Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 75 : PART 69 : สะดุด(รัก?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...

 

"อากาศดีจัง" ผมยืนสูดอากาศอยู่ระเบียงห้อง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟไว้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบทำให้ผมรู้สึกสดชื่น และยิ่งสดชื่นกว่าเดิมเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยมาจากด้านหลัง

"ที่รัก อรุณสวัสดิ์ค่ะ" ผู้หญิงที่เรียกผมว่าที่รักสวมกอดผมจากทางด้านหลัง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" ผมหันหน้าไปบอกเธอ ส่งยิ้มและจุ้บไปที่หน้าผากของเธอหนึ่งที

"หลับสบายมั๊ยคะ" เธอถามผม

"แน่นอนอยู่แล้ว เพราะผมมีคุณนิ่ แชยองงี่" โรเซ่ยิ้มบางๆ ก่อนจะใช้นิ้วหยิกแก้มผม

"ปากหวานจัง"

"ก็หวานแค่กับคุณแหละ" 

"อุแว๊ อุแว๊ อุแว๊!" เสียงร้องดังมาจากในบ้าน

"ยัยตัวเล็กงอแงอีกแล้ว ไปดูแกกันเถอะ" ผมว่าแล้วโอบเอวโรเซ่ให้เดินไปด้วยกัน ระหว่างทางเดิน ผมเห็นเงาสะท้อนของผมในกระจก ผมเหมือนชายวัยกลางคนมากกว่าจะเป็นเด็กหนุ่มนะ เวลามันผ่านไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

 

 

"ตาแก่!" เสียงดังมาจากในบ้าน แล้วผมมานั่งทำอะไรที่หลังบ้านล่ะเนี่ย เมื่อกี้ยังอยู่ที่ระเบียงอยู่เลยไม่ใช่เหรอ แต่ในที่สุดผมก็ได้คำตอบเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือ ที่แท้ผมกำลังซักผ้าให้คุณแม่บ้านอยู่นี่เอง เสื้อผ้าเต็มกะละมังเลยครับ ผมว่าเหมือนผมซักมานานแล้วนะ สังเกตจากมือที่เริ่มเหี่ยว

"ตาแก่!" รู้สึกเหมือนภัยกำลังมาถึงตัวเลยครับ

"ตาแก่!" เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วด้วย

"จ้า! เมียจ๋า!" ผมตะโกนกลับไป ผ่านไปไม่นานสรรพนามเราเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ

"ตาแก่" โรเซ่ยืนเท้าสะเอวอยู่ที่ประตูหลังบ้าน

"ว่าไงจ้ะ" ผมถาม หน้ามุ่ยแบบนี้ไปหงุดหงิดอะไรมาล่ะ

"จานชามยังเต็มอ่างอยู่เลยนะ ทำไมไม่รู้จักล้างฮะ!" โธ่แม่คุ๊ณ ขนาดผ้ายังซักไม่เสร็จเลยจะเอาเวลาที่ไหนไปล้าง แล้วทำไมไม่รู้จักทำเองบ้างนะ

"จ้ะๆ เดี๋ยวพ่อไป" พ่อบ้านสมัยนี้มันต้องแบบผมนี้แหละถึงจะอยู่รอด

"ตัดหญ้าสวนหน้าบ้านด้วยนะ" แล้วเธอก็เดินกลับเข้าบ้านไป ชีวิตพ่อบ้านของผม T_T

 

 

"พ่อคะ" เด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างผมเอ่ยขึ้น

"หนูตื่นเต้นจังคะ" เธอหันมาถามผม ใช่ครับ เธอเป็นลูกสาวผมเอง เธอสวมชุดเจ้าสาวแสนสวย มือซ้ายถือช่อดอกไม้ แขนขวาก็ข้องแขนซ้ายผมไว้ เราสองคนยืนอยู่หน้าประตูโบสถ์

"พ่อคะ" 

"ว่าไงลูก"

"ตอนที่พ่อแต่งงานกับแม่ พ่อตื่นเต้นมากมั๊ยคะ" แปลกที่ผมจำความรู้สึกเรื่องวันแต่งงานของผมไม่ได้เลย

"ก็คงตื่นเต้นมากล่ะมั้ง" ผมว่า

"แล้วพ่อทำยังไงคะ" ผมจำเรื่องวันแต่งงานของผมไม่ได้จริงๆ นะ แต่ปกติทุกครั้งที่ผมตื่นเต้นเพราะเธอคนนั้น ผมจะชอบหนีเธอตลอดเพื่อระงับอารมณ์นั้น แต่นี่มันวันแต่งงานไม่ใช่เหรอครับ ผมคงไม่บอกลูกผมให้หนีงานแต่งเพราะตื่นเต้นเกินเหตุหรอกนะ

"พ่อแค่เปลี่ยนความตื่นเต้นให้เป็นความกล้าเท่านั้นเอง ถ้าเราต้องการที่จะอยู่เป็นคนข้างกายเขาจริงๆ สิ่งหนึ่งที่ลูกต้องมี คือความกล้า ลูกกล้าที่จะเสี่ยงไปพร้อมกลับเขาหรือเปล่า"

"กล้าสิคะ"

"งั้นลูกก็แค่เดินเข้าไป แล้วยืนยันกับเขาอย่างกล้าหาญ ลูกสาวพ่อทำได้อยู่แล้ว" ผมส่งยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู

"ค่ะพ่อ"

 

แอ๊ด!

 

ประตูโบสถ์เปิดออก เผยให้เห็นชายคนนึงยืนเด่นที่ปลายทางเดิน ลูกสาวผมคงตื่นเต้นมากเพราะมือที่ข้องแขนผมอยู่ดูสั่นไปหมด จนผมต้องกุมมือเธอไว้

"ยิ้มหน่อยสิลูก"

"ค่ะ" แล้วเธอก็ยิ้มออกมาทั้งที่ปากสั่น

"ทีนี่" ผมเอ่ย

"เดินไปพร้อมกับพ่อนะ" ผมว่าแล้วพาเธอเดินไปตามทางเดินกลางโบสถ์ ผมเห็นโรเซ่นั่งอยู่แถวหน้าซ้ายมือของพวกเรา เธอหันมาโบกมือให้เราสองคน ผมจึงส่งยิ้มกลับไปให้ ตอนนี้ผมพาลูกผมเดินมาถึงหน้าของผู้ชายคนนั้นแล้ว รู้สึกโหวงๆ ยังไงไม่รู้ครับ แต่อย่างว่า คงมีสักวันที่ต้องเกิดเรื่องแบบนี้

"พ่อขอฝากลูกพ่อด้วยนะ" ผมบอกผู้ชายคนนั้น

"ครับคุณพ่อ" เขาว่า ผมหันไปกอดลูกสาวผมหนึ่งครั้ง

"พ่อรักหนูนะ"

"หนูก็รักพ่อคะ คุณแม่ด้วย" เธอว่าจบ ผมจึงส่งตัวเธอให้กับเจ้าบ่าว แล้วเดินไปนั่งที่ว่างข้างๆ กับโรเซ่

"คุณจะรับชายคนนี้เป็นสามีของคุณหรือไม่" บาทหลวงถามลูกสาวผม

"รับค่ะ" เสียงโรเซ่ดังค่อยๆ อยู่ข้างๆ ตัวผม แน่นอนว่าลูกสาวผมก็ตอบว่ารับเหมือนกัน โรเซ่มองดูสองคนนั้นอย่างมีความสุข ผมจึงพลอยยิ้มตามไปด้วย แล้วจู่ๆ น้ำตาเธอก็ไหลออกมาเพราะความปิติ

"วันนี้วันดี ไม่ร้องไห้สิคุณ" ผมบอกเธอ

"ก็ฉันดีใจนี่น่า" เธอหันมาหาผม ถึงหน้าตาเธอจะดูแก่เกินวัยที่จะมางอแงแบบนี้แล้ว แต่เธอก็ยังน่ารักเสมอไม่เปลี่ยนแปลง ผมจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้เธอ แล้วกุมมือของเธอไว้

"หยุดงอแงได้แล้วยายแก่ เดี๋ยวลูกก็กังวลหรอก" แล้วเธอก็หันไปส่งยิ้มให้ลูกสาว

"พวกเขาเหมือนเราเลยเนาะ คงตื่นเต้นเหมือนวันที่เราแต่งงานกัน" เหมือนวันที่เราแต่งงานกันเหรอ ผมมองไปที่คู่บ่าวสาว ตอนนั้นผมตื่นเต้นขนาดไหนนะ ผมแต่งตัวยังไง แล้วโรเซ่สวยขนาดไหน ผมอยากรู้จริงๆ นะ แต่ผมดันจำไม่ได้น่ะสิ และเหมือนคนข้างๆ จะสังเกตเห็นซะด้วย

"นี่...คงไม่ได้ลืมวันแต่งงานเรานะ" ผมยิ้มเจื้อนๆ ไปให้เธอ

"คนมันแก่แล้วนิจ้ะ"

 

ฉิ้ง!

 

o_O เธอไปเอาถาดใบใหญ่มหึมานี้มาจากไหนล่ะเนี่ย เมื่อกี้ยังไม่เห็นมีเลย

"ตาแก่!"

 

ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!

 

"ยอมแล้วจ้า ยอมแล้ว ยายแก่พอเถอะ! พอที!" ผมสะดุ้งลุกตื่นขึ้น แล้วเอามือลูบหัว 

"ไม่เจ็บนี่หว่า นี่มึงฝันเหรอวะไอ้วี" ผมบอกตัวเอง นี่ผมคงบ้าไม่ก็ไม่สบายหนักแน่ๆ ถึงฝันเห็นยัยโรเซ่

"วุๆๆๆ" ผมส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดที่มี

"ไร้สาระว่ะมึง" ผมว่าแล้วกำลังจะทิ้งตัวลงนอนต่อ แต่ว่า...ทำไมห้องมันดูวังเวงแปลกๆ นะ

"จีมิน" ผ้าปูเตียงถูกจัดเข้าที่ไว้อย่างดี มันไปไหนของมันครับ

"จองกุก" ผมเรียกไอ้มักเน่ แต่มันไม่ตอบรับผม ผมจึงหันหน้าไปทางเตียงมัน สองคนนี้มันนัดกันหรือเปล่าครับ หายไปทั้งคู่เลย

"หายไปไหนกันวะ" ผมว่า แต่ช่างมันเถอะ ผมนอนต่อดีกว่า ว่าแล้วผมก็ทิ้งตัวลงนอน แต่ทันทีที่หัวถึงหมอน

"เฮ้ย! เชี่ยแล้วกู!" ผมรีบลุกออกจากเตียงแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ไม่ให้รีบได้ไงครับ ก็รุ่นพี่จียงแกนัดเราไว้นี่น่า

"จะไปกันไม่คิดจะปลุกกูเลย" ผมบ่นให้ไอ้สองตัวนั้นในขณะที่กำลังจัดการตัวเองอยู่ ผมรีบอาบน้ำแปรงฟัน จริงๆ เรียกว่าวิ่งผ่านน้ำดีกว่า ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีก็เสร็จแล้ว และใช้เวลาแต่งตัวอีก 5 นาที

"สายแล้วๆ" ผมรีบวิ่งออกมาที่ประตูทั้งๆ ที่ใส่รองเท้ายังไม่เสร็จดี แล้วรีบวิ่งแจ้นไปห้องของพวกฮยองคนอื่น

 

ก๊อกๆๆ

 

"จินฮยอง ชูก้าฮยอง"

 

ก๊อกๆๆ

 

"จินฮยอง ชูก้าฮยอง" ตะโกนแล้วแต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลยครับ อย่าบอกว่าพวกฮยองสองคนนี้ก็ไปกันแล้ว ตายๆๆ แล้วถ้าพวกแรปมอนกับเจโฮปก็ไปแล้วเหมือนกัน ผมจะทำยังไงเนี่ย ภาพการประลองเมื่อวานยังติดตาผมอยู่เลย ผมจึงรีบเดินไปเคาะอีกห้องเพื่อเช็คความแน่ใจ

 

ก๊อกๆๆ

 

"ขอล่ะอย่าเพิ่งไปกันนะ" ผมบอกตัวเอง

"..." แต่มันเงียบอะ

 

ก๊อกๆๆ

 

"ฮยอง" ครั้งนี้ผมลองเรียกไปด้วย

"..." ขออีกครั้งแล้วกัน

"พวกฮยอง!" ตะโกนเรียกซะเลย

"เอ่อ!" โล่งไปที

"เคาะอยู่นั่นแหละ" เสียงเจโฮปลอดมาจากในห้อง

"ฮยองเสร็จกันยัง" ผมถามไป

"แป๊บๆ" แรปมอนตอบกลับ ผมค่อบสบายใจหน่อยที่ยังโชคดีมีเพื่อนไปด้วย พอโล่งใจผมก็รีบใส่รองเท้าให้ดีและผูกสายรองเท้าให้แน่นขึ้น เมื่อเรียบร้อยผมก็ลุกขึ้นยื่นอีกครั้ง แต่ว่า...ยัยตัวปัญหามาโน้นแล้วครับ เธอเดินมาทางนี้และชะงักไปสักครู่ตอนที่เห็นผม ก่อนจะเดินต่อมา ทำไมผมต้องรู้สึกเกร็งไม่เป็นตัวของตัวเองขนาดนี้นะ 'ไม่ได้ๆ ทำตัวปกติซิมึง' ผมคิด อย่างน้อยก็น่าจะทักเธอซักหน่อย

"ไง" ทักเธอว่าไงเนี่ยนะ 'เป็นคำทักที่ดีมากไอ้วี' ผมล่ะอยากจะหนีจากตรงนี้จริงๆ

"อือ ไง" เธอเอ่ย

"อือ" ผมตอบ นี่ยังถือเป็นบทสนทนาได้มั๊ย จากนั้นบรรยากาศก็เข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง 'นี่มันโคตรไม่ปกติเลยมึง' ผมควรทำอะไรซักอย่างนะก่อนที่เธอจะเดินผ่านไป

"จะไปสนามประลองเหรอ" ผมตัดสินใจถามออกไป

"อือ" ทำไมเธอตอบสั้นแบบนี้นะ หรือผมถามเพราะผมถามเป็นคำถามปลายปิดเอง เอาใหม่ๆ

"แล้วคนอื่นๆ ล่ะ"

"คงไปกันแล้วมั้ง" หลังจากที่โรเซ่ตอบ ก็เหมือนเราจะยืนใช้ความคิดกันทั้งคู่ แถมไม่ยอมมองหน้ากันอีกต่างหาก แต่เหมือนโรเซ่จะคิดไวกว่าผม เพราะเธอกำลังเดินผ่านผมไปแล้ว

"นี่!" ผมเรียกเธอไว้ โรเซ่หันมาหาผมอีกครั้ง และมองผมด้วยแว่วตาสงสัย

"ไปด้วยกันมั๊ย คือ...แค่รอพวกฮยองแกก่อน" ผมควรจะปล่อยเธอไปซิ ไม่ใช่ยื้อเธอไว้แบบนี้ ผมเห็นสีหน้าแปลกใจของโรเซ่และเธอกำลังใช้ความคิดอีกครั้ง แถวนี้มีซอกตรงไหนให้ผมไปหลบมั๊ยครับ แล้วทำไมผมต้องคาดหวังกับคำตอบเธอด้วยนะ

"เอ่อ...มันคงไม่ดีเท่าไหร่มั้ง ถ้า...ถ้าฉันเดินไปกับผู้ชายตั้งสามคน" แล้วทำไมผมต้องรู้สึกผิดหวังกับคำตอบของเธอด้วย

"อ่อ ถ้างั้น...ไว้เจอกัน" ไว้เจอกันอะไรล่ะครับ 'มึงคิดก่อนพูดจะได้มั๊ยครับไอ้คุณวี' ผมด่าตัวเองในใจ

"อือ" แล้วโรเซ่ก็ก้าวเท้าจะเดินอีกครั้ง แต่...

"แชยอง!" ออกมากันได้ถูกเวลาจริงๆ ฮยองสองคนนี่ อย่างน้อยพวกแกก็มาแก้สถานการณ์อันแสนอึดอัดนี้ไว้แหละนะ

"อ้าวพี่นัมจุน พี่เจโฮป สวัสดีค่ะ" โรเซ่ว่าแล้วโค้งให้ทั้งสองคน

"จะไปสนามประลองเหรอ" แรปมอนถาม โรเซ่พยักหน้าตอบ

"งั้นดีเลย เราก็ไปด้วยกันพอดี" เจโฮปว่า 'ดีห่าไรล่ะ เมื่อกี้เธอเพิ่งปฏิเสธผมนะ'

"มั๊ยแกทำหน้าคิดยากแบบนั้นแชยอง" แรปมอนถามโรเซ่อีกครั้ง หลังจากที่เห็นเธอกำลังใช้ความคิดอยู่ ผมว่าวันนี้เธอคิดเยอะไปนะ

"เปล่านิคะ จะไปกันได้หรือยังคะ" เอ้า! เมื่อกี้ยังปฏิเสธผมอยู่เลยนะ กลับคำซะงั้น หรือเพราะเห็นว่าเป็นแรปมอน ทำงี้ผมก็น้อยใจเป็นนะ 'มึงจะน้อยใจทำไม' เอ่อว่ะ! ผมจะน้อยใจทำไมกัน 'ไม่คิดๆๆ' ผมส่ายหัวเพื่อไล่ความคิด แต่ผมลืมไปว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียว

"แล้วมึง ไอ้วี มึงทำห่าอะไร" เจโฮปถามผม

"มันง่วงน่ะฮยองก็เลยส่ายหัวให้ตื่น แล้วจะไปกันได้ยัง ผมว่าสายแล้วนะ"

"เอ่อๆ ไปกัน ไปแชยอง" 

"ค่ะ" แล้วพวกเราก็เดินไปด้วยกัน ผมกับโรเซ่เดินอยู่ขอบสุด โดยมีแรปมอนกับเจโฮปคั่นกลาง มันเหมือนจะปกติแต่ก็ไม่ เพราะตั้งแต่เดินกันมาก็มีแต่ฮยองสองคนนี้ที่คุยกันสนุกสนาน ในขณะที่ผมกับโรเซ่เดินเงียบกันมาตลอดทาง และเหมือนพวกฮยองแกเริ่มจะจับอาการได้

"แปลกเนาะ วันนี้ฝนคงตกหนักแน่ๆ ไอ้มอน" เจโฮปเปิดประเด็น

"ทำไมวะ"

"เอ้า! ก็เหมือนไอ้แสบสองตัวจะลืมเอาปากมาด้วย" เจโฮปว่า แล้วพวกฮยองก็มองผมกับโรเซ่สลับกันไปมา

"เอ่อว่ะ" แรปมอนเอ่ย

"พวกแกสองคนมีอะไรหรือเปล่า" 

"..." ไม่มีใครตอบพี่แกเลยครับ

"ไอ้วี" แกสองคนหันมาคาดคั้นผม ถ้าไม่ตอบเดี๋ยวพวกแกก็ว่ามันผิดปกติ ตอบๆ ไปหน่อยดีกว่า

"เปล่านิฮยอง" ผมตีหน้าซื่อย์เล่าความเท็จตอบกลับ แต่มีเหรอพวกฮยองแกจะเชื่อ

"แชยอง" หันไปเอาคำตอบจากโรเซ่อีกคน

"เปล่านิคะ" 

"หยุ๊ด!" เจโฮปเอ่ยขึ้น พวกเราจึงหยุดเดิน

"หยุดทำไมฮยอง" ผมถาม

"กูจะค้างคาใจแบบนี้ไม่ได้" อะไรของพี่แก

"ทั้งสองคน" เอาแล้วๆ แกจะเริ่มสอบสวนอีกครั้งแล้วสินะ

"ตอบกูมาเดี๋ยวนี้ว่าเมื่อคืนพวกมึงสองคนไปทำอะไรกัน" ผมกับโรเซ่อึ้งกันไปเล็กน้อยกับคำถาม ถึงขั้นต้องหันมามองหน้ากัน แต่พอแค่สายตาเราสบกันเท่านั้นล่ะ เราก็รีบแสร้งไปมองโน้นนี่ทันที 

"และไม่ต้องมาตอบว่าเปล่า พวกกูสองคนดูออก" เจโฮปฮยองก็รู้ดีเหลือเกิน

"สายแล้วนะคะ ให้พี่จียงรอไม่ดีแน่" โรเซ่เอ่ยขึ้น

"เปลี่ยนประเด็น" เจโฮปเริ่มจับผิด

"ฉันไม่ได้เปลี่ยนประเด็นค่ะ แต่มันสายแล้วจริงๆ"

"ไม่รู้แหละ ถ้าพวกแกสองคนไม่ตอบ ฉันกับไอ้มอนก็จะยืนอยู่นี่ไม่ไปไหน ฉะนั้นถ้าพวกแกอยากไปให้ทันเวลา จงตอบคำถามมาซะดีๆ" ผมเห็นโรเซ่ถอนหายใจหนึ่งครั้ง

"นายก็ตอบสิ" เธอโยนมาให้ผมตอบเฉยเลย จากสายตาที่มองมา ผมอ่านมันไม่ออกจริงๆ นะ เธอคงไม่ได้คาดหวังกับคำตอบของผมใช่มั๊ย

"เอ่อ มึงตอบมาดิ่ไอ้วี" แรปมอนเร่งผม 

"ก็ไปช่วยชูก้าฮยองไง"

"แค่นั้นเหรอ" คาดคั้นไปอีก

"ก็เก็บกวาดงานต่อนิดหน่อย"

"แล้วไงอีก" พวกฮยองแกต้องการคำตอบแบบไหนกันแน่

"ก็ไม่แล้วไงไงฮยอง จะถามอะไรนักหนาเนี่ย" พวกฮยองแกหรี่ตามองผมอย่างจับผิด ส่วนโรเซ่ก็ยืนทำหน้านิ่ง ผมอยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่เธอนิ่งเกินไป เกินที่สมองน้อยๆ ของผมจะตีความได้

"ใช่มั๊ยแชยอง"

"คะ เขาว่าไงก็ว่างั้นแหละค่ะ" คำตอบแบบนี้ตีความหมายได้ว่ายังไงนะ ผมชักไม่แน่ใจ 

"แล้วนี่พวกพี่จะไปกันมั๊ยคะ ถ้าไม่ไปฉันไปล่ะนะ" แล้วเธอก็เดินไปเลย

"เอ้า!" แรปมอนอุทาน

"ไอ้วี" แล้วพวกฮยองแกจะหันมาหาผมอีกทำไม

"จะจับผิดอะไรกันอีก บอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรดิฮยอง ผมไม่ได้คิดอะไรกับยัยนั้นซักหน่อย"

"พวกกูก็ยังไม่ได้บอกว่ามึงคิดอะไรเลย" แรปมอนว่า

"แถวบ้านกูเรียกว่าร้อนตัว" เจโฮปเสริม 94line แกเข้ากันดีเหลือเกินนะวันนี้

"ผมไม่ได้ร้อนตัวนะ แต่แค่พวกฮยองอ้าปากผมก็เห็นลิ้นไก่แล้ว หยุดความคิดพิลึกๆ ของพวกฮยองไปเดี๋ยวนี้เลย"

"เหร๊อ"

"เอ่อ เจอกันที่สนามนะฮยอง" รีบชิ่งดีกว่าครับ อยู่กับพวกฮยองแกแล้วประสาทจะแดก

"พวกกูจะทำใจเชื่อๆ มึงแล้วกันนะ" เจโฮปตะโกนไล่หลังมา พวกฮยองแกถนัดนักแหละเรื่องทำให้คนอื่นคิดมากเนี่ย

 

 

Rosé talk...

 

เมื่อกี้นี่มันอะไรกันคะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะหมอนั้น ฉันควรจะเดินผ่านเขามาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่น่าไปหยุดคุยด้วยเลย ทำให้ต้องโดนลากมาเดินด้วยกันแถมยังโดนแรปมอนกับเจโฮปจับผิดอีก

"เฮ้อ"

"เฮ้อ ถอนหายใจแต่เช้าเลยนะยัยพาสต้าของเจ้" พี่จีซูแกมาตั้งแต่ตอนไหนคะเนี่ย

"แถมมาสายด้วย" เจนนี่เดินเข้ามาสมทบ ตอนนี้ที่สนามประลองมีพี่จียงที่ทำหน้าเข้มกับมิโนที่กำลังยืนคุยอะไรกันไม่รู้อยู่ใต้ต้นไม้ไม่ห่างจากเรา แถมมีจีมินยืนอยู่ไม่ห่าง ดูเหมือนจีมินจะกลายเป็นคนใช้ส่วนตัวของพี่จียงจริง แล้วก็ยังมีชูก้ากับจินที่อยู่ที่นี้แล้วและกำลังเดินมาหาพวกฉัน

"อ้าว! ยัยลิซกับจองกุกล่ะคะ" ฉันถาม เพราะพวกเขาสองคนไม่ได้อยู่ที่นี่กันจริงๆ คะ

"สองคนนั้นมีฝึกพิเศษกัยยายแคสเปียร์น่ะ" จีซูตอบ 'อย่างงี้นี้เอง'

"ว่าแต่แกเถอะ ไปทำไรมา ดู..." จีซูว่าแล้วเพ่งมองหน้าฉันอย่างพิจารณา หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ เลยฉัน

"ดูอะไรล่ะคะ ฉันก็โรเซ่คนเดิมนั่นแหละ"

"โรเซ่" จินทักฉัน

"คะรุ่นพี่"

"เดินมาเมื่อกี้เห็นอีก 3 ตัวที่เหลือเปล่า" 

"เดี๋ยวก็คงตามมาคะ"

"โน้นไงมึง" ชูก้าชี้นิ้วไปด้านหลังฉัน สงสัยสามคนนั้นคงมากันถึงแล้ว

"ไอ้วี!" ฉันหันกลับไปดู ทำไมเขาเดินมาคนเดียวล่ะ

"สองคนนั้นล่ะ"

"เดี๋ยวก็คงตามมาฮยอง" ทีแรกเขาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ฉันทางด้านขวาแหละ แต่จู่ๆ เขาก็ค่อยๆ ขยับตัวออกห่างเพื่อเว้นระยะระหว่างเราเอาไว้

"แล้วไอ้กุก กับลิซ่าล่ะ"

"ถามเหมือนโรเซ่เลยนะ สองคนนั้นมีฝึกแยกกับยายแคสเปียร์น่ะ" พอจีซูพูด เขาก็หันมามองฉัน 

"อะไร" ฉันว่า

"เปล่านิ" ไม่มีไรแต่จะจ้องกันทำไม แน่ะ! ยังจ้องไม่เลิกอีก

"เป๊าะ!" จินดีดนิ้วเรียกสติเราสองคน ฉันว่าพวกพี่เขาต้องสงสัยอีกแน่เลย

"มีไรกันเปล่า" จินถาม 'ว่าแล้วเชียว' เพราะหมอนี้แหละชอบทำให้คนอื่นสงสัยอยู่เรื่อย

"เปล่านิ/เปล่าคะ" แล้วทำไมต้องตอบพร้อมฉันด้วยเนี่ย เดี๋ยวก็โดนสอบอีกรอบหรอก

"สวัสดีทุกคน!" เหมือนฟ้ามีตา สวรรค์เป็นใจ

"มาสายนะพวกมึงสองตัว" ชูก้าทักแรปมอนกับเจโฮป

"5 นาทีเองฮยอง รุ่นพี่แกคงไม่ซีหรอก" เจโฮปว่า

"พวกพี่มองโลกในแง่ดีจังนะคะ" เจนนี่ประชด พวกพี่เขารู้จักพี่จียงน้อยไปซะแล้ว

"อะแฮ่ม!" เสียงจีมินกระแอ่มขึ้นมา

"มาครบกันแล้วนะครับ" เขาว่า

"อือ" เจนนี่เป็นคนตอบ แล้วจีมินก็อมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพูดต่อ 'มี something' ฉันคิด

"ช่วยจัดแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง บังทันอยู่ฝั่งขวามึงผม ส่วนแบล็กพลิงค์อยู่ฝั่งซ้ายนะครับ" แล้วคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินไปตามคำสั่ง แต่ทำไมนายวีไม่เดินไปล่ะ แล้วฉันจะยืนนิ่งทำไม 'ไปเข้าแถว' ฉันบอกตัวเองพลางก้าวเท้าจะออกเดิน แต่...

"หึ!" นายวีก็ดันก้าวออกมาพร้อมกัน เกือบจะชนกันอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่ใช่ว่าเราต้องเดินสวนกันคงไม่ต้องเกิดเหตุการณ์น่าอึดอัดแบบนี้ขึ้นอีกแน่

"หืม!" ทำไมเขาต้องขยับมาทางเดียวกับฉันด้วยนะ เรามองหน้ากันอีกครั้ง หวังว่าครั้งนี้จะผ่านไปได้ด้วยดีนะ

"เอ่อ!" รอบที่สามแล้วนะคะ ฉันเริ่มทำตัวไม่ถูกอีกแล้วนะ

"สองคนนั้น! แยกออกจากกันสักประเดี๋ยวก็ได้มั้ง" มิโนตะโกนมา ฉันได้ยินเสียงคนอื่นๆ กลั้นหัวเราะ และเหมือนนายวีก็คงรู้สึกเหมือนกัน เราจึงมองหน้ากันอีกครั้ง

"ฉันจะไปทางซ้าย" เขาบอกฉัน

"หึ!" ไหนบอกจะไปทางซ้ายไง ฉันก็เลยขยับไปขวาแต่เขาดันขยับมาทางนี้เหมือนกัน 'โอ้ย ฉันต้องยืนอยู่แบบนี้นานแค่ไหนเนี่ย' ฉันคิด

"ซ้ายนายหรือซ้ายฉัน" ฉันถามเขา

"ซ้ายฉัน" โอเคค่ะ ถือว่ารอบนี้เราคงเข้าใจตรงกันนะ

"หึ!" สมองเขาต้องมีปัญหาแน่ๆ เลย

"เล่นกันสองคนสนุกมั๊ย ให้ฉันไปช่วยมั๊ย" พี่จียงแกคงรำคาญแล้วแน่ๆ เลย

"ไหนนายว่าซ้ายนายไง แล้วจะขยับมาทางขวาทำไม" ฉันเอ็ดเขา

"ก็ฉันสับสนนิ่" 

"แค่ซ้ายขวาแค่นี้เนี่ยนะ" 

"เอางี้"

 

หมับ!

 

'เฮือก' ฉันแอบสะดุ้งหน่อยๆ ตอนที่เขาจับไหล่ฉันทั้งสองข้าง และใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงขึ้นซะงั้น

"เธอน่ะ" เขาสบตาฉัน ทำไมฉันต้องใจเต้นแรงเพราะสายตาคู่นี้ด้วยนะ และเพราะแค่เขาเรียกว่าเธอเนี่ยนะ 'บ้าๆๆ บ้าที่สุดเลย'

"อยู่นิ่งๆ เข้าใจมั๊ย" แล้วเขาก็ปล่อยมือจากตัวฉันและเดินจากไป ส่วนฉันเหรอ ฉันไม่ได้นิ่งเพราะเขาสั่งหรอกนะ แต่นิ่งเพราะทำอะไรไม่ถูกมากกว่า

"โรเซ่" 

'แกต้องไม่สบายแน่แชยอง' ฉันคิด

"โรเซ่!"

"คะ" 

"มานี้สิยะ" เจนนี่เรียกฉัน ฉันจึงรีบวิ่งไปหาเธอ 'บ้าจริง' ฉันคิด แล้วชำเลืองไปมองนายวีนิดหน่อย เขาไม่ได้หันมาทางพวกฉันด้วยซ้ำ เอาแต่มองตรง แล้วฉันจะมองเขาทำไมเนี่ย 'อยู่กับตัวเองๆๆ' ฉันต้องหาอะไรทำซักหน่อยแล้ว

"หายใจเข้า...พุทธ หายใจออก....โธ พุทธ...โธ...พุทธ...โธ"

"แกเป็นไรของแกเนี่ย" เจนนี่ถามขึ้น

"ทำสมาธิก่อนการฝึกไง พุทธ...โธ...พุทธ...โธ พวกพี่ก็น่าจะเอาซักหน่อยนะ" ฉันตอบ แล้วดูเจนนี่ทำหน้า จะแปลกใจอะไรขนาดนั้น

"ถ้าทำแล้วเป็นแบบแก ฉันขอผ่าน" เธอว่าแล้วหันไปให้ความสนใจกับพวกพี่จียงแทนฉัน

'โล่งไปที'

 

 

V talk...

 

ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น เราคงยืนอยู่ตรงนั้นกันทั้งวันแน่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะกับการต้องจับตัวเธอแบบนั้น ผมต้องทำใจกล้าหน้าหนาขนาดไหน เชื่อสิว่าไม่มีใครเข้าใจผมหรอก แต่พอทำแล้วก็รู้สึกดีแปลกๆ แฮะ ผมลองเสี่ยงชำเรืองไปมองเธออย่างเนียนๆ อย่างน้อยผมก็คิดว่ามันเนียนแหละน่า ผมเห็นเธอท่องอะไรซักอย่าง เหมือนวันที่อยู่บนเพดานเลยครับ ผมหันกลับมาแล้วเผลอยิ้มกับตัวเอง แล้วพยายามจะหันไปทางพวกเธออีกครั้ง แต่ว่า...

"มองไรกันฮยอง" กลับมาสะดุดเพราะสายตาของพวกฮยองๆ แกนิแหละ คนพวกนี้มันน่าหงุดหงิดจริงๆ ครับ หันมาหาผมเป็นตาเดียว

"..." แล้วก็ไม่ตอบผมกันอีก

"หยุดความคิดพิลึกพิลันของพวกฮยองไปเลย" ผมว่า แล้วหันไปให้ความสนใจกับสามคนตรงหน้า

"ขอให้เป็นแค่ความคิดของพวกกูจริงๆ เถอะ" ดูแรปมอนพูดเข้า

'แล้วถ้า....' ผมลองคิดเล่นๆ แต่ช่างมันเถอะครับ

 

 

.........จบ PART 69.........

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #997 -wa-ya- (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:25
    คู่วีกับโรเซ่ลุ๊นลุ้น อึดอัดแทน 5555
    #997
    0
  2. #854 allymary (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 18:12
    วี เจ้าช่างร้ายนัก
    #854
    0
  3. #853 KaMini_lover (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 16:37
     วีหรือโรเซ่จะรุกก่อนกันน้าาาา เอ้า! งงเด้ๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 มีนาคม 2560 / 16:44
    #853
    0
  4. #852 KaMini_lover (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 16:37
    เย้ๆๆๆๆ เม้นแรก(?) ดูท่าวีน่าจะรุกมากกว่านะ หรือไม่แน่โรเซ่อาจโดนวางยาบ้าแล้วมารุกวีก่อนก็ได้ 5555555 ดูความคิดรีดดิน่ากลัวมาก แต่รีดว่าคงจะมีประมาณ100ตอนขึ้นอ่ะ เพราะถึงแม้แต้ละคู่จะลงเอยกันแล้วแต่ก็ยังมีพวกอกาธัซที่ยังตามทำร้ายอยู่ เรื่องหลายๆเรื่เรื่องหลายๆเรื่องก็ยังไม่คลี่คลาย และความรักก็มักจะมีอุปสรรคเสมอ ถูกมะ??? 
    #ถึงตัวจะเป็นเด็กแต่ชอบเผือกเรื่องผู้ใหญ่ชื่อของเขายอดนักเผือกโคแนน!!!!
    555555 หมอเรียกไปรับยาพอดีเลย 
    ปล.ขอขอบคุณไรท์มากๆค่ะที่รังสรรค์(?)นิยายมาให้รีดทุกคนอ่านตลอดเกือบ70ตอนค่ะ(อารมณ์เหมือนลาตาย)


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 มีนาคม 2560 / 16:38
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 14 มีนาคม 2560 / 16:39
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 14 มีนาคม 2560 / 16:40
    #852
    1
    • #852-1 S_mewon(จากตอนที่ 75)
      15 มีนาคม 2560 / 00:29
      โอ้โห! จะเป็นไปตามที่คาดมั๊ยน้อ อิอิ ยังไม่บอกหรอก ขอบคุณเหมือนกันนะที่ติดตามผลงานของไรท์ ฮุฮุ แต่บอกว่ารังสรรค์คาดว่านิยายเรื่องนี้คงน่าอร่อย ฮ่าๆๆ หิวเลยนิ่ นึกถึงเชฟกะทะเหล็กเลยทีเดียว
      #852-1
  5. #851 BamMonb (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 11:55
    วีเอ๋ยยยยยย จริงจังกว่านี้หน่อยน้ะ มาไวๆ
    #851
    0
  6. #850 หยางฝู่ลี่หง (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 11:50
    งื้อออออ น่าร๊ากกกกก รอต่อไปว่าจะลงเอยกันยังไงน้อออ
    #850
    0