Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 72 : PART 67 : ได้มั๊ยคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...


อีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงคืนแล้วคะ แต่พี่เขาก็ยังนิ่งเงียบอยู่เลย ตอนนี้เขาพาฉันเดินมานั่งในสวน แต่ก่อนหน้านี้ก็พาฉันเดินไปโน้นทีไปนี่ที ไปแล้วก็หยุดนิ่งอยู่แบบนี้ก่อนจะพาฉันเดินไปที่ใหม่ และฉันก็ยังจะบ้าเดินตามเขา แต่ฉันก็เริ่มทนไม่ไหวแล้วล่ะ

"ไหนว่ามีเรื่องจะพูดกับฉันไงคะ"

"ไป!" เขาว่าแล้วจับมือฉันลุกขึ้นยืน ไปไหนอีกเนี่ย

"ไม่คะ!" ฉันสะบัดมือออก

"ถ้าจะคุยก็คุยตรงนี้แหละคะ ฉันไม่อยากเดินไปอย่างไร้จุดหมายอีก" ฉันบอกเขา เขานิ่งแล้วมองมาที่ฉันอย่างใช้ความคิด

"ตกลงจะไม่ไปใช่มั๊ย"

"คะ"

"จะคุยตรงนี้ใช่มั๊ย"

"คะ อ๊าย! นี่พี่!" จู่ๆ เขาก็เข้ามาช้อนตัวฉันขึ้น ตกใจหมดเลยคุณพระคุณเจ้า เขาอุ้มฉันแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่นะ

"พี่จะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลย" ฉันดิ้นเพื่อให้หลุดจากตัวเขา แต่เขายอมซะที่ไหน

"ถ้าเธอดิ้น ฉันจะจูบ" หึ...ฉันนิ่งทันทีเลยค่ะ ไม่ใช่เพราะกลัวเขาจูบหรอกนะ แต่ตกใจกับคำพูดของเขามากกว่า 'ถ้าเธอดิ้น ฉันจะจูบ' แถมยังทำหน้าเครียดจริงจังแบบนี้อีก เขาอาจจะลืมกินยาหรืออาจจะกินยาผิดซองแน่ๆ ชูก้าที่ฉันเคยรู้จักเคยทำอะไรแบบนี้ซะที่ไหน

"นิ่งได้แล้วใช่มั๊ย" เขาถามฉัน

"อือ" เขาจึงค่อยๆ วางฉันลง แล้วจับมือฉันแน่น

"งั้นไปกัน"

"คะ?" ฉันยื้อเอาไว้ ฉันไม่ใช่ปิ่นโตน่ะถึงจะหิวไปไหนมาไหนได้ง่ายๆ แบบนี้

"ถ้าเธอยังดื้ออยู่แบบนี้ รู้ใช่มั๊ยว่าจะเจออะไร" เขาว่าแล้วค่อยๆ เดินเข้ามาหาฉันก่อนโน้มหน้าเข้ามาใกล้ 'จะทำอะไรเนี่ย'

"เธอแน่ใจนะว่าเธอรับไหว" มาไหวไม่ไหวอะไรล่ะคะ เขาทำฉันแปลกใจนะเนี่ย 'โอ่ย ผีเข้าแน่ๆ'

"งั้นก็ไปสิคะ ไปกันเลย" ฉันไม่กล้าสบตาเขา จึงแสร้งมองไปทางอื่น ใครจะกล้าล่ะ สายตาจริงจังแบบนั้น แค่เผลอแว๊บมองนิดหน่อยก็หวั่นไหวแล้ว 

"ก็ดี" เขาว่าแล้วจับมือฉันเดินไปด้วยกัน



นี่มันวันเดินมาราธอนหรือไงกัน จากสวนมาถึงนี่ไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะ ฉันพอจะเดาได้แล้วล่ะว่าเขาจะพาฉันไปไหน 

"จำเป็นต้องเหนื่อยขนาดนี้มั๊ยคะ" ฉันว่าขณะที่เขาลากฉันขึ้นบันได จริงๆ คุยกันข้างล่างก็ได้คะ ไม่เห็นต้องลากขึ้นมาถึงยอดหอคอยเลย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว

"อ่ะ" เขาว่าแล้วย่อตัวลง

"คะ?"

"ขึ้นมาสิ" คือเขาจะให้ฉันขี่หลังขึ้นไปเหรอ

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินขึ้นไปเองได้" ไม่ได้ค่ะ ฉันต้องใจแข็งเข้าไว้ จะยอมเขาง่ายๆ ได้ยังไงกัน

"งั้นก็ตามใจ" อ้าว! ถามแค่นี้แล้วก็เดินนำไปเลย ฉันก็เลยต้องเดินตามไปอย่างเซงๆ 'ถ้าถามเป็นมารยาทก็ไม่ต้องมาถามนะทีหลัง รมณ์เสีย!' ในที่สุดเราก็มาถึงยอดหอคอยจนได้

"ตกลงพี่จะคุยอะไรกับฉันกันแน่คะ" 

"หลับตาก่อนได้มั๊ย"

"คะ?" เขาดูเหมือนลังเลนิดหน่อยหลังจากที่พูดแบบนั้น

"ฉันอยากให้เธอหลับตาก่อน" หลับก็หลับค่ะ ฉันค่อยๆ หลับตาหลงไปช้าจนในที่สุดฉันก็ตกอยู่ในความมืด



Suga talk...


ตอนนี้จีซูหลับตาลงไปแล้ว 'เฮ้อ~' กว่าจะล่อเธอมาที่นี้ไม่ใช้เรื่องง่ายๆ เลยนะครับ แถมยังต้องพาเธอเดินอ้อมไปโน้นมานี่ทีเพื่อรอเวลาอันเหมาะเจาะนี้อีก จริงๆ ผมตั้งใจว่าจะพาเธอมาตอนงานเลิกด้วยซ้ำ แต่เพราะไอ้จินกับเจโฮปที่ค่อยยั่วยุอารมณ์ผม ผมจึงต้องหาเรื่องถ่วงเวลาเอาไว้ เลยทำให้เธอทั้งสงสัยและหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เลยต้องใช้กลยุทธขั้นสุดขู่เธอเอาไว้ อีกไม่ถึงนาทีก็จะเที่ยงคืนแล้วครับ

'10 9 8 7 6 5' ผมเริ่มนับถอยหลังในใจ ผมไม่เคยทำอะไรโรแมนติกขนาดนี้มาก่อนเลยนะ

'4 3 2 1'


แต้ง! แต้ง! แต้ง!


เสียงระฆังตีบอกเวลาตอนเที่ยงคืน ไฟในแถบกรีนโซนรอบเกาะที่เราอยู่ดับลงทันทีที่สิ้นเสียงระฆัง เหลือเพียงแสงสีชมพูที่เรืองแสงขึ้นมาจากต้นร็อคเคลสที่ปลูกอยู่หลังบ้านของคนในโซนนี้ 360 องศารอบตัวเราตอนนี้ มองออกไปทางไหนก็เห็นแค่วงกลมสว่างสีชมพูเต็มไปหมด 

"สวยจัง" ผมเผลอพูดออกมา กลายเป็นผมเองที่ถูกเซอร์ไพรซะเอง มันสวยจนผมละสายตาไปไม่ได้เลยครับ ผมไม่รู้เลยว่าจีซูลืมตาตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอสะกิดแขนผมแล้ว

"พี่คะ"

"อือ" ผมใจลอยไปไหนครับเนี่ย

"เป็นอะไรคะ เรียกตั้งหลายครั้ง ไม่ได้ยินหรือไง" ผมไม่รู้ตัวเลยนะว่าเธอเรียกผมไปกี่ครั้งแล้ว

"เปล่านิ"

"ที่พาฉันเดินมาตั้งไกล เพื่อจะมาดูดอกร็อคเคลสเองเหรอคะ" แต่เธอคนนี้ไม่ได้เซอร์ไพรไปกับผมเลย

"ฉันเห็นมันมาตั้งแต่เด็กแล้วนะคะ" ผมลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ไงครับ หมดกันความโรแมนติกที่ผมคิดไว้ แล้วไอ้เด็กสองคนนั้นมันก็ไม่ทักทวงอะไรผมเลย

"ถ้าจะมาดูแค่เท่านี้ก็น่าจะรอให้งานเลิกก่อนนะคะ" โดนดุจนได้

"ไม่ใช่แค่เท่านี้หรอกน่า" ผมต้องทำตามแผนที่วางไว้ให้จบ จะปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ ผมหยิบกล่องเพลงที่ผมได้มาจากคนแปลกหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นมันให้เธอ

"อะไรเหรอคะ" เธอยังไม่รับมันไปซะทีเดียวครับ

"คนที่ให้ของชิ้นนี้กับฉัน บอกว่า..." ผมอายที่ต้องพูดมันนะ แถมหน้าจีซูที่เหมือนจะรอคำพูดจากผมนั่นอีก 

"ผู้ที่เป็นเจ้าของเพลงนี้คือสิ่งที่ฉันตามหา" ผมจับมือข้างหนึ่งของเธอขึ้นมา แล้ววางกล่องเพลงในไว้ในมือเธอ 

"เปิดสิ" ผมบอกเธอ จีซูมองหน้าผมและลังเลอยู่นิดหน่อยว่าจะเปิดดีมั๊ย แต่สุดท้ายเธอก็เปิดมันออก เสียงดนตรีจากกล่องไม้ค่อยๆ บรรเลงขึ้น จีซูดูตกใจนิดหน่อยตอนที่ทำนองเพลงท่อนแรกบรรเลงขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมแว๊บนึงก่อนจะก้มมองกล่องไม้นั้นอย่างตั้งใจ ผมสารภาพแล้วนะแต่ทำไมเธอนิ่งแบบนี้ล่ะครับ ผมไม่อยากใช้แผนสองเลยจริงๆ นะ ดนตรียังคงเล่นไปเรื่อยๆ จนทำนองสุดท้าย จีซูปิดกล่องเพลงและนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองผมอีกครั้ง 'ช่วยพูดอะไรสักคำเถอะ' ผมภาวนาในใจ

"แล้วไงต่อคะ" ฮะ! เธอถามผมว่าอะไรนะครับ

"แล้วไงต่อ?" ผมทวนคำถามเธออีกครั้ง

"คะ พอฉันเปิดเพลงนี้แล้วไงต่อคะ" ผมอยากจะบ้าตาย เธอเล่นตลกอะไรครับเนี่ย ไอ้หน้าเฉยเมยแบบนี้อีก 

"เธอไม่เข้าใจความหมายมันเหรอ" จีซูนิ่งไม่ตอบผม มันทำให้ผมเริ่มหงุดหงิดแล้วนะ ผมว่าเธอรู้มันอยู่แล้วแต่กลับทำเป็นไม่ใส่ใจมากกว่า จะแก้แค้นผมหรือไง

"ล้อเล่นกันใช่มั๊ย ได้!" ขึ้นอีกแล้วๆ วันนี้อารมณ์ผมแปรปรวนยังกะคลื่นในมหาสมุทรแน่ะ

"จีซู! เธอฟังให้ดีนะ...ฉัน...ฉันน่ะ...ฉัน" จู่ๆ ผมก็ติดอ่างเงอะๆ งะๆ อีกแล้ว 'ไอ้เวรก้า พูดสิวะ! พูด!' ทำไมผมต้องเป็นอย่างนี้ตอนนี้ด้วยนะ ผมว่าผมเตรียมตัวมาดีแล้วน่ะ 'ทีพูดหน้ากระจกทำไมไม่เป็นแบบนี้วะ' ผมกระโดดตึกตอนนี้เลยได้มั๊ย

"ถ้ามันพูดยากนักก็ไม่ต้องลำบากก็ได้คะ"

"ฉันชอบเธอ!" พูดไปแล้วครับ พูดไปจนได้ 'กูพูดไปแล้ว! เยส!' ผมเห็นเธออึ้งไปนิดหน่อย ก่อนจะกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม 'อ้าวเฮ้ย' ตั้งใจแกล้งผมจริงๆ สินะ

"จะบอกว่าชอบก็คงไม่ถูก" ก็ได้ครับผมพูดมันก็ได้ ผมจะจริงจังแล้วนะ

"ฉันว่า...ฉันรักเธอ คิมจีซู" ผมจ้องลึกลงไปในดวงตานั้น พยายามค้นหาคำตอบในสายตาเธอ แต่สายตาเธอมันสับสนเกินไป บางครั้งผมรู้สึกว่าเธอเข้าใจผม แต่บางครั้งเธอก็กำลังต่อต้านผมอยู่ ทั้งดึงทั้งผลัก เธอคิดยังไงกับผมกันแน่นะ

"พี่รักฉันเหรอคะ" เธอถามผมตรงๆ 

"อือ" 

"ฉันถามว่ารักหรือเปล่า"

"รักสิ! ฉันรักเธอไง!" ผมหงุดหงิดจนได้ 

"รักมากแค่ไหนคะ" เธอจ้องผมอย่างจริงจัง

"ฉันไม่รู้ว่ามากแค่ไหน รู้แต่ว่าฉันจะเป็นคนปกป้องเธอเอง" 

"ปกป้องฉันงั้นเหรอ" เธอยิ้มบางส่งกลับมา เธอไม่เชื่อผมอะ ผมคงต้องใช้แผนสองจริงๆ แล้วสินะ

"แล้วถ้า..." ผมพูดเกริ่น เธอตั้งใจฟังอีกครั้ง

"ถ้าฉันบอกว่า ฉันรักมาก มากจนยอมแลกชีวิตได้ล่ะ" ผมไม่อยากทำอย่างนี้เลย มันหน้าอายอะ 

"เลิกพูดโกหกเถอะคะ พี่ไม่กล้าแลกชีวิตพี่ให้ฉันแน่" หน้าผมมีอะไรบอกไว้หรือเปล่าครับว่าผมเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ ทำไมเธอถึงไม่ยอมเชื่อผมนะ

"งั้นมาลองดูกันมั๊ย" ผมวิ่งขึ้นไปเกาะขอบหน้าต่างของหอคอยไว้ 

"พี่จะทำอะไรน่ะ!" จีซูดูตกใจทันที่ที่เห็นผมยืนอยู่บนหน้าต่างหอคอย 

"เธออยากรู้ไม่ใช่เหรอ"

"ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"มาพิสูจน์กันเถอะ" ผมว่าแล้วค่อยกางแขนออกและทิ้งตัวไปด้านหลังช้าๆ

"พี่!"


กึก!


เป๊ะ! (เสียงดีดนิ้วของโรเซ่)

"ฮยอง!" ไอ้วีลากผมออกมาจากขอบหน้าต่าง นึกว่าต้องตกลงไปจริงๆ แล้วซะอีก

"แล้วจีซูล่ะ" ผมถาม

"อยู่นี่ไงคะ นิ่งไม่ไหวติงเลยคะ" โรเซ่ว่า

"แน่ใจนะว่าเธอจะไม่รู้ไม่เห็นอะไรที่เราทำกันอยู่" วีหันไปถามโรเซ่

"ฉันหยุดเวลาของพี่จีซูเอาไว้ เพราะงั้นไม่เห็นแน่นอน รับประกัน แต่ตอนนี้เราทำตามแผนขึ้นต่อไปเถอะคะ" ผมเดินไปหาร่างของจีซูที่ดูเหมือนกำลังจะวิ่งเข้ามาหาผม

"จริงๆ พี่เขาก็ห่วงรุ่นพี่อยู่นะคะเนี่ย" โรเซ่ว่า

"รุ่นพี่คะ" เธอเรียกผม ผมจึงหันไปหา

"เมื่อกี้...ฟินมากเลยคะ" โรเซ่ว่าแล้วใช้มือปิดปากยิ้มเขินอยู่คนเดียว โดนคนอื่นแซวแบบนี้ผมก็อายเหมือนกันนะครับ มันไม่ใช่นิสัยผมเลย

"ฟินพอยัง! ไหนบอกรีบทำไง เร็วๆ" วีหันมาเร่งโรเซ่

"รู้แล้วล่ะนะ พี่ลงไปรอข้างล่างเลยคะ เดี๋ยวบนนี้เราจัดการเอง" 

"ฝากด้วยนะ" ผมว่าแล้วรีบวิ่งลงไป 



Rose talk...


แผนที่พี่ชูก้าวางไว้นั้นเป็นแผนที่บ้าสุดๆ ไปเลยล่ะคะ ฉันว่าพอพี่จีซูลงคงได้สับพี่ชูก้าเละแน่ๆ แต่ฉันก็ดันปากไวรับปากพี่เขาไปแล้วนิ อยากรู้มั๊ยคะว่าแผนอะไร 

"นายวี รีบยกหุ่นขึ้นไปให้มันเร็วๆ ดิ"

"ก็กำลังยกอยู่นี่ ตาบอดหรือไง" เขาว่าขณะที่กำลังทุลักทุเลแบกหุ่นโคลนพี่ชูก้าไปวางไว้ที่ริมหน้าต่างหอคอย


กึก!


ฉันหยุดเวลาของเจ้าหุ่นโคลนนั้นไว้ แล้วเข้าไปช่วยเขาจัดท่าหุ่นตัวนั้น ก่อนจะช่วยกันยกหุ่นไว้ในลักษณะเดียวกันกับที่ชูก้ากำลังตกลงไปเมื่อกี้

"เสร็จ! ทรงผมเสื้อผ้าอย่างเหมือน ผิดแต่หน้าดูฝรั่งไปหน่อย แต่ความมืดคงช่วยกลบได้อยู่" ฉันว่า

"แล้วไงต่อนะ" วีถามฉัน

"เคยจำอะไรได้เปล่าฮะ" เขาหันมองเหวี่ยงฉัน พูดแค่นี้ก็ต้องมองแรงด้วย ชิ!

"ก็ลงไปข้างล่างไง เร็วๆ ตามมา!" เราแข่งกันเดินจนมาถึงที่ที่พี่ชูก้ารออยู่

"ฮยองแกหายไปไหนวะ" วีเอ่ยขึ้นเมื่อไม่เห็นใครสักคนอยู่ตรงทางออกใต้อาคารที่เรานัดกันไว้

"นั่นดิ อ๊าย!" ฉันรีบเกาะแขนนายวีทันที เมื่อหันไปปะเข้ากับสิ่งที่ไม่คาดคิด

"เป็นไรของเธอเนี่ย!"

"ผะ ผะ ผะ ผี! ผีหัวแตกอะนาย ไม่เห็นหรือไง!" ฉันหลับตาปี๋และซบหน้าลงไปที่แขนของเขา ดวงตาเหลือกเลือดท่วมหัวและไหลลงมาตามตัวเมื่อกี้ ในระยะประชิดแบบนั้น เกือบหัวใจวายไปแล้ว

"ผีที่ไหนกัน นั้นชูก้าฮยอง!" 

"พี่ชูก้าเหรอ?" ฉันหันไปมองผีที่ว่าอีกครั้ง พี่ชูก้าจริงๆ ด้วยคะ แต่ไปตกเบาะเลือดมาหรือไงคะ ทุ่มทุนเหลือเกิน

"โหยพี่! ตกใจหมดเลย ฉันช็อคขึ้นมาจะทำไงเนี่ย" 

"ขอโทษแล้วกัน ฉันก็แค่เดินเข้ามา ไม่คิดว่าเธอจะขวัญอ่อนขนาดนี้" ชูก้าว่า

"แล้วมือนี่" นายวีหันมาบอกฉัน

"ปล่อยได้ยัง" อุ้ย! ลืมตัวอะ ก็มันค้างนิ่คะ ไม่ได้ตั้งใจจะเกาะแขนหมอนี้ไว้จริงๆ สาบานได้

"ก็ปล่อยไง นี่ๆๆ ปล่อยๆ โด่ว! นึกว่าฉันอยากแตะต้องตัวนายหรือไง คนมันกลัวเฉยๆ หรอกย่ะ" แล้วฉันต้องพูดอะไรให้ยืดยาวทำไมกันเนี่ย นายวีก็เลยมองฉันแปลกๆ ไปด้วยเลย

"พี่พร้อมยังคะ" ฉันหันไปถามชูก้า เปลี่ยนเรื่องซะเลย

"พร้อมแล้ว"

"นายล่ะ" ฉันหันไปถามนายวีผู้มองฉันเหมือนตัวประหลาด

"พร้อมตั้งนานแล้ว" 

"ถ้างั้นก็..."


เป๊ะ!


"พี่!" เสียงจีซูตะโกนลงมาจากบนหอคอย ในขณะที่หุ่นโคลนของชูก้าลอยตกลงมากระแทกพื้น


ตุ้บ!


"พี่คะ!" ฉันเห็นจีซูชะโงกหน้าออกมาดู ก่อนจะหายกลับเข้าไป

"ลงมือได้!" ชูก้าบอกฉันกับนายวี เราสองคนรีบลากหุ่นโคลนที่ตกลงมาออกจากบริเวณนั้นโดยเอาไปซ้อนที่พุ่มไม้ใหญ่ด้านข้าง ยังพอมีเวลาก่อนที่พี่จีซูจะมาถึง 

"พี่นอนลงตรงนี้เลยคะ" ฉันบอกพี่ชูก้า แล้วพี่เขาก็รีบทำตามที่บอก

"ฮยองจัดท่าให้มันเหมือนตอนที่ตกลงมาด้วยดิ" นายวีเข้ามาช่วย

"งี้เหรอ" ชูก้าถามหลังจากที่จัดเสร็จ ท่าได้แล้ว แต่ว่ามันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างนะ

"เลือดปลอมอยู่ไหนคะ"

"ในแกลลอนข้างทางออก" ฉันรีบวิ่งออกไปเอาแกลลอนเลือดปลอมมา

"พี่ลุกขึ้นก่อนคะ"

"หะ!"

"ลุกขึ้นก่อนคะ ตกตึกแต่ไม่มีเลือดเอ่อพื้นเลย เดี๋ยวก็น่าสงสัยหรอกคะ" ชูก้ารีบลุกขึ้น ฉันจึงจัดแจง เรียกว่าจัดฉากโศกนาฏกรรมชุดใหญ่ให้พี่จีซูจะดีกว่า 'ออนนี่~ น้องขอโทษนะ'

"เรียบร้อย! รีบๆ นอนเลยคะ"

"พี่คะ! อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ!" เสียงจีซูดังแว่วมา

"มาแล้วคะมาแล้ว นอนลงเลยพี่" ชูก้ารีบนอนลงกับพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด 'เหอะ! น่าสยองชะมัด'

"แล้วพวกเราล่ะ" นายวีถามขึ้น

"ก็หลบสิยะ" ฉันรีบลากนายวีออกมาที่ด้านหลังพุ่มไม้ใหญ่ที่ซ่อนหุ่นโคลนเอาไว้



Jisoo talk...


"มาพิสูจน์กันเถอะ" ใจฉันเต้นไม่เป้นส่ำเลยค่ะ นั่นเขาจะทำอะไร คงไม่ได้คิดอะไรบ้าๆ อยู่ใช่มั๊ย 'อย่านะ' ฉันเห็นชูก้าค่อยๆ กางแขนออกก็จะทิ้งตัวไปยังด้านหลัง

"พี่!" ฉันวิ่งเข้าไปพยายามจะคว้าตัวเขาแต่เขาตกลงไปแล้ว


ตุ้บ!


"พี่คะ!" ใจฉันแทบกระเด็นออกมาจากอกเมื่อเห็นร่างนั้นตกลงกระแทกพื้น ฉันออกวิ่งทันทีอย่างไม่คิดชีวิต วิ่งไปก็ร้องไห้ไป 

"ทำไมพี่ถึงได้โง่อย่างนี้" น้ำตาฉันมันไหลออกมาไม่หยุดเลยค่ะ 

"ทำไมถึงสิ้นคิดแบบนี้" ทำไมหอคอยนี่ถึงสูงขนาดนี้นะ 

"โอ้ย!" รองเท้าบ้าก็ดันมาส้นหักอีก ฉันรีบถอดรองเท้าทั้งสองข้างออกและวิ่งต่อไปทันที

"ถ้าพี่เป็นอะไรไป ฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย" ฉันทั้งด่าเขา ทั้งด่าตัวเอง และวิ่งร้องไห้มาตลอดทาง นั้นทางออกใช่มั๊ยคะ

"พี่คะ! อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ!" ฉันร้องออกมาก่อนจะวิ่งถึงถ้าออก แต่เมื่อมาถึงปากทางออกแล้ว ฉันแทบเข่าทรุดลงไปเลย

"เฮ้อ!" ฉันเอามือป้องปากไว้ทันทีที่เห็นร่างของเขานอนจมกองเลือดอยู่ 

"พี่...พี่ยุนกิคะ" ยิ่งเห็น น้ำตาฉันมันยิ่งไหลมาเป็นสาย ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหาร่างของเขา

"พี่คะ" เมื่อเดินเข้ามาใกล้ก็พบว่าทั้งหน้าและตัวล้วนเปื้อนไปด้วยเลือด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด พี่เขายังไม่ตายใช่มั๊ยคะ

"จีซู" ฉันได้ยินเสียงค่อยๆ ลอยขึ้น เสียงเขาเหรอคะ

"พี่ยุนกิ ฉันเองนะ พี่ได้ยินฉันหรือเปล่า" ฉันรีบนั่งลงที่ข้างตัวเขาและกุมมือเขาไว้ ฉันไม่สนหรอกถ้าชุดของฉันต้องเปื้อนด้วยเลือดพวกนี้ เพราะสิ่งที่ฉันสนตอนนี้ มีแค่ชีวิตของเขาคนเดียว แต่ทำไมเขาไม่ตอบฉันล่ะคะ

"พี่คะ" ฉันลองเรียกเขาอีกครั้ง

"จีซู" ฉันเห็นเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ฉันยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา

"พี่ยุนกิ"

"ดีใจจังที่เธอเรียกชื่อฉัน" เขายิ้มออกมา 

"อย่าพูดมากกว่านี้เลยค่ะ" ฉันว่าแล้วใช้มือเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนหน้าเขาออก

"ได้ไงกัน ถ้านี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้พูดกับเธอ ก็ขอให้ฉันพูดเถอะ" 

"ครั้งสุดท้ายอะไรกันคะ ไม่มีครั้งสุดท้ายอะไรทั้งนั้นแหละ! ฉันไม่ยอมให้พี่จากฉันไปอย่างนี้แน่ ฉันจะไปตามปู่ไบรอคหรือไม่ก็หาคนมาช่วย" ฉันว่าแล้วกำลังจะลุกขึ้น

"อย่านะ! อยู่กับฉันก่อน ฉันไม่อยากโดนทิ้งให้ตายอยู่ที่นี่คนเดียว" เขาดึงแขนฉันไว้

"ไม่ตายคะ! พี่ต้องไม่ตาย! ได้ยินฉันมั๊ยคะ! ฉันสั่งว่าห้ามตาย พี่ก็ต้องห้ามตาย ไหนพี่บอกว่าจะมอบชีวิตให้ฉันแล้วไง ฮือๆ" น้ำตาบ้านี่มันไหลมาอีกรอบแล้วค่ะ

"ยิ้มให้ฉันอีกสักครั้งได้มั๊ย" 

"จะให้ฉันยิ้มได้ยังไง ในเมื่อพี่กำลังจะตายน่ะ ฮือๆ" เขาเอือมมือมาจับหน้าฉัน นี้ยิ่งทำให้ฉันยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีก

"ฮือๆๆ ฮึกๆ ฮือๆๆ"

"จีซู" เขาเรียกชื่อฉันค่อยๆ

"คะ" ฉันฟื้นตอบเขาไป

"เธอรักฉันมั๊ย" ฉันมองหน้าเขานิ่ง มองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น โครงหน้าของเขา ตา จมูก ปาก ภาพของเขา เสียงของเขา ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันจนถึงวันนี้ จู่ๆ มันก็ย้อนกลับขึ้นมา มึงแม้การเจอกันครั้งแรกของเราจะไม่น่าพิศมัยเท่าไหร่ก็เถอะ แต่หลังจากที่ฉันได้รู้จักเขามากขึ้นผ่านความฝันที่แสนเจ็บปวดของเขา จนถึงวันนี้รู้ตัวอีกทีเขาก็เหมือนกระจกสะท้อนตัวฉันไปซะแล้ว

"เธอรักฉันมั๊ย จีซู" เขาถามฉันอีกครั้ง ฉันใช้มือข้างหนึ่งจับหลังมือของเขาที่จับหน้าของฉันไว้ ฉันมองสบตาเขา แล้วพยักเป็นคำตอบก่อนจะบอกให้เขารู้อีกครั้ง

"รักคะ ฉันรักพี่คะ พี่ยุนกิ" เขายิ้มอย่างดีใจตอบฉัน ส่วนฉันก็ยิ้มทั้งน้ำตาให้เขา

"เธอแน่ใจนะ" เขาไม่เชื่อฉันเหรอคะ

"แน่ใจสิคะ แน่ใจกว่าครั้งไหนๆ"

"งั้นเธอจะให้อภัยฉันได้มั๊ย ให้อภัยกับทุกๆ เรื่องที่ฉันทำผิดต่อเธอ" 

"อือ" ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบ เขาเอือมมือมาเช็ดน้ำตาฉันอีกครั้ง

"งั้นฉันขออะไรซักอย่างสิ" เขาจะขออะไรฉันน่ะ

"คะ"

"ฉันขอโทษ" 

"ฉันให้อภัยพี่แล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกคะ"

"ไม่ใช่เรื่องนั้น" 

"แล้วเรื่องอะไรเหรอคะ" ฉันเริ่มสงสัยแล้วนะนี่

"เรื่องนี้ไง" อึ้งไปเลยค่ะ เมื่อจู่ๆ พี่เขาก็ลุกขึ้นนั่งแล้วหันหน้ามาหาฉัน


เพลี้ย!


ฉันตบหน้าเขาเข้าเต็มแรงด้วยความโมโห นี่เขากล้าดียังไงมาหลอกฉัน

"สนุกมากมั๊ยคะที่เล่นกับความรู้สึกฉันอย่างนี้ พี่นี่มัน..." ฉันรีบลุกขึ้นและหันหลังจะเดินกลับ

"ฟังฉันก่อนสิ" ชูก้าวิ่งมาขวางฉันเอาไว้

"ฉันยังต้องฟังอะไรอีกเหรอ พี่ทำอย่างนี้ ฉันยังต้องฟังอะไรอีกล่ะคะ คงสนุกมากสินะที่ทำผู้หญิงคนนึงสับสนแบบนี้ พี่จะทำเหมือนครั้งนั้นใช่มั๊ย ที่จูบฉันแล้วก็ทิ้งฉันไว้ข้างหลัง จมอยู่กับความสับสนแบบนั้น"

"จีซู"

"หยุดคะ! ฉันยังพูดไม่จบ" ฉันไม่สนแล้วคะ ฉันอยากให้เขารับรู้เหลือเกินว่าเขาใจร้ายใจดำกับฉันมากแค่ไหน 

"ตอนที่พี่เลือกที่จะไม่สนใจฉัน ฉันคิดว่าชีวิตฉันจะดีขึ้นแล้วซะอีก ฉันกำลังจะทำใจได้อยู่แล้วเชียว แต่อยู่ๆ วันนี้ ตอนนี้ พี่กับกลับมา พี่กลับมาทำไมคะ กลับมาสร้างความสับสนในใจฉันอีกทำไม"

"จีซู"

"รู้มั๊ยว่าพี่ทำแบบนี้ ฉันเจ็บ! ฉันจัดการความรู้สึกของตัวเองไม่ได้เลย" น้ำตามันคลอขึ้นมาอีกแล้วสิ 

"ตอนนี้น่ะ! ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าฉันควรจะหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีจากพี่ หรือฉันควรเดินตรงเข้าไปแล้วกอดพี่ไว้แน่นๆ กันแน่" เขาสบตาฉันและฟังฉันอย่างตั้งใจ

"ช่วยตอบฉันทีได้มั๊ยคะ" ฉันว่าฉันพูดความรู้สึกอัดอั้นที่มีต่อเขาไปหมดแล้วทั้งหมด หน้าฉันคงเต็มไปด้วยรอยน้ำตาแน่ๆ ชูก้าไม่ได้ตอบคำถามฉันด้วยคำพูด แต่เขาตอบมันด้วยการกระทำ เขาค่อยๆ เดินเข้ามาจับไหล่ฉันทั้งสองข้าง แล้วมองสบตาฉัน เขาค่อยๆ โน้มหน้าลงมา ทีแรกฉันก็นึกว่าเขาจะจูบฉัน แต่เหมือนเขาจะเปลี่ยนใจกะทันหัน จึงค่อยๆ ดึงตัวฉันเข้าหาตัวเขา แล้วกอดฉันไว้แน่

"ฉันขอโทษจีซู ฉันเข้าใจเธอแล้ว ฉันจะไม่ทำให้เธอสับสนอีก" เขาว่า ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูฉันด้วยประโยคที่ทำให้ใจฉันสั่น

"และถ้าไม่รบกวนเธอมากไป ช่วยรับรักฉันได้มั๊ย" เขากลับมามองหน้าฉันทั้งที่มือยังโอบรอบเอวฉันอยู่ 

"ได้มั๊ยคะ" เขาถามอีกครั้งกดหน้าลงมาจ้องตาฉันเพื่อหาคำตอบ 'ได้มั๊ยคะเหรอ' เขาหัดพูดแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนน่

"เธอจะรับรักฉันได้มั๊ย คิมจีซู" ฉันไม่เคยเห็นสายตาเขาอบอุ่นเท่าครั้งนี้มาก่อนเลยนะ สายตาที่ฉันอยากเห็นมันมานาน

"อือ รับก็ได้ค่ะ ฉันจะรับรักพี่คะ พี่ยุนกิ" เขายิ้มให้ฉัน ฉันจึงยิ้มให้เขาตอบ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับหน้าฉันให้ก้มลงเล็กน้อยก่อนจะบรรจงจูบฉันที่หน้าผาก

"ผู้หญิงคนนี้ ผมตีตราจองไว้แล้วนะครับ ห้าม...คุณไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนอีก เข้าใจมั๊ย" เข้าโน้มหน้าเข้ามาใกล้

"ใครสอนพี่พูดน้ำเน่าแบบนี้เนี่ย"

"น้ำเน่าที่ไหนกัน ตอบฉันมาก่อนสิ" 


จุ้บ!


ฉันจุ้บเขาเป็นคำตอบ

"ได้คำตอบยังคะ" จุ้บเองก็เขินเอง ยิ่งถามก็ยิ่งเขิน ชูก้าพยักสองสามที

"ทำไมถึงทำแบบนี้นะ" เขาว่าแล้วยิ้มเขินๆ มาให้ ก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง ทำไมพี่เขาเขินแล้วน่ารักแบบนี้นะ 'คนบ้า!'

"อายคนอื่นเขาอะ" อายใครล่ะคะ ไม่เห็นมีใครอยู่แถวนี่เลย



.........จบ PART 67.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1585 Thack_patsarin (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 11:11

    พอใจตรงกันนี้ก็หวานซะไม่เกรงใจทีมงานที่เป็นแบคให้เลยนะค่ะ ยุนกิฮยอง เห็นใจคนที่ยังไม่รู้ใจตัวเองอย่างวีฮยองกับแชยองด้วยสิค่ะ

    #1,585
    0
  2. #1499 @ Aphrodite @ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 11:20
    น่ารักมากกกกก เขินเลย นึกภาพพี่ก้ายิ้มแป้นแล้นเลยค่ะ
    #1,499
    0
  3. #992 -wa-ya- (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 15:08
    แง๊น่ารักกกก กว่าจะง้อสำเร็จเล่นเอาเหนื่อย มุมนี้ยุนกิน่ารักมากเลย ตอนบอกรักกันรับรักกันอ่านไปยิ้มไปเลย ทำไมอะยุนกิต้องให้ฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายจุ๊บก่อน จีซูนี่ก็ก๋ากั่นเชียวฝ่ายชายเขินเลย 55555
    #992
    1
    • #992-1 S_mewon(จากตอนที่ 72)
      8 เมษายน 2560 / 15:33
      เฉลยๆ เพราะพี่ก้าแกรู้ว่ามีทีมงานแอบดูอยู่น่ะสิ ฮ่าๆๆ
      #992-1
  4. #825 Ally (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 10:41
    เสร็จไปสองคู่ เหลือ จีมินเจนนี่ วีโรเซ่ รอค่ะๆ
    #825
    0
  5. #820 Mmm (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 02:50
    -//////-
    #820
    0
  6. #817 Killer.P (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:44
    คู่นี้คอมพลีสแล้ว กุกลิซก็คอมพลีส เหลือคู่JJ จีมินเจนนี่ กับคู่วีโรเซ่ งือออ
    #817
    0
  7. #816 thismeso (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:30
    มาซะดึกเลยค่ะ ???
    มาคุยกับไรท์บ้างนี่ก็หาย(จากการคอมเมนต์นานเหมือนกัน) แอบไปตามไรท์ในทวิตเตอร์555555 มาจับเข่าคุย
    ชื่อ อายุขอข้ามนะคะ // เท่าซึงรี ????????????
    วงเมน เด็กๆลูกแมวนี่แหละค่ะ แถมจองกุกอีกคน
    เมน ค่อนข้างไปทางลิซแต่รักทุกคนเลย เอ็นดูหนักมาก ส่วนกุกกี้ก็ .. ???? ช่วงนี้โดนจีมินกับยุนกิแอทแทครุนแรงมาก ตำแหน่ฃเมนเกือบสั่นคลอน55555
    ปล.คอนหนุ่มๆบังทันเกือบกดบัตรไม่ทันเดี๋ยวเราไปเผื่อไรท์เองนะคะ ยังไงก็ตั้งใจสอบเน้ออ เป็นกำลังใจมากๆ รออ่านทุกวันเลย สนุกมาก ????????
    #816
    1
    • #816-1 S_mewon(จากตอนที่ 72)
      12 มีนาคม 2560 / 10:56
      สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะสำหรับกำลังใจ น่ารักมากๆ เลย ไปส่องเค้าถึงทวีตเลยเหรอ 555 ไรท์ไม่ค่อยมีความเคลื่อนไหวอะไรหรอกนะ แต่ช่วงไหนมีงานก็รีรัวๆ สมัครทวีตเพื่อส่องแท็กตามข่าวจริงๆ คะ แต่ถ้ามีคนตามเดี๋ยวน้องจะกลับไปเล่นบ่อยๆ ว่างๆ ก็เมนชั่นมาหาเค้าหน่อยนะ สัญญาแล้วนะว่าคอนบังทันจะไปดูเผื่อเค้า เก็บภาพที่ระลึกมาฝากไรท์ด้วยนะ ไรท์จะพยายามแต่งต่อให้จบ ฮึบๆ สู้ตายค่ะ!
      #816-1
  8. #815 sereensereen (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 22:48
    รอคู่โรเซ่วี
    จีมิน เจนนี่
    #815
    0
  9. #814 OnjiraTanyukun (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 18:32
    อ้ากกกกกกฟิน!โรเซ่คงหน้าแดงฟินยิ้มแล้วก็คงนั่งตีแขนวีอยู่หลังพุ่มไม้แน่ๆเลย555+#มโนละดับ10
    #814
    0
  10. #813 thanyarat chomcare (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 17:24
    รอคู่จิมนะ
    #813
    0
  11. #812 MTCK (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 16:51
    555 แผนเด็ดมากเลยค่ะ
    #812
    0
  12. #811 BamMonb (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 13:13
    ฟินนนนมากเลยตอนต่อไปจะเป็นคู่ใครหรอ
    #811
    0
  13. #810 opaoo9 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 12:52
    รอนะค้าาฟินมากกก ก.ล้านตัวเลยย
    #810
    0
  14. #809 Vipadafashzzy (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 12:13
    รอคร้าาาา
    #809
    0