Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 68 : PART 63 : แปลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...


"วางมันลงๆ" แรปมอนรีบปัดเตียงออกให้ผมกับจองกุกเพื่อวางร่างจีมินลง

"หมอมายังวะ!"

"มาแล้วคะ!" ปู่หมอไบรอคเดินนำลิซ่าเข้ามา

"ใจเย็นๆ ทำโวยวายกันไปได้"

"ใจเย็นได้ไงปู่น้องผมจะตายหรือเปล่าไม่รู้"

"ไม่ตายหรอกน่า" ปู่หมอว่าแล้วใช้มือกวาดบนร่างจีมินเหมือนกำลังสแกนอะไรซักอย่าง

"เป็นไงบ้างคะ" เจนนี่ถามสีหน้าเป็นกังวล จริงๆ ผมต้องขอบคุณเธอนะครับที่เป็นคนหยุดการประลองบ้าๆ นั่น ไม่งั้นจีมินได้ตายคาคมดาบแน่นอ

"อืม...โชคดีที่ไม่มีอะไรหัก แค่ช้ำในนิดหน่อย" โล่งไปทีครับ

"คงสลบไปเพราะหมดแรง ให้ยาแล้วพักซักหน่อยคงดีขึ้น พวกเจ้าก็แยกย้ายได้แล้ว เดี๋ยวทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง คนเยอะวุ่นวาย คนเจ็บไม่ได้พักพอดี"

"ไว้ใจได้เหรอปู่" เจโฮปว่า

"บ๊ะ! งั้นก็ให้คนอยู่เฝ้ากับข้าสักคนนึง"

"เดี๋ยวฉันอยู่เองคะ" เจนนี่อาสา

"ถ้างั้นพวกพี่ฝากด้วยนะ" แรปมอนว่า เจนนี่พยักหน้ารับคำ 

"ไปๆๆ ชิ้วๆๆ" ปู่หมอแกก็เร่งเหลือเกิน พวกผมกับสามสาวที่เหลือจึงรีบเดินออกจากห้องนั้น

"กูนึกว่ามันจะตายห่าซะแล้ว" จินฮยองเอ่ยขึ้นคนแรกหลังจากออกจากห้องมา

"นี่ถ้าไม่ได้เจนนี่กูว่าก็ไม่น่ารอด รุ่นพี่ไปแค้นอะไรมันมาวะ" เจโฮปสงสัย 

"นั่นสิคะ" แม้แต่จีซูยังสงสัย ผมกับไอ้กุกมองหน้ากันอย่างรู้คำตอบ

"แชยอง!" มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทักโรเซ่ ซักสิบคนเห็นจะได้ ทั้งกลุ่มมีแต่ผู้ชายครับ มีแค่ผู้หญิงคนเดียวเองมั้ง แล้วดูเหมือนหอบเครื่องดนตรีอะไรกันมาเยอะแยะก็ไม่รู้

"เฮ้! พวกพี่! หวัดดีคะ นึกว่าจะไม่มากันซะแล้ว"

"ได้ไงล่ะ ยัยแสบเรียกใช้ทั้งที" ผู้ชายหน้าตาดีที่แบกกล่องกีต้าร์เอ่ยขึ้น ไม่รู้ทำไมแต่ผมไม่ไว้ใจหมอนี้ ยิ่งยิ้มตาหวานแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่

"สวัสดีคะ" จีซูและลิซ่าทักพวกเขาพร้อมกัน

"อือ แล้ว..." เขาหันมาทางพวกผม

"อ่อ ลืมแนะนำไปเลย นี่บังทันเป็นแขกของคุณลุงค่ะ" พวกเขาโค้งให้พวกผม แล้วพวกผมจึงโค้งตาม

"รุ่นพี่คะ นี้วง Rockabye เป็นวงดนตรีอันดับหนึ่งในอกาธอน" เธอหันมาบอกพวกผม 

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ" ผู้ชายคนนั้นตอบเขินๆ ไม่รู้แหละผมไม่ชอบ

"ไปกันเลยมั๊ยแชยอง" พวกเขาจะไปไหนกันครับ

"อือๆๆ ไปเลยคะไปเลย งั้นฉันขอตัวไปซ้อมก่อนนะคะทุกคน" เธอหันมาบอกพวกผม แต่ก่อนที่เธอจะออกไปกับคนพวกนั้น

"เดี๋ยว!" ปากมันพาไปครับ

"หือ...นายมีไรเหรอ" เธอถามผม

"จะกินไรกัน"

"หือ?" โรเซ่ทำหน้าสงสัย

"ก็ของว่างไง"

"เอ่อ! เกือบลืมไปเลย พวกพี่เอาอะไรมั๊ยคะ วันนี้ฉันมีเบ๊ไว้ใช้ตั้ง...คนนึง" กำลังจะเรียกผมเป็นตัวแล้วสินะ 'ยัยนี้! เดี๋ยวเหอะง

"พวกพี่เกรงใจอะ อีกอย่างแขกเจ้านายด้วย" ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มนั้นพูด

"ฮูยยย ไม่ต้องเกรงใจเลยคะพี่" แล้วดูยัยนี้ตอบ

"จะดีเหรอ"

"ดีสิคะ" มันน่านัก

"'งั้น....." 



"นี้คะ" ผู้หญิงคนนั้นส่งกระดาษที่มีรายการของว่างมาให้ 'อะไรวะนี่' ของที่สั่งไม่เท่าไหร่หรอก แต่หมายเหตุมันเยอะไปเปล่าครับ

"น้ำผึ้งผสมมะนาวต้องอุ่นกำลังพอดีนะคะ ไม่ร้อนเกินไปไม่เย็นเกินไป ประมาณ 50-60 องศาน่าจะกำลังดี ส่วนน้ำมะนาวให้ใช้มะนาวคั้นสดที่ผลร่วงเองตามธรรมชาติด้วยนะคะ" คือผมต้องไปวัดอุณหภูมิกับไปเก็บมะนาวมาเองงี้

"คุกกี้ทำเป็นชิ้น ชิ้นละ 10 กรัมนะคะ ให้ได้พลังงาน 50 กิโลแคลพอดี ส่วนพายกรอบพับพายให้ได้ 9 ชั้นด้วยนะคะพวกเราถือน่ะคะ ชีวิตพวกเราจะได้ก้าวหน้ารุ่งเรือง" มันยังไม่จบอยู่แค่นี้ครับ

"ส่วนผลไม้ ต้องล้างน้ำอย่างน้อย 2 รอบ ไม่ล้างแบบแช่แต่ต้องล้างแบบผ่านน้ำให้สะอาด เพราะพวกเรากลัวพวกสารเคมี อ่อ! ผลไม้ที่เสิร์ฟไม่ว่าจะเป็นลูกหรือเป็นชิ้น ช่วยทำให้มีขนาดเท่ากันด้วยนะ คือพวกเราเชื่อในความเท่าเทียมกันน่ะคะ หลักๆ ก็ประมาณนี้แหละค่ะที่เน้น ส่วนอื่นๆ ก็ตามที่บอกไว้ในนั้นเลย" นี้ยังไม่รวมเรื่องสีจาน วิธีจัดจาน ลำดับการเสิร์ฟ และอีกบลาๆๆ มันเยอะไปเปล่าครับ

"เอาเป็นว่านายเข้าใจนะ พวกฉันอยู่ที่ห้องดนตรี ถ้าไงก็ตามมาล่ะ ไปจริงๆ ล่ะนะทุกคน" แล้วพวกเขาก็เดินจากไปทิ้งผมให้งงอยู่กับแผ่นกระดาษตรงหน้า

"มึงไปเป็นเบ๊ให้โรเซ่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" ชูก้าถาม ผมมั่วแต่อ่านรายการหมายเหตุจนลืมตอบ

"ไหวเหรอคะนั้น" ลิซ่าเอ่ย

"ก็ไม่น่ะสิ"

"อ้าว!" 

"ใครมันจะไปไหวล่ะพวกฮยอง พวกเธอด้วย ดูดิๆ สั่งไรมาก็ไม่รู้ เตรียมวันนี้ทั้งวันก็ไม่ทัน" มันเหมือนแกล้งกันชัดๆ เลย แล้วพวกฮยองผมก็จะขำอะไรกันไม่รู้

"นายก็ใช้ฝาครอบเนรมิตรก็จบ" ผมลืมนึกไปได้ไงครับ ต้องขอบคุณจีซูจริงๆ

"ผมว่าผมไปดีกว่า" ผมบอกแล้วเดินออกมา




Suga talk...


"มันจะรีบอะไรขนาดนั้น" แรปมอนว่า

"กูว่าหมาหวงเจ้าของ" เจโฮปตอบ

"จริงเหรอคะ อย่าว่า ไม่มั้ง" ลิซ่าท้วง

"แต่ฉันว่าใช่" จองกุกเห็นด้วยกับเจโฮป 

"ช่วงหลังๆ ผมสังเกตว่าฮยองแกชอบไปป่วนเปี้ยนกับโรเซ่แปลกๆ ไม่ก็ชอบเสนอหน้าไปเรื่อย ผมว่ามันต้องมีอะไรในกอไผ่"

"อย่างวันนี้เป็นต้น" จินเสริม

"กูสังเกตสองคนนี้มาสักพักแล้ว โดยเฉพาะมัน เวลามันมองโรเซ่ กูว่ามันไม่เหมือนตอนมองจีซูหรือลิซ่านะ"

"แล้วแชยองมีอะไรแปลกไปเปล่า" แรปมอนถามจีซูกับลิซ่า

"ไม่นะคะ นางก็ปกติของนาง...คิดว่านะ" ลิซ่าตอบ

"ฉันว่ามีแต่พวกพี่นี้แหละที่ผิดปกติ เรื่องของเขาไม่ใช่เรื่องของเราซะหน่อย" จีซูว่า

"กูเห็นด้วย" จีซูรีบหันมามองผม ผมเลยยิ้มเจื้อนๆ แต่เธอมองเมินซะงั้น 'เฮ้อ~' ผมคงต้องง้อบ่อยๆ ซะแล้ว

"เป็นไงล่ะไอ้กุก โดนจีซูด่าว่าเสือก"

"อะไรวะจินฮยอง ตัวเองก็เสือกเหมือนกันแหละ โน่นเลย เจโฮปฮยองเลยคนเปิดเรื่อง"

"อะไรๆ กูแค่บอกว่าหมาหวงเจ้าของ ยังไม่ได้เอ่ยชื่อเลย มึงเลยคนสาธยาย"

"เอ้า! ผมเฉยเลย" สุดท้ายก็โทษไอ้กุกเหมือนเดิม

"งานเลี้ยงเริ่ม 6 โมงเย็นนะคะ ถ้าไม่มีไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะ" จีซูว่าแล้วเดินออกไปเลย

"ยัยนั้นเป็นไรเหรอ" ผมถามลิซ่า

"ช่วงนี้พี่เขาอารมณ์แปรปรวนนิดหน่อยนะคะ คงมีเรื่องให้คิดหลายเรื่อง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ขนาดคุณป้ายังแปลกใจเลย" หนึ่งในนั้นมันต้องมีเรื่องผมนิแหละ

"แล้วนี่พวกพี่จะไปไหนกันต่อมั๊ยคะเนี่ย"

"ไอ้อยากไปก็อยากไป แต่นอกจากที่นี่ พวกพี่ก็ไม่รู้จักที่ไหนแล้วน่ะสิ" เจโฮปว่า

"'งั้น...สนใจไปเซฟโซนกันมั๊ยคะ ฉันกับจองกุกว่าจะไปกันพอดี"

"ลิซ ไปชวนคนพวกนี้ทำไมนิ" จองกุกกระซิบบอกลิซ่า


ป้าบ!


"ไอ้เด็กนี้ มึงกะจะทิ้งพวกให้เฉาตายอยู่ในนี้หรือไง" จินโวยวาย

"ไม่ใช่อย่างนั้นพวกฮยอง ผมกะจะไปสำรวจกับลิซ่าก่อนไง แล้วคราวหลังเราค่อยไปกัน"

"จะไปเดตกันก็บอก นี้ถ้าลิซ่าไม่บอกพวกพี่ก็ไม่รู้นะ" เจโฮปว่า

"โห้ย~ ลิซอะ" 

"มึงหยุดทำแบบนี้เถอะกูขนลุก" ผมว่า

"ฉันเห็นด้วยคะพี่ชูก้า งั้นไปกันเลยนะคะ" แล้วลิซ่าก็เดินนำพวกเราออกไปโดยมีจองกุกเดินตามติด

"ที่เราคุยกันไว้ไม่ใช่แบบนี้นิ" จองกุกเดินคุยกันไปสองคน มันยังโวยวายไม่เลิกครับ

"เราไปเดตกันทันทีทำไมต้องพ่วงพวกฮยองไปด้วยก็ไม่รู้"

"พวกพี่เขาอยู่ในนี้ก็ไม่มีไรทำนี่น่า" ลิซ่าว่า

"ทำไมต้องใจดีกับคนพวกนี้ด้วย"

"พวกกูได้ยินนะว้อย!" แรปมอนตะโกนไปบอก

"เห็นเปล่าๆ มาก็โวยวายแบบนี้ หมดกันที่ฉันคิดไว้"

"ฮึๆๆ" เสียงลิซ่าแว่วมา

"ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ งอนแล้วจริงๆ ด้วย"

"โอ้ๆๆ เด็กน้อยจองกุก ไม่งอนนะไม่งอน" ลิซ่าว่าแล้วเข้าไปข้องแขนจองกุก แล้วคุยอะไรคิกคักกันสองคนไม่รู้ครับ 'หมั่นไส้' ตั้งแต่เหตุการณ์วันนี้ คู่นี้มันก็หวานออกสื่อกันตลอด

"กูว่าเราคิดผิดเปล่าวะที่ไปกับพวกมันสองคน" เจโฮปเอ่ยขึ้น

"มึงพึ่งรู้เหรอ" แรปมอนว่า

"ไปแหละดีแล้ว ขาไปมึงอาจจะโสด แต่ขากลับอาจจะไม่แล้วก็ได้" ดูไอ้จินมันพูด

"โหฮยอง! ไม่หม้อจริงพูดแบบนี้ไม่ได้นะ"

"เดี๋ยวเหอะมึงไอ้โฮป" จินง้างฝากมือขึ้นเตรียมตบหัวไอ้คนปากหาเรื่อง

"พูดเล่นครับพี่" มันรีบยกมือไหว้ทันที

"เดินเร็วๆ ดิพวกฮยอง!" ไอ้มักเน่มันเร่งแล้วครับ

"เอ่อ!" พวกผมตะโกนพร้อมกัน



V talk...


ต้องขอบคุณจีซูที่เป็นคนแนะนำวิธีผมมา ทุกอย่างจึงเรียบร้อยภายในพริบตา ตอนนี้ผมกำลังเข็นของว่างชุดใหญ่จัดเต็มไปให้ยัยโรเซ่กับสมุนของเธอ ผมได้ยินเสียงดนตรีลอดมาจากในห้อง 'ซ้อมอยู่สินะ' ผมจึงค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป

~ ฮวีพารัม Uh ฮวีพารัม พารัม พารัม (Can you hear that?) ฮวีพารัม พารัม พารัม บัม ~

"เดี๋ยวก่อน!" ไอ้คนที่ผมไม่ค่อยถูกชะตาเอ่ยขึ้น ไม่รู้จะหยุดทำไมครับ เมื่อกี้ก็ดีอยู่แล้ว

"มีไรเหรอคะ" โรเซ่ถามขึ้น นั่นดิ 'มีปัญหาอะไรวะ' 

"พี่ว่าเราเพิ่มทำนองตรงนี้ให้มันดูสดใหม่ขึ้นมาหน่อยดีเปล่า ประมาณนี้" แล้วเขาก็ฮัมทำนองที่ว่า 'ก็งั้นๆ แหละ' ผมค่อยๆ เข็นรถไปแถวๆ โต๊ะน้ำชา

"เจ๋งอะพี่!" ยัยนี้ดันชอบซะงั้น ผมยืนกอดอดเงียบดูพวกเขา รู้สึกไม่มีใครสังเกตเลยว่าผมเข้ามาแล้ว

"แล้วฉันต้องเล่นยังไงอะพี่" 

"ฟังแล้วก็ดูนะ"

"อือๆ" โรเซ่พยักหน้างึกๆ 'ว่านอนสอนง่ายเหลือเกินแม่คู๊ณ' แล้วไอ้คนหล่อน้อยกว่าผมก็ลองดีดกีต้าร์ให้ยัยคนว่านอนสอนง่ายดู

"อืมๆๆ แบบนี้ใช่มั๊ยคะ" โรเซ่ว่าแล้วลองเล่นตามแบบของไอ้หล่อน้อย

"ได้แล้วนิ มาชน!" ทำอะไรกันอีกล่ะนั่น โรเซ่ชนกำปั้นกับไอ้หล่อน้อย ก่อนจะชนบนชนล่างตีมือตบแปะเหมือนคนสนิท และยิ้มหัวเราะให้กัน 'น่ารำคาญจริงๆ'


แกร๊งๆๆ


ผมใช้ช้อนเคาะเยือกน้ำผึ้งผสมมะนาวอย่างดัง ทำให้ทุกคนในห้องหันมาหาผมพร้อมกัน

"มาแล้วครับ"

"มาเร็วจัง" โรเซ่ว่าแล้วเดินมาหาผม

"แน่ใจนะว่าทำตามรายการทุกอย่าง"

"เออ!" ผมตอบอย่างรำคาญ ต้องแคร์อะไรใครขนาดนั้น มีอะไรกินก็กินไปดิ ฮุ!

"นี่...หิวเหรอ ดูทำหน้า"

"อย่าถามได้เปล่า แค่อารมณ์ไม่ดี" ผมทำหน้าบึ้งใส่เธอ

"แค่เตรียมของเท่านี้ต้องหงุดหงิดด้วย" ใครว่าผมหงุดหงิดเรื่องนี้ล่ะ

"พักก่อนคะพวกพี่" โรเซ่หันไปบอกคนอื่นก่อนหันมามองหน้าผมอีกครั้ง สายตาสงสัยแบบนี้

"มองอะไร"

"เปล๊า" แล้วเธอก็หยิบคุกกี้ใส่จานเล็กๆ 

"อ่ะ" เธอยื่นจานนั้นมาให้ผมด้วยแหละ 'มึงจะดีใจทำไม เก็บอาการๆ' 

"อะไร" ผมว่า

"เอ้า! ตาก็ไม่ได้บอด ก็เห็นอยู่คุกกี้ จะกินไม่กิน ถ้าไม่กิน"

"กินดิกิน" ผมรีบแย่งจานนั้นมาจากมือเธอ

"ทำตัวแปลกๆ"

"ไม่เห็นแปลกเลย ขอน้ำด้วยสิ" เธอมองหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

"นี่ ฉันไม่ใช่เบ๊นายนะ รินเองเป็นเปล่า"

"แชยอง พี่ขอน้ำแก้วนึง"

"คะ" ทีไอ้นี้ขอไม่มีปฏิเสธ

"ไม่ต้อง" ผมรีบแย่งเหยือกน้ำมาจากเธอ

"เดี๋ยวฉันทำเอง" เธอมองผมแปลกๆ

"ไม่สบายเปล่านิ"

"สบายดี ฉันเป็นเบ๊ไม่ใช่เหรอ" 

"ก็...ใช่อ่ะนะ" ดูหน้ายัยนี้ตอนนี้แล้วตลกชะมัด อะไรจะแปลกใจขนาดนั้น ผมว่าโรเซ่คงสงสัยแน่ๆ ว่าผมเป็นอะไร ไม่ใช่แค่เธอครับ ขนาดผมยังสงสัยตัวเองเลย

"ไปนั่งดิ เดี๋ยวฉันจัดการให้ทุกคนเลย"

"เอางั้นเหรอ เอ่อๆๆ ใจดีแปลกนะวันนี้" เธอว่าแล้วไปนั่งรวมกับคนอื่น 

"จริงๆ ไม่ต้องเสิร์ฟพวกเราเองก็ได้นะคะ เกรงใจจริงๆ" เกรงใจๆ เห็นพูดมาตั้งแต่ตอนที่ยื่นกระดาษเรียงความให้แล้ว ถ้าไม่เกรงใจ ผมคงได้ไปตามหาแอปเปิ้ลในสวนเอเดนแล้วมั้ง

"ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ" ตอบไปเนียนๆ ดีที่ผมมีทักษะการแสดงไม่งั้นเธอคงเห็นผมกัดฟันพูด ผมยื่นจานคุกกี้ไปให้พวกเขาทีละจานทีละจาน แล้วตามด้วยน้ำผึ้งผสมมะนาวทีละแก้วทีละแก้ว ปิดท้ายด้วยผลไม้

"ขอบคุณนะครับ" ไอ้หล่อน้อยหันมาบอกผม ผมผยักหน้านิดๆ พอเป็นพิธี



Rose talk...


"ผมขอแนะนำตัวเองก่อนแล้วกันนะครับ" วันนี้นายวีมาแปลกจริงๆ นะคะ ทั้งใจดีแปลกๆ ทำตัวแปลกๆ พูดแปลกๆ ฉันได้แต่มองหน้าเขาอย่างงงๆ

"ผมแทฮยอง แต่เรียกผมว่าวีดีกว่า" 

"พวกเรา Rockabye ฉันชื่อซอจุนเป็นหัวหน้า นี่มิเซลนักร้องนำ นั้นวันกับทูเปียโนคู่แฝด คนนั้น......." พี่ซอจุนแนะนำตัวสมาชิกวงแต่ละคนให้เขาฟัง หมอนี้ดูตั้งใจฟังดีเหลือเกิน มองพี่ซอจุนไม่วางตาเลย

"แล้วพวกคุณรู้จักกับยัย...กับแชยองนานแล้วเหรอครับ" เขาว่าแล้วไปหยิบเก้าอี้มานั่งด้านหลังเยื้องๆ ฉัน

"ก็ตั้งแต่ที่แชยองย้ายมาอยู่ YG แหละ 4 ปีได้แล้วมั้ง"

"ไม่น่าล่ะ ถึงดูสนิทกันดีนะครับ" เขายิ้มให้กับพวกพี่ๆ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้ฉัน 'สายตาแปลกๆ นะ' ฉันว่าเขาต้องคิดอะไรอยู่แน่ๆ จริงๆ ฉันก็ไม่ได้สนิทกับพวกพี่เขาขนาดนั้นหรอกนะ เพราะเราก็ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ พวกพี่เขาไปๆ มาๆ ในค่ายอยู่บ่อยๆ แต่เพราะเป็นนักดนตรีเหมือนกันก็เลยคุยกันรู้เรื่อง

"ก็นิดหน่อยครับ คนคอเดียวกัน" ฉันว่าเขามองพี่ซอจุนแปลกๆ จริงๆ นะ ดูพินิจพิเคราะห์ หรือว่าเขาสนใจพี่ซอจุน นายนี่นิยมไม้ป่าเดียวกันเหรอ 'บรึ๋ย~ ขนลุกแล้วๆ'

"เติมน้ำมั๊ยครับ" มีถามกันด้วย ว๊ายๆๆ เขินแทน

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปซ้อมต่อเลยดีกว่า ไปพวกเรา" พี่ซอจุนลุกขึ้นแล้วเรียกคนอื่นตามไป ฉันสังเกตเห็นนายวีมองตาม 'มันต้องมีอะไรแน่ๆ' ตอนนี้ทั้งโต๊ะก็เหลือแค่ฉันกับนายวี 

"นี่ขอถามหน่อย นายมี...อะไรกับพี่ซอจุนหรือเปล่า" ฉันหันไปถามเขา 

"ไม่มี" ตอบห้วนๆ แหะ

"แน่ใจ๊?"

"ถ้ามีแล้วจะทำไม เธอมีปัญหาหรือไง ฉันยุ่งกับพี่ซอจุนของเธอไม่ได้เหรอ" นั้นไงคะ หมอนี้ต้องคิดจริงจังแน่ๆ มีข่มฉันซะด้วย

"เปล๊า...แค่จะบอกว่า พี่ซอจุนเป็นคนใจดีมากกก น่ารักมากกก ดูแลคนอื่นก็เก่ง เรียนดี กีฬาเด่น กิจกรรมเลิศ หาแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆ นะบอกเลย ลองจินตนาการว่าได้แฟนแบบนี้ หุย~ รักตายเลย" ฉันอุตส่าห์เชียร์เต็มที่เลยนะ



V talk...


มันใช่เรื่องที่จะมาพูดแบบนี้ต่อหน้าผมมั๊ย พี่ซอจุนดีเลิศโน่นนี้นั้นแล้วยังมีหน้ามายิ้มแป้นแล้นแบบนี้อีก 'รำคาญ' 

"แชยอง! มาได้แล้ว" ไอ้พี่ซอจุนนี้ก็อีกคน 'หงุดหงิดว้อย!'

"ฝากเก็บจานด้วยนะคุณเบ๊" เธอว่าแล้วเดินไปนั่งประจำที่ข้างๆ ซอจุน วันนี้มันวันอะไรกันครับ ผมรีบเก็บแก้วเก็บจานให้เสร็จแล้วมานั่งดูพวกเขาซ้อมกันต่ออย่างเงียบๆ

"โอเค รอบนี้ซ้อมใหญ่นะ เอาตามที่เล่นเมื่อกี้" ซอจุนว่า ผมจำได้ว่ามิเซลเป็นนักร้องนำ แต่วันนี้มาร้องคอรัสแทน เพราะโรเซ่เป็นคนร้องนำเอง เพลงเริ่มขึ้นด้วยเสียงผิวปากจากทีมงานด้านหลัง เสียงเกากีต้าร์จากซอจุน และเสียงมาราคัสของมิเซล 



Make’ em whistle

like a missile bomb bomb

Every time I show up blow up uh

Make’ em whistle

like a missile bomb bomb

Every time I show up blow up uh


넌 너무 아름다워

นอน นอมู อารึมดาวอ

คุณงดงามเหลือเกิน

널 잊을 수가 없어

นอล อีจึล ซูกา ออบซอ

ฉันไม่อาจลืมคุณได้เลย

그 눈빛이 아직 나를

คือ นุนบีชี อาจิก นารึล

สายตาของคุณยังคงทำให้ฉัน

이렇게 설레게 해 boom boom

อีรอเค ซอลแรเก แฮ boom boom

ใจสั่นราวกับจะระเบิดอยู่แบบนี้



24 365

Twenty-four three six five

오직 너와 같이 하고파

โอจิก นอวา คาชี ฮาโกพา

ฉันอยากรู้สึกแบบนี้กับคุณแค่คนเดียว

낮에도 이 밤에도

นาเจโด อี พาเมโด

แม้แต่ในตอนกลางวันหรือกลางคืน

이렇게 너를 원해 ooh ooh

อีรอเค นอรึล วอนแฮ ooh ooh

ฉันต้องการคุณอยู่แบบนี้ ~


นี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้ฟังเพลงนี้เว่อร์ชั่นอะคลูสติกเลยนะครับ เสียงของโรเซ่มันเข้ากับทำนองนี้มากจริงๆ 


모든 남자들이 날 매일 check out

โมดึน นัมจาดือรี นัล แมอิล check out

ผู้ชายทุกคนแทบจะเหลียวหลังมองฉัน

대부분이 날 가질 수 있다 착각

แทบูบูนี นัล กาจิล ซู อิทตาชักกัก

พวกเขาต่างคิดว่าจะได้ฉันไป แต่ไม่เลยซักครั้ง

절대 많은 걸 원치 않아 맘을 원해 난

ชอลแต มานึน กอล วอนชี อานา มามึล วอนแฮ นัน

ฉันไม่ต้องการอะไรที่ยิ่งใหญ่ๆ ฉันแค่ต้องการหัวใจที่บริสุทธิ์

넌 심장을 도려내 보여봐

นอน ชิมจางึล โทรยอแน โบยอบวา

ควักใจคุณออกมาให้ฉันดูสิ

아주 씩씩하게 때론 chic chic 하게

อาจู ชิกชีคาเก แตรน chic chic ฮาเก

บางครั้งก็ใจกล้า และบางครั้งก็เก๋ๆ

So hot so hot 내가 어쩔 줄 모르게 해

So hot so hot แนกา อาจอล จุล โมรือเก แฮ

ฮอตเหลือเกินนะ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว

나지막이 불러줘

นาจีมากี พุลรอจวอ

เรียกชื่อฉันแบบเงียบๆ

내 귓가에 도는 휘파람처럼

แน ควิทกาเอ โดนึน ฮวีพารัมชอรอม

ทำเหมือนผิวปากอยู่ข้างๆหูของฉัน ~



เธอแรปด้วยแหละ เสียงขึ้นจมูกหน่อยๆ ดูมีเอกลักษณ์และมีเสน่ห์ในแบบของเธอสุดๆ 



이대로 지나치지 마요

อีแดโร จีนาชีจี มาโย

อย่าเดินผ่านฉันไปแบบนี้นะ

너도 나처럼 날 잊을 수가 없다면 WHOA

นอโด นาชอรอม นัล อีจึล ซูกา ออบตามยอน WHOA

ถ้าคุณยังลืมฉันไม่ได้เหมือนที่ฉันก็ลืมคุณไม่ได้

널 향한 이 마음은 Fire

นอล ฮยังฮัน อี มาอือมึน Fire

ความคิดของฉันที่มีต่อคุณมันลุกเป็นไฟ

내 심장이 빠르게 뛰잖아

แน ชิมจางี ปารือเก ตวีจานา

หัวใจของฉันมันเต้นระรัว

점점 가까이 들리잖아

ชอมจอม คากาอี ทึลรีจานา

ฉันได้ยินเสียงมันอยู่ใกล้ๆ ~


โรเซ่เริ่มจับสายกีต้าร์แล้ว เพื่อเข้าท่อนฮุคของเพลง 


휘파람 UH 휘 파람 파람 파람

ฮวีพารัม UH ฮวี พารัม พารัม พารัม

ผิวปากสิ

can you hear that

휘 파라파라 파라 밤

ฮวี พาราพารา พารา บัม

ผิวปากของเธอ

휘파람 UH 휘 파람 파람 파람

ฮวีพารัม UH ฮวี พารัม พารัม พารัม

ผิวปากสิ

can you hear that

휘 파라파라 파라 밤

ฮวี พารา พารา พาราบัม

ผิวปากของเธอ ~



ทำนองมันดีจริงๆ นะครับ ผมถึงกับเผลอโยกตามเพลงเลย ดูโรเซ่จะมีความสุขกับการแสดงจริงๆ มือก็ดีดกีต้าร์ไป ปากก็ร้องเพลงไปด้วยยิ้มไปด้วย รอยยิ้มแบบเด็กๆ แว่วตาแบบหญิงสาวที่กำลังหลงรักอะไรซักอย่าง ทั้งเสียงร้อง ทำนองเพลง และท่าทางของเธอ มันทำให้เพลงนี้เหมือนมีมนตร์สะกดบ้างอย่าง ผมไม่สามารถละสายตาจากเธอไปได้จริงๆ เหมือนยิ่งรู้จักเธอ เธอยิ่งเผยเสน่ห์ที่เธอซ่อนเอาไว้ออกมาเรื่อยๆ เสน่ห์แบบที่ผมปฏิเสธมันไม่ได้ 

จู่ๆ ใจผมมันก็เต้นแรงขึ้นมาซะอย่างนั้น จนผมรู้สึกแปลกใจ ผมว่าในคุกกี้จานนั้นเธออาจจะแอบวางยาผมก็ได้นะ 'ดึงสติๆ' ผมบอกตัวเอง แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะผมดันคิดแต่เรื่องของเธอเต็มไปหมด 'มันต้องไม่เป็นแบบนี้ดิ เลิกคิดๆ'



~ ฮวี พาราพารา พาราบัม ~



ขอบคุณเพลงที่จบลงซักที ทำให้ผมไม่ต้องถูกดึงดูดด้วยคนตรงหน้าอีก

"เป็นไงบ้างคุณวี" ซอจุนถามผม

"อ่อ ดูดีเลยครับ" โรเซ่ยิ้มกว้างมาให้ 'ตึกตักๆๆ' ใจผมเต้นแรงอีกแล้วอะ ผมเป็นบ้าอะไรของผมเนี่ย

"งั้นเดี๋ยวเราซ้อมแบบนี้อีกรอบก่อนแยกย้ายกันไปเตรียมตัว โอเคนะ"

"ค่ะ/ครับ" ซ้อมกันอีกรอบเหรอครับ

"อ้าว! นาย! ไม่อยู่รอให้ซ้อมเสร็จก่อนเหรอ" โรเซ่ร้องถามเมื่อเห็นผมเข็นรถเตรียมออกไป

"ไม่ล่ะ เอาไว้ดูตอนเย็นเลยดีกว่า" ผมว่าแล้วรีบเข็นรถออกมา ขืนอยู่ต่อผมได้หัวใจวายตายแน่ แค่คิดภาพเธอตอนร้องเพลงเมื่อกี้ใจผมก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว มันเริ่มรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนกันนะ ผมอยากจะบ้าตาย ความรู้สึกแปลกๆ พวกนี้มันหมายความว่ายังไง คงไม่ได้หมายความว่า...

'ฉันคงไม่ได้ชอบเธอเข้าแล้วนะ โรเซ่' ผมคิด

"ไม่หรอกมั้ง"




.........จบ PART 63.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1583 Thack_patsarin (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 09:57

    แหน่~วีฮยองเริ่มหวั่นไหวให้โรเซ่เข้าแล้วใช่ป่ะ

    อร้าย~เขินคู่นี้อ่ะ อีกคนไม่รู้ใจตัวเอง อีกคนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดไง ไรท์ช่างวางคู่กับคาแรคเตอร์ได้ดีเยีายมมากค่ะ แทบักสุดๆไปเลยไรท์ 👍👍👍👍👍

    #1,583
    0
  2. #1105 Kamonkan (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 23:32
    เขินคู่นี้มากกก
    #1,105
    0
  3. #785 Mmm (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:27
    ง่อววววว น่าร้ากกกกกกก

    อรั้ยย เขิน5555
    #785
    0
  4. #784 BamMonb (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:36
    ย๊าาาาาาาา นี่วีเริ่มชอบโรเซ่แล้วสิ
    #784
    0
  5. #783 Mind_kookga (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:22
    คู่วีกับโรเซ่ก็น่ารักดีนะคะ อีกไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง ส่วนอีกคนก็ไม่รู้ว่าเขารู้สึกยังไง เข้ากั๊นเข้ากัน555555
    #783
    0
  6. #782 ชิมชิม (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:02
    หึงก้บอกก 555
    #782
    0