกคำสั่งนะ ตั้งการ์ดขึ้น" พี่เขาบอกผมเป็นครั้งที่สอง ผมก็เลยค่อยๆ ตั้งการ์ดขึ้นอย่างไม่ค่อยมั่นใจเอาไว้ตรงหน้า

"แขนหนึ่งป้องหน้า ส่วนอีกแขน" พี่แกใช้สันดาบเคลื่อนแขนขวาผมลงมาไว้กันลำตัว

"ป้องลำตัว" ผมคิดว่าพี่แกคงรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อวานแน่ๆ เพราะหลังจากที่แกทารุณผมเป็นว่าเล่นเมื่อวานนี้ วันนี้แกเลยมาลูบหลังผมซะหน่อย ไม่ใช่ว่าพี่แกเพิ่งมาเริ่มทำตอนนี้นะครับ แต่มันเริ่มตั้งแต่เมื่อเช้าตรู่ตอนที่พี่แกส่งคนไปตามผมถึงข้างเตียง ก่อนจะให้มิโนฝึกดาบขั้นพื้นฐานให้กับผม และมอบหมายให้ผมเป็นผู้ช่วยฝึกพวกเมมเบอร์ ทีแรกผมก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าแกจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ 

"แล้วเท้าน่ะ อย่ายืนปลายเท่าเสมอกันแบบนั้น"


ป้าบ!


พี่แกว่าแล้วใช้ดาบตีขาผม 'โอ้ย!' ผมแอบร้องอยู่ในใจ

"ต้องเตรียมทั้งก้าว และถอยแบบนี้" แกลองทำให้ผมดู ผมจึงทำตาม


ฟื้บ!


ผมเกือบถอยไม่ทันซะแล้ว เพราะจู่ๆ พี่แกก็ชกหมัดมาหาผมหนึ่งที

"ดี! ทีนี้ออกหมัดมา"

"ครับ?" ผมยังงงๆ กับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่เลยนะ

"ออกหมัดมาหาฉันแล้วค้างเอาไว้" รีบทำตามที่แกบอกดีกว่าครับ เดี๋ยมถ้าแกอารมณ์บ่จอยขึ้นมาจะไปกันใหญ่ ผมจึงออกหมัดไปหาตัวรุ่นพี่และค้างหมัดไว้อย่างนั้น

"ดูให้ดีนะ" แกบอกผม ก่อนตั่งการ์ดเหมือนที่สอนผมก่อนหน้า

"แขนซ้ายป้องหน้า แขนขวาป้องลำตัว" ผมตั้งใจฟังที่แกจะสอน

"ถ้าศัตรูนายชกมาในระยะประชิดแบบนี้แต่นายไม่สามารถหลบได้ วิธีที่ดีที่สุดคือสู้กลับ แบบนี้" แกว่าแล้วค่อยคลายการ์ดที่ป้องหน้าออก

"ใช้การ์ดที่ป้องหน้ากระแทกแขนคู่ต่อสู้จากด้านในออก แล้วหมุนตัว" จียงหมุนตัวครึ่งรอบทำให้ตอนนี้พี่เขากำลังหันหลังให้ผมอยู่

"ใช้การ์ดขวาที่เคยป้องตัวล็อคแขนคู่ต่อสู้ของนายไว้ แล้วหักมันซะ" พี่เขาไม่ได้หักแขนผมจริงๆ หรอกนะ แต่ถ้าเป็นวันก่อนก็ไม่แน่

"ส่วนแขนซ้ายที่เหลือให้ใช้ศอกกระแทกเข้าที่สี่ข้างของอีกฝ่ายให้เต็มแรง ถ้าทำให้กระดูกหักได้ยิ่งดี แบบนี้" 


ตุ้บ!


"อึก!" ผมเผลอหลุดปากออกมา 'รอบนี้ทำจริงนิหว่า' ผมคิด 

"แบบนี้ถือว่าเบาไป เป็นต้น" เบาไปของพี่แกเล่นผมจนจุกไปเลยน

"วี้ดวิ้ว~ สวีทจังเลยนะครับ!" มิโนตะโกนมาจากอีกด้าน ผมลืมบอกไปว่าเราแยกกันฝึกกับสาวๆ พี่จียงรับหน้าที่ฝึกพวกผม ส่วนมิโนเป็นคนฝึกพวกผู้หญิง

"เกรงใจยัยเล็กด้วยสิพี่" ผมเห็นเจนนี่ใช้ดาบฟาดแขนมิโนแล้วเถียงกันอยู่สองคน ก่อนที่เธอจะหันมาหาผมกับพี่จียง ผมส่งยิ้ม เธอถึงยิ้มตอบกลับมา

"ทางนั้นเป็นไงบ้าง" จียงถามมิโน

"มีคนไม่ได้เรื่องอยู่คนหนึ่งฮยอง เฮ้ย!" คนไม่ได้เรื่องที่มิโนว่าคงหมายถึงโรเซ่แน่ๆ เพราะเธอดันปาดินใส่เขาเต็มตัว 

"กำราบ" มิโนว่าแล้วโยนกำไลในมือใส่โรเซ่ โรเซ่เหมือนกำลังจะวิ่งหนีแต่วิ่งไม่ทัน เพราะเมื่อกำไลเคลื่อนใกล้ถึงตัวเธอมันก็กลายเป็นเชือกสีเงินเลื้อยรัดร่างของโรเซ่ จนล้มหงายหลังลง


ตึ้ง!


คงเจ็บอยู่นะครับนั่น แรงกันเล่นจริงๆ คนพวกนี้

"ไอ้พี่มินโฮ!" โรเซ่โวยวาย

"ถ้าแกโวยวายอีก ฉันจับแขวนต้นไม้จริงๆ นะ อมมะนาว!" เสียงโรเซ่เงียบไปแล้วครับ 

"แล้วทางฮยองเป็นไง" ผมกับพี่จียงก็ลืมพวกเมมเบอร์ไปเลยครับ พอหันไปดูอีกที

"เฮ้ย! ให้วิ่งไม่ใช่เดิน เร็ว!" จียงตะโกนไปบอก พวกเขาถึงเร่งฝีเท้าขึ้น ตอนนี้กำลังจะวิ่งกลับมาที่จุดเริ่มต้นกันแล้ว

"รอบที่เท่าไหร่" จียงถาม

"2 ครับ!"

"ไปๆๆ เร็ว! ฉันให้เวลา 10 นาที เร็ว!" รุ่นพี่แกว่า

"15 ได้มั๊ยครับ" จินเสนอ รุ่นพี่แกคิดสักครู่ก่อนจะตอบ

"15 นาที! ใครช้าวิ่งอ้อมเกาะ!" พอได้ยินคำว่าอ้อมเกาะแค่นั่นแหละครับ ผมนึกว่าพวกมันเป็นซีต้าร์

"เร็วดิพวกฮยอง!" ไอ้วีตะโกนเร่งคนอื่น รอบที่สามผ่านไปอย่างรวดเร็วปานติดจรวด
ตามมาด้วยรอบที่สี่ และห้า แต่ละคนพอครบ 5 รอบก็มานอนหมดสภาพกันไม่เป็นท่า แต่ผมว่ามีหนึ่งคนนะครับที่ลืมอะไรไปอย่าง ซวยแน่พี่น้องเอ้ย

"เจโฮป" รุ่นพี่จียงเรียกเจโฮปฮยอง นั่นไงครับผมบอกแล้ว

"ฉันให้นายวิ่งกี่รอบ" ผมว่าเจโฮปฮยองคงอยากลาลับโลกก็วันนี้แหละ

"คือ...เอ่อ 30 เอ่อ 35 ครับรุ่นพี่" ถึงกับต้องกลืนน้ำลายตัวเอง

"แล้วใครบอกให้นายพัก ลุก!" เจโฮปเด้งขึ้นยืนยังกะติดสปริง

"รู้มั๊ยอะไรจะเกิดขึ้นถ้าพวกนายพักในระหว่างสงครามที่กำลังปะทุ" พวกผมต่างมองหน้ากัน ส่วนเจโฮป ผมว่าฮยองแกคงอยากจะร้องไห้แล้วแน่ๆ 

"ความตายจะอ้าแขนรับพวกนาย และสำหรับคนอ่อนแอ สงครามจะกลืนกินพวกเขา แล้วคายเถ้ากระดูกเป็นรางวัลตอบแทน" พวกผมกลืนน้ำลายกันดังเอือกทุกคนเลยครับ ทำไมรุ่นพี่แกต้องพูดอะไรน่ากลัวแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ พวกผมเป็นนักร้องนะไม่ใช่นักรบ

"แต่พวกเราแค่ฝึกป้องกันตัวเองนะครับ อีกอย่างโลกเราคงไม่เกิดสงครามแล้วมั้ง" จินฮยองแสดงความเห็นแทนคนอื่น

"ในโลกมนุษย์อาจไม่ แต่ในอกาธา สงครามเกิดได้ทุกเมื่อ" ก็จริงที่พี่แกว่า เพราะนี่มันต่างดาวนี่ครับไม่ใช่โลกที่พวกผมจากมา แถมคนบนโลกนี้ก็มีแต่คนแปลกๆ เต็มไปหมด

"รู้มั๊ย บางครั้งเพื่อนที่นั่งข้างๆ นายในตอนนี้ อาจจะไม่ใช่เขาก็ได้ ถ้าวันหนึ่งเขาหันดาบมาหานาย นายจะเลือกที่จะสู้หรือยอมตายเอง" นี้มันเรื่องสยองสองบรรทัดหรือไงกัน ผมไม่รู้หรอกนะว่าเมมเบอร์คนอื่นจะคิดเหมือนผมหรือเปล่า แต่ผมว่าเรื่องพวกนี้มันเกินที่พวกเราจะควบคุมเหลือเกิน ก่อนหน้านี้พวกเรายังเป็นแค่นักร้องบอยแบนด์วงหนึ่งอยู่เลย พอมาตอนนี้พวกผมต้องวางไมค์เพื่อมาจับดาบเอาชีวิตรอซะงั้น ชะตาชีวิตเพียงแค่ข้ามคืนของพวกผม ทำไมมันโหดร้ายแบบนี้นะ

"มันตอบยากนะว่ามั๊ย แต่ฉันเชื่อว่าเมื่อใดที่ความตายใกล้เข้ามา มันไม่มีทางที่ผิดหรอก ไม่ว่านายจะเลือกทางไหน" ใช่ครับ มันมีทางที่ผิดหรอกไม่ว่าจะเลือกฆ่าเพื่อนเพราะความรักชีวิต หรือยอมให้เพื่อนฆ่าตัวเองเพราะความเสียสละ แต่ความรู้สึกผิดหลังจากนั้นต่างหากที่จะติดตัวเราและเพื่อนไปจนตาย 

"เพราะงั้นก่อนที่คนพวกนั้นจะเปลี่ยนเพื่อนของนาย เราต้องกำจัดคนพวกนั้นไปซะ"

"ด้วยการฆ่าเหรอครับ" ผมถาม ผมไม่ใช่คนโลกสวยนะ แต่การฆ่าไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างหรอก

"สำหรับอกาธอน การฆ่าเป็นทางเลือกสุดท้ายสำหรับเรา ถ้าเราเปลี่ยนพวกเขาได้เราก็จะทำ แต่ถ้าไม่..."

"ก็ฆ่า?" ชูก้าฮยองเอ่ย

"ดูเหมือนฉันเป็นคนโหดร้ายในสายตาพวกนายนะ" พี่จียงพูดขึ้นขำๆ ในขณะที่พวกผมในตอนนี้หัวหดกันไปหมดแล้ว

"คำว่า ฆ่า ใช้ในสงครามหรือเวลาที่เราโดนลอบทำร้าย เหมือนกับที่พวกนายเคยโดน แต่อย่างที่บอกสำหรับพวกอยากเปลี่ยนเราก็เปลี่ยนเขาได้ แต่สำหรับผู้ไม่ต้องการเปลี่ยนเราก็มีศาลให้ พวกเขาจะถูกลงโทษตามที่สมควรได้รับ หนักสุดก็ประหารชีวิต" ก็อาจจะดูซอฟท์ลงมานิดนึงครับ

"นี้ในกรณีที่เราชนะ แต่ถ้าไม่..." รุ่นพี่จียงชะงักไป

"ถ้าไม่แล้วยังไงครับ" แรปมอนถามอย่างอยากรู้ จียงมองไปทางที่พวกสาวๆ กับมิโนกำลังฝึกอยู่ ตอนนี้โรเซ่ถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระแล้ว พวกเธอกำลังฝึกอย่างแข็งขัน แต่สายตาพี่จียงทำให้ผมกลัวคำตอบของเขา

"พวกเขาก็ตายไง" 

"..." เงียบกริบ ช็อคกันไปทั้งแถบ ก่อนหน้านี้ตอนที่พี่เขาพูดถึงการฆ่าพวกอกาธัซผมยังแค่เห็นว่ามันไม่ถูกต้องนะครับ เพราะพวกอกาธัซอาจต้องการโอกาสกลับตัว แต่สำหรับอกาธอนและพวกเธอ เรื่องพวกนี้มันไม่ควรเกิดกับคนดีๆ แบบนี้สิ

"หมายถึง...เอ่อ พวกเธอก็ต้องตายเหรอครับ" วีถาม

"ฉันว่าความตายสำหรับพวกเราอาจเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในตอนนั้นก็ได้นะ" 

"ความตายจะสวยงามได้ยังไงกัน" ผมเอ่ย

"อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการถูกเปลี่ยน หรือตกเป็นเชลย ฉันทนเห็นมันไม่ได้แน่ ถ้าพี่น้องของฉันต้องทนทรมานแบบนั้น พวกอกาธัซน่ะ มันไม่เห็นใจเราหรอกนะ" พี่จียงว่า 

ใช่ครับ ผมคงทนไม่ได้แน่ถ้าเธอต้องเป็นแบบนั้น ผมยังอยากเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธออยู่ เพราะงั้นผมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้กับเธอหรอก

"ผม..." เจโฮปส่งเสียงขึ้นมาค่อยๆ

"ผมเข้าใจแล้วครับรุ่นพี่" ไม่ใช่แค่เจโฮปที่เข้าใจแต่ผมว่าพวกผมทุกคนในนี้ต่างเข้าใจเหมือนกัน ก็ได้ครับ งั้นพวกผมจะยอมเป็นซูปเปอร์ฮีโร่กอบกู้ชาวอกาธอนเอาไว้ให้ได้

"ดีมาก!" พี่จียงเขาไปตบไหล่เจโฮป

"ผมวิ่งได้เลยมั๊ยครับ" เจโฮปฮยองแกก็เปลี่ยนอารมณ์เร็วเกิ๊น เมื่อกี้ยังซึมๆ อยู่เลยนะ ดูตอนนี้แกจะฮึกเฮิมกระปรี้กระเปร่าเกินหน้าเกินตาคนอื่นไปแล้ว

"ไปๆๆ เร็ว!" พี่จียงยังพูดไม่จบ เจโฮปฮยองแกก็ติดจรวดไปโน้นแล้ว ในขณะที่พวกผมที่เหลือกำลังจมอยู่กับเรื่องเล่าของรุ่นพี่แกอยู่

"เลิกซึม! เลิกเหม่อ! แล้วลุกขึ้นซะ ฉันยังมีอะไรต้องสอนพวกนายอีกเยอะนะ"

"ครับผม!" เมมเบอร์ที่เหลือรีบลุกขึ้นจัดแถวเรียงหน้ากระดานอีกครั้ง

"จีมิน"

"ครับ" ผมตอบรับคำของรุ่นพี่

"สอนพวกเขาเหมือนกับที่มิโนสอนนาย" หา! เจองานช้างแล้วผม ผมทำหน้างงๆ ตื่นๆ เหมือนคนไม่รู้เรื่องรู้ราว

"ทำไม" พี่จียงถามขึ้นเมื่อเห็นผมทำหน้าไม่มั่นใจ

"ทำไม่ได้เหรอ" พี่แกถามอีกครั้ง

"ได้ครับ!" ตอบว่าได้ก่อนแล้วกันครับ ขอไปตายเอาดาบหน้าแล้วกัน

"งั้นก็เริ่มเลย" พี่จียงสั่งผม 'เริ่มก็ได้ๆ' ผมยืนระลึกชาติรื้อฟื้นความจำจากการฟื้นส่วนตัวอยู่สักพัก 'เอาวะ!'

"เอาล่ะ! พวกฮยองดูผมนะ ท่าแรก..." แล้วผมก็เริ่มสอนจากท่าที่ผมพอๆ จำได้ สอนถูกมันก็ดีไปครับ แต่เมื่อไหร่ที่ผิดล่ะก็...


ป้าบ!


'ฮึบ!' นี่แค่ผมก้มตัวผิดทางยังโดนฟาดเกือบหลังหักแน่ะ

"ฮ่าๆๆ" แล้วพวกฮยองของผมก็ไม่ได้เห็นใจกันเลย

"ตวัดดาบ โอ้ย!"


แกร๊ง!


พี่แกตีข้อมือผมจนดาบหลุดมือเลยครับ ฮือ! ผมโดนทำร้าย ผมจะฟ้องเจนนี่จริงๆ แล้วนะ

"ตวัดดาบมันต้องทำให้ไว ให้คม ไม่ใช่รำกระบี่กระบองจะได้อ้อยอิ่งขนาดนี้" ผมได้แต่มองหน้าดุๆ ของแก ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่าทำไมพี่แกไม่มาสอนเองนะ ให้คนรู้น้อยมาสอนคนไม่รู้แบบนี้มันจะได้อะไรครับ

"สอนต่อสิ" ผมกำลังจะก้มหยิบดาบ แต่พี่แกยื่นดาบในมือมาให้ก่อน 'ฮึ! ตบหัวแล้วลูบหลังนี่น่า' แล้วผมก็รับมันมาอย่างเต็มใจพร้อมเก็บอาการปลื้มปริ่มเอาไว้ ก็นี่ดาบรุ่นพี่จียงเลยนะเว้ย

"ขอบคุณครับ" ผมตีหน้าเข้ม เดี๋ยวเผลอยิ้มดีใจก็กลัวว่ารุ่นพี่จะหาว่าผมดี๊ด๊าเกินเหตุ

"ต่อเลยนะพวกฮยอง"



V talk...


"ข้าว น้ำ ขอให้กูด้วย" เจโฮปวิ่งโซซัดโซเซร้องคร่ำครวญมาแต่ไกล พวกผมก็สงสารน่ะ แต่ความสมน้ำหน้ามันเยอะกว่าหน่อยนึง

"ขอที่ว่างให้กูด้วยครับ" เจโฮปวิ่งถลามานั่งลงที่ข้างๆ ผม

"ข้าวกับน้ำกูล่ะ" แกไปอดตายมาจากไหนครับเนี่ย

"นี้ไงฮยอง" ผมยื่นข้าวกับน้ำที่เก็บไว้ไปให้ 

"เอ้าๆๆ ใจเย็นมึงใจเย็น" แรปมอนบอกเจโฮป ท่าทางฮยองแกจะเหนื่อยหนัก 

"ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็ติดค่อยตายห่า" ชูก้าว่า

"โหยฮยอง ฮยองไม่เจออย่างผม แคกๆๆ น้ำๆๆ แคกๆๆ เปิดน้ำๆ" ฮยองแกจะรีบไปไหนของแก

"เอ้าๆๆ" ผมรีบเปิดน้ำส่งให้เจโฮป เกือบสำลักข้าวตายแล้วมั๊ยล่ะ

"อึกๆๆๆ" 

"มึงกินดีๆ ดิ่" จินฮยองพูดหลังเห็นเจโฮปรีบดื่มน้ำจนหล่นปากออกมา

"โหยฮยอง" พี่แกจะไม่กลืนน้ำให้มันหมดก่อนเลยเหรอครับ ไหลออกมาเป็นทางเชียว

"พวกฮยอง ไม่เจอแบบผมจะไปเข้าใจอะไร ฟันมาตั้งครึ่งวันแล้ว ยังได้ไม้ถึงฟุตเลยมั้ง ไม้อย่างแข็ง ฟันจนมือพองหมดแล้วนิ่" แล้วเจโฮปก็โชว์หลักฐานความรันทนให้พวกผมดู

"ชีวิตกูน่าสงสารขนาดไหน เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่กูยังไม่เคยต้องเจออะไรแบบนี้เลย" ไปแล้วครับสมงสมองฮยองผม

"โดนโขลกสับ ทรมารทรกรรม กูไม่ใช่พจมานนะเว้ย" ผมว่าฮยองแกต้องไปพักบ้างแล้วล่ะ ตอนนี้แกอาจจะเมาแดดอยู่ก็เป็นได้

"ถ้ากูกลับไปได้นะ กูจะไปฟ้องผู้จัดการ ไปฟ้องบอส ฮือๆ กูจะไปฟ้องอาร์มี่ ฮือๆ อือ! อือ!" จีมินคงรำคาญก็เลยยัดลูกแอปเปิ้ลทั้งลูกเข้าปากฮยองแกไปเต็มๆ

"จีมิน! มึงทำห่าอะไรนิ" เจโฮปรีบหยิบแอปเปิ้ลออกจากปากแล้วโวยวาย

"ก็ฮยองโวยวายเป็นเด็กไปได้"

"ก็กูไม่ใช่คนสนิทเหมือนมึงนิ" อันนี้ฮยองแกก็พูดถูกนะ

"พูดมาก กินๆ ไปเลยฮยอง" จีมินว่าแล้วยัดช้อนเข้าปากเจโฮปอีกครั้ง

"ยัดเข้ามาๆ มึงเห็นปากกูเป็นตู้รับบริจาคหรือไง เดี๋ยวกูกินเอง" แล้วฮยองแกก็กลับไปตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอีกครั้ง 'สงบซักที'

"เอ่อ!" 

"เฮ้ย!" ตกใจหมดเลยครับ

"อะไรของมึงแรปมอน" จินถามขึ้น

"พูดถึงเรื่องผู้จัดการ เรื่องบอส พวกแกจะรู้เปล่าวะว่าเราหายตัวไป" ที่แรปมอนพูดก็ถูกนะครับ เพราะเราไม่ได้ทิ้งโน้ตบอกอะไรใครไว้เลยก่อนจะมาที่นี่

"เอ่อ นั่นดิฮยอง" ผมว่า

"เรื่องนั่นไม่ต้องเป็นห่วงคะ" เจนนี่เดินเข้ามาพร้อมกับจีซูและโรเซ่

"เพราะพ่อฉันจัดการให้หมดแล้ว" อะไรที่ลุงลักซ์จัดการให้มันจะไว้ใจได้จริงๆ เหรอครับ

"จัดการยังไงเหรอ" จีมินถามขึ้น

"อ่ะ" จีซูยื่นหนังสือบันเทิงฉบับหนึ่งมาให้พวกผมครับ ซึ่งหน้าหนึ่งก็มีรูปของพวกผม 7 คนปรากฏอยู่ด้วย แต่ไม่รู้ว่าไปงานอะไรกัน 'ชุดไม่คุ้นเลยแฮะ' ผมเคยใส่ชุดนี้ด้วยเหรอ

"รูปพวกฉันไม่ใช่เหรอ" ชูก้าถาม

"ใช่ค่ะ รูปพวกพี่...ที่ไม่ใช่พวกพี่" จีซูว่า 

'อะไรวะ' รูปพวกผมแต่ไม่ใช่พวกผม เอ๋อแดกกันไปเลยครับ พวกผมงงกันไปหมด หน้าพวกผมคงมีเครื่องหมายคำถามขึ้นจนจีซูต้องเฉลยคำตอบเอง

"ดูวันที่สิคะ" พวกผมก้มดูวันที่ในหนังสือพิมพ์ 

"วันนี้?" วันนี้...พวกผมนั่งหัวโด่อยู่นี่กันนะ

"ไม่ต้องงงกันคะ ดูนี่นะ" โรเซ่พูด แล้วเธอก็...o_O หน้าของพวกผมในตอนนี้

"อึ้งๆ อึ้งกันไปเลย แต่ว่า..." โรเซ่ว่า ยอมรับครับว่าตอนแรกพวกผมอึ้งกันจริงๆ แต่ตอนนี้

"ฮึ" มันเริ่มมีคนกลั้นไว้ไม่อยู่แล้วครับ

"ทำไมฉันดูตัวเตี้ยๆ แถมเสียงมันแหลมอย่างนี้ล่ะ จิ๊บๆ เสียงไรอะ จิ๊บๆ งือ~ อย่าบอกนะ" เธอคงเริ่มรู้ตัวแล้วล่ะครับ

"ฮ่าๆๆ" กลั้นไม่อยู่กันแล้วครับ

"ออนนี่! ฝีมือพวกพี่ใช่มั๊ยเนี่ย! จิ๊บๆ ฮือ~ จิ๊บ" ยัยลูกเจี๊ยบตัวน้อยตีปีกกระโดดหยองหยอยไปมาอยู่ต่อหน้าพวกผม 

"ไม่ใช่ฝีมือพวกฉันนะ" เจนนี่ว่า

"ถ้าไม่ใช่พวกพี่แล้วใครล่ะ! จิ๊บๆๆ โอ่ย! จิ๊บๆๆ" เธอโวยวาย กลายเป็นลูกเจี๊ยบแบบนี้ก็ดีครับ ดูน่ารักขึ้นเยอะเลย 

"ฉันเองแหละ" มิโนเดินเข้ามาหาพวกผม

"หือ! จิ๊บๆ" ลูกเจี๊ยบโรเซ่ใช่ปากเขี่ยๆ จิกๆ ปีกข้างขวาตัวเอง ผมเพิ่งสังเกตว่ามันมีแหวนเล็กๆ สวมอยู่ที่ปีกด้วย เธอจิกแหวนไปมาจนแหวนหลุดออกในที่สุดร่างเดิมก็กลับคืนมา

"อ้าว ไม่เป็นยัยเจี๊ยบต่อแล้วล่ะ" มิโนแซวโรเซ่ 

ผมว่าสองคนนี้ดูสนิทกันเกินไปนะบางที จิกกัดกันตลอด ถึงผมจะชอบจิกกัดกับยัยนี้เหมือนกันแต่ไม่เห็นเธออยากจะสนิทด้วยเลย 'กูจะน้อยใจทำไมเนี่ย' ผมว่าช่วงนี้ผมคงนอนน้อยไม่ก็หัวไปกระแทกอะไรมาแน่ ผมว่าความคิดผมมันผิดปกติไปนะ

"เงียบไปเลยพี่อะ มาแอบเปลี่ยนตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย" โรเซ่ว่า แล้วก้มลงหยิบแหวนที่ทำตกไว้ มันเป็นแหวนสีทองวงไม่ใหญ่มากหัวแหวนเป็นเหมือนเพชรทรงพีระมิดข้างในมีอะไรไม่รู้ครับเป็นสีแดง หรือว่าจะซ้อนทับทิมไว้อีกชั้น แต่พิเศษคือหัวแหวนมันเปิดได้ครับ ผมเห็นโรเซ่เปิดหัวแหวนออกแล้วสลัดของสีแดงที่ผมเคยบอกว่ามันคือทับทิมทิ้งไป แต่มันไม่ใช่ทับทิมน่ะสิ แล้วผมก็ได้คำตอบว่ามันคืออะไร

"กว่าฉันจะไปขโมยเลือดซักหยกจากคลังเลือดของปู่ไบรอคได้" เธอว่า

"อย่าบอกนะว่า..." แรปมอนผู้ที่ดูจะหัวไวกว่าคนอื่นเอ่ยขึ้นมา แล้วพี่แกก็หยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นขึ้นไปดูอีกรอบ

"แชยอง! ส่งแหวนมาซิ" โรเซ่ส่งแว่นให้แรปมอน อะไรของฮยองแก ผมงงไปหมดแล้วน่ะ ตกลงแกรู้อะไร

"เฮ้ย! จริงดิ! ไอ้แหวนนี้มันทำแบบนี้ได้จริงๆ เหรอ" ฮยองแกพูดเรื่องอะไรของแกล่ะครับ

"อะไรของมึง" เจโฮปว่า

"พวกมึงดูแหวนนี้" แรปมอนชูแหวนให้พวกผมดู 

"ดูแล้วไงฮยอง" ผมถามอย่างงงๆ 


ป้าบ!


"ตีหัวผมทำไมนิ่" จู่ๆ ฮยองแกก็ม้วนหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นแล้วเอามาฟาดหัวผมเต็ม ก่อนจะคลี่ออกให้เราดูอีกครั้ง

"มึงดูที่นิ้วของพวกเราเจ็ดคน" พวกผมต่างมุงดูที่รูปนั่น

"เห็นเหมือนที่กูเห็นยัง" ที่นิ้วของพวกผมในรูปเหรอ มันมี...

"แหวนนี้!" พวกผมพูดขึ้นมาพร้อมกัน

"แสดงว่า..." จินฮยองหันไปหาพวกสาวๆ กับมิโน

"ใช่คะ" เจนนี่เป็นคนตอบ

"โห! สุดยอดอะ" เจโฮปว่า

"แต่ว่า...นิสัยของพวกเขาจะเหมือนพวกเราจริงๆ เหรอ" จีมินถาม

"ลักษณะภายนอก เช่น รูปร่าง หน้าตา เสียง อะไรพวกนี้นะใช่ แต่พวกนิสัยกับบุคลิกบางอย่างก็อาจจะแตกต่างกันนิดนึง" จีซูว่า

"แต่พวกพี่ร้องเต้นกันหนักมากเลยนะ พวกเขาจะทำได้จริงเหรอ" จินสงสัย อันนี้ผมเห็นด้วย โชว์แต่ละทีก็หอบหนักอยู่เหมือนกันนะ

"เชื่อมือวงโคฟของพ่อฉันเถอะคะ" เจนนี่ว่า

"ฮะ!" ตกลงที่ลุงลักซ์แกเคยพูดไว้นี่เป็นเรื่องจริงเหรอครับ แกมีวงโคฟเป็นของแกด้วย หนึ่งในเจ็ดที่อยู่ในนั้นคงไม่มีแกด้วยนะ

"พวกเขาถูกฝึกมาเป็นอย่างดีแล้ว เพราะงั้นก็ไม่ต้องห่วงกันไป โอเคนะคะ" เจนนี่ย้ำให้ความมั่นใจ

"ถ้าว่างั้นก็โอเคก็ได้" แรปมอนว่า

"อ้าว! ยัยลิซ นึกว่าอยู่กับยายแคสเปียร์ แล้วไมมาคนเดียวล่ะ" มิโนทักเมื่อเห็นลิซ่าเดินหน้าหงอยเข้ามา

"ก็อยู่กับยายนั่นแหละคะ แต่ว่ามาตามหาคน จองกุกมานี่หรือเปล่าคะ" เธอว่า

"มีไรอะ ทะเลาะอะไรกันมา" จีซูถาม ลิซ่าหน้าจ๋อยมากครับ สองคนนี้มันงอนกันไปงอนกันมาตลอด เมื่อวานลิซ่างอน วันนี้ไอ้กุกมางอนซะงั้น มันหาเรื่องมางอนกันได้ยังไงทุกวันนะ

"เรื่องมันยาวน่ะคะ แต่เขาไม่ได้มาที่นี่ใช่มั๊ยคะ" ลิซ่าถามอีกครั้ง

"ไม่นะ" ผมตอบ

"ถ้างั้นฉันขอตัวดีกว่า" ลิซ่าว่าแล้วหันหลังเดินออกไปเลย 

"จะไปแล้วดิ!" โรเซ่ร้องตาม แล้วลิซ่าก็โบกมือเป็นคำตอบก่อนจะวิ่งหายไป

"เด็กน้อเด็ก...เอาล่ะ! กินอิ่มกันยัง" มิโนว่า

"ถ้าอิ่มแล้วก็ลุกขึ้น เตรียมตัวฝึกรอบบ่ายกัน รับรองสนุกสนาน" ตั้งแต่ฝึกรอบเช้ามามันมีช่วงไหนที่สนุกสนานบ้างครับ ไม่มีเลย! ขึ้นชื่อว่าการฝึก นอกจากความเหนื่อยผมก็ไม่รู้สึกถึงอารมณ์อื่นแล้วล่ะ

"แอคทีปกันหน่อยๆ เอ้า! ลุกๆ" มิโนปรบมือกระตุ้นพวกผม 'ยังกะครูพละ'

"ใครแพ้การฝึกคู่รอบบ่าย คืนนี้ได้เจอของจริงแน่" ฝึกคู่? ของจริง? คืนนี้? 

'อะไรอีกวะ วันนี้มันจะไม่จบง่ายๆ ใช่มั๊ยเนี่ย!'



.........จบ PART 71.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #998 -wa-ya- (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:35
    พี่จีโหดแต่แอบมุ้งมิ้งกับจีมิน ยอมรับเป็นว่าที่น้องเขยแล้วใช่มั้ย
    #998
    0
  2. #872 Grace_cy (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 20:52
    คิดถึงนะไรท์ ~ สู้ๆ นะ รออยู่ค่า ^^
    #872
    0
  3. #871 KesineeChumsri (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 15:09
    รอค่า หายไปหลายวัน คิดถึงมากก
    #871
    0
  4. #870 MOJIISMYTUBETH (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 14:53
    คถ. มากกกกกกก ต่อน้าาา
    #870
    0
  5. #869 allymary (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 11:45
    สงสารเจโฮป 555ชอบๆสนุกดีคะ
    #869
    0
  6. #868 KaMini_lover (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:09
    คึดฮอดไรท์ที่สู้ดดดดดดดดดดดดเลย สู้ๆนะไรท์ 
    #868
    0
  7. #867 opaoo9 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 14:10
    คิดถึงไรท์มากกกก
    มาต่อนะค้ะ//สู้ๆค่าาาาา
    #867
    0
  8. #866 Lizkookkkkk (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 08:40
    สู้ๆนะคะไรท์มาต่อไวๆนะคะ
    #866
    0
  9. #865 -----t----- (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 07:53
    มาบ่อยๆเถอะค่ะTT
    #865
    0
  10. #864 Mmm (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 07:17
    คิดถึงไรท์

    กุกกี้มีไรก็พูดกันนะT.T

    เจี๊ยบแชงต้องน่ารักมากๆแน่เลยค่ะ อยากได้><
    #864
    0
  11. #862 bimmin11 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 23:21
    คิดถึงไรท์มากเลยยย หายไปไหนมาาาาา????????????
    #862
    0